ตอนที่ 9 : บทที่ 8 : พี่ครามคนซื่อ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    9 ก.ค. 59



บทที่ 8

 

 

สองวันต่อมาในล็อบบี้ของรีสอร์ทอารัณย์ที่ค่อนข้างมีแขกพลุกพล่าน คชฤทธิ์ขยับปลายรองเท้าผ้าใบอยู่หน้าเค้าท์เตอร์ด้วยใบหน้าที่นิ่งสนิท วันนี้ร่างสูงสง่าสวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตกับกางเกงยีนมียี่ห้อนิดหน่อย คิ้วเข้มเหนือแว่นกันแดดเลิกขึ้นน้อยๆ เมื่อประชาสัมพันธ์เงยหน้าขึ้นจากแป้นโทรศัพท์แล้วให้คำตอบแก่เขาด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

“คุณคเชนทร์รออยู่ในห้องผู้บริหารค่ะ”

ชายหนุ่มค่อนข้างหงุดหงิด รีสอร์ทอารัณย์นั้นเป็นตัวเลือกสุดท้ายที่เขาคิดจะมาดูงาน แต่มันกลับเป็นอันดับแรกในลิสส์ที่พี่ชายบังคับไว้ให้ และเมื่อลงจากรถมัสแตงที่ขับข้ามไร่มาแล้ว เขาก็พบว่าคนงานเก่าแก่ส่วนหนึ่งที่เคยรู้จักมักจี่กันตั้งแต่สมัยเป็นเด็กได้ย้ายออกไม่ก็เกษียณกันไปหมด

เขาจึงจำต้องเดินเข้ามาในล็อบบี้ทั้งที่ไม่อยากให้ใครจำหน้าได้

“ห้องผู้บริหารไปทางไหนครับ”

ที่แย่กว่าคือ ผังอาคารบางส่วนได้ถูกเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด

ในระยะเวลาเกือบสิบปี รีสอร์ทเล็กๆ ที่มีไว้บริการลูกค้าให้ได้ใกล้ชิดกับธรรมชาติ กลับกลายเป็นรีสอร์ทระดับไฮเอนด์ที่มีห้องอาหารใหญ่ถึงสี่ห้องด้วยกัน จากการเล่าคร่าวๆ ของพี่ชาย ดูเหมือนว่าบิดาของเขาจะคิดว่าการที่ครอบครองหุบเขาทั้งลูกโดยไร้ประโยชน์นั้นออกจะน่าเสียดายไปสักหน่อย

ไม่กี่นาทีต่อมา คชฤทธิ์ได้ยินเสียงยางใต้รองเท้าของตนเองเสียดสีกับพื้นปูนขัดมันในขณะที่พนักงานของโรงแรมเคาะประตูห้องทำงานของคเชนทร์ เขากระพริบตา แล้วก็ได้ยินเสียงของพี่ชายตอบกลับมาทันที

“เข้ามา”

พนักงานเปิดประตูให้เขา แต่ไม่ได้เข้าไปตามคำเชิญชวน หากปล่อยให้เขาเดินเข้าไปคนเดียว ชายหนุ่มเห็นพี่ชายของเขากำลังก้มอ่านเอกสารอะไรสักอย่างด้วยมาดนักธุรกิจใหญ่ และใกล้กันมีชายวัยกลางคนที่หุ่นค่อนข้างจะสูงโปร่ง แต่งกายด้วยชุดภูมิฐานยืนจดงานอยู่

“...ถึงยอดจองจะเต็มแล้ว แต่อย่าลืมกันห้องเปล่าไว้สักห้องสองห้อง... เอาเป็นดีลักซ์ก็ได้ มีแขกวอล์กอินทุกวัน หรือเผื่อว่ามีเหตุฉุกเฉินอะไร...” คเชนทร์เงยหน้าขึ้นจากกระดาษแผ่นบาง “...อ่าวคราม มาพอดี คุณตรัณ... นั่นคชฤทธิ์ เรียกมันว่าครามก็ได้”

“สวัสดีครับ...” ตรัณหันมาส่งยิ้มน่ามองให้ ทำให้คชฤทธิ์ต้องเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น “...ผมได้ยินเรื่องของคุณจากคุณเคนมาเยอะเลย”

“ฟังดูดี...” ชายหนุ่มถอดแว่นกันแดดออก ยกขึ้นจับมือกับตรัณแล้วเขย่า เขามองใบหน้าของชายอายุที่น่าจะสี่สิบกลางๆ ด้วยสายตาคมกริบ “...ผมชักอยากรู้แล้วว่าพี่เล่าอะไรให้คุณฟังบ้าง เห็นทีว่างเมื่อไหร่คงต้องชวนคุณไปสังสรรค์บ้างแล้ว”

“ด้วยความยินดีครับ” ตรัณก้มศีรษะลงนิดๆอย่างสงวนท่าที

“คุณตรัณเป็นจีเอ็ม(General Manager)ให้กับรีสอร์ทอารัณย์มาแปดปีแล้ว...” คเชนทร์แนะนำน้องชาย ก่อนจะพับแฟ้มแล้ววางไว้บนโต๊ะ แล้วหันไปหาผู้จัดการที่กลับมายืนตรงรอรับคำสั่งอีกที “...เอาล่ะ ดูเหมือนงานจะไม่มีอะไรแล้ว ยังไงผมขอคุยกับน้องชายสักครู่นะครับ”

ตรัณพยักหน้านิดๆ แล้วหมุนตัวเดินออกห้องไปทันที

คชฤทธิ์รอจนได้ยินเสียงประตูปิด เขาจึงเดินไปลากเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของคเชนทร์แล้วหย่อนตัวลงนั่งบนนั้น ผิวปากหวิวในขณะที่กวาดสายตาไปรอบๆห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ปูด้วยไม้ลามิเนตและพรมสีคลาสสิก

“เพลงเป็นคนออกแบบห้องนี้...” คเชนทร์พูดขึ้นเหมือนรู้ใจน้องชาย “...แล้วก็ในบ้านนายด้วย”

“เหรอ...” เขาลากเสียง รู้สึกว่าเครื่องเสียงโบราณที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างหน้าต่างบานสูงหมดความน่าสนใจในทันที เขาจึงหันมาสบกับนัยน์ตาของพี่ชายที่มองอยู่ก่อนแล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง “...ตกลงว่าที่พี่เรียกผมมาที่นี่ พี่มีอะไรจะคุยกับผม ผมหวังว่าคงไม่ใช่เรื่องพ่อ”

คเชนทร์รู้ว่าน้องชายหมายถึงการเรียกคุยอย่างส่วนตัวในห้องนี้

“เปล่า ไม่ใช่เรื่องพ่อ...” เขาปฎิเสธ ก่อนจะเอ่ยหัวข้อที่ทำให้เขาจำต้องจัดแจงงานให้น้องชายมายังโรงแรมเป็นอันดับแรก “...เรื่องพราว”

ตามคาด สีหน้าของคชฤทธิ์ไม่ได้เปลี่ยนแปลงจากความเบื่อหน่ายเป็นอย่างอื่น เขาแค่เอนหลังพิงเก้าอี้ให้ถนัดมากขึ้น แล้วเอ่ยด้วยสำเนียงกึ่งเกียจคร้านไม่ใส่ใจ แต่คเชนทร์รู้ น้องชายของเขากำลังฟังอย่างตั้งใจทีเดียว

“ยัยพราวมีปัญหาอะไรครับ”

“นายคงจำได้ว่าลุงโมกข์เพิ่งเสียไปเมื่อเดือนที่แล้ว”

“ทำให้ทุกคนต้องรับผมกลับมาอยู่ที่นี่”

“...เพราะว่ารถคว่ำ”

คชฤทธิ์ชะงัก

“ผมรู้แค่ว่าลุงโมกข์ตาย แต่ไม่มีใครบอกรายละเอียดอะไรเอาไว้...”

“พี่ไม่อยากพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเพลง...” คเชนทร์ว่าเสียงขรึม “...และเราแทบไม่มีโอกาสได้คุยกันเลยก่อนหน้านี้ นายเลี่ยงโต๊ะอาหารทุกครั้งที่พ่ออยู่ เข้าไปสังสรรค์กับเพื่อนในเมืองจนดึกดื่น แล้วจะให้พี่บอกเมื่อไหร่”

น้ำเสียงตำหนิกลายๆ ไม่ได้ทำให้คชฤทธิ์รู้สึกผิด แต่ใจความสำคัญในประโยคนั้นต่างหากที่ทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้ง เพราะทุกถ้อยคำนั้นเป็นความจริงอย่างไม่อาจหาอะไรมาหักล้างได้

“แล้วตกลงว่าพราวมีปัญหาอะไร...” คนถูกดุปัดปัญหาของเขาทิ้งไปและเริ่มใส่ใจกับสิ่งที่พี่ชายต้องการจะบอกแทน “...ผมก็เห็นเธอปกติดี ไม่ได้อมทุกข์ เศร้าโศก หรือฟูมฟาย ที่จริงคือยัยนั่นร่าเริงมากกว่าปกติด้วยซ้ำ”

คเชนทร์ส่ายหน้าไปมา

“นั่นล่ะที่พี่กับเพลงกำลังเป็นห่วง”

ผู้เป็นน้องชายยกมือขึ้นไพล่ไว้หลังท้ายทอย สมองเริ่มหมุนเร็วขึ้นอย่างใช้ความคิด และเขาก็ไม่ได้โง่เง่าเสียจนเดาไม่ออกว่าพี่ชายกำลังห่วงเรื่องอะไร

“เกิดอะไรขึ้นบ้างในวันนั้น”

“ลุงโมกข์ออกไปทำธุระในเมืองตั้งแต่บ่าย เห็นว่ามีนัดกับลูกค้าสำคัญ หลังจากนั้นก็โทรมาบอกเพลงว่าจะค้างในเมืองเพราะว่าไปดื่มกันจนเมา...” เสียงของคเชนทร์แผ่วลง “...แล้วพอสักเจ็ดโมงเช้า เพลงก็ได้รับสายจากโรงพยาบาลที่กู้ภัยเอาศพลุงโมกข์ไปส่ง”

มือของคชฤทธิ์เย็นเฉียบเมื่อตระหนักได้ว่าบิดาของเพลงพิณและพราวเพชรได้จากไปอย่างกะทันหันเสียจนสองพี่น้องตั้งตัวไม่ติด ขนาดเขาที่เป็นเพียงเพื่อนบ้านยังสะเทือนใจขนาดนี้ แล้วทั้งคู่จะรู้สึกอย่างไรกัน

“ไม่มีใครติดใจเรื่องสาเหตุการตาย เพลงร้องไห้ตั้งแต่วันแรกจนวันเผา ในขณะที่ยัยพราวไม่มีน้ำตาให้เห็นสักหยด...” ผู้เป็นพี่ชายเล่าต่อ “...นายก็รู้ว่าพราวเป็นคนยังไง แต่เล็กจนโต นอกจากลุงโมกข์แล้ว มีแต่นายเท่านั้นที่จะปลอบน้องได้ พวกเรารู้ว่าน้องไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าคนอื่น เธอไม่อยากให้เราไม่สบายใจ แต่นั่นทำให้เพลงยิ่งห่วง... นายเข้าใจใช่ไหม”

ท้ายเสียงเน้นหนักของพี่ชาย ทำให้คิ้วเข้มของคชฤทธิ์ขมวดเข้าหากันอย่างเคร่งขรึม พราวเพชรเป็นคนหัวดื้อกว่าที่เห็น การที่เธอไม่ยอมย้ายมาอยู่กับเพลงพิณที่บ้านพิชิตอารัณย์นั้นแทนคำตอบทั้งหมดได้ดี และเขาเชื่อว่าเธอจะต้องซุกซ่อนอะไรบางอย่างที่ไม่อยากให้ใครเห็นไว้ในใจให้ไกลจากสายตาผู้คน

“พี่กับเพลงเลยอยากให้ผมดูแลน้อง...”

“นอกจากนายก็ไม่มีใครแล้วคราม...” คเชนทร์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า “...พี่ขอล่ะ นายจะดื้อเป็นเด็กยังไงก็ได้ แต่พี่รู้ว่านายมีวุฒิภาวะพอที่จะรับมือกับงาน รับมือกับปัญหา อย่าให้เรื่องส่วนตัวของนายกับพ่อมาทำให้นายใช้สมองอันแสนฉลาดของนายน้อยลง... บอกตามตรง พี่เสียดายว่ะ”

คชฤทธิ์ยิ้มมุมปากออกมาให้แก่ประโยคสุดท้าย

“คนโง่ๆ ซื่อๆ มักจะรู้อะไรดีๆ ที่คนฉลาดไม่รู้”

“นั่นใช้ได้ผลกับนายคนเดียว...” ใบหน้าคมเข้มอย่างชายไทยของคเชนทร์เริ่มออกท่าทีหมั่นไส้ “...แกกับพราวนี่เหมาะกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก แต่ละคนคิดอะไรอยู่เดาแม่งโคตรยาก แล้วอย่าลืมที่พี่บอกไปล่ะ”

“รู้แล้วครับ” คชฤทธิ์รับคำด้วยน้ำเสียงเหม็นเบื่อ และทำเป็นไม่ได้ยินเรื่องกิ่งทองใบหยก “เรื่องส่วนตัวเสร็จแล้ว... เข้าเรื่องงานได้รึยัง ผมอยากเห็นเต็มทีแล้วว่าสิบปีที่ผ่านมาอะไรเปลี่ยนไปบ้าง”

คเชนทร์จึงเปิดแฟ้มเอกสารอีกที ใจชื้นขึ้นมาบ้างที่เห็นน้องชายเผยความกระตือรือล้นซึ่งมักไม่ค่อยแสดงออกมาให้เห็นบ่อยนัก

“ดี งั้นเรามาเริ่มกันเลย...”

ที่ดินร่วมพันไร่ในหุบเขาของตระกูลพิชิตอารัณย์นั้น เป็นมรดกตกทอดมาตั้งแต่บรรพบุรุษรุ่นทวดที่ย้ายจากเมืองกรุงมาตั้งรกรากยังที่แห่งนี้ ทางทิศเหนือติดกับเขตป่าสงวน ถัดมาคืออ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ที่ถูกขุดเพื่อใช้ทำการเกษตรในไร่ ซ้ำยังถูกปรับภูมิทัศน์เพื่อให้เป็นหนึ่งในจุดเด่นของรีสอร์ทอารัณย์ซึ่งตั้งอยู่บนยอดเนินทางทิศตะวันออกสุดของที่ดิน ส่วนปลายเนินทางทิศใต้นั้น อุดมไปด้วยไร่ชา กาแฟ และดอกไม้ที่ปลูกเพื่อขายส่งไปตามโรงแรมต่างๆในตัวจังหวัด และพื้นที่ตั้งแต่ตรงกลาง ไล่ไปทางทิศตะวันตก จรดกับผืนดินของตระกูลสรวงสุริยัน จะเรียกว่าที่ราบในหุบเขาก็ไม่ผิดเพี้ยนนัก เพราะเต็มไปด้วยต้นหญ้าโล่งเตียนที่ปลูกไว้สำหรับการทำกิจกรรมกลางแจ้งต่างๆ

พอไล่ถึงตรงนี้ คชฤทธิ์ชักแน่ใจว่าพี่เขาคงตายก่อนหากจะต้องดูแลทั้งหมดในเวลาเดียวกัน

“เดียวพี่จะเรียกเอกให้มาพานายเดินดูรีสอร์ท แล้วก็หลังจากเสร็จแล้วเขาจะพานายไปส่งที่สวนดอกไม้ พี่บอกผู้จัดการที่นั่นไว้แล้วว่านายจะลงดูงานวันนี้” คเชนทร์แจกแจงงานขั้นสุดท้ายให้น้องชาย

ทว่าคชฤทธิ์กลับขมวดคิ้วเมื่อได้ยินชื่ออันไม่พึงปรารถนา

“ใครคือเอก”

“รองผู้จัดการของรีสอร์ทเรา”

“ไม่ใช่คนที่ผมคิดใช่ไหม”

คเชนทร์เผยยิ้มลึกลับออกมา

“เกรงว่าจะใช่”

 

 

ภาพของคชฤทธิ์ที่เดินทำหน้าซื่อๆ ตามหลังรองผู้จัดการรีสอร์ทอารัณย์นั้น สามารถเรียกความสนอกสนใจจากพนักงานส่วนใหญ่ได้อย่างไม่ยากเย็น อนึ่ง คงจะเพราะว่าใบหน้าอันหล่อเหลาใสกิ๊กและร่างสูงหุ่นล่ำอย่างนายแบบนั่นเอง ที่ทำให้ทุกคนคิดไปเองว่าเขาคงเหมือนเด็กจบเพิ่งนอกที่อยากมาศึกษาดูงาน มากกว่าเป็นนักธุรกิจไฟแรงที่ซุกซ่อนความกะล่อนปลิ้นปล้อนเอาไว้ภายใน

“...นี่คือห้องฟอเรสวิวสวีท หนึ่งในสี่ของวิลล่าที่เรามี ภายในตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมแบบนิวอิงแลนด์ มีระเบียงและสระส่วนตัว...” เอกรงค์ร่ายยาวอยู่หน้าห้องเกือบสุดท้ายด้วยน้ำเสียงโทนเดียว “...ฟังดูน่าสนใจไหมครับ แต่ผมเดาว่าคุณครามคงจะชินกับโรงแรมหรูๆมากกว่านี้มานักต่อนักแล้ว”

“เท่าที่ผมดู ที่นี่ก็ทำได้ดีตามมาตรฐาน...” คชฤทธิ์ไม่ใส่ใจกับน้ำเสียงที่ใกล้เคียงกับคำว่าแดกดันนั้น “...ครบแล้วใช่ไหมครับ คุณจะว่าอะไรไหมถ้าผมจะลงไปที่สวนดอกไม้แล้ว”

“ผมมีหน้าที่จะต้องพาคุณเดินชมที่นี่ให้ทั่วในช่วงเช้า” รองผู้จัดการแย้ง “และมีหน้าที่ให้ข้อมูลกับคุณอย่างถูกต้องครบถ้วนที่สุด ซึ่งผมไม่แน่ใจว่าเข้าสมองคุณไปครบรึเปล่า ผมว่าคุณควรจะไปที่นั่นในตอนบ่า...”

“คุณทำงานที่นี่มากี่ปีแล้วครับคุณเอก” คชฤทธิ์ถามทะลุขึ้นกลางปล้องหลังจากทนฟังคำเหน็บแนมมานานตั้งแต่เริ่มเดิน จนคนถูกถามเกือบชักสีหน้าไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ

“ผมคิดว่านั่นไม่ใช่หัวข้อที่เรากำลังพูดคุยกันอยู่นะครับคุณคราม”

เอกรงค์เป็นผู้ชายผิวขาวจัด หน้าตาธรรมดาอย่างหนุ่มเหนือที่เดินหาตามถนนก็เจอ และเนื่องจากคชฤทธิ์เป็นผู้ชายที่ตัวสูงเกินมาตรฐาน ทำให้เขาต้องเงยหน้านิดๆเวลาที่ต้องพูดคุยกับเจ้านายหนุ่ม

แน่นอนว่าเขาไม่ชอบใจนัก

“อ้อ... ผมคิดว่าใช่นะ การตรวจสอบลูกจ้างของตัวเองเป็นงานอย่างหนึ่ง...” คชฤทธิ์โคลงศีรษะขึ้นลงอย่างกวนประสาท “...แล้วคุณลำบากใจไหม ที่จากนี้ไปต้องเรียกผมว่า คุณครามตลอดเวลาทั้งที่คุณอายุเท่าผม”

เอกรงค์มีสีหน้าหวานอมขมกลืน ก่อนจะฝืนยิ้มออกมาอย่างยากเย็น

“ผมทำงานที่นี่มาห้าปี...” เขาเว้นวรรคอย่างมีนัยะ ราวกับกำลังต่อสู้กับความคิดของตัวเอง “...คุณอยากไปที่สวนดอกไม้ใช่ไหมครับ ถ้าอยากนั้นผมจะเรียกคนให้นำทางไปให้”

“คุณไม่ว่างหรือ”

รองผู้จัดการกัดฟันแน่น และคชฤทธิ์คิดว่าเขาคงกำลังระงับความคิดที่จะถลาเข้ามากระชากคอเสื้อแล้วหวดหมัดหนักๆ ใส่เพราะความกวนประสาทของเขาเอง

“ว่างครับ”

“ดี งั้นช่วยพาผมไปหน่อย ผมกลัวว่าตัวเองจะเดินหลงไปที่อื่นเสียก่อน”

ปกติคชฤทธิ์ไม่ใช่คนที่ชอบคะคานเอาชนะในเรื่องไร้สาระเช่นนี้ แต่คราวนี้มันอดไม่ได้จริงๆ อีกทั้งเขาไม่ใช่ฝ่ายเริ่มก่อน แต่เป็นคนที่แดกดันเขามาตลอดทั้งชั่วโมงตรงหน้านี้ต่างหาก ดังนั้นเขาจึงแค่เอาคืนเล็กๆ น้อยๆ ซึ่งสบายใจกว่าการทำให้เป็นเรื่องใหญ่อย่างเช่นการไล่หมอนี่ออก ดูเหมือนเอกรงค์จะรู้เช่นกันว่าขีดจำกัดของการทะเลาะกันนี้อยู่ตรงไหน

หากมองเพียงผิวเผิน ทั้งคู่ดูเหมือนจะเป็นเจ้านายกับลูกน้องที่เข้าคู่กันได้ดี สนทนาพาทีอย่างมีมรรยาทและสุภาพ ทว่าใครเล่าจะทราบว่าเอกรงค์ชังน้ำหน้าคชฤทธิ์มากเพียงใด ส่วนสาเหตุนั้นไม่อยากมีใครพูดถึงนัก เรื่องนี้จึงไม่หลุดออกจากปากเอกรงค์แม้เขาจะแดกดันคชฤทธิ์หนักเพียงใด

ราวสิบนาทีต่อมา รองผู้จัดการรีสอร์ทก้าวอาดๆ นำเจ้านายหนุ่มไปยังทางที่จะขึ้นสู่ออฟฟิศใจกลางสวนดอกไม้ขนาดใหญ่

“คุณคงทราบว่าใครเป็นผู้จัดการใหญ่ของสวนนี้” เอกรงค์ว่าด้วยน้ำเสียงที่นิ่งขึ้นเมื่อคชฤทธิ์เดินเข้ามาในออฟฟิศขนาดเล็กกระทัดรัดที่มีไว้เพื่อจัดเก็บเอกสารสำคัญต่างๆ ชายหนุ่มมองไปรอบๆ ตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“ถ้าผมจำไม่ผิด น่าจะเป็นคุณฉัตร”

“คุณฉัตรฉายลาออกไปหลายปีแล้ว”

คชฤทธิ์หันหน้ากลับมาประจันหน้ากับเอกรงค์ ความเป็นต่อฉาบฉายอยู่บนใบหน้าของผู้มีศักดิ์เป็นลูกน้อง และดูเหมือนว่าจะมีความสะใจลึกๆ เพราะรู้อะไรมากกว่าซ่อนอยู่ในนั้น

“ถ้าอย่างนั้น...” คชฤทธิ์จำต้องเอ่ยปากถาม แต่ไม่ทันได้ถามจนสุดคำก็มีเสียงร้องทักขึ้นเสียงก่อนจากทางประตู

“อ่าวพี่เอก พี่มาทำอะไรที่นี่คะ...”

หัวใจของผู้บริหารมือใหม่กระตุกไหวด้วยความรู้สึกประหลาด เมื่อสาวร่างบางคนหนึ่งโผล่เข้ามาในครรลองสายตาอย่างไม่ทันให้ได้ตั้งตัว หล่อนสวมผ้ากันเปื้อนหนาๆ รองเท้าบู้ตยางสีเข้ม และใบหน้าสดใสก็หม่นลงราวกับอาทิตย์ยามสดับอับแสงเมื่อเห็นเขาเข้า

“พี่คราม...”

คชฤทธิ์จึงได้รู้ ว่าเหตุใดเอกรงค์จึงไม่ยอมกลับเสียทีหลังจากทีมาส่งเขาจนถึงที่แล้ว

เพราะสาเหตุยืนอยู่ต่อหน้าแล้วนี่เอง!

“ว่าไงเอื้อย...” เขาส่งยิ้มให้หญิงสาวที่มีศักดิ์เป็นผู้จัดการใหญ่ของพื้นที่นี้ “...ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี สบายดีไหม”

อลินชะงักค้างอยู่ชั่วครู่ แล้วก็ได้สติ เธอไม่สบตาเอกรงค์สักนิดยามยิ้มอย่างมีมิตรไมตรีตอบคชฤทธิ์

“สบายดีค่ะ แล้วพี่ครามล่ะค่ะ”

หนุ่มนักเรียนนอกยักไหล่ และในตอนนั้น เขาเริ่มรู้สึกผิดกับเอกรงค์ขึ้นมานิดๆ

“ก็... สบายดี”

 

 

 

อัลปาก้าตัวเท่าเอวยืนยื่นหน้าออกมาจากคอกที่ตีด้วยไม้ทาสีขาว ขณะที่พราวเพชรในชุดกระโปรงตัวยาวนั่งอยู่บนรั้ว วันนี้เธอรวบผมขึ้นลวกๆ มีหญ้าสดใหม่อยู่ในมือ และกำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะคิดงานไม่ออก

มือเรียวบางเคลื่อนไปตามคอที่มีขนนุ่มเป็นปุย ในขณะที่จิตใจกำลังคิดถึงปัญหาที่มีทีท่าว่าชักจะเยอะขึ้นเรื่อยๆ และก่อนที่เธอจะทันได้ป้อนอาหารให้มัน หญ้านั้นก็พลันหายวับไปจากมือเพราะเจ้าแกะที่ยื่นหน้าสลอนเบียดเข้ามาแน่น

พราวเพชรชักมือออกก่อนที่แกะจะทันได้หม่ำนิ้วของเธอเข้าไปด้วย

การคุยกับปัณณาเมื่อหลายคืนก่อนทำให้เธอเห็นถึงอะไรหลายๆ อย่างที่เรื้อรังมานับสิบปี แม้เธอจะไม่ได้มีแฟนอย่างใครเขา แต่ก็ไม่เคยเดือดเนื้อร้อนใจเลยสักนิด เธอมีครอบครัว มีงาน มีบ้าน มีเงิน และเวลาของเธอมีค่าเกินกว่าจะมานั่งกังวลเรื่องไร้สาระเช่นว่าวันนี้จะไปดินเนอร์กันคนรักที่ไหนและเธอโทรหาเขารึยัง

แต่คิดในแง่ร้ายคือ เธอบ้างานเกินไป

ยิ่งในช่วงนี้ ช่วงที่เธอเขียนหนังสือไม่ออกมาหลายสัปดาห์ มันยิ่งเห็นได้ชัดเจน ถ้าเป็นเมื่อสักสองสามปีก่อน ป่านนี้เธอคงนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุดของมหาวิทยาลัยแก้เบื่อ ช่วยเพื่อนในคลาสทำการบ้าน จัดกิจกรรม หรืออะไรก็ตามแต่ที่ต้องออกแรง ทว่าในตอนนี้เธอกลับต้องนั่งเครียดอยู่ในบ้าน เดินท่อมๆไปทั่วรีสอร์ทอารัณย์เพื่อเล่นกับปศุสัตว์ กลายเป็นคนไร้สาระที่ใช้เวลาอันมีค่าอย่างสิ้นเปลืองที่สุด

“แกะพวกนี้มันน่าสนใจขนาดนั้นเลยหรือครับคุณ”

เสียงนุ่มๆที่ดังขึ้นข้างตัวทำให้พราวเพชรสะดุดออกจากวังวนปัญหาอันสับสนและเกือบพลัดตกลงจากรั้ว เธอหงายหลังไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหันขวับไปมองผู้มาใหม่ที่แทบจะทำเธอหัวใจวาย

“คุณ...”

หนุ่มหน้าหยกที่เคยเจอในร้านกาแฟวันนั้นยืนยิ้มแป้นอยู่บนทางเท้าที่ถูกปูด้วยแผ่นหินเป็นชั้น เบื้องหลังของเขาคือห้องอาหารสไตล์ตะวันตกของโรงแรมที่มีคอกสัตว์นี้ปลูกอยู่ใกล้ๆ เพื่อให้แขกได้ร่วมกิจกรรมยามว่าง ชายหนุ่มใส่เสื้อเชิ้ตสุภาพ เหน็บชายเข้าในกางเกงสแลคสีขาว และรองเท้าหนังของเขาทำให้ดูเป็นผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว

“ผมชื่อธราดล...” เขาแนะนำตัวทั้งด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร “...เรียกผมว่าธีก็ได้ และถ้าผมจำไม่ผิด ผมมั่นใจว่าเคยเจอคุณมาก่อน ใช่ไหมครับคุณ...”

ท้ายเสียงของเขาทำให้พราวเพชรนึกถึงพระเอกจอมกะล่อนที่มักใช้มุขนี้จีบสาวแรกพบหน้า แต่บังเอิญว่าเธอเคยเจอเขามาก่อนจริงๆ ความคิดนี้จึงเป็นอันตกไป

“พราวเพชรค่ะ” หญิงสาวกระโดดลงจากรั้วลงมายืนบนพื้นหญ้า ยิ้มตอบเขาทั้งที่ปกติเธอจะไม่ค่อยชินกับคนแปลกหน้าเท่าไหร่ “หรือเรียกพราวก็ได้ ฉันเคยเดินชนคุณในร้านกาแฟเมื่อสามสี่วันก่อน”

“ดีจังที่คุณพราวจำผมได้”

นักเขียนสาวแน่ใจในวินาทีนี้เองว่าเธอมีภูมิต้านทานความเสี่ยวมากเพียงใด

“คุณเป็นแขกของที่นี่หรือคะ” พราวเพชรจงใจเปลี่ยนเรื่อง เพราะไม่แน่ใจว่าเจตนาของเขาที่มีต่อเธอคืออะไร

“ครับ ผมเพิ่งเช็คอินเมื่อครู่นี่เอง แล้วกะว่าจะมาทานมื้อเที่ยงก่อนเข้าห้องพัก” ธราดลเดินเข้ามาใกล้รั้ว ชะโงกหน้ามองฝูงแกะและอัลปาก้าอย่างสนอกสนใจ “พอดีว่าคุณแม่ของผมท่านมาทำธุระแถวนี้ ผมเลยจำต้องตามมาคอยรับส่งท่าน แต่ก็ดีเหมือนกันที่ได้พักผ่อน... แล้วคุณล่ะครับ”

พราวเพชรรู้สึกว่าเหล่าแกะกำลังแทะชายกระโปรงของเธออยู่ เธอจึงเดินออกห่างมาจากรั้วอีกนิดหนึ่ง ก่อนจะเห็นทางปลายๆ สายตาว่ามีใครยืนมองเธอและเขาอยู่

ลูกชายคนรองแห่งบ้านพิชิตอารัณย์!





-------------------------------------------------


เริ่มจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ มีคนบอกว่าปมเยอะ ฮ่าๆๆๆ
จริงๆทุกเรื่องมันเกี่ยวโยงกันหมดค่ะ คิดมาดีแล้ว(มีเวลาคิดตั้งสองปี)
จะตัดอันไหนทิ้งก็เสียดาย เลยเอามันหมดๆนั่นแหละ

และตามสไตล์กลิ่นเอื้อง ยิ่งดราม่าหนัก เลิฟซีนก็จะเยอะ...
//สปอยยยยยยยยยย วิ่งหลบหมอน


ปล. ตอนนี้กลิ่นเอื้องออกคอลัมน์กับเว็บเด็กดีนะคะ จิ้มๆ เป็นคลินิคนักเขียน
(สัมฯก็มี แต่ออกนานหลายอาทิตย์แล้ว แฮ่) ใครอยากลองเขียนฉากดราม่า เข้าไปดูได้ค่ะ
มีหน้าเค้าประกอบบทความด้วย ฮือออออออ T_T มองเลยไปเถิดอย่าได้สนใจ




แอดแฟน จิ้มที่เจี๊ยบ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

9,212 ความคิดเห็น

  1. #9193 benzlovejoenaa (@benzlovejoenaa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 02:11
    พอตเนื้อเรื่ิองคือดีมว้ากกกกกกค่ะ อ่านแล้วสนุกลุ้นไปด้วย เคยรู้สึกเข้าถึงแบบนี้เรื่องที่สองเลยค่ะ จะติดตามทุกเรื่องเลยยยย
    #9193
    0
  2. #7873 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 04:49
    เอื้อง?? ผู้ใด๋อีกกกก
    #7873
    0
  3. #6111 Bow Malinee Jang (@19870722) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 11:58
    ตัวละครมากมาย โผล่เข้ามา เพื่อเปิดปมใช่ไหมเนี่ย
    #6111
    0
  4. #5340 BB oi (@miyabijungds2mm) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 17:52
    พี่ครามจะออกอาการณ์มั้ยนะ
    #5340
    0
  5. #4726 tew0972462051 (@tew0972462051) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 02:37
    สุนักจะคาบไปรับประทานและค่ะคุณคราม
    #4726
    0
  6. #4234 SoM_MoS (@SoM_MoS) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 20:26
    โอ๊ยปมเยอะจนอยากจะรู้ให้หมดเร็ว ๆ อยากรู้จนหยุดอ่านไม่ได้
    #4234
    1
  7. #3944 มะลิซ้อน (@achjaya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 23:18
    อ่านต่อๆ
    #3944
    0
  8. #2369 sunshine-day (@thesunshine-day) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 09:31
    หลายปมจีๆ
    #2369
    0
  9. #2368 ภาวนา ยะถาเทศ (@pawanaka) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 09:27
    มาละคนจีบหนูพราว ดีๆชีวิตจะได้มีสีสันเนอะ
    #2368
    0
  10. #2363 nuaumniim (@nuaumniim) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 04:10
    ปมเยอะจริงๆค่ะ 555555
    #2363
    0
  11. #2360 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 00:03
    หึงด่วนนนนน
    #2360
    0
  12. #2355 ไอ้บ้าาาา (@supakinee-mo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 23:21
    ปูเสื่อ
    #2355
    0
  13. #2351 ..✿ Pink Vine ✿.. (@minenaja) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 21:21
    พี่ครามสู้ๆ5555555555555
    #2351
    0
  14. #2350 little_carrots (@little_carrots) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 21:19
    บทธราดลเพิ่งออกมานิดเดียว แต่แค่นี้ออร่าก็กระจายแล้วค่ะ
    #2350
    0
  15. #2349 D. Fuse (@fewdebereaux) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 21:17
    มาเชียร์พี่ครามค่ะ .///.
    #2349
    0
  16. #2348 emmy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 20:58
    รอพี่ครามอ่อยน้องอย่างใจจดจ่อ....รู้สึกว่าช่วงนี้พี่ครามโดนรุมอ่ะ...สู้ๆนะพี่ครามอิๆ
    #2348
    0
  17. #2347 kwan55 (@kwan55) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 20:53
    แล๊วๆๆๆๆๆๆ แล้วววว คู่แข่งพี่ครามมาแล้ววววว
    #2347
    0
  18. #2345 Khunnaa (@nooprawzajung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 20:48
    ขอคู่แข่งมากระตุ้นพี่ครามหน่อยค่าาา พราวสาวสวยพราวเสน่ห์น้องไม่เหมือนเก่าแล้วนะ ฮุ้ยยยย ช้าอดนะ
    #2345
    0
  19. #2341 soundy (@sound-j) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 16:55
    อีพี่ครามนี่ช่วยแสดงความรู้สึกหน่อยเด๊ะ 55555555
    #2341
    0
  20. #2340 ..✿ Pink Vine ✿.. (@minenaja) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 16:30
    น้องพราวน่าสงสารจัง TT
    #2340
    0
  21. #2339 Thaxx_x (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 16:21
    นั่งรอ นอนรอ ปูเสื่อรอเลยงับ
    #2339
    0
  22. #2338 yui-oi (@yui-oi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 15:36
    รอค่าาา
    #2338
    0
  23. #2337 little_carrots (@little_carrots) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 15:33
    ค้างงงงง

    ใครคือเอกกกกกก

    รอต่อคืนนี้ค่ะ
    #2337
    0
  24. #2334 kwan55 (@kwan55) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 13:24
    กินข้าวรอไรท์ค่าาา
    #2334
    0
  25. #2332 Khunnaa (@nooprawzajung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 12:47
    รับนัดค่าาาา อิอิ
    #2332
    0
  26. #1021 Tuu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 00:31
    เอ๊ะ คห. 1068 ใส่ email add. ในช่องให้กรอก ทำไมไม่ขึ้นคะ



    tuu ใช้ tharudee@gmail.com ค่ะ
    #1021
    0
  27. #1020 Obob (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 00:29
    เจอพิรุณพร่ำรักครั้งแรก >>> รู้สึกเบื่อ เห็นน้องชายที่บ้านชอบอ่านนิยายในเวปเด็กดี เลยเข้ามาดู และพิรุณพร่ำรักก็กระเด้งออกมาอยู่แถวหน้า คลิกเข้าไปอ่าน แล้วก็ ต้องมานั่งทรมานคอยกดเข้ามาดูทุกเวลาที่ทำได้ (แอบเซ็ง 555)

    ประทับใจครั้งแรก >>> ชื่อ พิรุณพร่ำรัก เพราะดี

    ประทับใจที่สุด>>> บุคลิกของชามินต์

    อะไรคือความหมายของคำว่า พิรุณพร่ำรัก >>> เธออออว์มากับฝน (ความรักในเรื่องนี้มากับฝน) ฮิ้วววว มโนคนเดียว55
    #1020
    0
  28. #1019 Tuu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 00:28
    - คุณเจอนิยายเรื่อง "พิรุณพร่ำรัก" ได้ยังไง เล่าสถานการณ์วันนั้นมาหน่อย



    เดิมได้อ่าน "เล่ห์ร้าย คุณชายที่รักมาก่อน" ทำให้เริ่มติดในชื่อ "กลิ่นเอื้อง" และเก็บไว้ในลิสต์ คอยตามเรื่องราว เป็นแฟนเพจโดยปริยาย ปกติจะเซฟลิ้งค์นิยายที่ชอบๆ ไว้ในไฟล์ง่ายๆ ที่ทำเอง ไม่เก่งเรื่องท่องเน็ต หรือคอมพิวเตอร์เท่าไรค่ะ เป็นนักอ่านรุ่นใหญ่(พอสมควร) ไม่ได้เป็นสมาชิกเด็กดีด้วยซ้ำ ไม่ทราบวิธีการกด "ชอบมาก ทำไงดี" ไม่กล้ากดค่ะ 555



    วันที่ไรท์เตอร์เริ่มลง "พิรุณพร่ำรัก" ต่อจากเล่ห์ร้าย แปลกใจกับคำโปรย ทำให้เป็นลิสต์ต้นๆ ต้องเข้ามาคลิกทุกวันๆ ละหลายๆ รอบ ช่วงที่ไรท์เตอร์ไปฮ่องกง แทบไข้ขึ้นเลยล่ะ





    - อะไรคือความประทับใจแรกพบในนิยายเรื่องนี้ และอะไรคือความประทับใจที่สุดในนิยายเรื่องนี้



    ประทับใจแรกจากที่โปรยไว้ "ในตอนแรกที่หล่อนเก็บเขามา หญิงสาวนึกว่าเขาเป็นเพียงคนจรจัดสกปรกๆ" เกริ่นแค่นี้ก็น่าสนใจ เป็นปมให้เราจะหาคำตอบ เงื่อนงำ หรือไขปัญหา ไปพร้อมกับไรท์เตอร์ (โดนไรท์เตอร์หลอกบ้าง ไรบ้าง หลงทางบ้าง ^^ )



    พอยิ่งอ่านยิ่งติดใจในการเดินเรื่อง ผูกปม มัด ย้อม เอ๊ยยยยย แค่ผูกกะแก้ปม ประทับใจการใช้ภาษาของตัวละครแต่ละตัว เหมือนว่าถ้าเราได้ออกเสียงตามไป เราจะได้รับอารมณ์ของตัวละครนั้นด้วย รวมทั้งการบรรยายสภาพแวดล้อมของฉากในแต่ละตอน ทำให้การจินตนาการไหลลื่นไปตามตัวอักษร (คงเพราะอย่างนี้ถึงไม่ค่อยชอบดูละครเท่าไร ชอบการอ่านซึ่งจะได้อรรถรสมากกว่า)



    สิ่งที่ประทับใจที่สุดคือ "พล็อต" ของเรื่อง การโยงระหว่างตัวละคร การโยงเรื่องในอดีตและปัจจุบัน ทั้งของนางเอก พระเอก ไอ่นู๋คอลินส์กะคลากค์

    ประทับใจอีกเรื่องคือการใช้ภาษา คำพูดของตัวละครที่เหมือนจะโดดออกมานอกจอ(คอมพ์)ได้ "....ถ้านายยังไม่ไสหัวลงมาจากเคาเตอร์นั่น เย็นนี้นาย-ไม่-ต้อง-ทาน-ข้าว-เย็น!"





    - อะไรคือความหมายของคำว่า "พิรุณพร่ำรัก" ในความหมายของคุณ



    ความรักที่ฉ่ำเย็น การมอบ และรับความรักแบบชุ่มชื่น ค่ะ

    #1019
    0
  29. #1018 Dream'z otaku (@karn_dream) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 00:22
    ตอนนั้นเพิ่งโหลดแอพ Dek-d ในไอแพดมา เลยหานิยายอ่านค่ะ แล้วเข้าไปดูใน Top 10 ก็เจอเรื่องพิรุณพร่ำรักครองแชมป์อันดับที่ 1 อยู่ สงสัยว่า เอ๊ะ เรื่องนี้มีอะไรดีหว่า จะสนุกไหม? พอได้มาอ่านเข้าจริงๆ แม่เจ้า! คิดไม่ผิดจริงๆที่เข้ามากดอ่านนิยายเรื่องนี้ ครั้งแรกที่เข้ามาอ่าน จำได้ว่าอ่านรวดเดียวเลย แล้วก็ค่อยติดตามทุกอาทิตย์ ตอนเช้าก็จะเข้ามาเช็คว่า อัพแล้วหรือยังนะ? เราหลงรักตัวละคนทุกตัว ทุกคนดูมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง ทุกตัวละครผสมผสานกันได้อย่างลงตัว อ่านแล้วไม่เบื่อเลย เราอ่านนิยายมาก็มาก หลากหลายแนว ช่วงนี้เพิ่งมาอ่านนิยายโรแมนซ์แบบผู้ใหญ่หน่อย (ปกติอ่านแต่วัยใสๆ แต่ตอนนี้คงไม่ได้แล้ว สงสัยจะแก่แล้ว ฮ่าๆ) เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกๆเลยที่ได้อ่านแนวนี้ค่ะ

    ประทับใจความคิดของนางเอกเรื่องนี้มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก นางเป็นคนที่มีความคิดล้ำลึกมาก แต่ก็ยังแอบซ่อนความหวาน น่ารักๆแบบผู้หญิงไว้อยู่ ส่วนตัวชอบผู้หญิงแบบนี้ค่ะ

    "พิรุณพร่ำรัก" สำหรับเรา เวลาอ่านเรื่องนี้ทีไร จะอิมเมจินให้ฝนตกทุกที เหมือนกับว่า ถ้าอ่านเรื่องนี้ ต้องปรับโหมดให้ท้องฟ้ามีเมฆลอยครึม ฝนเทลงมาตลอด จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้ มี "สายฝน" เป็นตัวนำพามา สายฝน อาจจะเปรียบเหมือนอุปสรรคของเหล่าพระนาง กว่าจะได้ลงเอยกัน อาจต้องสูญเสียอะไรไปหลายๆอย่าง แต่สุดท้าย สายฝนก็หยุดลง หลงเหลือเป็นความสวยงามของธรรมชาติให้กับคนทั้งสอง ประทับมากจริงๆค่ะ 
    #1018
    0
  30. #1017 Lapaslada (@beantryw) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 00:21
    - วันนั้นคือว่าเป็นวันว่างๆวันนึงเลยหานิยายอ่านในเว็บเด็กดี หานิยายไปเรื่อยๆจนมาเจอพิรุณพร่ำรัก คิดในคือเออชื่อเรื่องน่าอ่านดีคำโปรยถูกใจบวกกับนักเขียนคนนี้เราเคยอ่านนิยายเรื่องก่อนหน้านี้มาแล้วนี่ สนุกชัวร์ๆ ตั้งแต่นั้นมาเลยติดตามนิยาบเรื่องนี้มาเรื่อยๆจนจบ - ความประทับใจอย่างแรกคือ ชื่อเรื่องค่ะ ชื่อเรื่องพิรุณพร่ำรักเป็นชื่อที่เราประทับใจมาก อย่างแรกเลยคือชื่อพิรุณพร่ำรัก เราก็คิดในใจแล้วแบบชื่อเรื่องเพราะมากคำสวยมากชอบเลยตอนนั้น อ่านคำโปรยกับตอนแรกๆของนิยายยิ่งอยากติดตาม ยิ่งนางเอกเป็นหมอด้วยยิ่งชอบไม่ค่อยมีนิยายที่แต่งให้นางเอกเป็นหมอด้วยเลยติดนิยายเรื่องนี้ตั้งแต่ตอนนั้น ความประทับใจอย่างที่สุดคือนิยายเรื่องนี้สนุกมาก เป็นหนึ่งในไม่กี่เรื่องของนิยายที่อ่านจบในเน็ตแล้วยังจะไปตามซื้อมาอ่านซ้ำซื้อมาเก็บไว้อ่านอีก นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายที่ควรค่าแก่การซื้อมาเก็บไว้อ่านซ้ำๆได้หลายๆรอบจริงๆ ไม่เสียใจเลยที่เอาเวลาว่างมาทิ้งไว้กับนิยายเรื่องนี้ที่ทำให้ได้ทั้งสาระและความสนุก ทำให้เราได้รู้อะไรแปลกๆที่เรายังไม่เคยรู้หลายๆอย่างเลย - คำว่า 'พิรุณพร่ำรัก' น่าจะหมายถึง จุดเริ่มต้นความรักที่เกิดจากการพร่างพรมลงมาของสายฝน ประมาณว่าสายฝนพร่างพรมมาให้เกิดความรัก
    #1017
    0
  31. #1016 CosMo (@macro54) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 00:20
    - เป็นคนชอบอ่านนิยายอยู่แล้วค่ะ แต่มีช่วงหนึ่งที่ลองอ่านนิยายวาย(ช-ช) แล้วด้วยความที่คิดถึงนิยายทั่วไป(ช-ญ) ก็เลยลองหานิยายใหม่ๆที่น่าสนใจอ่านเล่น เลยลองหาจากจัดลำดับในเด็กดี โป๊ะเช๊ะเรื่องนี้อยู่อันดับ1 มีหลายตอนแล้วค่ะ น่าจะเกือบจบแล้วเหลืออีก5ตอน พออ่านแล้วก็ติดเลยค่า - รักแรกพบมันบอกไม่ถูกค่ะ ทั้งพล็อตเรื่อง ภาษาและการบรรยาย ทำให้รู้สึกว่ามันใหม่และน่าสนใจ อย่างที่ชอบความคิดของนางเอกที่พออ่านแล้วเดาทางไม่ถูก และที่ประทับใจที่สุดคือความครบรสทั้งหวาน ทั้งมันส์ กลมกล่อมค่ะ - พิรุณพร่ำรัก คือ วันที่สายฝนร่ำร้องหาความรัก จากความเหงา ความโดดเดี่ยว และความเย็นในวันที่ฝนตก กลับเป็นวันหนึ่งของคนสองคนที่เดินกลางสายฝนตลอดได้มาเจอกัน จนกลายเป็นวันที่อบอุ่นไม่เดียวดายอีกต่อไป Thip : breath_thip@hotmail.com
    #1016
    0
  32. #1015 ฿e$HINee (@lhinwloveshinee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 00:19
    ไรท์เค้าตอบคนแรกของวันหละ เขินจัง -//////////////////////////- (?)
    #1015
    0
  33. วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 00:16
    ถามว่าเจอได้ไงก็...เห็นชื่อค่ะแปลกดี "พิรุณพร่ำรัก"แล้วตอนนั้นติดอันดับหนึ่งด้วยแหละค่ะ พอได้เปิดอ่านเนื้อเรื่อง เอ้อเฮ้ย!! มันโดนอ่ะ โดยส่วนตัวแล้วชอบนิยายอะไรที่ดูเหมือนมีปม มีเงื่อนงำอะไรบางอย่าง ทำให้อยากติดตาม มันน่าค้นหานะ แล้วที่ชอบที่สุดคือไรท์เตอร์ก็ใช้ภาษาที่สละสลวยอ่านแล้วเหมือนมันยังไงอ่ะ คือแบบว่ามันใช่เลย เคยอ่านของบางคนแล้วทำให้รู้สึกว่าไม่อยากอ่านต่อแระมันติดขัด หมดสนุกไปเลย แต่ของกลิ่นเอื้องไม่มีเลยนะที่ทำให้รู้สึกแบบนั้น อ่านแล้ววางไม่ลงยังจำวันแรกที่ได้อ่านเลยค่ะตอนมาอ่านนี่มีหลายตอนแล้วค่ะ คือวางไม่ลงเลย อ่านทั้งวันเลยค่ะ "พิรุณพร่ำรัก"ในความรู้สึกนะ แว๊บแรกนี่คิดถึงสายฝนก่อนเลย สายฝนกำลังบอกรักเราอยู่อะไรประมาณนี้ตรงไปป่ะ เหมือนมีฝนเป็นสื่อนำทำให้เกิดความรักประมาณนั้น โรแมนติกนะมีเสียงกระซิบว่ารักมากับสายฝน อร๊ายยย!!ฟิน (เอ่อ..เริ่มเพ้อแระ ขอจบด้วยก่อนละกัน แฮ่ๆๆ)
    #1014
    0
  34. #1013 Woon Ice (@ice-555-za) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 00:15
    เจอเรื่องพิรุณพร่ำรักได้ยังไงหนะหรอค่ะ ก็ติดตามอ่านนิยายของคุณมาตั้งแต่เรื่องเล่ร้ายคุณชายที่รัก อะคะ
    คุณเปิดเรื่องไว้เป็นเดือนๆ รอตั้งนานกว่าจะได้อ่าน
    ความประทับใจแรกคือ ชอบโลแกน มาก ตอนที่ความจำเสื่อม อ่านแล้วรู้สึกอยากให้มีหนุ่มความจำเสื่อม ที่ชื่อโลแกน มาให้ดูแลบ้าง แล้วไรน์เตอร์ก็บรรยายได้เห็นภาพ เข้าใจบรรยากาศของเกาะฮ้องกงเลย
    ความหมายของ พิรุณพร่ำรัก ในความคิดของไอซ์ น่าจะหมายถึง ตอนที่โลแกน กับ ชาร์ม เจอกันครั้งแรก ประมาณว่า ความรักมากับฝน 
    ฝนพาให้เจอรัก 
     
    #1013
    0
  35. #1012 ๛Lve luffY••๛ (@loveluffyja) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 00:12

    -เจอพิรุณพร่ำรักได้ยังไง ตอนแรกอยู่ในช่วงว่างมากกกกกกกกก เลยหาโหลดเว็บเด็กดีมาอ่านค่ะ ทีนี้ตอนแรกก็หานิยายที่ขึ้นท็อปดูอ่านเรื่องแรกไปเรื่อยมันก็เกิดอาการอยาก หาเรื่องอื่นอ่านต่อค่ะ ก็ไปนั่งบ่นกับเพื่อนว่าอยากหานิยายสนุกๆอ่าน เพื่อนเลยบอกให้ลองอ่าน พอได้อ่านดูเท่านั้นแหละค่ะ ติดงอมแงม ก็เลยกด fav เอาไว้แล้วก็ติดตามมาเรื่อยๆค่ะ 555

    -ความประทับใจแรกพบ คงเป็นชื่อเรื่องละมั้งค่ะ ตอนแรกๆ เรางงๆ ว่ามันจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร น่าลองที่จะเดิมพันอ่านดู สุดท้ายก็ทำให้ไม่ผิดหวังจริงๆค่ะ ^^

    -ความประทับใจที่สุด คือเราแบบประทับใจคาแรกเตอร์ตัวละครแต่ละตัวมากกก แต่เหนือสิ่งอื่นใดเราประทับใจไรเตอร์อะ เขียนให้เราติดงอมแงมมากเลย555 ช่วงที่โลแกนอัพเรากดเข้าวันละเป็นสิบรอบอะ

    -พิรุณพร่ำรัก เราว่ามันหมายถึงสายฝนนับไม่ถ้วนที่ตกลงมา ก็เหมือนกับความรัก เย็นสบาย แล้วก็มากมาย ถึงแม้จะไม่ได้มีตลอดทั้งปี แต่ก็มีทุกๆปี ไม่สามารถรู้ได้อย่างแน่นอนว่าจะเกิดเมื่อไหร่ ก็คงเหมือนกับความรัก ที่รู้ว่ามีแน่ๆ แต่ไม่รู้ว่าจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ก็เหมือนกับความคิดของชามินต์ที่จะไม่ชอบผู้ชาย แต่สุดท้ายก็มารักโลแกน



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 พฤษภาคม 2557 / 21:12
    #1012
    0
  36. #1011 Giftfiiz Oh Ho (@giftfiiz19) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 00:11
    -เจอครั้งแรกตอนที่เราเป็นFCพี่ไปป์กับหนูอัยย์ค่ะ ก็เลยพลอยให้รู้จักเรื่องนี้ไปด้วย วันนั้นเราว่างมาก ไรเตอร์ไม่ยอมอัพพี่ไปป์ซะที เราก็เลยลองไปค้นๆหานิยายเรื่องอื่นๆของไรเตอร์ โป๊ะเชะ! เห็นไรเตอร์เปิดเรื่อง พิรุณพร่ำรัก เอาไว้ จัดการกดแอดโดยไม่เสียเวลาเลยค่าาา
     
    -ความประทับใจแรกน่ะเหรอคะ คงเป็นตอนที่ไรเตอร์บอกให้เตรียมผ้าเช็ดหน้าซับเลือดล่ะมั้ง#ไม่ใช่ละ ฮ่า 
    เป็นบุคลิกนางเอกที่ไรเตอร์เกริ่นไว้น่ะค่ะ เย็นชา ปากจัด มีสายตาพิฆาตผู้ชาย แต่พออ่านไปอ่านมานี่ ยัยโก๊ะชัดๆ เราชอบนางเอกอย่างนี้นะ น่าจะจับไปทำเป็นไอดอล ซะเลย!
    ส่วนความประทับใจอย่างที่สุด คงเป็นการพัฒนาความสัมพันธ์ของตัวละครค่ะ ทั้งพระเอกทั้งนางเอกเลย มันไม่ใช่แบบ เจอกันปุ๊ปแล้วจับขึ้นเตียง คือนางเอกยังมีการรักนวลสงวนตัว ส่วนพระเอกก็ไม่ได้ใช้กำลังขัดขืนหรือจับกดนางเอกท่าเดียว ถึงแม้ฮีจะแอบล่อลวงบ้างแต่ก็ไม่เคยได้กินหมอชาร์มเสียที ถ้านางไม่ยอม เราว่าฮีคงจะกินแห้วแน่ๆ 555 สมน้ำหน้า
     
    - ความหมายของคำว่า 'พิรุณพร่ำรัก' อืม...ในความคิดของเรา สำหรับเรื่องนี้ อาจจะนิยามความหมายว่า สายฝนชะโลมให้รัก ค่อยๆเติบโตขึ้ในหัวใจ อร๊ายยย ><
    #1011
    0
  37. #1010 SITANIN@HOTMAIL.COM (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 00:10
    -เจอนิยายเรื่อง "พิรุณพร่ำรัก" ในนิยายสีขาวชื่อเรื่องแปลกดี รูปภาพยิ่งแปลกอีก คิดว่านิยายอะไรเอารูปที่ถ่ายกลับหัวมาลงให้อ่าน



    -ประทับใจแรกพบ คือชื่อเรื่อง พิรุณพร่ำรัก พระเอกหลอเหลือร้าย น่าค้นหาว่าจะร้ายเหมือนคำโปรยที่โปรยไว้หรือเปล่า



    -ประทับใจอย่างที่สุด เห็นจะเป็นตัวชาร์มินต์ที่อดทนและมีเห็นผลไม่งี่เง่าเหมือนนางเอกทั่วไป รักโลแกนลูจริงแต่ก็ไม่เหนียวรั่งไว้กับตัวเองคนเดียว ถ้าโลแกนสูจะมีคนรักคนใหม่



    -"พิรุณพร่ำรัก" ในความคิด "สายฝนแห่งรักของสองเรา" ที่เปรียบเป็นคำพูดไม่ได้ต้องเอาใจสื่อถึงใจ เหมือนดังสายฝนที่นับเม็ดฝนไม่ได้ฉันใดความรักของสองเราก็จะรักกันตราบนานเท่านาน แม้นว่าอุปสรรค์เป็นดังเสียงฟ้าร้อง ,ฟ้าแล็ปแล้วไซร์ นั้นยิ่งทำให้รักสองเรายิ่งมั่นคงเช่นกัน



    #1010
    0
  38. #1009 ฿e$HINee (@lhinwloveshinee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 00:09

    ก่อนอ่าน  ผู้อ่านคนนี้ค่อนข้างใร้สาระ ทำใจก่อนอ่านนะเคอะ ><

    1.) เจอได้ไง : คือตอนนั้นว้อนนนน อ่านนิยายมากกกกกกก แล้วเปิด เด็กดีมาเจอมันติด 1 ใน 10 พอดีไง ก็เลยลองอ่าน ชื่อเรื่องก็โอนะ ตอนนั้นก็ดึกๆ เปิดมาอ่านไป 1-2 ตอน คือหยุดไม่ได้จ้าาา อยู่หอด้วย อ่านแบบมาราธอน รวดเดียวหมดที่ไรท์อัพไว้ 20 กว่าตอน

    2.) ชอบตรงไหน : อย่างแรกที่ชอบคือนางเอกโครตเริสสส แบบผู้ชายมาจีบนางงี้นางไม่สนจ้าาาาาาาาา นางปฏิเสธผู้ชายได้น่ารัก ความประทับใจต่อมา ความมุ้งมิ้งของพระเอก คือตอนความจำเสื่อมนางมุ้งมิ้งมากกกกกกกกกกกกกกกก เป็นอะไรที่ละลายยยอย่างมากและมากที่สุด แล้วก็ตอนที่จูบกันแล้วพระเอกคิดว่า "เพื่อนจูบเพื่อนได้มั้ยนะ" คือน่ารัก! ความประทับใจอย่างถึงที่สุด ตอนที่มิสเตอร์ครูเกอร์ มาหานางเอก แล้วถามเกี่ยวกับพระเอก แล้วนางเอกตอกกลับไปว่า >>คุณเป็นเกย์หรอคะ??<< นั้นทำให้เราเริ่มจิ้น และประทับใจมากขึ้นไปอีกในซักตอนที่ไรท์ ใส่อีโมที่กระต่ายจูบกัน แล้วเขียน สองหนุ่ม คือนะจุดนั้นเราฟินมากกกกกกกกกกกกก แทบจะระเบิดตัวตาย ถ้าเราแต่งนิยายได้นะคงจะมีแฟนฟิคไปแล้วววว 

    3.) พิรุณพร่ำรักคือ ?? : นิยายที่สนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 555555555 จุดเริ่มต้นแห่งความรักในคืนฝนตก(?) เพราะคืนฝนตกนั้นเราจึงเจอกัน(?) ประมาณนี้มั้ง  

    จบ.

    ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ <3

    #1009
    0
  39. #1002 raiN 4 (@7488273) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 22:40
    เจอนิยายเรื่องนี้มานานมากๆแล้วครับ คือเจอแล้วหายไป แบบหานิยายเรื่องนี้ไมาเจอ แล้วตอนนั้นไม่ได้กดเฟปไว้ หาอยู่ตลอดเลยครับหาไม่เจอ -..- การที่เจอก็ไม่มีอะไรมากครับ เลื่อนไปเรื่อยๆแล้วเจอเอง สะดุดตากับตัวอย่างเรื่องเลยเข้ามาอ่าน ส่วนเรื่องที่ประทับใจคงเป็นคาแรคเตอร์ของชาร์มครับ คือชอบมาก เข้มแข็งเหมือนจะเย็นชาแต่จริงๆแล้วไม่ใช่เลย แบบ....ตกหลุมรักนางเองครับ ประทับใจอย่างที่สุดก็เป็นนิสัยของตัวละครครับ ชอบมากกกกกกกก ตอนที่ได้ยินว่าพิรุณพร่ำรักครั้งแรกคิดว่ามันเหมือนเป็นการบอกรักของสายฝนครับ....ตรงตัวไปไหมนะ แบบเวลาฝนตกมันจะมีเสียงฝนเปาะแปะใช่ไหมครับ คิดว่านั่นคือการบอกรักของสายฝนครับ แหะๆ
    #1002
    0
  40. #1000 หญิงนภา (@bowzada) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 21:29
    เรื่องที่เจอพิรุณพร่ำรักได้ไง คืออยากลองอ่านนิยายแนวความรักบ้าง เพราะปกติชอบอ่านแฟนตาซีมากกว่า ก็เลยลองหานิยายแนวความรักมาอ่านแต่พอเจอเรื่องนี้ พิรุณพร่ำรัก เป็นชื่อที่แปลกเลยลองกดเข้ามาลองอ่านดูแต่พออ่านไปอ่านมาก็ติดเลย ความประทับแรกคือ ตอนที่นางเอกเจอพระเอกอ่ะพระเอกอยู่ในสภาพที่ถูกทำร้ายเลยคิดว่านิยายเรื่องนี้มีเงื่อนงำอะไรบางอย่าง และส่วนตัวเราก็ชอบนิยายที่มีเงื่อนงำหรือความลึกลับอยู่แล้วจึงทำให้อยากรอลุ้นว่าตอนจบเป็นอย่างไรจึงกด add favorite สิ่งที่ประทับใจที่สุดในนิยายเรื่องนี้ ฉากที่พระเอกกับนางเอกอยู่หน้าหลุมศพอ่ะ มันเป็นการบอกรักที่โรแมนติกดีนะ ให้หลุมศพเป็นสักขีพยาน5555 ความหมายของพิรุณพร่ำรักในความคิด สายฝนนำพาความรักมาให้คนทั้งสองคนทำให้หัวใจทั้งสองนั้นเริ่มมีชีวิตชีวาจากเรื่องเศร้า ในบางความคิดของบางคนนั้นอาจคิดว่าสายฝนนั้นเป็นตัวแทนแห่งความเศร้า แต่สำหรับเรื่องนี้ สายฝนเปรียบเสมือนตัวแทนแห่งการนำพานำพาให้สองคนนี้มาเจอกัน
    #1000
    0
  41. #999 ตรีเนตร (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 20:31
    จะรอตอบนะคะ >_
    #999
    0
  42. #998 Kapaowprae (@cookkiecake) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 19:50
    รอตอบค่ะ ><
    #998
    0
  43. #992 Onceinmemorie (@pententhmiele) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 17:39
    รอเล่นเกมมมม
    รอเที่ยงคืนก่อน ฮิฮิ555
    #992
    0
  44. วันที่ 30 เมษายน 2557 / 17:10
    เจอพิรุณพร่ำรักได้ยังไง-ตอนแรกอ่านนิยายขอไรเตอร์เรื่องคุณชายเล่ห์รักมั้งคะ(จำไม่ได้-3-)พออ่านจบไรเตอร์ก็ลงนิยายใหม่คือเรื่อง"พิรุณพร่ำรัก" ความประทับใจแรก-ตอนนี้ฟินมากค่ะ>\\<ตอนที่โลแกนกางร่มตอนฝนตกมารับหมอชาร์ม ตอนนี้โคตน่ารักเลย ความหมายของพิรุณพร่ำรัก-คือโชคชะตาพาสายฝนให้หมอชาร์มกับโลแกนมาเจอกัน
    #991
    0
  45. วันที่ 30 เมษายน 2557 / 16:44
    เจอพิรุณพร่ำรักได้ยังไง -วันนั้นว่างๆค่ะ แล้วนิยายที่อ่านในเว็บหมดสต็อก เลยมากดหานิยายใหม่จากนิยายสีขาว เห็นชื่อแล้วแบบ...เออ น่าสนใจเฮะ ดูไม่เหมือนชื่อนิยายเรื่องอื่น แล้วบทโปรยก็น่าสน รวมถึงสำนวนภาษาจากบทโปรยดูใช่แบบแนวที่ตัวเองชอบ เลยกดเข้ามาอ่านค่ะ^^ ประทับใจแรก -พระเอกหลังความจำเสื่อม ทำตัวน่ารักมากกกก555 เหมือนลูกหมารอแม่หมากลับบ้านอะไรทำนองนั้น แถมส่วนตัวชอบพระเอกที่ทำกับข้าวให้นางเอก คือแบบบ ใช่ คิ้วววววว>_< ประทับใจที่สุด -นางเอกค่ะ เป็นผู้หญิงที่มีความเข้มแข็งในตัวเอง มีแนวคิดและแนวทางตัวเอง เวลาอ้อนก็น่าร้ากกกกอ่ะ แบบมุมนี้นางให้พระเอกเห็นแค่คนเดียวไรงี้ รวมถึงปมต่างๆในเรื่องที่ขมดมาดี น่าสนใจมากๆค่ะ พิรุณพร่ำรัก -ทำให้รู้สึกถึงความรักที่มันชุ่มช่ำในใจของทั้งพระเอกและนางเอก เหมือนฝนที่ตกปรอยๆเบาๆให้บรรยากาศสบายๆ เฉอะแฉะ เปียกปอนบ้าง แต่ก็สนุกนิดๆที่ชีวิตมันก็ต้องโดนฝน เหมือนต้นไม้ที่ต้องการน้ำทุกวัน แต่ไม่ต้องวันละเยอะ อ่านแล้วได้ฟีลลิ่งอย่างนี้น่ะค่ะ^^
    #990
    0
  46. #988 Veerawan Nui (@nui8789) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 14:31
    ครั้งแรกที่เจอเพราะชื่อค่ะ แปลกดีพออ่านบทนำรู้สึกบรรยายเห็นภาพมาก.....เหมือนดูหนังมาเฟีย.หลังจากนั้นก็ติดตามมาตลอดค่ะ
    #988
    0
  47. #987 maymyloveland (@maymyloveland) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 14:16
    รอตอบพรุ่งนี้ค่า
    #987
    0
  48. #984 Py apycc (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 12:38
    ไรท์เตอร์ค่ะอันดับแรกต้องขอโทษด้วยสำหรับการที่คิดว่าเรื่องพิรุนพร่ำรักเปนนิยายอิโรติก(ก้ชื่อเรื่องมันให้นิดๆสำหรับเราอ่านะ)นี่แหละคือจุดเริ่มต้น555(เราไม่ได้หื่นนะค่ะ) ตอนนั้นเราเบื่อๆไม่มีไรทำแล้วเราก้เปนคนชอบอ่านนิยายถึงขั้นโหลดแอฟเด็กดีไว้ในนิยายซึ่งก้โหลดมันมานานมากอะ แต่ก้ยังหาอันที่อยากอ่านไม่เจอ จนเจอของไรทเตอร์อะ เห็นชื่อเรื่องมันดูอิโรติกบวกกับเราชอบมาเฟียด้วยก้เลยเปิดอ่านเลยพออ่านปุ๊บ เฮ้ยมันไม่ใช่อิโรติกอะมันซับซ้อนซ่อนเงื่อนดีซึ่งเราชอบมากมีหักมุมด้วย ทีีสำคัญนางเอกเปนแพทย์ หลังจากนั้นก้ยาวเลย:)

    จุดประทับใจแรกในเรื่องก้คือ การที่ชามมินต์เปนแพทย์ค่ะคือเราไม่เจอนางเอกที่แพทย์มาก่อนเราชอบในความเดี่ยวของเธอการรักนวลสงวนตัวจนกว่าจะถึงวันแต่งงาน (แต่ก้...ก่อนแต่งงานซะแล้ว)ชอบในการตั้งสติของเธอในบรรยาทีี่ยากเกินกว่าจะตั้งสติได้ เราชอบในความซับซ้อนซ่อนเงื่อนซึ่งมันมีในช่วงแรกๆหลังจากนั้นก้เริ่มคลายปมทีละนิดได้อ่างลงตัวมากค่ะ พิรุนพร่ำรักสำหรับเราคือการที่พระเอกนางเอกเจอกันในวันที่ฝนเทกระหน่ำ นางเอกช่วยพระเอกจากการบาดเจ็บและหลังจากช่วยพระเอกก้ไม่ได้เจอกันอีกเลยจนผ่านไปหลายเดือนก้มาเจอกัน555(แต่ไม่คิดว่าในเรื่องพระเอกจะความจำเสื่อมด้วยอะ)
    #984
    0
  49. #979 rinray (@rrintipray) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 10:35
    รอเล่นเกมนะคร้าาา

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 30 เมษายน 2557 / 10:37
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 30 เมษายน 2557 / 10:40
    #979
    0
  50. #978 bluebearly (@bluebearly) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 08:03
    เจอพิรุณพร่ำรักครั้งแรกที่ได้ยังไง => จะบอกว่าเค้าตามมาตั้งแต่เล่ห์ร้าย คุณชายที่รัก แล้วก็รีบกด add fav ตั้งแต่ไรเตอร์บอกว่าจะมีนิยายใหม่มา กดตามตั้งแต่มีแต่ชื่อเรื่องกับคำโปรย ซึ่งมันตื่นเต้นมากว่าเรื่องนี้จะเป็นอย่างไร เมื่อมีมาเฟีย และหมอสาว

    ประทับใจแรก => คงเป็นตอนแรก ที่เปิดตัวหมอชามินต์ ซึ่งเธอดูน่ารัก เย็นชาน่าค้นหา แถมดูทันคน เป็นนางเอกสมัยใหม่ที่โดนใจมากๆ
    ประทับใจที่สุด => ตอนหลังๆที่ชามินต์ป่วยแล้วตื่นขึ้นมาแล้วเจอโลแกนทำอาหารเช้าให้ อ่านตอนนั้นแล้วแถมจะน้ำตาคลอ เข้าใจว่าโลแกนจำได้ทั้งหมดแล้ว เย้ๆมากๆ

    ความหมายของพิรุณพร่ำรัก => เปรียบน้ำฝน(พิรุณ) เหมือนความรัก ที่เอาความชุ่มฉ่ำเข้ามาในหัวใจ ^_^
    #978
    0