โองการปรารถนา

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 รุ้งระวี...สายรุ้งแห่งชีวิต (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,469
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    27 ก.ย. 62


ตอนที่ 1 รุ้งระวี...สายรุ้งแห่งชีวิต

 

เลยเที่ยงคืนมาหลายสิบนาที ประตูบ้านเช่าสองชั้นครึ่งปูนครึ่งไม้ถูกเปิดออกอย่างไม่ออมแรง ยังผลให้คนที่นอนขดตัวบนโซฟาเก่าสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ เธอหรี่ตามองเงาคนสูงใหญ่ที่เดินสะเปะสะปะเข้ามา ข้างหลังเป็นเงาร่างเล็กกว่าซึ่งอยู่ในสภาพไม่ต่างกันตามมาติดๆ

ทำไมมืดยังกับบ้านผีสิง ไอ้เปากับนังฉัตรลืมเปิดไฟให้พ่อมันอีกแล้ว เดี๋ยวสะดุดล้มคอหักจะว่าไงเสียงอ้อแอ้ของคนเดินนำหน้าส่ออาการฉุนเฉียว ทำให้คนนั่งเฝ้าดูเหตุการณ์มั่นใจว่าเขากลับมาในสภาพมึนเมาไม่ต่างจากครั้งก่อนอย่างแน่นอน

ล้มคอหักก็ตายสิคะ ไม่เห็นต้องสงสัย

คำตอบดังขึ้น ตามด้วยเสียงหัวเราะพลิ้วอย่างที่เด็กสาวคุ้นหูมาตั้งแต่เกิด ในวินาทีแรกที่เห็นพวกเขา เธอเกือบจะลุกไปกดสวิตซ์ไฟใกล้เชิงบันไดขึ้นชั้นสอง แต่บางสิ่งฉุดไว้ทันท่วงที แล้วเฝ้ามองพวกเขาต่อในความมืด

ไอ้บ้านโกโรโกโสนี่ก็เหมือนกัน มันสร้างยังไงของมัน สวิตซ์ไฟแทนที่จะติดไว้ใกล้ประตู พอเข้าบ้านจะได้กดเปิด แต่นี่เอาไปติดไว้ซะไกล โง่! โง่กันทั้งนั้น

เสียงห้าวแผดดังพร้อมกับเสียงวัตถุที่คงถูกเตะกระเด็น โทษฐานขวางทางพวกเขา แต่ดูว่าสองคนไม่ได้ใส่ใจ ยังคงโต้ตอบกันต่อ

แหม! แล้วคนฉลาดอย่างเราก็มาเช่าบ้านโง่ๆ นี่เป็นสิบๆ ปีเลยนะ

โธ่เอ๊ย! ถ้าฉันมีปัญญากว่านี้คงไม่จมปลักอยู่กับมันหรอก ดูสิ ใครต่อใครก็ไปถึงไหนกันแล้ว แต่ฉันยังย่ำอยู่กับที่ ซ้ำวันนี้นังตัวดีก็โผล่มาพร้อมผัวใหม่ ใส่ทองหยองเต็มตัว มันน่านักเชียว

แล้วพี่จะอิจฉาเขาทำไม พี่ก็ควงเมียใหม่อย่างฉันไปด้วยแล้วนี่

เมียใหม่ที่มีแต่ตัวอย่างแกนะหรือน้ำคำหมิ่นต่อด้วยเสียงเฮอะขึ้นจมูก จนคนลอบฟังอดขุ่นเคืองแทนไม่ได้ แต่ดูเหมือนคนถูกหมิ่นซึ่งๆ หน้าจะไม่ถือเป็นอารมณ์ แถมยังตอบกลับอย่างทันกัน

ใช่ เมียใหม่มีแต่ตัวที่คู่ควรกับผัวอย่างพี่ยังไงล่ะ

เด็กสาวในชุดนอนเก่าปอน ผมยาวรุ่ยร่ายทิ้งตัวถึงกลางหลังนั่งฟังคำต่อล้อต่อเถียง คาดเดาอารมณ์ผู้ให้กำเนิดทั้งสองคนในความมืดมิดว่าแม้บิดาจะฉุนเฉียวสักเพียงใด หากสำหรับมารดายังคงมีแต่เสียงหัวเราะรื่นรมย์อย่างคนไม่เคยทุกข์ร้อนกับอะไรทั้งนั้น ไม่เว้นแม้แต่สภาพความเป็นอยู่ซอมซ่อที่กำลังอาศัย

รุ้งระวีลอบถอนหายใจในความมืดด้วยอยากปลดเปลื้องอารมณ์มัวซัวที่คืบคลานเข้ามาเกาะหนึบทั่วดวงใจให้คลายลง เธอหย่อนเท้าลงบนพื้นปูนเย็นเฉียบ เดินอย่างรู้ทิศทางไปยังเป้าหมาย ก่อนยื่นมือกดเปิดสวิตซ์ไฟขับไล่ความมืดเสีย

อ้าว! แกเองหรือยายรุ้ง คิดว่าพี่สาวแกซะอีกนายธรรมนูญหรี่ตามองร่างโปร่งบางของบุตรสาวคนเล็กที่เกิดจากภรรยาคนใหม่ที่ยืนซ้อนหลังเขาอยู่

พี่ฉัตรไม่อยู่จ้ะพ่อ ออกไปตั้งแต่ตอนค่ำ พร้อมกับพี่เปา

ไปไหนของมัน

เห็นว่าเข้าเมืองกันจ้ะ

พี่สาวของรุ้งระวีบอกเธอมากกว่านั้น แต่หลังจากฟังคำสนทนาเมื่อครู่ เด็กสาวก็เห็นว่าตนควรปิดปากเสีย เพราะสิ่งนั้นอาจกวนอารมณ์ขุ่นมัวของบิดาให้ลอยเคว้งขึ้นมา จนเธออาจต้องรับมือตามลำพัง แล้วหากค่ำคืนนี้จะข่มตาหลับไม่ลงจนถึงตอนเช้า...มันไม่คุ้มกับเธอแน่

รุ้งระวีกำลังมุ่งหวังถึงสิ่งที่รออยู่พรุ่งนี้เช้า เธอต้องการเข้าห้องสอบเรียนต่อมหาวิทยาลัยด้วยร่างกายที่พร้อมและจิตใจปลอดโปร่งอย่างที่สุด เด็กสาวตั้งใจว่ามันจะเป็นก้าวแรกให้เธอเดินหน้าต่อไป หลุดพ้นจากสภาพจมปลักแบบนี้เสียที และเธอต้องทำมันได้สำเร็จ รุ้งระวีจะไม่ยอมแพ้แก่ชะตาชีวิตดังคำสบประมาทจากใครบางคนที่ได้ยินมาอย่างแน่นอน


รีอัปหนูรุ้งกับคุณกรค่ะ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น