[The Gang #2] My lady is A.I. : เมื่อผมเผลอใจรักยัยหุ่นยนต์ [จบ]

ตอนที่ 20 : Get Over It [ก้าวข้ามไปให้ได้]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,978
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    3 ธ.ค. 56

บทที่ 19

Get Over it

ครืดดด...

เสียงโทรศัพท์มือถือของฉันสั่นปลุกฉันให้ตื่นขึ้น ฉันกระพริบตาถี่ๆ ให้ชินกับแสงจ้าบนหน้าจอโทรศัพท์แล้วมองทะลุกระจกออกไปข้าง ท้องฟ้ายังมืดอยู่เลย ดูเหมือนว่าใครบางคนจะปิดไฟให้ สงสัยจะเป็นพี่น้อย เพราะปกติที่ชั้นรับรองนี่จะเปิดไฟไว้ตลอด ฉันดูนาฬิกาในหน้าจอ มันบอกเวลา 4.53 am และคอปเตอร์นั่นเองที่กำลังโทร.หาฉัน

ว่าไง ?”

ฉันทักไป อดประหลาดใจไม่ได้ที่เขาโทร.หาฉันตอนฟ้ายังไม่ทันสว่างดีแบบนี้

มินนี่! ตื่น แล้วออกมารอที่หน้าคอนโดฯ นะ อีกสิบห้านาทีฉันจะไปรับ"

คอปเตอร์พูดด้วยเสียงสั่นๆ

ไปไหน ?”

ฉันถามกลับ นี่มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นใช่มั้ย

โรงพยาบาล"

คอปเตอร์ตอบเสียงเครียด

เกิดอะไรขึ้น ?!!”

ฉันลืมตัวถามเสียงดังจนรปภ.ที่ยืนอยู่ข้างนอกหันมามอง

ยูโร... มันโดนรถชน"

อะไรนะ ?”

ฉันถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง โทรศัพท์ตกลงจากมือของฉันทันที มันร่วงลงบนเบาะ แต่ฉันไม่สนแล้ว ฉันรีบวิ่งขึ้นลิฟต์แล้วรอจนกระทั่งประตูลิฟต์เปิดที่ชั้น 14 โธ่... ทำไมครั้งนี้ลิฟต์ดูเหมือนจะช้ากว่าปกตินะ ฉันยืนกระวนกระวายในลิฟต์ขณะที่ตัวเลขที่บอกชั้นกำลังเพิ่มขึ้นช้าๆ อย่างไม่ทันใจฉันเลย

ทันทีที่ประตูเปิด ฉันพุ่งเข้าห้องตัวเอง เปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดนักเรียนที่ใส่ค้างตั้งแต่เมื่อวานเป็นชุดลำลองแล้วเทของออกจากเป้ หยิบของใช้ที่จำเป็นออกมากองรวมๆ กันแล้วยัดมันลงใส่เป้ ฉันนับของสำคัญในเป้... ครบแล้ว เหลือแค่แลปท็อปกับโทรศัพท์ที่ฉันทิ้งไว้ด้านล่าง ฉันรีบพุ่งตัวเข้าลิฟต์พร้อมกับกดลงไปชั้นล่างสุด

ประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง พี่น้อยตื่นพอดีเพราะได้ยินเสียงโครมครามที่ฉันสร้างขึ้น

คุณหนู มีอะไรเหรอคะ? ทำไมเสียงดังเชียว ?”

ยูโรค่ะพี่น้อย!" ฉันพูดกับพี่น้อยเสียงสั่น หายใจไม่ทันเพราะหอบเหนื่อยเต็มที่ "ยูโรโดนรถชนค่ะ!"

พี่น้อยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

แล้วตอนนี้ !?”

หมอนั่นอยู่โรงพยาบาลค่ะ เพื่อนมินนี่กำลังจะมารับ พี่น้อยโทร.บอกพ่อแม่ของยูโรด้วยนะคะ"

ฉันบอกพี่น้อยในขณะที่เห็นรถคันหนึ่งเลี้ยวเข้ามาจอดตรงหน้าคอนโดฯ แน่นอน นั่นคือคอปเตอร์ เขามาเร็วกว่าที่เขาบอกไว้ คอปเตอร์เปิดประตูแล้วลงจากรถมาช่วยฉันสะพายเป้โดยไม่พูดอะไรเลยสักคำเดียว สีหน้าของเขาเครียดและแย่กว่าที่ฉันคิด ฉันจึงรีบไปหยิบแลปท็อปและโทรศัพท์ก่อนจะเข้าปีนเข้าไปนั่งหลังคนขับอย่างรวดเร็ว

คอปเตอร์เหยียบคันเร่งจนสุด เสียงเครื่องยนต์เร่งรอบอย่างเต็มที่ ฉันสังเกตเห็นอันอันนั่งอยู่ข้างๆ คนขับและนิ่งเงียบ

ยูโร... อย่าเป็นอะไรนะ

ฉันภาวนาในใจ กำมือทั้งสองแน่นจนเจ็บ

ตอนนี้มันยังอยู่ในห้องไอซียู"

คอปเตอร์พูดขณะที่หยุดรอไฟแดง

แล้วเป็นไงบ้าง ?”

ฉันถามด้วยความลุกลี้ลุกลน

รู้แค่ว่ายังหายใจอยู่...”

คอปเตอร์ตอบคำถามทำให้ฉันใจหายวาบ ยังหายใจอยู่งั้นเหรอ...

ฉันนั่งนิ่ง ระยะทางไปโรงพยาบาลนั้นใช้เวลาราวๆ ครึ่งชั่วโมง มันเป็นครึ่งชั่วโมงที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของฉัน แต่... โธ่ ยูโร อย่าเป็นอะไรไปนะ ฉันยังไม่ได้ลากคอนายไปให้คอปเตอร์กระทืบเลย ฉันยังมีอะไรอีกเยอะแยะที่อยากทำร่วมกับนาย มีอีกหลายอย่างที่อยากพูดกับนาย นายจะมาขี้โกงเข้าโรงพยาบาลไปไม่ได้นะ T^T

คอปเตอร์เบรคเอี๊ยดตรงหน้าประตูห้องฉุกเฉิน เจ้าหน้าที่เอารถเข็นเข้ามารับ อาจเป็นเพราะคิดว่าพวกเราพาคนไข้ฉุกเฉินมาก็ได้ ฉันหันไปมองคอปเตอร์เพื่อขอความช่วยเหลือ เขาเปิดกระจกรถแล้วพูดกับเจ้าหน้าที่

"มาเยี่ยมคนไข้ที่ชื่ออาณัติครับ คนไข้ของลุงหมอตรีภาพ"

เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลพยักหน้า ฉันจึงก้าวลงจากรถพร้อมๆ กับอันอัน และคอปเตอร์ก็เอารถไปจอดในโรงจอดรถของโรงพยาบาล ส่วนฉันและอันอันพยายามวิ่งตามเจ้าหน้าที่คนนั้นให้ไวที่สุดโดยที่ไม่เกิดเสียง ฉันหอบแฮ่กๆ ด้วยความเหนื่อย อันอันก็เช่นกัน แต่ทว่าสีหน้าของเธอยังนิ่งไม่เปลี่ยนแปลกจากครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็น

เจ้าหน้าที่คนนั้นหยุดเดิน ฉันจึงหยุดตาม ตอนนี้ฉันและอันอันยืนอยู่่หน้าห้องไอซียู ฉันสังเกตเห็นว่าฟอร์สนั่งหลับตาอยู่บนม้านั่งยาวที่จัดไว้ให้ญาติผู้ป่วย แต่ฉันไม่แน่ใจว่าเขาหลับอยู่รึเปล่าหรือแค่พักสายตา

มันอยู่ในห้องไอซียูตั้งแต่ทุ่มกว่าๆ แล้ว" ฟอร์สเอ่ยปากพูดขึ้นในขณะที่ลืมตาช้าๆ ฉันกำลังจะอ้าปากถามว่าทำไมเขาถึงไม่ยอมโทร.บอกฉัน "โรงพยาบาลพยายามโทร.หาเธอ ที่เป็นเบอร์ล่าสุดในโทรศัพท์ของมัน แต่เธอก็ไม่ยอมรับสาย จนเที่ยงคืน..."

หรือว่าจะเป็นเบอร์แปลกนั่น...

โธ่ ทำไมนะ ทำไมฉันถึงไม่ยอมรับสาย ฉันมันโง่จริงๆ

พยาบาลบอกว่าติดต่อเบอร์อื่นไม่ได้เลย เพราะมันลบเบอร์ทั้งเครื่องทิ้งหมดรวมทั้งบันทึกการโทร.เข้าออก ยกเว้นแค่เบอร์ของเธอที่เป็นเบอร์โทร.ด่วนเบอร์แรกของมัน"

ฟอร์สพูด แต่... ทำไมล่ะ ?

ทำไมหมอนั่นถึงลบบันทึกการโทร.ทิ้งทั้งหมดล่ะ ?”

ฉันถามด้วยความสงสัย

มันเป็นนิสัยที่พวกเดอะแก๊งมักจะทำกันน่ะ พวกเราจะลบบันทึกการโทร.เข้าออกและใช้วิธีจำหมายเลขสามตัวสุดท้ายของแต่ละเบอร์ไว้ เผื่อว่าโทรศัพท์หาย จะได้ไม่โดนแบล็กเมล์จากศัตรู"

อันอันอธิบายแทน แต่นั่นก็ยังไม่สามารถอธิบายได้อยู่ดีว่าทำไมเขาถึงเลือกที่จะบันทึกชื่อฉันไว้ แถมยังเป็นเบอร์ด่วน

แล้วตอนนี้เป็นไงบ้าง ?”

ฉันถามต่อ โธ่... ไอ้ยูโรบ้า

พ่อฉันเป็นหมอเจ้าของไข้ของมัน บอกว่าอาการของมันแย่มากเพราะโดนรถบรรทุกชนอัดเข้าจากทางด้านข้างพอดี แถมมันยังไม่ใส่เข็มขัดอีกก็เลยโดนไปเต็มๆ"

ฟอร์สเล่าอาการของเขาให้ฉันฟัง บ้าจริง... ไอ้บ้านั่น ยูโร นายปล่อยให้ฉันคอยอยู่ที่คอนโดฯ รอว่าเมื่อไหร่นายจะกลับมา แต่สุดท้าย นายก็ไม่กลับ สุดท้ายนายก็งี่เง่าจนไปชนเข้ากับรถบรรทุกจนได้เรื่องเจ็บหนักขนาดนี้

ฉันรู้สึกว่าหัวใจเต้นช้าลงแต่หนักหน่วง แต่ละครั้งที่หัวใจบีบตัว มันเจ็บจนหายใจลำบาก

แล้วโอกาสรอด...”

มันไม่ตายหรอก...”

คอปเตอร์ที่เพิ่งโผล่มาพูดแทรกขึ้น

ทำไมล่ะ ?”

มันต้องฟื้นขึ้นมาให้เพื่อให้เธอกระทืบมัน ข้อหาที่ปล่อยให้เธอเป็นห่วง"

คอปเตอร์พูดทำให้ฉันหัวใจเต้นรัว เขาพูดราวกับว่ารู้ใจของฉันดีอย่างนั้นแหละ ขอบตาฉันร้อนผ่าวเมื่อคิดว่าเขาจะเจ็บแค่ไหนอยู่ในห้องไอซียูนั่น ไอ้บ้านั่น... ทำให้ฉันเป็นห่วง

ใช่...” ฉันพูดด้วยเสียงสะอื้นแล้วแหงนหน้ามองคอปเตอร์ "เมื่อไหร่ที่อีตาบ้านั่นฟื้น ฉันจะเตะมัน"

น้ำตาของฉันไหลอาบแก้ม ฟอร์สลูบหัวฉันเบาๆ แล้วส่งกล่องกระดาษทิชชู่ให้ทำให้ฉันปล่อยโฮออกมาเต็มที่

หมอนั่นไม่ตายหรอก... คนของเดอะแก๊งอยู่ยงคงกระพันจะตาย"

อันอันวางมือลงบนไหล่ฉันแล้วให้กำลังใจ

ขอบใจนะ...

ฉันยังคงน้ำตาไหลอาบแก้มในขณะที่เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนเริ่มเห็นแสงอาทิตย์ที่ปลายขอบฟ้า ยังไม่มีวี่แววจากหมอหรือพยาบาลคนไหนจะออกมาบอกอาการของยูโรกับพวกเรา มันเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานที่สุดในชีวิตอีกครั้ง ฉันไม่เคยต้องรออะไรนานขนาดนี้มาก่อน ไม่เคยคิดว่าวันหนึ่ง... อุบัติเหตุจะเกิดขึ้นกับคนใกล้ตัวแบบนี้

อย่าร้องเลยนะ มินนี่"

อันอันพูดเสียงเบา เธอนั่งลงข้างฉันโดยมีคอปเตอร์นั่งอยู่ข้างๆ มือของทั้งสองคนจับกันแน่น

ฉันพูดไม่ออกว่าความรู้สึกนี้มันอะไรกันแน่ ใจหนึ่งฉันอยากให้คอปเตอร์และอันอันได้กลับมารักกันอีกครั้ง แต่อีกใจหนึ่งฉันอยากให้ยูโรสมหวังเสียที แต่ดูเหมือนว่าอย่างหลังมันเป็นไปไม่ได้... อันอันมีแววตาที่เย็นชาตลอดเวลาตั้งแต่เลิกกับคอปเตอร์ ฉันไม่เคยเห็นเธอยิ้มหรือหัวเราะเลยนับแต่วันนั้น

ฉันทำไม่ได้หรอก ฉันไม่ได้เข้มแข็งเหมือนเธอหรอกนะอันอัน"

ใช่... ฉันไม่ได้เข้มแข็งอย่างอันอัน ฉันไม่เหมือนอันอันเลย

เพราะแบบนี้... เพราะแบบนี้ไง ยูโรถึงได้รักอันอัน

อันอันเข้มแข็งและแน่วแน่อยู่เสมอ ผิดกับฉันที่โลเลอยู่ตลอด ฉันไม่เคยตัดสินใจอะไรได้อย่างเต็มร้อยซักที แม้กระทั่งเรื่องนี้ ฉันยังบอกตัวเองไม่ได้เลยว่าฉันเลือกที่อยู่ข้างใครกันแน่ ระหว่างคอปเตอร์ หรือยูโร อันอันที่ยิ้มและร่าเริงอยู่เสมอผิดกับฉันที่ไม่ค่อยมีเพื่อนสักเท่าไหร่

เพราะแบบนี้ใช่มั้ย นายถึงไม่มองว่าฉันเป็นมากกว่าโปรแกรมฯ ที่คอยตอบคำถาม...

 

ฉันเผลอหลับไปราวครึ่งชั่วโมง ก่อนที่จะลืมตาขึ้นมาและพบกับอันอันที่นอนพิงไหล่ของคอปเตอร์ และฟอร์สที่กำลังคุยโทรศัพท์หน้าเครียด ฉันเพิ่งจะเห็นว่าพี่อาร์ก้าที่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้นั่งอยู่ข้างๆ ฟอร์ส ส่วนผู้หญิงกับผู้ชายที่ฉันไม่รู้จักชื่อกำลังนั่งหันหน้าคุยกันเบาๆ และมีสีหน้าที่ไม่สบายใจไม่แพ้กัน ฉันดูนาฬิกาในหน้าจอโทรศัพท์ตัวเอง เก้าโมงเช้าแล้ว ที่จริงพวกเราทุกคนควรจะไปโรงเรียนไม่ใช่มานั่งหน้าเครียดกันแบบนี้ แต่ฉันเข้าใจ... ไม่มีใครสามารถไปโรงเรียนในขณะที่ยูโรกำลังนอนหลับไม่รู้ว่าจะเป็นหรือจะตายอยู่ในห้องไอซียู

ตาของฉันบวมเนื่องจากร้องไห้อย่างหนักเมื่อชั่วโมงที่แล้ว กองทิชชู่สีขาวที่เปียกแฉะวางกองอยู่บนเก้าอี้นั่งข้างๆ ตัว ทิชชู่ในกล่องที่พร่องไปกว่าครึ่ง แต่ฉันยังไม่หยุดร้องไห้ ทั้งๆ ที่พยายามห้ามน้ำตาแล้ว แต่มันกลับไหลออกมาเอง บ้าชะมัด

คนเขาถึงพูดกันว่า คนเราจะตายตายพรุ่งยังไม่รู้เลย อยากทำอะไรให้รีบๆ ทำซะ"

คอปเตอร์ที่ฉันเข้าใจว่ากำลังหลับเปรยขึ้นมาลอยๆ

ฉันเงียบ ไม่รู้ว่าจะพูดกับเขาว่าอย่างไรดี คอปเตอร์พูดเหมือนเข้าไปนั่งในใจฉัน พูดเหมือนเขาอ่านฉันออกหมดทุกอย่าง จริงอยู่ที่เขาบอกว่าคนเราจะตายเมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ แต่... ฉันไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ฉันคิด มันใช่อย่างที่มันควรจะเป็นรึเปล่า...

ฉัน... อยู่ข้างยูโรมาตลอด เคยคิดจะให้ยูโรแย่งอันอันมาจากนาย"

ฉันเริ่มพูดอย่างรู้สึกผิด เพราะนี่จะเป็นหนึ่งในสิ่งที่ฉันจะทำก่อนตาย นั่นคือสารภาพผิดกับคอปเตอร์

แล้วไงต่อ...”

คอปเตอร์พูดขึ้น สายตาของเขามองไปที่อันอันเพื่อดูว่าเธอยังคงหลับอยู่

ฉันไม่อยากให้หมอนั่นเจ็บต่อไปอีกแล้ว แต่เมื่อฉันเห็นนายกับอันอัน ฉันก็รู้ว่าไม่มีอะไรแยกสองคนนี้ออกจากกันได้"

...”

คอปเตอร์เงียบไปทำให้ฉันใจไม่ดี

ขอโทษนะคอปเตอร์ ฉันไม่ได้อยากให้นายกับอันอันเลิกกันจริงๆ นะ!"

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นอย่างลืมตัว เขาจะโกรธมั้ยนะ

ฉันรู้ว่าเธอหวังดีกับไอ้ยู แต่เธอเองก็ควรจะห่วงตัวเองบ้าง...”

คอปเตอร์พูดขึ้นทำให้ฉันงงงวย

หมายความว่าไง ?”

ฉันถามกลับ

คอปเตอร์หัวเราะเบาๆ

เธอแคร์ความรู้สึกของยูโรมากเกินไป จนลืมคิดถึงความรู้สึกตัวเอง" คอปเตอร์พูด แต่ฉันไม่เข้าใจ ฉันแคร์เขามากเกินไปเหรอ ? คอปเตอร์เห็นสีหน้ามึนๆ ของฉัน เขาจึงอธิบายต่อ "เธอคิดตลอดว่ายูโรจะเจ็บปวดมากแค่ไหนที่ต้องเป็นฝ่ายที่แอบรัก เธอก็เลยพยายามช่วยเขาในฐานะผู้ให้คำปรึกษาหรืออะไรก็แล้วแต่ที่เธอจะเรียก และนั่น... ทำให้เธอสร้างกำแพงขึ้นมา กั้นตัวเธอเองกับหมอนั่น"

ฉันไม่ได้...”

อย่าปฏิเสธเลย ฉันพูดได้อย่างไม่อายเลยว่าฉันรู้จักผู้หญิงดีกว่าใครๆ ในโรงเรียน และเธอ... แค่ฟังเรื่องที่ไอ้ยูเล่าทั้งหมด ฉันก็รู้แล้วว่าเธอคิดยังไงกับมัน และรู้ว่ามันก็คิดไม่ต่างกับเธอ เพียงแต่ตอนนี้มันยังตาบอดอยู่"

คอปเตอร์พูดต่อ สีหน้าของเขายังคงความไม่สบายใจแต่ก็คลายลงมากแล้ว แต่ฉันยังคงไม่เข้าใจ คำพูดของเขา...

นายจะบอกว่า ยูโรไม่ได้รักอันอันงั้นเหรอ ?”

ฉันถามเพื่อความแน่ใจ

มันเคยรัก แต่ตอนนี้ฉันชักไม่แน่ใจ" คอปเตอร์พูดแล้วมองตาฉัน การกระทำของเขาทำให้ฉันรู้สึกว่าเขามองทะลุเข้าไปถึงข้างในหัวใจของฉัน ลึกเข้าไปในส่วนที่แม้แต่ฉันก็ไม่เคยสัมผัสถึง คอปเตอร์พูดต่อ "จะมีไอ้บ้าที่ไหนบอกว่ารักอันอัน... แต่ตาของมันกลับมองไปที่เธอตลอดบ้าง ?”

ยูโรน่ะนะ ?”

ฉันถามย้ำอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

เธอเป็นคนฉลาดนะมินนี่ เพราะงั้น คำตอบของคำถามที่เธอสงสัยทั้งหมด ฝากไว้ให้เธอกลับไปคิดก็แล้วกันนะ แต่เธออาจจะรู้คำตอบดีอยู่แล้วก็ได้ เพราะเธอฉลาด ไม่ได้โง่ทึ่มซื่อบื้อเป็นท่อนไม้ไร้ไอคิวแบบไอ้ยูโรนั่น"

คอปเตอร์พูดแทนคำตอบโดยที่แอบจิกคนที่นอนอยู่ในห้องไอซียูนิดๆ

ถ้ายูโรเป็นอะไรไปล่ะ..."

ฉันถามเสียงสั่น แค่คิดว่าเขา... น้ำตาฉันก็ไหลหยดอีกครั้ง

ไม่ต้องเครียดหรอก ว่ากันว่าคนโง่น่ะไม่ตายง่ายๆ หรอกน่า"

คอปเตอร์ว่าแล้วเอื้อมมือผ่านอันอันมาดีดหน้าผากฉันจนเจ็บจี๊ดๆ แต่นั่นทำให้ฉันตื่นเต็มตาขึ้นมาซะที

ใช่... หมอนั่นจะต้องไม่ตาย

แต่นี่ก็เกินสิบสองชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่ยูโรหายเข้าไปในห้องไอซียู คุณหมอพ่อของฟอร์สไม่คิดจะออกมาบอกอาการกันบ้างเลยหรือยังไง ถึงคอปเตอร์จะบอกว่ายูโร(คง)จะปลอดภัยแน่ๆ แต่ฉันชักจะใจเสียเพราะมันนานเกินไปแล้ว มันนานเกินไปจริงๆ นะสำหรับคนที่หนังเหนียวอย่างหมอนั่น TT.TT

 

11.12 am

ฉันปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือเพื่อประหยัดแบตเตอร์รี่หลังจากลุกไปแปรงฟัน ยังไม่มีวี่แววของหมอหรือพยาบาล อันอันและคอปเตอร์ออกไปหาอะไรกินและซื้ออาหารมาให้ฉันและคนอื่นๆ ได้กินกัน แต่ฉันกินไม่ค่อยลงเท่าไหร่ เพราะ หนึ่ง... กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่แสนจะแสบจมูก และสอง... ยูโรเองก็ไม่ได้กินอะไรมาตั้งครึ่งค่อนคืนแล้ว ฉันจะกินลงได้ยังไง

กินอีกเถอะ มินนี่ ไม่ต้องห่วงยูโรมันหรอก"

อันอันที่ดูเหมือนจะดูออกว่าฉันคิดอะไรพยายามคะยั้นคะยอให้ฉันกินต่อ แต่ชื่อของยูโรทำให้น้ำตาฉันเอ่อล้นขอบตาอย่างรวดเร็ว สุดท้ายมันก็ไหลลงมาอาบแก้มอีกเหมือนเดิม ทิชชู่กล่องที่สองถูกส่งมาจากฟอร์ส ฉันพยักหน้าแทนคำขอบคุณแล้วใช้มันเช็ดน้ำตาด้วยมือที่สั่นเทา

หมอน่ันจะหิวมั้ย...” ฉันถามฟอร์ส เขาส่ายหน้าพร้อมกับสีหน้าเครียด "เขาจะเจ็บมั้ย... แล้วเมื่อไหร่หมอนั่นจะฟื้น"

ฉันถามเขาต่อทั้งๆ ที่สะอื้นเสียงอันจนอันอันต้องคอยลูบหลังให้พร้อมกับปลอบ

ทรมาณจัง... ทั้งๆ ที่รู้ว่าหมอนั่นนอนอยู่ในห้องข้างๆ แท้ๆ มีแค่ผนังบางๆ กั้น แต่ฉันกลับเข้าไปหาไม่ได้

เมื่อไหร่พ่อแม่ของยูโรจะมาล่ะ ?”

ฉันถามฟอร์ส

ตอนนี้พ่อแม่มันอยู่อเมริกา เร็วที่สุดคงเป็นพรุ่งนี้"

ฉันพยักหน้ารับ น่าเศร้าจังเลยนะ พ่อแม่ของหมอนั่นอยู่ต่างประเทศ ขนาดลูกชายตัวเองแท้ๆ โดนรถชนจนเจ็บเจียนตายก็ยังมาหาทันทีไม่ได้ มิน่าล่ะหมอนั่นถึงไม่เคยพูดถึงพ่อแม่เลย...

นายโทร.หาพ่อนายไม่ได้เหรอฟอร์ส ?”

ฉันถาม ฟอร์สขมวดคิ้วใส่

ไม่ได้หรอก พ่อฉันไม่รับสายแน่ๆ เพราะพ่อจะถือว่าคนไข้ทุกคนสำคัญเท่ากันหมด"

ฟอร์สตอบกลับทำให้ฉันผิดหวังเล็กน้อย โธ่... แค่ครั้งนี้ไม่ได้เหรอ

ฉันนั่งบนเก้าอี้ตัวเดิม สายตามองไปที่พื้นและมองไล่ไปเรื่อยๆ ตามเพดานของห้องสีขาวสะอาดที่ไม่มีอะไรน่าจดจำ มองแล้วมองอีกจนกระทั่งจำได้ทุกรายละเอียดของห้องแม้ไม่อยากจำ ฉันมองประตูที่มีคำว่า 'ฉุกเฉิน' ติดอยู่จนหลอนไปเองว่ามันเปิดออก และยูโรเดินออกมาหาฉัน... ยิ้มให้ฉัน และบอกว่าเขาสบายดี

ฉันจะทนไม่ไหวแล้วนะ" ฉันเปรยกับฟอร์สเบาๆ

อีกแค่ไม่นานหรอก...”

ฉันกำลังจะอ้าปากเถียงเขา แต่ประตูห้อง ICU ก็ถูกเลื่อนออก ฉันเป็นคนแรกที่หันไปมองและเรียกได้ว่าแทบจะพุ่งเข้าไปชนคุณหมอรุ่นราวคราวเดียวกับป๊าของฉันที่กำลังเดินออกมาช้าๆ ในท่าทีเหนื่อยอ่อน ใต้ตาทั้งสองข้างมีรอยดำซึ่งบ่งบอกว่าเขาไม่ได้นอนติดกันมาเป็นระยะเวลานานพอสมควร

พ่อ... ยูโรเป็นไงบ้าง ?”

ฟอร์สถามขึ้นทันที

ใครมีเลือดกรุ๊ปโอบ้างครับ ?”

คุณหมอพ่อของฟอร์สถามอย่างใจเย็น เลือดกรุ๊ปโองั้นเหรอ...

ฉันเอง!

หนูเองค่ะ!”

ฉันยกมือขึ้นแล้วชิงพูดก่อนคนอื่น คุณหมอมองหน้าฉันแล้วขมวดคิ้ว เขาส่ายหน้าๆ ช้าเป็นเชิงปฏิเสธ ทำไมล่ะ ?

หนูไม่ได้นอนมากี่ชั่วโมงแล้ว ? แถมน้ำหนักก็ดูท่าว่าจะไม่ถึงเกณฑ์"

แต่...”

คุณหมอส่ายหน้าอีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองคนอื่นๆ

ใครเลือดกรุ๊ปโออีกบ้าง ?”

ฉันหันไปมองคนอื่นๆ ไม่มีใครมีเลือดกรุ๊ปโอจริงๆ งั้นเหรอ โธ่ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

คุณหมอคะ ใช้เลือดหนูเถอะค่ะ อย่างน้อยก็น่าจะลองก่อน"

ฉันเอ่ยปากขอร้องหมออีกครั้ง รู้สึกตัวว่าน้ำตาเริ่มคลอเบ้าทีละน้อย ได้โปรดเถอะค่ะ อย่างน้อยเลือดของฉันก็น่าจะช่วยชีวิตเขาได้ อย่างน้อยก็น่าจะลองไม่ใช่เหรอ ? ฉันสบตาคุณหมออย่างขอควาเมตตา แต่เขากลับทำท่าหนักใจ

เฮ้อ... มาตรวจดูก่อนก็ได้"

คุณหมอพูดเท่านั้นล่ะ ฉันถึงยิ้มพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า เขาเดินนำเข้าไปในห้องตรวจห้องหนึ่ง ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้าพยาบาล ซึ่งคอยซักถามประวัติและสุขภาพของฉัน และพาฉันไปชั่งน้ำหนักซึ่งฉันได้แต่ภาวนาในใจว่าให้ถึงเกณฑ์ทีเถอะ และแล้ว >< น้ำหนักฉันก็ถึงเกณฑ์จริงๆ ด้วยค่ะ T^T แต่ยังมีอีกด่าน นั่นก็คือ

ทดสอบความเข้มข้นของเกล็ดเลือด

โดยจะใช้เครื่องมีที่มีเข็มอันอันเล็กๆ ลักษณะคล้ายแม็กเย็บกระดาษในความคิดของฉัน -___-” จิ้มลงบนนิ้วใดนิ้วหนึ่งและใช้แผ่นกระจกมารับเลือดเข้าไปตรวจในเครื่องตรวจ พยาบาลบอกฉันว่าถ้าเลือดฉันเข้มข้นมากกว่า 12.5 ก็ผ่าน แต่ถ้าน้อยกว่านั้นก็ปิ๋ว และนั่นก็หมายความว่ายูโรต้องหาเลือดจากคนอื่นๆ น่ะสิ แถมไม่รู้ว่าจะได้เมื่อไหร่อีกต่างหาก T____T

รอแป๊บนึงนะคะ"

พี่พยาบาลบอกฉัน และยิ่งทำให้ฉันใจสั่นไปใหญ่ด้วยการนั่งเงียบและทำหน้าเครียดสุดๆ T0T

ว่าไงคะ ?”

สักครู่นะคะ"

อ๊ากกก =[ ]= ฉันจะรอไม่ไหวแล้ว ป่านนี้อีตายูโรไม่ตายไปแล้วเหรอคะ

12.7 โอเคค่ะ ผ่านพอดี ยินดีด้วยนะคะ แฟนหนูคงดีใจที่หนูอยากช่วยมากขนาดนี้"

ฉันเกือบจะยิ้มออกแต่เพราะคำว่าแฟนของพี่พยาบาลคนนั้นทำให้ฉันสะอึก หัวใจเต้นสะดุดโครมตีลังกาอยู่ข้างใน

หนูเป็นแค่คนรู้จักของหมอนั่นค่ะ...”

ฉันบอกเสียงเบา แต่พยาบาลคนนั้นได้ยิน เธอเงียบไปพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ บนเรียวปาก จากนั้นพยาบาลคนที่สองก็มารับช่วงฉันให้เดินตามไปจนถึงอีกห้อง ซึ่งเป็นห้องว่างๆ มีเตียงหนึ่งเตียงตั้งอยู่และเครื่องมือสองสามอย่างข้างๆ เตียง

เคยบริจาคเลือดมาก่อนมั้ยคะ ?” พยาบาลถามเสียงเรียบ

ครั้งแรกค่ะ"

หายใจเข้าออกลึกๆ นะคะ ไม่ต้องเกร็ง ไม่ตื่นเต้น บีบก้อนนี่ไว้นะคะ"

พยาบาลยื่นก้อนฟองน้ำนิ่มๆ รูปหัวใจสีแดงให้ฉัน มันมีรอยจิกที่เกิดจากใครบางคนจิกเล็บเข้าไปอย่างแรง โอ... หวังว่าจะไม่มีใครเคยตายบนเตียงนี่และบนฟองน้ำนี่หรอกนะ T^T และถึงจะไม่เคยมี ก็ขออย่าให้ฉันเป็นคนแรกเลยนะคะ โอ๊ยยย ถึงจะบอกว่าอย่าตื่นเต้น แต่ตอนนี้หัวใจฉันมันเต้นแรงจนจะทะลุออกมานอกอกแล้วนะ

พี่คะ... ให้หนูทำใจก่อนได้มั้ยคะ T^T?”

ฉันพูดเสียงสั่นเมื่อเห็นพยาบาลหยิบเข็มฉีดยาที่เล็กกว่าหลอดนมนิดเดียวขึ้นมา

แต่เพื่อนหนูรอเลือดของหนูอยู่นะคะ = ="

อ๊ากกกก พี่พยาบาลตอบกลับ ใช่... มันจะช้ากว่านี้ไม่ได้แล้ว ถ้าช้ากว่านี้ ยูโร... ยูโรจะเป็นยังไงก็ไม่รู้ T^T

พร้อมนะคะ มองไปทางอื่นก็ได้ค่ะ"

พี่พยาบาลบอกแล้วเตรียมเข็มขึ้นมา โอ้ พระเจ้า ไม่นะ... ฉันจะต้องไม่ตายที่นี่ ถ้าฉันจะตาย ยูโรจะต้องได้เลือดจากฉันไปก่อน โอ ไม่นะ ฉันต้องไม่ตาย ยูโรต้องไม่ตาย แม่เจ้า พระเจ้า พ่อเจ้า พี่เจ้า น้องเจ้า ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย ใครก็ได้ ได้โปรด โอ้ว $#%^$@$%#@%$@%$#

เสร็จแล้วค่ะ"

พี่พยาบาลยิ้มให้ ฉันมองไปแขนตัวเองก็พบกับผ้าก๊อสที่ปิดบังเข็มที่เจาะเส้นเลือดดำของฉันและท่อยางพลาสติกที่มีเลือดกำลังไหลลงไปในถุงเรื่อยๆ ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอกและบีบก้อนฟองน้ำรูปหัวใจสีแดงอันนั้นไปเรื่อยๆ จนเริ่มรู้สึกว่าหัวมันเบาๆ โหวงๆ อย่างบอกไม่ถูก ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน พี่พยาบาลพยายามเข้ามาเขย่าตัวปลุกฉัน แต่หนังตามันหนักอึ้งจนฝืนต่อไม่ไหวอีกต่อไป...

 




โอ้วว ตอนนี้ของหนูมินนี่ล้วนๆ เลย ><
ตอนนี้นิยายเรื่องนี้(ต้นฉบับ)ถึงบทส่งท้ายแล้วจ้าาาา
ขอบคุณสำหรับทุกเม้นและทุกกำลังใจมากๆ ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #359 ballbonbon (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 20:15
    ฟอร์ส ณ เวลานี้รู้เลยว่า แกควรเป็นพระเอก ><
    #359
    0
  2. #330 ShawolHomieNer (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 01:33
    โหวววมินนี่ เธอแน่มากอ่ะ อย่าเป็นอะไรมากเลยนะ กิ้กิ้
    #330
    0
  3. #258 NooAo'm Jung... (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 19:41
    อาก้า : ฉันขอสั่งให้ทุกคน ห้ามตาย

    =__= ;; นึกถึงคำคำนี้
    #258
    0
  4. #235 เกลียดตัวเองจังที่รักแฟนเพื่อน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 มีนาคม 2556 / 20:00
    เอ่อ...เจ้มินนี่กลัวเว่อไปเปล่าคะ
    #235
    0
  5. #130 CANDY_DAVILL (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 22:16
    มินนี่สุดยอด!เรายังไม่ค่อยกล้าให้บริจาคเลือดเลย = =
    #130
    0
  6. #123 Fic lover (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2555 / 19:15
    คอปเตอร์นายนี่ช่างงงง.....เข้าใจลึกซึ้งจริงๆเลย555

    มินนี่ รู้ใจตัวเองได้แล้วววว!!!!



    อันอันนนเธอเข้มแข็งไปนะTT~~

    แต่ก็ดีช่วยปลอบบมินนี่ มอบพลังให้มินนี่เยอะๆนะ



    แต่เลือดกรุ๊ปโอหายากขนาดนั้น? โถ่ๆ ปกติกรุ๊ปโอออกจะมีเกลื่อนนนน้าา

    มินนี่ ให้เลือดมากไป? สลบไปซะละ=3=



    *ชอบตอนบอกว่าขอทำใจ555 ยูโรรอเลือดอยู่นะ55*

    #123
    0
  7. #118 ซากุระ ไอโกะ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2555 / 11:27
    ยูโรนายอย่าพึ่งตายน๊า มินนี่เธอสุดยอดดดดดดดดดด =[]=
    #118
    0
  8. #117 yun yun (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 21:48
    อ๊ายยยยย มินนี่จ๋าเธอน่ารักที่สู๊ดดดด
    ตอนหน้าหวังว่ายูโรจะฟื้นน้าาา จะได้มาโดนมินนี่เตะ
    #117
    0
  9. #115 เลม่อนเปรี้ยว (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 18:17
    กรี๊ดดดดดดดดดดด ยูโรแกอย่าตายนะ TOT
    ถ้าแกตายแล้วใคร? ใครจะอยู่กับมินนี่เล่า!!!!

    *เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ สู้ๆค่ะ ^O^
    #115
    0
  10. #114 artist.? athena ' Gothic Doll (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 17:40
    โห้ยยย (อ่านมากี่ตอนก็โห้ยหมด _ _;) มินนี่นางเอกมากกก >..<
    เป็นเราต่อให้ใครจะตายยังไงก็ไม่มีทางเสนอตัวแลกเลือดเด็ดขาด ลำพังตัวเองก็โดนหมอด่าว่าขาดเลือดอยู่แล้ว // เห็นแก่ตัวที่สุด!
    ยูโรเอ้ยยย ตอนนี้แกเป็นหนี้บุญคุณหนูมินนี่แล้วนะ ถ้าทำให้บอบช้ำอีกต้องสูบเลือดมาคืนหนูมินนี่ด้วย!
    คอปเตอร์ก็รู้เรื่องผู้หญิงเยอะเกิ๊นนน อันตรายจริงๆ - 3 -!
    อยากอ่านต่อเร็วๆแล้วง่า~ รีบๆอัพนะคะ จะรอ ร๊อ รอ ตลอดไป - w -//
    อยากได้เคล็ดลับที่ทำให้แต่งนิยายเร็วๆจัง (รายนี้ดองตลอดดดด) โดยส่วนตัวแล้วเฟินเป็นคนที่แต่งนิยายไม่ค่อยออกต้องรออารมณ์ตลอดดดด อิจฉาคนแต่งนิยายจบเร็วๆจัง - 3-
    ช่างมันน หาเรื่องบ่น 55555
    ยังไงก็สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้นะ อยากอ่านต่อแล้ว รอค่า :3
    #114
    0
  11. #113 Kamal3436 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 17:23
    อ๊ากกกกก...!!
    จะดราม่าไปไหน ToT
    #113
    0