บ่วงกฤติยา

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 เนื้อคู่...ป้ายหน้า [อัพ 25 %]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2571
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    6 ส.ค. 60

 

ตอนที่ 1 เนื้อคู่...ป้ายหน้า

 

กฤติยา รัชตะนานนท์ถอนหายใจยาวขณะทอดสายตาฝ่าผนังกระจกจากชั้นสองของโรงแรมแกรนด์ไปยังกลุ่มคนที่ออกันตรงลานด้านนอกที่ถูกแปลงโฉมเป็นสถานที่จัดงานเปิดตัวโครงการบ้านพักตากอากาศของลูกค้าประจำของโรงแรมซึ่งเป็นนักธุรกิจในพื้นที่หัวหิน

แล้วอารมณ์เบื่อหน่ายที่คืบคลานมาอยู่กับเธอตั้งแต่เช้าก็คลายลง เมื่อดวงตาหวานที่แต่งแต้มอย่างประณีต ย้ำกรอบตาเรียวรีจนคมเฉียบตวัดไปทางกลุ่มเด็กชายหญิงที่วิ่งไล่จับกันรอบพุ่มไม้ใกล้กัน จากจุดนี้กฤติยามองเห็นทุกคนชัด แม้กระทั่งน้ำฟ้า เด็กหญิงตัวเล็กสุดซึ่งเป็นลูกสาวสุดรักสุดหวงของกฤติน พี่ชายคนรองที่กำลังคลานตุ้บตั้บเข้าไปซ่อนตัวใต้พุ่มไม้หนา ถ้าจำไม่ผิดคงเป็นพุ่มมะลิที่มารดาสั่งให้ปลูกจนเต็มลาน เพราะจะให้โรงแรมรูปทรงทันสมัยมีกลิ่นไอของความเป็นไทยผสานอยู่

พลันนั้นเสียงหัวเราะก็ดังในลำคอระหง เมื่อเห็นพี่สะใภ้วัยอ่อนกว่าสองปีก้มๆ เงยๆ อยู่บริเวณนั้น ดูท่าจะร้อนใจไม่น้อย...คงตามหาแม่ตัวจ้อยที่มุดหายเข้าไปในพุ่มมะลิ

กฤติยาคิดจะนั่งมองอีกสักสองสามนาที อยากยืดเวลาสนุกให้หลานจอมซน จากนั้นถึงค่อยชี้เป้าให้พี่สะใภ้รู้

เรียวนิ้วขาวผ่องเคาะกับพื้นโต๊ะเป็นจังหวะพร้อมนับถอยหลัง ริมฝีปากอิ่มแย้มอย่างนึกขัน ลุ้นระทึกว่าเกมซ่อนหาระหว่างคุณแม่ยังสาวกับหนูน้อยวัยขวบเศษนั้นใครจะชนะ

ห้า สี่ สาม สอง”

ยิ่งเข็มนาฬิกาทวนกลับจนใกล้จะถึงจุดเริ่มมากเท่าไหร่ กฤติยายิ่งลุ้นให้น้ำฟ้าผลุบบั้นท้ายกลมๆ ในชุดกระโปรงฟูฟ่องสีชมพูอ่อนที่เห็นเป็นจุดเล็กๆ เข้าไปโดยไว เพราะคนในเดรสสีฟ้าสดกำลังเข้าใกล้เรื่อยๆ แล้ว

หนึ่ง สะ...” จังหวะการนับหยุดลง เมื่อฝ่ายตามหาก้มช้อนอุ้มคนตัวเล็กกลมออกจากพุ่มไม้นั้นได้สำเร็จ!

โธ่เอ๊ย! ยายน้ำฟ้า ไม่เอาไหนเลย โดนจับได้ซะแล้ว เสียชื่ออาจารย์เอกอย่างอาน้ำตาลหมด”

กฤติยาแย้มรอยยิ้มขัดกับถ้อยคำที่เปล่งออกมา ส่ายหน้าเหมือนอ่อนใจ ก่อนกรีดนิ้วหยิบแก้วไวน์ขึ้นแตะริมฝีปาก จิบลิ้มชิมรสชาร์ดอนเนย์แสนละมุน แล้ววางกลับที่เดิม จากนั้นจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง อวดร่างกลมกลึงในชุดแซ็กสั้นสีเทาเข้ม ดูสง่าบนรองเท้าส้นสูงสองนิ้ว แล้วเดินตัวตรงลงบันไดที่ปูด้วยพรมสีน้ำเงินทอดเลื้อยลงยังโถงโรงแรมด้านล่าง

ลับร่างของเธอ ชายหนุ่มที่นั่งเอนกับเก้าอี้ตรงโต๊ะด้านในวางหนังสือพิมพ์ลงบนพื้นโต๊ะ แล้วลุกเดินตาม

เรือนร่างกำยำสูงกว่าร้อยแปดสิบเซนติเมตรกับผิวขาวมีรอยคล้ำแดดตกเป็นเป้าสายตาให้กับสามสาวที่นั่งโต๊ะติดกัน พวกเธอทอดมองอย่างตั้งใจให้รู้ว่ามองยามเขาย่างเท้าผ่าน ทว่าดวงตาคมกริบกลับทอดแน่วนิ่งเพียงเบื้องหน้า ไม่วอกแวกไปกับสายตาอ่อนเชื่อมทั้งสามคู่นั้นแม้แต่น้อย

 “หุ่นล่ำ น่าขย้ำที่สุด” เสียงลอยตามหลัง คนหุ่นล่ำได้ยิน แค่เลิกคิ้วกับตัวเอง หากสองเท้ายังก้าวต่ออย่างมั่นคง กระทั่งพ้นจากรัศมีของเสียงซุบซิบ

แต่ถ้าเขามีหูทิพย์จนได้ยินคำต่อมา คงได้ขันกับวาจาของแม่สาวเปรี้ยวทั้งกลุ่มแน่

เก้งหรือเปล่าเธอ ทั้งหล่อ ทั้งล่ำ ถ้าชายแท้ต้องสะดุดสะพานที่ฉันทอดจนหัวทิ่มมั่งละ”

คนผมซอยสั้นแต่งหน้าเข้มจัดนั่งเก้าอี้ตัวริมหันไปทางโต๊ะของชายหนุ่ม ถามอย่างสงสัยจริงจัง และเพื่อนสาวผมยาวเป็นลอนใหญ่ที่นั่งเคียงกันก็ตอบอย่างมั่นใจ

ผู้ชายแท้ย่ะ คอนเฟิร์ม”

ตรงไหน อย่าบอกนะว่ามีเรดาร์...เพราะฉันไม่เชื่อ”

สาวคนที่สามซึ่งนั่งตรงกันข้ามถามเสียงสูง หากพร้อมจะละความสนใจจากผู้ชายหุ่นน่าขย้ำมาหาอาหารแทน

จากสายตาช่างสังเกตของฉันสิ ฉันเห็นเขานั่งมองลูกสาวเจ้าของโรงแรมแกรนด์จนตาเป็นมัน คิดว่าจะกระโจนเข้าใส่เสียแล้ว”

อ๋อ เธอเลยอ่อยตัดหน้า เสนอตัวให้เขากระโจนมาหาแทนงั้นสิ” สาวช่างขัดคอคนเดิมว่าต่อกลั้วเสียงหัวเราะ หากอีกคนยังไม่หลุดจากอาการครุ่นคิด

สายตาจ้องจะกระโจนเข้าใส่เหรอ...เมื่อกี้ฉันก็เห็นนะ แต่ฉันว่ามันดูน่ากลัว สายตาแบบนั้นไม่มีความพิศวาส เหมือนเขาจะกระโดดหักคอยายน้ำตาลมากกว่า”

ข้อสันนิษฐานของเธอ ทำให้เพื่อนอีกสองคนถึงกับเบิกตาแปลกใจ พวกเธอนิ่งคิดเป็นครู่ก่อนพยักหน้าช้าอย่างเห็นตาม แต่พอจะหาเหตุผลรองรับ กลับไม่มีใครรู้จริงสักราย ดังนั้นไม่กี่นาทีเรื่องของหนุ่มหล่อล่ำกับลูกสาวเจ้าของโรงแรมแกรนด์ผู้เลอโฉมจึงหลุดไปจากความสนใจ แล้วเปลี่ยนมาคุยเรื่องใหม่ที่อยู่ใกล้ตัวกว่า

 

ร่างงามระหงย่างลงมาถึงโถงกว้างของโรงแรม พนักงานประจำเคาน์เตอร์รีบทักทายพร้อมรอยยิ้ม พวกเธอต่างรู้กันว่าทายาทคนเล็กของเครือพีเอจีซึ่งเป็นเจ้าของโรงแรมตัวจริงมีความเป็นกันเอง หยิบยื่นความเป็นมิตรไมตรีให้เสมอ กฤติยาไม่เคยถือเนื้อถือตัวกับพนักงานในเครือให้เป็นที่ครหาได้แม้สักครั้งเดียว

จุ๋มรอคุณน้ำตาลเปลี่ยนใจพักโรงแรมคืนนี้อยู่นะคะ แค่คุณน้ำตาลออกปาก จุ๋มจะจัดเตรียมทุกอย่างให้เสร็จภายในพริบตาเลยค่ะ”

ผู้จัดการสาวใหญ่ที่อยู่บริเวณนั้นโฉบเข้ามาใกล้ แล้วพูดพอได้ยินกันสองคน กฤติยามองสบตาก่อนเหลือกตาขึ้นสูงเหมือนครุ่นคิด...หากแค่หลอกล่อให้อีกฝ่ายลุ้นใจหายใจคว่ำเล่น

ไม่ค่ะ คืนนี้น้ำตาลมีนัดที่กรุงเทพฯ ไว้โอกาสอื่นนะคะ ดูท่าคงมีงานจัดเลี้ยงที่น้ำตาลหมดสิทธิ์เบี้ยวอีกหลายครั้งเชียวละ”

เดือนหน้าคุณกษิรากับท่านนายพลจะมาพักโรงแรม ทำบุญวันเกิดกันอีกค่ะ” เธอบอกอย่างกระตือรือร้น กฤติยานิ่วหน้าคิดตาม ริมฝีปากเคลือบสีแดงสดเม้มเข้าหากัน ก่อนจะคลายออก

งานนี้น้ำตาลไม่มารับรองเหมือนก่อนแล้วค่ะ ให้ลูกสาวเขาจัดการดีกว่า”

กฤติยาว่าพลางหัวเราะ หล่อนกำลังนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน เมื่อคุณกษิราและนายพลเกรียงไกร หรืออีกนัยคือพ่อเลี้ยงและแม่แท้ๆ ของโสริยา ผู้กลายมาเป็นพี่สะใภ้เธอในภายหลังได้มาพักโรงแรมนี้ และเธอก็ถูกพี่ชายตัวดีจิกมาเป็นผู้ช่วยเขาเพื่อรับรองผู้ใหญ่ทั้งสองคน แต่กฤติยารู้ดีว่าหน้าที่หลักคงอยากให้เป็นกันชน กันเขาออกห่างจากกนกลดาที่ตามติดมาด้วยมากกว่า และเพียงแค่เสร็จงาน พี่ชายเธอก็รีบเผ่นกลับหันคาโดยไม่ยอมเสียเวลาอยู่ต่อ เพราะทนคิดถึงโสริยาที่ยังอยู่หันคาไม่ไหว กฤติยาจำได้ว่าเธอทั้งโกรธและโมโหพี่ชายจนต้องโทร.ไปต่อว่าเสียยกใหญ่ หากสำหรับฝ่ายนั้น นอกจากจะไม่เห็นใจแล้ว กลับกล่อมเธออย่างใจเย็นเหมือนสิ่งที่ทำช่างเป็นเรื่องแสนธรรมดาเสียเหลือเกิน

ตอนค่ำคุณๆ มากันหลายคนค่ะ เสียดายจังที่คุณน้ำตาลกลับเร็ว จุ๋มคิดถึงคุณน้ำตาล อยากให้แวะมาบ่อยๆ และพักอยู่หลายวันเลยค่ะ”

ปากหวานนะเนี่ย แต่ไม่ใจอ่อนละ เอาเป็นว่าถ้ามีเวลาว่างแล้วจะมา ส่วนวันนี้น้ำตาลต้องกลับก่อน เดี๋ยวจะแวะบอกพี่สะใภ้ของน้ำตาลสักหน่อย”

กฤติยาบอกคนยืนใกล้อย่างเด็ดเดี่ยว อีกฝ่ายพอรู้ว่าออดไม่สำเร็จก็ยอมรับการตัดสินใจ อวยพรให้ขับรถกลับกรุงเทพฯ โดยปลอดภัยแทน

เมื่อร่างของสาวสะคราญก้าวผ่านล็อบบีโรงแรมไปแล้ว จึงปรากฏชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม พับถึงข้อศอกกับกางเกงยีนส์เนื้อดีเดินมาติดต่อพนักงานเคาน์เตอร์

เช็กเอาต์ห้องพักเลยนะครับ” ชายคนนั้นบอกพร้อมแจ้งชื่อและห้องพักที่จองไว้ แต่เขาไม่รู้หรอกว่าด้วยความโดดเด่นของหน้าตาและบุคลิก พนักงานจดจำเขาได้อย่างแม่นยำ ชนิดที่ไม่พลาดรายละเอียดสักอย่างเดียว

เปลี่ยนใจไม่พักต่อหรือคะ คุณจองไว้สามวัน นี่เพิ่งผ่านไปวันเดียว ถ้ามีอะไรติดขัด บอกได้ค่ะ พนักงานพร้อมบริการทุกคน” พนักงานคนนั้นบอกอย่างกระตือรือร้น

บังเอิญผมมีธุระต้องออกจากหัวหิน แล้วโอกาสหน้าผมจะมาพักใหม่ โรงแรมบริการดี ผมประทับใจครับ” นอกจากหน้าตาคมสันสะดุดตา น้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนฝันแล้วผู้ชายคนนี้ยังมีรอยยิ้มที่น่าหลงใหลอีกต่างหาก

พนักงานสาวมองเขาด้วยอารมณ์แสนเสียดาย ก่อนตัดใจละสายตามาทำหน้าที่ของตัวเองให้เป็นไปตามความต้องการของแขกหนุ่ม

 

 

 



 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

33 ความคิดเห็น

  1. #18 Otaku Winwin (@otakuwinwin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 20:45
    รอค่าาา
    #18
    0
  2. #3 นัควัต (@nakwat) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2556 / 14:16
    น้ำตาล นางแซ่บมากกกกก
    #3
    0
  3. #2 นัควัต (@nakwat) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2556 / 13:44
    รออ่านต่อค่ะ
    #2
    0