[The Gang #2] My lady is A.I. : เมื่อผมเผลอใจรักยัยหุ่นยนต์ [จบ]

ตอนที่ 19 : Beyond [แสนไกล ไม่อาจเอื้อมถึง]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,881
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    24 พ.ย. 55

บทที่ 18

Beyond

[Euro]

ผมเปิดประตูรถตัวเองแล้วนั่งลงบนเบาะที่นั่งของคนขับ อันอันนั่งนิ่งอยู่บนเบาะนั่งข้างๆ ผม

ไปเจอมินนี่มาเหรอ ?”

อันอันถามผมด้วยน้ำเสียงเย็นชา นี่ไม่ใช่อันอันอย่างที่ผมต้องการ

ผมต้องการอันอันที่รักผม... แต่ไม่ใช่แบบนี้

ทำไมเธอไม่ยิ้ม ?”

ผมหลีกเลี่ยงการตอบคำถามของเธอด้วยการเปลี่ยนประเด็น

อันอันหันมามองผมแล้วแย้มรอยยิ้มให้ แต่... ดวงตาของเธอไม่ได้ยิ้มไปกับเธอด้วย ผมไม่รู้ว่าทำไมอันอันถึงเป็นแบบนี้ ทั้งๆ ที่เธอเคยร่าเริงมาตลอด ทั้งๆ ที่ยัยนี่เคยหัวเราะอยู่เสมอ ทุกครั้งที่ผมพบกับเธอ... ไม่เคยมีสักครั้งที่อันอันจะเย็นชากับผมเหมือนอย่างวันนี้ ดวงตาที่ว่างเปล่าของอันอันมีรอยบอบช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ทำไมเธอถึงร้องไห้..

เธอไม่มีความสุขหรือไงที่คบกับผม

วันนี้เธออยากไปที่ไหน ?”

ผมถามอันอันในขณะที่กำลังสตาร์ทรถ

กลับบ้าน..."

อันอันตอบอย่างเย็นชา ผมรู้สึกเจ็บอยู่ในใจลึกๆ ทำไมอันอันถึงไม่รักผมตอบเหมือนอย่างที่ผมรักเธอมาตลอด ?

ไปกินข้าวกันก่อนได้มั้ย ?”

ผมถามอย่างเอาใจ แต่อันอันเพียงแค่ส่ายหน้าให้เป็นคำตอบว่าไม่เท่านั้น

ในเมื่อเธอไม่อยาก ผมก็จะไม่บังคับ

ทำไม... ทำไมอันอันถึงไม่เหมือนเดิม ไม่เป็นเหมือนตอนที่อยู่กับคอปเตอร์ ไม่ยิ้ม ไม่เถียง ไม่พูดอะไรเลย แล้วแบบนี้มันจะมีประโยชน์ตรงไหนที่เราจะคบกัน แบบนี้มันต่างอะไรกับเมื่อก่อนในเมื่อผมยังเจ็บเหมือนเดิม เหมือนกับตอนที่อันอันไม่เคยแม้แต่จะเหลียวมองผม ในแววตาทั้งสองของเธอเคยมีแค่คอปเตอร์ แต่ในตอนนี้ ดวงตาทั้งคู่ของเธอมีเพียงแค่ความว่างเปล่า...

ไม่สิ แบบนี้มันแย่กว่าเป็นไหนๆ ไม่ใช่เหรอ

แม้ผมมีเธออยู่เคียงข้าง แต่กลับไม่รู้สึกว่าเธออยู่ข้างกายๆ

แม้เธอจะยิ้ม แต่กลับไม่รู้สึกว่าเธอกำลังมีความสุข

ที่จริงแล้ว ผมกำลังทำอะไรอยู่กันแน่

 

ผมลงจากรถเมื่อมาถึงบ้านของอันอัน ผมเปิดประตูให้ เธอก้าวลงมาแล้วกล่าวคำขอบคุณ พ่อแม่ของอันอันแปลกใจเล็กน้อยที่คนที่มาส่งเธอไม่ใช่คอปเตอร์ แต่เป็นผม... พี่อาร์ก้าเองก็เงียบและไม่พูดอะไรกับผมเลยแม้แต่คำเดียว ผมจึงไม่คิดว่านี่จะเป็นช่วงเวลาที่ดีที่จะแนะนำตัวเองต่อหน้าพ่อแม่ของเธอ

อันอันคงยังไม่พร้อม...

ผมคิดขณะที่กระโดดขึ้นรถแล้วบึ่งกลับบ้าน อันอันคงยังปรับตัวไม่ได้ เพราะยัยนั่นคงช็อคหลังจากที่เกิดเหตุการณ์หลายๆ อย่างขึ้นในคืนนั้น ผมคงต้องให้เวลากับเธอสักพัก แล้วทุกอย่างมันคงจะดีขึ้นเอง

สักวัน อันอันจะตัดใจจากคอปเตอร์ และรักผมได้...

ผมเชื่อว่าอย่างนั้น

ผมยิ้มเศร้าๆ กับตัวเองแล้วกดเปิดจอโทรศัพท์มือถือเพื่อดูเวลาในขณะที่รถกำลังไปถึงสี่แยก ไฟสีเขียวเปลี่ยนเป็นสีเหลือง บ้าจริง! ถ้าผมมาติดอยู่ที่แยกนี่จะยิ่งทำให้ผมเสียเวลา ผมจึงเร่งความเร่งจนคันเร่งใต้ฝ่าเท้าถูกเหยียบจนมิด ความเร็วของรถถูกเร่งขึ้นจนชี้ไปที่ 140 km/h แต่ บ้าชิบ! ไฟเหลืองเปลี่ยนเป็นไฟแดง แต่ผมไม่มีเวลาแล้ว ทางขวาไม่มีรถพุ่งมา ผมจึงตัดสินใจที่จะฝ่าไฟแดงครั้งแรกในชีวิต

นั่นเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิต

ภาพสุดท้ายที่ผมเห็นคือรถบรรทุกคันใหญ่ที่พุ่งมาด้วยความเร็วอัดกระแทกเข้ากับด้านข้างของรถผมอย่างแรง

และทุกอย่าง ก็กลายเป็นสีขาวสะอาด...

 

[Minnie]

ฉันนั่งรอยูโรอยู่ตรงหน้าตึก นี่มันก็สามทุ่มแล้วนะ ทำไมไอ้บ้านั่นยังไม่กลับมาอีก ไม่ต้องแปลกใจหรอกที่ฉันจะรอไอ้บ้านั่นทั้งๆ ที่เมื่อตอนเย็น ฉันโกรธหมอนั่นแทบเป็นแทบตาย ที่ฉันต้องมานั่งรอที่นี่ ก็เป็นเพราะว่าฉันได้ให้คำสัญญากับพวกคอปเตอร์ไว้แล้วว่าจะลากคอไอ้บ้านั่นไปให้ได้

แต่ดึกขนาดนี้ ไอ้หมอนั่นยังไม่มีท่าทีว่าจะโผล่มาเลยสักนิด โทร.ไปก็ไม่รับสาย

ถึงจะไม่อยากยอมรับให้เสียทิฐินัก แต่ฉันก็อดเป็นห่วงเขาไม่ได้

มินนี่คะ พี่น้อยว่ามินนี่ไปนอนเถอะค่ะ เดี๋ยวคุณท่านจะเป็นห่วงนะคะ"

พี่น้อยในชุดนอนสีขาวออกมายืนรอกับฉันด้วย แน่นอนว่าถ้ามีพี่น้อย สมุนของพี่น้อยที่เป็นเด็กรุ่นราวคราวเดียวกับฉันก็ออกมายืนรอด้วย ทำให้เกิดเป็นกลุ่มคนเล็กๆ กำลังชะเง้อมองหารถของไอ้บ้านั่น หนอย! กลับมาเมื่อไหร่ ฉันจะเตะไอ้หมอนั่นสักทีให้รู้ว่าคนที่รอต้องรอจนเมื่อยขนาดไหน!

พี่น้อยไปนอนเถอะคะ ถ้ามินนี่ไม่เจอไอ้บ้านั่น มินนี่จะไม่นอน =__="

ฉันบอกพี่น้อยจากใจจริง ได้โปรดไปนอนเถอะค่ะ -___-”

แต่หน้าที่ของพี่น้อยคือดูแลมินนี่นะคะ T^T ถ้าคุณยังไม่นอน พี่น้อยจะนอนได้ไง"

พี่น้อยบอกอย่างรู้สึกผิด

งั้นพี่น้อยช่วยอะไรมินนี่อย่าง แล้วไปนอนเลยนะคะ"

ฉันยื่นข้อเสนอ หวังว่ามันจะช่วยให้พี่น้อยยอมไปนอนซะที พี่น้อยพยักหน้ารับ

ค่ะ ?”

ไปเอาหมอน หมอนข้าง ผ้าห่ม เบาะรองนอน แลปท็อป ที่ชาร์ตมือถือมินนี่ลงมาที่นี่ คืนนี้มินนี่จะนอนรอยูโรที่นี่แหละค่ะ ถ้าไอ้บ้านั่นกลับมาตอนไหน มินนี่จะไปนอนเองค่ะ"

คุณ... คุณหนูจะนอนนี่เหรอคะ =[ ]=”

พี่น้อยชี้ลงบนพื้นที่เรายืนอยู่ ฉันพยักหน้า

ใช่ค่ะ ได้โปรดทำตามคำสั่งมินนี่ด้วยค่ะ ถ้ามินนี่ไม่ดักไว้ มีหวังไอ้หมอนั่นชิ่งหนีไปแน่ๆ -___-"

กะ... ก็ได้ค่ะ T^T”

พี่น้อยและสมุนกดลิฟต์ขึ้นไป ทิ้งให้ฉันยืนอยู่คนเดียว ฉันยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา สามทุ่มครึ่งแล้ว... ฉันกดโทร.ออกหายูโรอีกครั้ง และแน่นอน... เขาไม่รับสาย รปภ.บอกฉันว่าเขายังไม่กลับมาที่นี่เลยตั้งแต่ออกไปเมื่อเช้า ซึ่งฉันเชื่อว่ายังไงๆ เขาก็ต้องกลับมาที่นี่แน่ๆ

ฉันเอนหลังพิงกับพนักโซฟาที่มีไว้รับรองแขกที่มาเที่ยวผับของยูโร โทรศัพท์แจ้งเตือนว่าแบตเตอร์รี่เหลือน้อยเต็มที

ครืด...

เสียงโทรศัพท์มือถือของฉันสั่นหลังจากนั้นไม่นานนัก ฉันตัดสินใจที่จะไม่รับสายเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์แปลก เพราะฉันต้องการที่จะเก็บแบตเตอร์รี่ไว้ใช้ในตอนที่จำเป็น พี่น้อยก็ยังไม่ลงมาสักที! บ้าจริง! อีตาบ้านั่น ทำไมชอบทำตัวให้คนเป็นห่วงนักนะ! โผล่หน้ามาเมื่อไหร่ฉันจะเตะนายให้กลิ้ง! จะไม่สนด้วยว่านายเพิ่งจะเจ็บตัวมา =^=

พี่น้อยเดินออกมาจากลิฟต์พร้อมกับของพะรุงพะรังทั่วตัว เบาะรองนอน หมอนข้าง หมอน ผ้าห่ม แลปท็อป และสิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุดคือที่ชาร์ตโทรศัพท์มือถือ ฉันรีบวิ่งไปรับของมาจากพี่น้อยอย่างทุลักทุเล พี่น้อยปูเบาะนอนลงบนพื้นใกล้โซฟา จัดที่หลับที่นอนให้ฉัน ส่วนฉันจัดการเสียบโทรศัพท์มือถือเข้ากับที่ชาร์ตทันที

เบอร์แปลกโทร.เข้ามาอีกแล้ว ฉันกดตัดสายทิ้งทันทีแล้วโทร.ออกหายูโร

ตืด ตืด ตืด ก็ยังไม่มีคนรับอยู่ดี T^T

พี่น้อยไปนอนเถอะค่ะ มินนี่จะรอไอ้บ้านั่นตรงนี้แหละ"

ฉันบอกเมื่อเห็นพี่น้อยยืนทำหน้าวิตกกังวลยิ่งกว่าเดิมอยู่ตรงหน้า พี่น้อยถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเดินหายลับไปตามทางเดิน ทิ้งให้ฉันนั่งบนเบาะนอนตัวเองโดยที่มีแลปท็อปวางอยู่บนตัก รปภ.แอบมองเข้ามาด้วยสายตางงๆ แต่ฉันเหนื่อยกับการต้องป่าวประกาศให้คนโน้นคนนี้ที่ป๊ากับม๊าจ้างมาให้รู้เต็มที -____-” ไม่ใช่เด็กแล้วนะเฟ้ยย

ฉันตัดสินใจโทร.หาคอปเตอร์ เผื่อว่าไอ้บ้ายูโรจะไปเคลียร์กับคอปเตอร์แล้วปล่อยให้ฉันนั่งเก้อ

โหล ?”

คอปเตอร์รับสายด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ

ยูโรอยู่กับนายรึเปล่า ?”

ฉันถาม คอปเตอร์ทำเสียงประหลาดใจ

อยู่ก็บ้าแล้ว เธอบอกว่าจะลากคอมันมาหาฉันไม่ใช่เหรอ ?”

คอปเตอร์สวนกลับ เออ ก็จริง แต่นี่มันเกือบสี่ทุ่มแล้วนะ

ฉันดักรอหมอนี่หน้าคอนโดฯ จนจะหลับคามือถืออยู่แล้ว มันยังไม่โผล่หัวมาเลย =[ ]=”

ฉันพูดกับคอปเตอร์ด้วยน้ำเสียงที่มีโทสะนิดๆ

แต่อันอันกลับบ้านไปแล้วนี่นา อันอันบอกว่าไอ้ยูโรไปส่งบ้านด้วย"

คอปเตอร์บอก

ถ้างั้นหมอนั่นควรกลับถึงคอนโดฯ ได้แล้ว"

ฉันพูดกับตัวเอง แต่คอปเตอร์คงได้ยินด้วยเหมือนกัน

เธอเป็นห่วงมันเหรอ ?”

คอปเตอร์ถามกลับ ฉันรู้สึกว่าหัวใจมันเต้นสะดุดตีลังกาทันที

เปล่านะ! คือ... ก็ใช่ แต่ไม่ใช่ T0T"

ฉันพูดเสียงดังด้วยความตื่นเต้น คอปเตอร์หัวเราะดังมาจากปลายสาย

ไม่ต้องจริงจังอะไรกับคำถามมากนักหรอก ฉันว่าเธอไปนอนเถอะ"

คอปเตอร์บอก แต่ฉันยังไม่อยากไปนอนนี่นา ฉันอยากรอไอ้หมอนั่น อยากจะซัดให้สักเปรี้ยง

ไม่เป็นไร ฉันจะรอยูโรเอง ฝันดีนะคอปเตอร์"

ฝันดีนะมินนี่"

คอปเตอร์พูดด้วยเสียงเศร้าๆ ก่อนที่ฉันจะกดวางสาย บนหน้าจอของฉันโชว์สายซ้อนขึ้นมาอีกหนึ่งสาย เบอร์แปลกเบอร์นั้นอีกแล้ว บ้าชะมัด ฉันไม่มีเวลารับสายหรอกนะ ตอนนี้ฉันแค่อยากให้ไอ้หมอนั่นกลับคอนโดฯ ได้แล้ว เป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้เลย T^T ไอ้บ้าเอ๊ย! ดีแต่ทำให้คนอื่นเป็นห่วง

แล้วทำไมฉันต้องเป็นห่วงหมอนั่น T____T

ฉันฉีกกระดาษจากหน้าหนังสือเรียนแล้วเริ่มเขียนแผนผังความสัมพันธ์ของยูโร อันอัน และคอปเตอร์อีกครั้ง โดยที่เพิ่มตัวแปรสำคัญเข้าไปอีกตัว นั่นก็คือฉันเอง .___. ฉันเริ่มตั้งแต่เหตุการณ์แรกนั่นก็คือ อันอันและคอปเตอร์ได้พบกัน เท่าที่ฟังความมาจากคอปเตอร์ ทั้งสองคนนี้ผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะแยะทำให้รักกันมาก(?) ส่วนยูโร ดูท่าว่าจะแอบรับอันอันมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น หรือที่ฉันเรียกว่า รักแรกพบ...

ว่ากันว่าไอ้รักแรกพบนี่แหละที่อันตราย เพราะเนื่องจากว่ามันเป็นครั้งแรก มันจึงลืมยากนั่นเอง

และโชคร้ายที่มันไม่สมหวัง

ยูโรตกอยู่ในสภาวะที่ไม่สามารถปรึกษาใครได้ คงจะเป็นเพราะคนรอบข้างของเขาเป็นเพื่อนสนิทที่ผ่านเหตุการณ์เหล่านั้นร่วมกันมาทั้งหมด และเนื่องจากมีคำว่าเพื่อนเป็นกำแพงกั้นอยู่ หมอนั่นคงไม่คิดจะบอกออกไปหรอก แล้วสุดท้าย... ยูโรก็มาเจอกับฉัน อันที่จริงก็คือโปรแกรมให้คำปรึกษาทั่วราชอาณาจักร และนั่นเอง... น่ันคือสิ่งที่ลากให้ฉันเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้

ในโลกแห่งความจริง ยูโรคือคนที่ดูเหมือนจะเข้มแข็ง แต่ในโลกออนไลน์ เขาเหมือนกับคนที่อ่อนล้า และหมดแรง

ยูโรเคยพูดว่าเขาอยากเจอมินนี่ แต่หลังจากที่ความจริงเปิดเผย... มินนี่คนนี้อยู่ตรงหน้าเขา

เขากลับผลักไสไล่ส่งฉัน...

เจ็บ...

ฉันเชื่อมโยงความสัมพันธ์ของแต่ละคนในแผนผังจนหมด เหลือเพียงแค่เส้นดินสอที่ลากจากชื่อ 'มินนี่' ไปที่ชื่อ 'ยูโร' เท่านั้นที่ฉันไม่สามารถเติมคำตอบลงไปได้ ตลกนะ... ฉันสามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของแต่ละคนรอบข้างที่มีให้แก่กันและกันได้อย่างชัดเจน แต่กับตัวเอง ฉันกลับไม่รู้อะไรเลย

ไม่ใช่สิ... มันคือความรู้สึกระหว่างฉันและยูโรมากกว่าที่กำลังคลุมเครือ

 




สองตอนรวดในวันเดียวว XD 
แต่งไปแต่งมา อยากให้อีตายูโรตายซะแล้วสิ 5555+

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #329 ShawolHomieNer (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 01:23
    เบอร์แปลกที่โทรมาหามินนี่จะมาบอกเรื่องยูโรรึเปล่า มินนี่เธอนี่เด็ดมาก 55
    #329
    0
  2. #308 Mutty (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 17:28
    ใครก็ได้ทำให้()ยูโร(มัน)สำนึกที!~
    #308
    0
  3. #234 เกลียดตัวเองจังที่รักแฟนเพื่อน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มีนาคม 2556 / 19:52
    ขอให้โกยูโรความจำเสื่อมแล้วลืมพี่อันอันเพื่อจะได้ไม่ต้องมีใครเจ็บอีกต่อไปเพราะตอนนี้โกเลวมากเลย
    #234
    0
  4. #129 CANDY_DAVILL (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 22:12
    ความจำเสื่อมไปซะ! จะได้กลับมารักกันอีก >,.<
    #129
    0
  5. #122 Fic lover (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2555 / 19:09
    สมน้ำหน้าาา โดนรถชนไปเลยยยยย

    ขออีกอย่างง สมน้ำหน้าา อันอันไม่มีวันรักนายหรอก!!! #อินเกินไป



    มินนี่!! ไม่ต้องไปห่วงไอหมอนั่นหรอกก

    ไปนอนดีๆก็ได้ สงสารพี่น้อยย 555

    ความรู้สึกนั่นคือความรักไงงง!!~~~

    #122
    0
  6. #116 __Ai Noon__ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 19:58
    ถ้าฟื้นมาแล้วยังงี่เง่าน๊ะ ตบคว่ำเลย !!!
    #116
    0
  7. #112 เลม่อนเปรี้ยว (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 07:01
    ยูโรเกิดอุบัตุเหตุ =[   ]=
    #112
    0
  8. #111 แพรไหม (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 04:03
    อัพทีเถอะจะคลั่งแล้ว

    #111
    0
  9. #110 artist.? athena ' Gothic Doll (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 21:25
    อ้าวๆ (เปลี่ยนสถานะซะแล้วสิ)ยูโรโดนรถชน..?
    แล้วทำไงล่ะนี่ - O -?
    ในใจนึกอยากให้ยูโรมันความจำเสื่อมแล้วเริ่มรักกับมินนี่ซะ -.,- // เพ้อตลอดดเว
    มินนี่นางพูดจริงทำจริงนะเนี่ยย บอกจะนอนหน้าคอนโดหนูก็ทำ อยากทำให้ได้แบบนี้บ้างง - 3 - (?)
    ไม่ใช่ไปๆมาๆคอปเตอร์เกิดชอบมินนี่ขึ้นมา อันอันก็ไปอยู่กับยูโรซะนี่ เดี๋ยวก็กลายเป็นรักสี่เส้า
    ความสัมพันธ์ครุมเคลือกว่าเก่า 55555
    โห้ยยย อยากอ่านต่อจัง - 3 -;
    จะรอทุกวินาทีเลยนะไรท์เตอร์~ ♥
    55555
    สู้ๆค่า ไฟท์ติ้งๆ :)
    #110
    0
  10. #109 __Ai Noon__ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 21:11
    สนุกมาค่า รอตอนต่อไป
    #109
    0