[The Gang #2] My lady is A.I. : เมื่อผมเผลอใจรักยัยหุ่นยนต์ [จบ]

ตอนที่ 18 : Be ignored [ละเลย]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,733
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    24 พ.ย. 55

บทที่ 17

Be Ignored

วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก...

หลังจากที่เหตุการณ์ในคืนนั้นเกิดขึ้นและจบลง ยูโรพาฉันมาลงบ้านโดยที่เราสองคนไม่พูดอะไรกันเลยแม้แต่คำเดียว และนั่นก็เรียกได้ว่าเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันได้เจอหน้าเขา เพราะหลังจากนั้น ฉันไม่เคยเจอเขาอีกเลย ทั้งๆ ที่เขาอาศัยอยู่ในห้องเหนือห้องของฉันขึ้นไปแค่ชั้นเดียวแท้ๆ

ฉันผูกเนกไทสีดำตรงคอลวกๆ ยัดชายเสื้อใส่ในกระโปรงแล้วคว้าเป้สีขาวตุ่นๆ ของตัวเองขึ้นมาจากบนพื้น ฉันสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองในกระจกอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

เอาล่ะ... วันนี้คือวันเปิดเทอมวันแรกของฉัน ลืมเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นไปซะ แล้วเป็นมินนี่คนเดิมนะ เข้าใจมั้ย!

คุณหนูมินตราคะ รถรอพร้อมแล้วค่ะ"

พี่น้อย(คนดูแลของฉัน)ตะโกนบอกจากข้างนอกห้องนอน

ค่ะ ไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ"

ฉันตอบกลับแล้วรีบสะพายเป้ เดินออกมาข้างนอกห้องก็เจอกับพี่น้อยพอดี

อาหารเช้า พี่น้อยใส่กล่องนี่ไว้นะคะ คุณหนูกินในรถก็แล้วกันนะคะ เพราะว่าคุณหนูตื่นสาย"

พี่น้อยพูดแล้วยื่นกล่องอาหารอุ่นๆ ให้ ฉันรับมันมาไว้ในมือ แล้วนี่ฉันจะต้องบอกพี่น้อยอีกกี่ครั้งต่อกี่ครั้งว่าอย่าเรียกฉันว่าคุณหนู ฉันไม่ใช่เด็กเล็กๆ แล้วนะ ><

ขอบคุณนะคะพี่น้อย แต่เรียกมินนี่ว่ามินนี่เถอะค่ะ อย่าเรียกว่าคุณหนูเลย"

พี่น้อยพยักหน้ารับแล้วกล่าวขอโทษ อีกละ... ฉันละเบื่อจริงๆ เวลาที่คนที่แก่กว่าอย่างพี่น้อยก้มหัวขอโทษกับฉัน ถึงแม้ว่าพี่น้อยจะเป็นคนงานที่ป๊ากับม๊าจ้างมาก็เถอะ แต่ยังไงพี่น้อยก็แก่กว่าฉันอยู่ดี มันไม่ควรเลยที่จะให้พี่น้อยมาก้มหัวให้เด็กอย่างฉัน -___-”

รีบไปเถอะค่ะ"

พี่น้อยบอก ฉันจึงพุ่งตัวเข้าลิฟท์ทันที ลิฟท์ลดระดับลงไปเรื่อยๆ จนถึงชั้นหนึ่ง ประตูลิฟท์เปิดออก และด้วยความรีบ ฉันจึงก้าวขาออกไปจากลิฟท์โดยไม่ได้เงยหน้ามองข้างหน้า

พลั่ก

ใครมันบ้ามายืนขวางหน้าลิฟท์วะ =[ ]=

ยูโร O_o?

ยูโรนั่นเองที่ยืนหน้าบูดอยู่หน้าลิฟท์ แต่ฉันสายแล้วจึงไม่มีเวลามาทักทายเขา อันที่จริงคือฉันไม่อยากทักเขาต่างหาก เพราะไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงดีหลังจากเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น เขาเองก็พยายามหลบหน้าฉัน ส่วนฉันเองก็พยายามหลบหน้าเขา จนฉันงง เพราะปกติมันควรจะเป็นแค่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งที่หลบหน้ากันต่างหาก(หรือว่าเราสองคนไม่ควรที่จะเจอหน้ากันอีก?)

ขอโทษค่ะ!”

ฉันกล่าวคำขอโทษเร็วๆ แล้วแทรกตัวหนีออกมา รถลีมูซีนสีดำคันเดียวกับที่รับฉันมาจากโรงเรียนเมื่อวันปิดเทอมจอดรออยู่หน้าตึก ฉันรีบกระโดดเข้าไปทันทีด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฟู่... สุดท้ายฉันก็เข้ามานั่งในรถอย่างปลอดภัย และรถเริ่มออกตัวอย่างช้าๆ ส่วนฉันฉุกคิดอะไรขึ้นได้

เดี๋ยวค่ะ แล้วยูโรไม่ไปโรงเรียนเหรอคะ พี่คนขับรถ ?”

ฉันถามคนขับรถแล้วปีนขึ้นนั่งบนเบาะ ใช้สายตามองผ่านกระจกก็ยังเห็นยูโรยืนอยู่ที่เดิม

คุณอาณัติขับรถไปเองครับคุณหนูมินตรา"

คนขับรถตอบฉันเสียงเรียบ ให้ตายสิ คนตึกนี้ ทำไมต้องเรียกฉันแบบนี้ทุกคนด้วยเนี่ย =[ ]=

พี่คะ ต่อไปเรียกมินนี่ว่ามินนี่ได้มั้ยคะ =___=++”

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงขอร้องแกมบังคับ

แต่... คุณท่านบอกให้ผมเรียกว่าคุณหนูมินตรานี่ครับ"

ช่างป๊ากับม๊าสิคะ ต่อไปเรียกมินนี่ว่ามินนี่นะคะ โอเคมั้ย?”

ฉันว่าอย่างนึกโมโหพ่อแม่ตัวเอง แล้วทำไมฉันต้องหัวเสียแต่เช้ากับเรื่องบ้าบอพวกนี้ด้วยเนี่ย T^T

แต่มันเป็นกฏของคุณอาณัตินี่ครับ คุณอาณัติให้ทุกคนในตึกนี้เรียกคุณว่าคุณหนูมินตรา"

ช่างหัวไอ้ยูโรมันสิคะ! ถ้านายไม่ยอมเรียกฉันว่ามินนี่ ฉันไล่นายออกแน่ =__=+!”

ฉันพูดเสียงแข็ง แน่นอน ฉันทำแน่ถ้าไอ้หมอนี่ยังเรียกฉันแบบนั้นอีก

กะ ก็ได้ครับ คุณ...” ฉันมองคนขับรถตาเขียวปั้ด เขาเริ่มขยับปากพูด "มินนี่..."

ดีมากค่ะ...”

ฉันกล่าวด้วยความพึงพอใจ และหลังจากนั้น พี่คนขับรถ(ที่ฉันไม่รู้ว่าชื่ออะไร)ก็ไม่ปริปากพูดอะไรอีกเลยสักคำเดียวจนกระทั่งถึงโรงเรียน

เอ่อ... ถึงแล้วครับ -___-”

ดูเหมือนพี่คนขับจะพยายามหลีกเลี่ยงการเรียกชื่อฉันสินะ -___-a ฉันคว้าเป้แล้วก้าวลงจากรถ

อื้ม... โรงเรียน การเรียน ต่อจากนี้สิ่งเดียวที่ฉันต้องให้ความสนใจคือการเรียนสินะ!

แผนการวันนี้คือ การแอบย่องเข้าห้องเรียน ลืมเรื่องของเดอะแก๊งไปให้หมด สิ่งสำคัญของฉันคือการเรียนเท่านั้น T^T

มินนี่!!”

ฉันหันไปมองตามต้นเสียงด้วยสายตาอาฆาต =[ ]= ใครกันนะที่บังอาจมาทำลายเช้าอันแสนสงบสุขและแผนการอันบรรเจิดของฉันด้วยเสียงเรียกที่ดังสน่ันข้ามโลกแบบนั้น ! ฉันหันขวับไปมอง และด้วยความที่มันเป็นวันเปิดเทอมวันแรก คนก็เลยออกันที่สนามบาสเต็มไปหมดจนฉันมองอะไรไม่เห็น

มินนี่!”

เสียงนั้นเรียกชื่อฉันอีกครั้ง ก่อนที่เจ้าของเสียงจะค่อยๆ แทรกตัวออกมาจากฝูงชนจำนวนมากนั้นได้

คอปเตอร์ ?

คอปเตอร์ ?”

หมอนี่กำลังทำให้ฉันกลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งโรงเรียน ลำพังแค่ไอ้รถบ้าที่พ่อจ้างให้คนขับรถขับมาส่งฉันที่โรงเรียนก็เด่นมากพออยู่แล้ว ไม่มีใครที่ไหนบ้าขับรถลีมูซีนมาโรงเรียนหรอก แต่ไอ้หมอนี่... คอปเตอร์ ไอ้หัวหน้าเดอะแก๊ง ไอ้คนดังของโรงเรียนที่ขยับตัวนิดเดียวก็เป็นข่าวไปทั้งโรงเรียนกลับกำลังวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาฉัน

มินนี่ ฉันรอแทบตายกว่าเธอจะมาโรงเรียน!”

คอปเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบในขณะที่ฉันสังเกตเห็นแผลถลอกบนหน้าและตามตัวของเขาจำนวนมาก

เพราะฟัดกับยูโรเมื่อคืนนั้นสินะ...

ว่าแต่ ใครใช้ให้ไอ้หมอนี่มารอฉันล่ะยะ =*=

นายจะมารอฉันทำไม -___-?”

ฉันถามเขาพร้อมกับสีหน้าเซ็งสุดขีด เพราะคิดมาตลอดว่าจากนี้ฉันจะหลุดพ้นจากวงโคจรของเดอะแก๊งนี่สักที

ยูโร มันไม่ได้มาพร้อมกับเธอเหรอ ?”

ฉันส่ายหน้าเป็นคำตอบ คอปเตอร์เลิกคิ้วเป็นเชิงประหลาดใจ

ฉันนึกว่าเขาขับรถมาโรงเรียนเอง ?”

บ้าชิบ!”

คอปเตอร์สบถดังแล้วคว้าข้อมือฉันวิ่งทันที เฮ้ย =*=

 

แฮ่ก... นายพาฉันมาที่ไหนเนี่ย ?”

ฉันหอบแฮ่กเพราะความเหนื่อยหลังจากที่คอปเตอร์หยุดวิ่ง ฉันยืนอยู่ด้านหน้าของตึกเก่าๆ ที่ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยถูกใช้เป็นโรงยิม แต่นั่นก็นานมากแล้ว ครั้งสุดท้ายที่ฉันเดินเข้ามาที่นี่คือตอน ม.3 เพราะอาจารย์คนหนึ่งใช้ให้ฉันมาเอาดินจากที่นี่ไปส่องตรวจหาพยาธิ =___=” แล้วคอปเตอร์จะพาฉันมาทำไมล่ะ ?

คอปเตอร์ปาดเหงื่อบนใบหน้าออกแล้วเริ่มอธิบาย

แย่แล้วล่ะ ไอ้ยูโรมันบอกฉันว่ามันจะมาโรงเรียนพร้อมกับเธอ พร้อมกับอันอันด้วย"

แล้วไง ?”

ฉันถามต่อ

พวกเราวางแผนจะตั้งโต๊ะคุยกับมันน่ะสิ หลังจากที่มันมาโรงเรียน"

คอปเตอร์พูดแล้วใช้กำปั้นทุบผนังปูนเก่าๆ ด้วยความขัดใจ

แปลว่ายูโรรู้สินะว่านายกำลังจะทำอะไร ?”

คอปเตอร์พยักหน้ายอมรับ โธ่... ยูโร เมื่อไหร่นายจะเลิกทำอะไรบ้าๆ แบบนี้ซักทีนะ

โทร.หามันหน่อยสิ"

คอปเตอร์ขอแล้วเดินนำฉันไปนั่งลงบนม้าหินอ่อนเก่าๆ ที่ผุพังใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ ฉันเพิ่งสังเกตเห็นว่าฟอร์ส พี่อาร์ก้า และคู่ชายหญิงอีกคู่เพิ่งจะเดินออกมาจากภายในตัวอาคารนั้น พวกเขาโบกมือให้คอปเตอร์กับฉันเป็นการทักทายแต่ก็ไม่พูดอะไร ส่วนพี่อาร์ก้า พี่ชายของอันอันคนนั้นมีสีหน้าที่เครียดที่สุดในหมู่คนพวกนั้น ก็แน่ล่ะ น้องสาวหายตัวไปทั้งคน...

ฉันกดโทร.ออกหายูโร คอปเตอร์เอื้อมมือมาสัมผัสหน้าจอเพื่อเปิดลำโพง ยูโรกดรับหลังจากมีเสียงเรียกดังสองสามครั้ง

ฉันรู้ว่าพวกมันใช้ให้เธอโทร.มาหา"

ยูโรพูดขึ้นก่อนที่ฉันจะทักทายเขาเสียอีก

ฟังก่อนสิยูโร...”

ฉันบอกเสียงเบา แต่คอปเตอร์ไม่รอช้า เขาคว้าโทรศัพท์ฉันไปก่อนจะตะคอกเสียงดัง

แกต้องมาโรงเรียนนะไอ้ยู อย่างน้อยก็พาอันอันมาโรงเรียน"

ไม่ใช่วันนี้"

ยูโรพูดแค่นั้นแล้วกดวางสายใส่คอปเตอร์

นี่มันไม่ใช่ยูโรที่ฉันรู้จักเลย...

ทุกคนตกอยู่ในความเงียบ ฉันเองก็เช่นกัน หลังจากคืนนั้น ยูโรไม่ล็อกอินเข้ามาในระบบเลย ฉันจึงไม่รู้อะไรมากไปกว่านั้น ซึ่งมันก็ไม่ได้อยู่เหนือความคาดการณ์ของฉันสักเท่าไหร่หรอก แต่... ฉันก็ยังคงหวังว่าเขาจะเข้ามา

มีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้บ้างมั้ย ?”

ฉันถามคอปเตอร์และมองไปรอบๆ แต่ไม่ว่าจะเป็นฟอร์ส พี่อาร์ก้า และสองคนใหม่ที่ฉันเพิ่งเห็นหน้าก็มีสีหน้าวิตกกังวลไม่แพ้กัน แปลกจริง... ทำไมนะ ทั้งๆ ที่ฉันสัญญากับตัวเองไว้แท้ๆ ว่าจะไม่ยุ่งกับเรื่องของเดอะแก๊งอีก แต่ฉันกลับเสนอตัวให้ความช่วยเหลือพวกเขาเสียเองซะนี่

ฉันเป็นห่วงอันอัน...”

คอปเตอร์เปรยขึ้นเสียงเศร้า

ฉันรู้ คอปเตอร์... ฉันยังจำคำพูดของอันอันในคืนนั้นได้ดี คำพูดของเธอยังสะท้อนก้องอยู่ในหัวฉันไม่หาย

"ที่ฉันยอมเลิกกับนาย เพราะ... ฉันรักนาย"

นี่... พวกนายคิดว่าเป็นแบบนี้มันดีแล้วเหรอ ?”

ฉันถามทุกคนในขณะที่รู้สึกว่าตัวเองหดเล็กลงเรื่อยๆ จากสายตาของพี่อาร์ก้า

ยังไง ?”

คอปเตอร์ถามด้วยน้ำเสียงงุนงงง

ก็ไอ้เรื่องที่นายยอมเลิกกับอันอันเพื่อให้ยูโรอยู่ในแก๊งต่อไปน่ะ มันไม่คุ้มกันเลยนะ ยูโรก็ไม่ได้เป็นคนเดิม ส่วนนายต้องเสียอันอัน ฉันคิดว่า..."

ฉันลังเลที่จะพูดต่อหลังจากที่เห็นสีหน้าทุกคน

ว่ามา...”

ฉันคิดว่า ให้ยูโรออกไปจากแก๊งซะ จะดีกว่ามั้ย ?”

ฉันพูดออกมาในที่สุด คอปเตอร์กัดริมฝีปากสีหน้าเครียด

ไม่ได้หรอกมินนี่ ฉันเป็นหัวหน้าเดอะแก๊ง ฉันจะยอมเสียยูโรไปเพราะปัญหาส่วนตัวไม่ได้"

คอปเตอร์อธิบาย แต่ในเมื่อมันเป็นแบบนี้ ทุกคนต้องเจ็บขนาดนี้ และที่เจ็บที่สุดคงไม่พ้นคอปเตอร์ อันอันและยูโรที่ไม่รู้ว่าหายหัวไปไหน แล้วแบบนี้มันจะมีประโยชน์อะไรที่ยูโรจะอยู่ในแก๊งต่อไปล่ะ

ฉันจะช่วยพวกนาย"

ฉันตัดสินใจแล้วกล่าวเสียงดังต่อหน้าทุกคน พี่อาร์ก้าขมวดคิ้วกับคำพูดของฉันราวกับกว่าไม่เชื่อใจ

ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้สมาชิกเดอะแก๊ง แต่เผื่อพวกนายยังไม่รู้... ฉันเป็นผู้เขียนโปรแกรมให้คำปรึกษาทั่วราชอาณาจักร"

ทุกคนพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับ ยูโร หรือไม่ก็ใครสักคนคงเล่าให้พวกเขาฟังก่อนที่จะเกิดเรื่องขึ้นสินะ

แล้วไงต่อ ?”

ฟอร์สถาม

ฉันคิดว่า ปัญหานี้มันต้องมีทางออกสักทางหนึ่ง ที่จะทำให้เรื่องนี้จบลงโดยที่มีคนต้องรับเคราะห์น้อยที่สุด... ฉันขอเวลาสักสองสามวันให้ฉันกลับไปคิดเรื่องนี้นะ ฉันเชื่อว่าฉันทำได้ และที่สำคัญ... ฉันอยู่คอนโดฯ เดียวกันกับหมอนั่น"

คอปเตอร์พยักหน้ารับ ในขณะที่ปฏิกิริยาคนอื่นที่ยังคงนิ่งเงียบ

ฉันจะลากคอหมอนั่นออกมาให้พวกนายเอง"

ฉันตัดสินใจพูดในที่สุด ใช่... ไม่ว่ายังไงไอ้บ้านั่นก็ต้องกลับมาคอนโดฯ ต่อให้ฉันต้องหอบผ้าผ่อนไปนอนหน้าตึก แต่เพื่อที่จะได้พบไอ้ยูโรบ้านั่น ฉันก็ยอม และฉันขอสาบานกับตัวเอง... ถ้าฉันแก้ปัญหานี่ไม่ได้ ฉันถือว่าฉันล้มเหลวในฐานะผู้เขียนโปรแกรมฯ หมายความว่า ฉันจะเลิกเป็นโปรแกรมเมอร์ T^T

แต่ฉันต้องการมันแบบมีชีวิตนะมินนี่"

คอปเตอร์แย้งขึ้น

ฉันไม่ฆ่าหมอนั่นหรอก ยูโรก็เป็นเพื่อนฉันคนนึงเหมือนกันน่า"

ฉันกล่าวทิ้งท้ายแล้วขอตัวเดินออกไปจากวงเพราะถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว ฉันกลับนึกตลกกับสิ่งที่เพิ่งพูดออกไป

เพื่อน งั้นเหรอ ?

เธอคิดกับยูโรแค่เพื่อนจริงๆ งั้นเหรอ มินนี่ ?

ฉันเผลอตัวใช้นิ้วสัมผัสริมฝีปากตัวเองหลังจากที่ความทรงจำเก่าๆ ฉายขึ้นในหัว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...

จูบครั้งสุดท้ายของเรา

แล้วแบบนี้... จะให้ฉันคิดกับนายแค่เพื่อนอีกงั้นเหรอ ? ยูโร

 

วันทั้งวันของฉันผ่านพ้นไปโดยที่ฉันแทบจะจำอะไรไม่ได้เลย ตลอดเวลาที่อยู่โรงเรียนฉันใช้เวลาทั้งหมดไปกับการวาดแผนผังความสัมพันธ์ของยูโร คอปเตอร์ และอันอัน วิเคราะห์หาทุกหนทางที่มีโอกาสจะเกิดขึ้นทั้งหมด แต่สุดท้ายแล้วมันก็ไม่มีประโยชน์เท่าไหร่หลังจากที่ฉันเขียนแผนผังเป็นรอบที่สิบ และพบว่าไม่ว่ายังไงคนที่ต้องเจ็บหนักคือยูโร

และฉันไม่ต้องการให้เขาเจ็บ...

ออดเลิกเรียนดังขึ้นหลังจากที่ฉันโยนก้อนกระดาษที่ขยำลวกๆ ใส่ถังขยะหลังห้อง ฉันคว้าเป้แล้วเดินออกไปจากห้องก่อนที่นักเรียนจากทุกห้องเรียนจะกรูกันออกมาและทำให้การเคลื่อนย้ายมวลสารของตัวฉันเองเป็นไปอย่างยากลำบากมากขึ้น -___-”

โอ๊ย!”

ฉันร้องขึ้นเมื่อใครบางคนคว้าต้นแขนฉันไว้แล้วกระชากอย่างแรงจนเจ็บ ฉันหันไปมองทันที และแน่นอน เขาคือคนที่ฉันและเดอะแก๊งทุกคนกำลังมองหา คนที่ฉันโทร.หาเมื่อเช้า และคนที่ฉันเพิ่งจะบ่นถึงอยู่ในใจเมื่อไม่กี่วินาทีที่แล้วนี้เอง

ยูโร...

สุดท้ายนายก็มาโรงเรียน ?”

ฉันพูดกับเขาอย่างมีอารมณ์เล็กน้อย ก็ดี ฉันจะได้ไม่ต้องหอบผ้าไปนอนรอหมอนี่หน้าคอนโดฯ

ฉันมาเจอเธอ"

ยูโรพูดเสียงเย็น ก่อนที่เขาจะเดินนำฉันไปที่ห้องเรียนว่างๆ ห้องหนึ่ง ฉันเดินตามไปด้วยความสงสัย เขามาเจอฉัน ? ฉันรู้สึกว่าหัวใจมันกระตุกอย่างลิงโลดเมื่อได้ยินคำพูดของเขา แต่ฉันรู้ว่าเขามีจุดประสงค์อื่นซ่อนอยู่หลังคำพูดนั่นจึงไม่อาจที่จะแสดงออกไปได้ว่าฉันรู้สึกดีเล็กๆ ฉันเดินตามเขาเข้าไปในห้อง ยูโรปิดประตูห้องแล้วกดล็อคดังแกร๊ก

คนที่อยากเจอนายน่ะ คอปเตอร์ต่างหาก"

ฉันว่าต่อแล้วนั่งงบนโต๊ะเรียน เช่นเดียวกับยูโรที่นั่งลงบนโต๊ะตรงข้ามกับฉัน

เธอทำงานให้มันเหรอ ?”

ยูโรถามด้วยน้ำเสียงเหยียดๆ

ฉันแค่อยากจะช่วยเขา"

แต่เธอบอกว่าเธอชอบมัน!"

ฉันไม่เคยพูด"

ฉันตะโกนใส่แล้วกัดฟันกรอดด้วยความโมโห หมอนี่จะมานี่เพื่อชวนฉันทะเลาะหรือไง ? ฉันจ้องหน้าเขาอย่างแข็งกร้าวแทนคำพูด รอยแผลถลอกจำนวนไม่แพ้กับที่คอปเตอร์มียังคงปรากฏให้เห็นบนใบหน้าของเขา ฉันมองลงไปที่มือทั้งสองข้าง ผ้ากอซสีขาวพันอยู่รอบๆ ข้อนิ้วและมีเลือดซึม

เธอเคยสิ คืนที่เธอจูบมันไง"

ยูโรพูดต่อ

ฉัน-เมา!! เมื่อไหร่นายจะเข้าใจอะไรง่ายๆ ซักที”

ฉันไม่ได้มานี่เพื่อที่จะทะเลาะกับเธอหรอกนะ!”

ยูโรตะคอกใส่ฉันอีกครั้ง เสียงของเขาทำให้นักเรียนจำนวนหนึ่งที่เดินอยู่ข้างนอกเริ่มมองเข้ามาในห้องผ่านทางหน้าต่างเพราะเสียงตะโกนของเราสองคน น่ารำคาญซะจนฉันอยากจะตะเพิดออกไปให้หมด แต่ฉันจำต้องไม่สนคนไร้สาระพวกนั้น ในเมื่ออีตาบ้าตรงหน้ากำลังทำตัวไร้สาระกว่า

อ๋อเหรอ แล้วที่นายกำลังทำอยู่นี่มันเรียกว่าอะไร ? ทำกับข้าวเรอะ!”

ฉันหันหน้ามาตะโกนกลับใส่ยูโรอย่างหัวเสียพอกัน นี่ฉันคิดผิดรึเปล่าที่เสนอตัวช่วยคอปเตอร์ตามหาไอ้บ้านี่

น่าจะหายหัวไปให้พ้นๆ !!

ต่อไปนี้อย่ายุ่งกับเดอะแก๊งอีก"

เขาลดอารมณ์ลงแล้วพูดเสียงเย็น

ขอโทษนะ ยูโร...” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม กำมือทั้งสองข้างแน่นจนเจ็บและจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา "ใครกันแน่ที่ลากฉันเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ก่อน ใครกันแน่ที่ใช้วิธีสกปรกให้คอปเตอร์กับอันอันเลิกกัน ? ฉันจะแนะนำอะไรดีๆ ให้นะ นายออกจากแก๊งซะเถอะ คอปเตอร์จะได้มีเหตุผลที่จะอัดกับนายได้”

เดี๋ยวนี้เธอเข้าข้างมันแล้วเหรอมินนี่ ?”

ยูโรถามด้วยแววตาที่บ่งบอกว่าเขาไม่เชื่อคำพูดของฉัน

ฉัน... อยู่ข้างคอปเตอร์งั้นเหรอ ? คงใช่ เพราะนายมันโง่เกินกว่าที่ฉันจะหลวมตัวไปช่วย ยูโร!

ฉันเคยอยู่ข้างนายนะยูโร" ฉันพูดด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันเคยคิดว่ายูโรจะเป็นคนที่ดีกว่านี้ จะใช้วิธีที่ดีกว่านี้ในการได้หัวใจอันอันมา แต่เขากลับทำให้ฉันผิดหวัง ฉันกัดริมฝีปากตัวเอง ยูโรมองหน้าฉันอย่างไม่พอใจ "แต่นายทำให้ฉันผิดหวัง... ฉันบอกนายไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้งว่านายจะแย่งอันอันมาแบบนั้นไม่ได้ แล้วเป็นไงล่ะ ตอนนี้อันอันรักนายรึเปล่า ? อันอันรักนายเหมือนที่ยัยนั่นรักคอปเตอร์มั้ย ?”

...”

ยูโรเงียบลง เหมือนคำพูดของฉันทิ่มแทงใจเขา แต่... มันไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่เจ็บ ฉันเองก็เจ็บที่ต้องใช้คำพูดทำร้ายเขาแบบนี้

แล้วเป็นไงล่ะ นายสมใจรึยัง ? อันอันรักนายแล้วใช่มั้ย ?”

ฉันถามเขา ยูโรยังคงยืนนิ่งและเงียบไม่ปริปากอะไรออกมา ภาพของอันอันและคอปเตอร์ที่เคยหัวเราะด้วยกันและยิ้มด้วยกันฉายขึ้นมาในหัว แต่ในวันนี้ไม่มีอีกแล้ว คอปเตอร์เงียบลงจนฉันสังเกตเห็นได้ อันอันก็ไม่โผล่มาโรงเรียน เดอะแก๊งกำลังสั่นคลอนเพียงเพราะเรื่องผู้หญิงคนเดียว

ยังหรอก... แต่ฉันมั่นใจว่าฉันจะทำให้อันอันรักฉันให้ได้"

ยูโรพูดเสียงเบา ฉันหัวเราะในคออย่างหยามเหยียด เขาเงยหน้าขึ้นมองหน้าฉันอย่างมีความหมายแล้วกัดฟันกรอด ฉันรู้ว่านายกำลังโกรธฉันที่ไปดูถูกนาย แต่นายต้องยอมรับ เพราะนายไม่มีทางแทนที่คอปเตอร์ได้!

ฟังนะ ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันเห็นคอปเตอร์กับอันอัน..." ฉันพูดแล้วขยับตัวเข้าไปใกล้เขา มือทั้งสองข้างจับต้นแขนของเขาไว้ ยูโรเบือนหน้าหนีราวกับไม่อยากให้ฉันพูดถึงคอปเตอร์และอันอัน "ฉันรู้ว่าทั้งสองคนเกิดมาเพื่อคู่กันและกัน เพียงแค่เห็นสองคนนั้น ฉันขอโทษนะ... แต่"

ฉันพูดได้แค่นั้นและหยุดไว้ ยูโรหันมามองฉันด้วยแววตาที่ว่างเปล่า

พูดต่อสิ...”

เขาบอกเบาๆ แต่ฉันพูดไม่ได้ เพราะคำพูดต่อไปที่ฉันกำลังจะพูดออกมามันจะเป็นคำที่เชือดเฉือนจิตใจของยูโร

ฉันพูดไม่ได้หรอก ฉันไม่อยากทำร้ายนาย..."

พูดมา!!”

เขาจับไหล่ฉันแน่นแล้วตะคอกใส่ด้วยน้ำเสียงดุดัน ได้! ถ้านายอยากจะฟังขนาดนั้น...

แค่เห็นสองคนนั่น ฉันก็รู้แล้วว่านายไม่มีโอกาสหรอก!!”

ยูโรทรุดตัวลง มือทั้งสองข้างปล่อยจากไหล่ของฉัน ฉันวางมือลงบนข้อนิ้วของเขาที่พันไว้ด้วยผ้ากอซ

เจ็บมั้ย ?” ฉันถามเขาเบาๆ โดยหวังว่าจะช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้น "แผลดีขึ้นแล้วยัง ?”

เจ็บ แต่ไม่มากเท่าที่เคยเจ็บมาหรอก"

ยูโรพูดจบแล้วปัดมือฉันออก

แต่...” ฉันแทรกขึ้น

ต่อไปอย่ายุ่งกับเรื่องของเดอะแก๊งและเรื่องของฉันอีก"

ร่างสูงหันมากล่าวทิ้งท้ายก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเปิดประตูห้องเดินหนีไป

ทำไม...

ทำไมฉันถึงเสียใจ ทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียอีกไรกับเรื่องนี้เลย ยูโรแค่รักอันอัน ส่วนฉันที่เคยมีบทบาทในฐานะบอทที่คอยตอบคำถามควรจะหายไปจากเรื่องนี้ได้แล้วสิ แต่ทำไมฉันถึงยังรู้สึกว่าตัวฉันยังผูกติดอยู่กับเขา... กับยูโรล่ะ ทำไมฉันรู้สึกยังกับว่าโดนตบจนหน้าชาในตอนที่ยูโรเดินจากไป

ฉันนั่งกอดเขาตัวเองอยู่ในห้องเรียนที่เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเอง

น้ำอุ่นๆ ไหลลงมาจากตาทั้งๆ ที่บอกตัวเองอยู่เสมอว่าจะต้องเข้มแข็ง...

ยูโร... สุดท้ายแล้วนายก็เห็นฉันเป็นเครื่องมือ แค่นั้นเอง ใช่มั้ย

แล้วไหนที่นายเคยบอกฉัน ที่นายเคยบอกว่านายรักตัวตนของมินนี่ ที่นายเคยบอกว่านายจะแต่งงานกับมินนี่ถ้ามินนี่คนนั้นมีตัวตนอยู่จริง ที่นายเคยคิดว่ามินนี่จะเป็นคนที่สามารถช่วยนายให้หลุดพ้นจากวังวนรักสามเส้านี่ ที่นายเคยคิดว่ามินนี่เป็นคนเดียวที่นายอยากพูดด้วยเวลาที่นายเศร้าหรือเสียใจจากอันอัน แล้วที่นายเคยบอกว่าอยากเจอฉัน... มันเป็นเพียงแค่ลมปาก

ตอนนี้ มินนี่มีตัวตนจริงๆ อยู่ตรงนี้แล้วนี่ไง

แล้วทำไมยูโรถึงทำแบบนี้กับมินนี่ล่ะ...

หรือบางทีฉันควรจะเป็นแค่โปรแกรมฯ ฉันไม่ควรที่จะมีตัวตนอยู่จริงๆ ใช่มั้ย

 




อ๊ากกก ตอนนี้ห่างกับต้นฉบับที่กำลังปั่นอีกสิบตอนแล้วววว
กลัวจะตามทันจังเลย T^T แง ไปปั่นต่อแล้วค่าาาา

ปล. ไอ้ยูโรโง่เนอะ -___-"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #328 ShawolHomieNer (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 01:18
    ยูโรนี่แน่ใจนะว่าแกเป็นพระเอก ? หึๆ 
    #328
    0
  2. #245 eye~s (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 เมษายน 2556 / 11:29
    อ่านไปร้องไห้ไปT^T
    #245
    0
  3. #216 初音ミク (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:40
    เกลียดยูโร = =
    #216
    0
  4. #128 CANDY_DAVILL (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 22:10
    ไหนบอกว่าถ้ามิ่นนี่โปรแกมมีชีวิตจะแต่งงานด้วยไงทำไมยะ! =[]=** // พ่นไฟ
    #128
    0
  5. #121 Fic lover (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2555 / 19:06
    มินนี่...TT ยูโรทำร้ายมินนี่เกินไปแล้วนะะ

    ไม่ยอมมม!!! ทั้งที่ก็เคยพูดไว้ โกหกทั้งเพ~~



    มินนี่ไปลากตัววไอคนเลววที่ชื่อยูโรให้ได้นะ!!

    ช่วยคอปเตอร์ให้ได้น้าาาTT
    #121
    0
  6. #108 เลม่อนเปรี้ยว (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 18:32
    แงๆๆๆ TOT ดราม่าซะแล้ว
    ไอ่ยูโร เลววววววววววว
    TTTOTTT
    #108
    0
  7. #107 Yodnam Namyod (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 17:02
    ดราม่า T^T
    #107
    0
  8. #106 yun yun (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 16:06
    นังยูโร๊ มินนี่ของฉันเศร้าแล้วนะย่ะ ไหนบอกว่าถ้ามินนี่โปรแกรมมีชีวิตจะรักไง ตอนนี้ก็รู้แล้วว่าใครทำไมไม่รักย่ะ แง่งงงง
    ไรเตอร์ขาาาา จัดให้นังยูโรสักรอบหนักๆเลยนะค่ะข้อหาทำร้ายจิตใจมินนี่(กับคนอ่าน)
    ตอนต่อไปมาเร็วๆเน้อ มันค้าง T^T
    #106
    0
  9. #105 artist.? athena ' Gothic Doll (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 16:01
    ค้างหนักกว่าเดิมอีก =_=;
    ยูโรนี่เข้าข่ายโจรบ้าลักพาตัวนางเอกแสนสวยป่ะเนี่ย - O -
    ส่วนมินนี่ก็คงเป็นพระเอก(?)ที่มาเพื่อช่วยนางเอก // หนูเพ้อค่ะ!!
    มินนี่เอ๊ยยย ปล่อยไปเหอะ ในเมื่อยูโรมันไม่ฟังคำพูดหนูหนูก็ปล่อยมันไปเลยย
    ชีวิตใครชีวิตมัน ให้มันจัดการต่อเองแล้วกัน ในเมื่อคิดว่าความรักคือการครอบครองอ่ะน้า~ - -'
    ถ้าิเป็นเรา เราคงปล่อยมันไปแล้วจัดการกับชีวิตตัวเองต่อนะ - O -!!
    อยากอ่านต่อแล้วค่า!!
    ไฟท์ติ้งๆ สู้ๆน้อ เป็นกำลังใจในการแต่งต่อให้ไรท์เตอร์
    อยากให้อัพต่อเร็วๆจัง -..-
    ไรท์แต่งเก่งมากกกเลย แดบักกก!
    #105
    0