{exo*fiction} all for sehun

ตอนที่ 51 : rainy season series ; rainbow

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 419
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    12 ม.ค. 57

rainbow

 

oneshot?; pg

rainy season series

there's always a rainbow after the rain

 

 

 

 

 

ขออย่าให้เจอเจ้านั่นเลย ๆ ๆ

เสียงบ่นพึมพำของชายหนุ่มคนหนึ่ง ทำเอาคนรอบข้างหันมามอง และค่อยๆถอยห่างออกไปอย่างช้าๆ ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนที่จัดว่าดูดีทีเดียวก็ตาม

ชายหนุ่มที่หน้าตาดีคนนี้นั่งอยู่ที่นั่งรอของผู้โดยสารขาเข้า ถึงแม้ว่าเครื่องบินของเขาจะลงนานแล้วแต่ก็ยังไม่มีวี่แววของคนมารับ

นานเกินไปแล้วนะ!!อยู่ๆเขาก็ร้องออกมาอย่างเหลืออด ทำเอาคนแถวๆนั้นถึงกับสะดุ้งเฮือก ผู้โชคร้ายที่เพิ่งเดินผ่านมาถึงกับตกใจจนของที่หอบมาพะรุงพะรังหลุดมือทีเดียว

โอ๊ะ แย่ล่ะ ขอโทษนะครับชายหนุ่มทั้งอายทั้งรู้สึกผิด จึงรีบช่วยเก็บของที่หล่นอยู่ รวมถึงโทรศัพท์มือถือที่มันหล่นกระเด็นไปไกลด้วย

ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ทันระวังเองร่างเล็กของอีกคนก้มลงเก็บของของตัวเองจนเสร็จเรียบร้อย

ในขณะที่ชายหนุ่มขี้โวยวายต้นเหตุนั้นเอาแต่จ้องมองภาพบนหน้าจอมือถือของเขา

เอ่อ ขอบคุณมากครับ ผมขอคืนนะครับ

โอ๊ะ ขอโทษที...รุ่นนี้สวยดีนะครับเขารีบส่งมือถือคืนให้เจ้าของทันทีพลางยิ้มให้ ขณะที่ในใจยังคิดถึงภาพเมื่อกี้อยู่

คนในภาพคือเจ้าของเครื่องนั่นแหละไม่ต้องสงสัย แต่อีกคนนั้นเขาคุ้นหน้ามาก...

พี่ชานยอล มายืนทำอะไรตรงนี้น่ะ

เสียงราบเรียบดังขึ้นจากด้านหลังของชายหนุ่มคนนั้น

เฮ้ย...เซฮุนนี่!!! คิดถึงจังเลยว่าแล้วเขาก็โผกอดร่างผอมบางของคนที่มาทักอย่างคิดถึงจับใจ

พอกอดจนพอใจแล้ว ชายหนุ่มอันมีนามว่าชานยอลก็เงยหน้าขึ้นมองรอบๆ แต่ก็ไม่พบใคร พบแต่หน้าเอือมระอาสุดชีวิตของคนที่เพิ่งถูกเขาปล่อยเมื่อกี้นี้

แล้ว...เจ้านั่นไม่มาด้วยหรอ

ไม่มาหรอก เขาติดประชุม อ๊ะ! บอกแล้วไงอย่าเรียกจงอินว่าเจ้านั่นน่ะเซฮุนขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

เยสสสสส ไม่มาก็ดี ไม่เห็นอยากเจอเลย

พี่ชานยอล!!!

...แย่ล่ะ ว่าจะไม่กวนโมโหเซฮุน แต่มันก็อดไม่ได้จริงๆ

ก็คนมันน่ารักน่าแกล้งมาแต่ไหนแต่ไรนี่นา

แล้วทำไมมาช้าแบบนี้ ปล่อยให้พี่รอตั้งนานชานยอลบ่นโอดครวญ

ผมขับรถหลงทาง

เซฮุนตอบเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา ในขณะที่อีกคนจะโกรธก็โกรธไม่ลง จะขำก็ขำไม่ออก

 

 

 

ร้านดอกไม้เล็กๆ ตั้งอยู่ริมถนนในย่านพักอาศัยอันสงบสุข เป็นร้านของพี่สาวของชานยอล โดยที่หลังร้านคือบ้านที่สองพี่น้องอาศัยอยู่ตั้งแต่ก่อนชานยอลจะไปเรียนต่อที่นิวยอร์ค

ดีจังเลยน้า มีคนน่ารักๆไปรับถึงสนามบิน ถ้าเป็นพี่นะจะปล่อยให้มันมาแท็กซี่คนเดียวพี่สาวของชานยอลพูดพลางส่งแก้วกาแฟให้เซฮุน

ทำไมเจ๊ใจร้ายจัง ผมอุตส่าห์รีบเรียนรีบกลับนะ จะได้ไม่เปลืองตังค์

ชานยอลพูดทั้งที่ยังเอาคางเกยอยู่บนโต๊ะ ส่วนตานั้นหรี่ลงมาครึ่งหนึ่งแล้ว

พี่ชานยอลยังปรับเวลาไม่ได้แน่เลย ผมว่าพี่ไปนอนเถอะเซฮุนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยขึ้น

อื้อ

ถึงจะตอบแบบนั้นแต่ชานยอลก็ยังไม่ยอมลุก จนเซฮุนต้องดึงตัวเขาขึ้นมา

ลุกไปนอนที่ห้องดีกว่านะ ผมจะพาไป

ได้ยินแค่นั้นชานยอลก็เด้งตัวขึ้นมาทันที มือใหญ่คว้าเอามือของเซฮุนไว้แล้วจูงออกไปทางหลังร้าน ส่วนคุณพี่สาวที่นั่งดูอยู่นั้นได้แต่ส่ายหัวไปมา

เฮ้อ ยังเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนเลยนะน้องฉัน

พี่สาวคนสวยอมยิ้มกับตัวเอง

 

 

พี่ชานยอลนอนเถอะนะ เดี๋ยวผมจะออกไปนั่งข้างนอก

ชานยอลส่ายหัวทันที มือใหญ่ยิ่งกระชับมือของเซฮุนให้แน่นยิ่งขึ้น

ไม่เอาอ่ะ ให้พี่หลับก่อนเซฮุนค่อยออกไปนะชานยอลว่าแถมส่งสายตาอ้อนๆแบบลูกหมาไปให้

ก็ได้ ...พี่เนี่ยเหมือนเดิมจริงๆเลยน้า

เซฮุนนั่งลงข้างเตียงพลางหยิบตุ๊กตาขึ้นมาเล่น ส่วนชานยอลนั้นสู้กับความง่วงไม่ไหว ดวงตาจึงค่อยๆปิดลง

มือถือในประเป๋าเสื้อของเซฮุนสั่นเพียงชั่วครู่ เขาหยิบมันขึ้นเปิดออกดูแล้วก็ถอนหายใจ

ข้อความจากจงอินนั้นบอกว่า...อาจจะต้องกลับดึกเพราะต้องไปเลี้ยงกับเพื่อนร่วมงาน

เซฮุนเหยียดยิ้มเศร้าๆให้ตัวเอง

จงอินโกหกเขาอีกแล้ว...

 

 

กว่าชานยอลจะตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนค่ำ เขางัวเงียลุกขึ้นมามองหาร่างของเซฮุนที่ตอนนี้ไม่ได้อยู่ข้างเตียงเขาแล้ว

เสียงหัวเราะเริงร่าของพี่สาวดังมาจากห้องครัว ชานยอลยื่นหน้าเข้าไปมองก็พบพี่สาวของเขากำลังคนซุปในหม้อ และเซฮุนที่ทำหน้าที่เป็นลูกมืออยู่

อ๊ะ ชานยอลตื่นแล้วหรอ

อื้อ

ไปจัดโต๊ะเตรียมไว้เลย อาหารจะเสร็จแล้ว

 

อาหารค่ำมื้อนั้นพี่สาวเขาทำอย่างสุดฝีมือ เรียกว่าเป็นการเลี้ยงต้อนรับชานยอลที่กลับมาจากเรียนต่อ

ชานยอลนั่งมองเซฮุนที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยแล้วก็อมยิ้ม

นี่ เซฮุน มีอันไหนที่นายทำบ้างรึเปล่า

เซฮุนเงยหน้าขึ้นมาแล้วส่ายหัว

ผมทำไม่เป็นหรอก พี่ก็รู้นี่

นึกว่าจะทำเป็นแล้วซะอีก...ก็...เห็นว่าอยู่กับแฟน

ไม่หรอก เค้าต้องทำให้ผมกินตังหาก

ชานยอลยิ้ม หันไปมองพี่สาวตัวเองที่ตั้งใจบทสนทนาของทั้งคู่ และกำลังทำหน้าดุใส่เขา

โอ้ ชานยอล เดี๋ยวออกไปซื้อเบียร์มาหน่อยสิพี่สาวเขาออกคำสั่ง

เพิ่งกลับมาก็ใช้งานเลยหรอ

ไปซะดีๆ เซฮุนก็ไปช่วยชานยอลหิ้วด้วยนะจ๊ะพี่สาวเขาหันมายิ้มหวาน ส่วนชานยอลนั้นเหมือนจะยังงงๆ

อะไรของเจ๊อ่ะ

ชานยอลทำหน้างงใส่อีกรอบ เลยโดนพี่สาวตีเข้าให้หนึ่งที

ก็เปิดโอกาสให้ไงพี่สาวลดเสียงเป็นกระซิบให้ได้ยินกันสองคน

เฮ้ย...เรื่องอะไรกัน

อย่ามาหลบตาน่า พี่รู้นะตอนที่เซฮุนเพิ่งคบกับแฟนคนนี้ แกเฮิร์ตหนักสำมะเลเทเมาอยู่ที่โน่น

ก็...อย่างนั้นแหละชานยอลหันหน้าไปทางอื่น พี่สาวเขานี่รู้ดีทุกอย่างจริงๆ

แต่ว่าช่วงนี้พี่ว่าเซฮุนกำลังปิดบังอะไรพี่สักอย่างอยู่นะ เหมือนเขาจะมีปัญหากับเจ้าหนุ่มนั่นเลย

เธอว่าพลางครุ่นคิด

 

 

ท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดสนิท แต่กลับมองไม่เห็นดวงดาว เพราะเมฆมืดครึ้มมาบดบังหรือเพราะแสงไฟจากเมืองมาบดบังกันแน่นะ?

สองข้างทางของถนนมีแสงไฟให้ความสว่างอยู่เป็นระยะ ร้านรวงที่ส่วนใหญ่ปิดไปแล้ว กับบางส่วนที่เปิดขายตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ซึ่งร้านนี้แหละที่ชานยอลเข้าไปซื้อเบียร์ตามคำสั่งของพี่สาว

นายไม่ต้องรีบกลับหรอ?”

ไม่ต้องหรอก วันนี้เขาคงกลับดึก

เซฮุนหยิบน้ำผลไม้กับพุดดิ้งใส่เข้าไปในตะกร้าที่ชานยอลถือ

งั้นก็ดีสิ

เซฮุนขมวดคิ้วเล็กน้อย

ดีอะไร?”

ดีสิ พี่คิดถึงเซฮุนจะตาย เราจะได้อยู่ด้วยกันนานๆหน่อยไง

คำพูดหวานหูที่ได้ฟังบ่อยๆจากปากของชานยอล สำหรับเซฮุนแล้วเป็นเรื่องปกติ

เซฮุนส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วโยนขนมลงไปในตะกร้าอีกสามถุง

แต่กับคนที่พูดออกมานั้น ทุกครั้งที่พูดคำนี้ หัวใจของเขาเต้นแรงแค่ไหน เซฮุนไม่เคยรู้

 

ผมรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆนะ พี่ชานยอล

สังหรณ์ใจเรื่องอะไร?”

ไม่รู้สิ มันหวิวๆยังไงชอบกล

หรือว่าหนาวกัน เอามือมานี่มา

ว่าแล้วชานยอลก็คว้ามือนิ่มๆของเซฮุน มาซุกไว้ในเสื้อโค้ทตัวเอง

เมื่อก่อนตอนเดินกลับจากโรงเรียน เราก็ทำแบบนี้บ่อยๆนะ

ชานยอลว่าพลางเงยหน้ามองท้องฟ้าอันมืดมิด

ตอนนั้นน่ะ พอนายบอกว่าเดี๋ยวฝนต้องตกแหงๆ ทั้งที่ฟ้าใสออกขนาดนั้นมันก็ตกลงมาจริงๆจนได้

ตอนนั้นเราวิ่งหาที่หลบแทบไม่ทันแน่ะ ...ลางสังหรณ์ผมก็แม่นนะเนี่ย

เซฮุนย้อนนึกถึงเรื่องตอนนั้นแล้วก็หัวเราะ

ใช่ ก็นายคือเทวดาแห่งฝนนี่ แต่ถ้ารู้ล่วงหน้าอีกนิดก็จะได้หยิบร่มออกมาด้วยหรอก

ฮ่าๆๆ ตอนนั้นพี่น่ะเปียกโชกเลยสินะ ทำเป็นเท่เอาสูทมาบังให้ผมน่ะ

ก็พี่เป็นห่วงนาย กลัวนายจะเป็นหวัดนี่

เซฮุนหันไปมองคนข้างๆเขาแล้วอมยิ้ม ตั้งแต่สมัยเด็กแล้วที่พี่ชายคนนี้คอยดูแลเขาเหมือนเขาเป็นน้องชายจริงๆ ...ถึงแม้ว่าบางอย่างจะมากเกินไป ...เกินกว่าพี่น้องก็ตาม

 

 

คืนนี้อยู่ค้างดีกว่านะ ดึกแล้ว

ชานยอลที่นั่งมองเซฮุนเช็ดจานอยู่ เอ่ยขึ้นมา

ไม่ได้หรอก ยังไงก็ต้องกลับ

แปลกมาก พอนายบอกว่ามีลางสังหรณ์ พี่ก็รู้สึกแปลกๆเหมือนกัน เพราะฉะนั้นอย่ากลับเลยนะ

เซฮุนส่งสายตาเอือมๆกลับไปให้ พลางวางจานใบสุดท้ายเก็บเข้าตู้

ถ้าอย่างนั้นก็ไปส่งสิ ผมไม่ชอบขับรถตอนกลางคืน

แต่พี่ไม่อยากให้นายกลับอ่า~”

สุดท้ายเซฮุนก็เป็นฝ่ายชนะเหมือนทุกครั้ง โดยมีชานยอลขับรถไปส่งที่อพาร์ตเม้นท์

ดึกป่านนี้ เจ้านั่นก็ยังไม่กลับหรอเนี่ย

ชานยอลบ่นถึงอีกคนที่อาศัยอยู่ในห้องนี้ร่วมกับเซฮุน

เขาไปเลี้ยงกับพี่ๆที่ออฟฟิศน่ะเซฮุนไขกุญแจเข้าห้อง โดยมีชานยอลยืนอยู่เบื้องหลัง

นายก็รีบอาบน้ำเข้านอนเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันเลยสิชานยอลว่าพลางพยายามเบียดตัวเองเข้าห้องไปด้วย แต่โดนเซฮุนกั้นไว้

ไม่หรอก พี่ก็เหมือนกัน รีบๆกลับไปได้แล้ว

ร่างบางแกะมือที่ยื้อประตูไว้ออก แล้วปิดประตูใส่หน้าชานยอลที่มองตาละห้อย และไม่ลืมตะโกนกลับออกมาจากห้องด้วย

ขับรถดีๆล่ะ

ชานยอลเบะปากใส่ประตูห้องเป็นเด็กๆ แต่ก็ยอมกลับแต่โดยดี ...ถึงเขาจะรู้สึกแปลกๆก็ตาม คำพูดที่เขาบอกเซฮุนไปนั้นเป็นเรื่องจริง เขาเองก็รู้สึกถึงบางอย่างเหมือนกัน

 

 

 

แปลกจริง ฝนตกทั้งที่แดดออกเนี่ยนะ

หือ?”

ชานยอลที่นอนเกลือกกลิ้งอยู่เงยหน้าขึ้นมองที่หน้าต่างตามเสียงของพี่สาว

แย่จังเลย วันนี้อุตส่าห์ปิดร้านจะไปเดท

ผมว่าผู้ชายคนนั้นคงโชคดีแล้วล่ะ

พูดแล้วก็รีบเผ่นออกมาจากตรงนั้น ก่อนที่จะโดนบาทาของพี่สุดโหด

ฝนตกทั้งที่เมื่อกี้อากาศยังดีอยู่แท้ๆ ชวนให้ชานยอลนึกถึงเรื่องที่คุยกับเซฮุนเมื่อคืน

จู่ๆเขาก็รู้สึกเป็นห่วงเซฮุนมากอย่างบอกไม่ถูก

เทวดาแห่งฝน หวังว่านายคงไม่ได้ร้องไห้อยู่หรอกนะ

 

ชานยอลตัดสินใจโทรเข้าไปหาเซฮุนที่ห้อง

เสียงสัญญาณดังอยู่นานไม่มีคนมารับสักที ชานยอลเพียรกดซ้ำไปซ้ำมา ...หรือว่าเซฮุนจะไม่อยู่ แต่ท้ายที่สุดก็มีคนรับสาย

[มีอะไร?] น้ำเสียงที่รับโหดกว่าทุกครั้ง 

พี่เอง เซฮุน วันนี้ว่างไหม? ไปเที่ยวกัน

[ไม่ไป ไม่มีอารมณ์]

งั้นพี่ไปหาที่ห้องนะ อย่าหนีไปไหนล่ะ

พูดจบต้องรีบวางสายก่อนที่จะโดนปฏิเสธ ชานยอลรีบบึ่งรถออกไปทันที ใช้เวลาไม่นานก็ถึงหน้าห้องของเซฮุน

 

เขากดกริ่งย้ำๆหลายครั้ง สลับกับเคาะประตูอยู่นานจนกลัวว่าเจ้าของห้องจะไม่อยู่ แล้วอยู่ๆประตูห้องก็ถูกกระชากเปิดออก

เย้ นึกว่าจะไม่อยู่ซะแล้ว

จริงๆแล้วชานยอลน่ะกลัวอยู่เหมือนกันว่าเซฮุนจะโกรธที่กดกริ่งนานจนน่ารำคาญ เซฮุนตอนอารมณ์บูดน่ะน่ากลัวจะตาย แต่คราวนี้เขาต้องใจดีสู้เสือไว้

แต่ผิดคาด คนที่มาเปิดกลับกลายเป็นอีกคน

คุณคงเป็นพี่ชานยอลสินะครับ เซฮุนอยู่ข้างในน่ะครับ

พูดจบเขาก็ออกไปทันที เดาไม่ยากว่าคนๆนี้คือ เจ้านั่นแฟนของเซฮุน

 

เซฮุนนั่งอยู่ริมหน้าต่างในห้องครัว ทั้งๆที่ฝนตกแต่กลับเปิดหน้าต่างเสียกว้าง จนไอฝนจากข้างนอกพัดเข้ามาเป็นระยะๆ เซฮุนนั่งชันเข่าอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ ในมือถือถ้วยกาแฟที่เย็นชืดแล้ว

ดวงตากลมสวยแดงช้ำแปลกๆ ใบหน้าด้านข้างนั้นดูเหม่อลอย จนชานยอลรู้สึกใจหาย...เซฮุนของเขาดูแปลกไป...

พี่ชานยอล

เสียงของเซฮุนเบาและแหบ ชานยอลรีบเดินเข้าไปใกล้

เซฮุนคว้าร่างของเขาเข้ามากอด ใบหน้าหวานซุกอยู่ตรงหน้าท้อง ชานยอลรู้สึกได้ถึงแรงสะอื้นของอีกฝ่าย

“...เซฮุน เป็นอะไรไป

ชานยอลกอดเซฮุนตอบ มืออันอบอุ่นลูบผมของเซฮุนเบาๆ

ไม่มีเสียงตอบจากเซฮุน มีเพียงหยดน้ำตาไหลออกมา และถูกซับด้วยเสื้อเชิ้ตเนื้อนุ่มของชานยอล

 

 

นับแต่วันนั้นเขาก็โทรหาเซฮุนทุกวัน วันละห้าเวลา แม้เซฮุนจะเป็นโรคเกลียดการคุยโทรศัพท์ แต่ถึงจะโดนโกรธโดนด่าบ้างเขาก็ยอม...จริงๆแล้วถ้าเป็นไปได้ให้เขาไปนอนค้างด้วยก็จะดีมาก แต่คงโดนเซฮุนด่าเอาซะก่อน

ทำไมพี่โทรเข้ามือถือเราไม่ได้เลยล่ะ

[มันหายน่ะ ไม่รู้อยู่ไหน]

เซฮุนตอบเหมือนไม่ใช่เรื่องสำคัญ

อ้าว ก็ไปซื้อใหม่สิ ถ้าไม่มีแล้วพี่จะติดต่อเรายังไง

[ก็ที่บ้านนี่แหละ ผมไม่ออกไปไหนหรอก ฝนตก]

...ตั้งแต่วันนั้นเซฮุนก็ไม่ได้ออกไปไหนจริงๆ เอาแต่หมกตัวอยู่ที่ห้องโดยอ้างว่ามรสุมเข้า ฝนตก มีเพียงบางครั้งที่ออกไปซื้ออาหารมากักตุนราวกับจะจำศีล

ฝนตกเพราะเทวดาขี้แยน่ะสิ

[...จะวางแล้วนะ]

เฮ้ย งอนไปได้ อย่าวางน้า

 

ผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์ จงอินก็ย้ายออกไปอย่างถาวร เซฮุนซึ่งเงียบและเหม่อเป็นพักๆ ยิ่งเหม่อหนักกว่าเดิมเข้าไปใหญ่ อาการชักจะแย่ลงเมื่อเซฮุนกินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ด้วยเหตุผลอันเก่าแก่ว่าเขาทำอาหารไม่เป็น

กินแบบนี้ไม่ดีกับร่างกายนะ

ไม่เป็นไร ผมกินอาหารเสริมก็ได้

เฮ้ย ได้ไง ...เอาอย่างงี้ พี่จะมาทำอาหารให้เรากินทุกวันก็แล้วกัน

ชานยอลอ้างเหตุผลเกี่ยวกับสุขภาพ ในขณะที่เซฮุนมองมาอย่างรู้ทัน แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเพราะเขาเองก็เบื่อบะหมี่แล้วเหมือนกัน

 

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เขาหาเรื่องไปทำอาหารให้เซฮุน ชานยอลคว้าเสื้อกันฝนตัวเก่าเก็บมาใส่ แทนร่มคิตตี้ของพี่สาวที่โดนลมพัดกลับจนพังไปเมื่อสองวันที่แล้ว

แกจะใส่เสื้อตัวนี้ไปจริงๆหรอชานยอลเสียงพี่สาวดังขึ้นจากด้านหลัง

ทำไมล่ะ ก็บ้านเราร่มไม่เหลือแล้วนี่

เหอะๆ ก็แกใช้ไม่ทะนุถนอมเองนี่ แล้วร่มคิตตี้ของฉันน่ะ ไปซื้อมาคืนด้วย

พี่สาวหงุดหงิดมากที่เห็นร่มอันใหม่พัง เพราะนั่นเป็นร่มที่คู่เดท(คนใหม่) ซื้อให้ตอนที่ติดฝนอยู่ด้วยกัน

 

 

วันนี้เซฮุนดูใจลอยไปกินไปมากกว่าเดิม ซึ่งชานยอลก็หาคำตอบไม่ได้เหมือนกัน พอกินเสร็จเซฮุนบอกว่าจะออกไปข้างนอก เขารีบอาสาตัวเองไปเป็นเพื่อนทันที

 

ฝนตกเปาะแปะๆทำให้เขายิ่งหงุดหงิด อยู่ๆเจ้าจงอินอะไรนั่นก็โทรมาใช้งานเซฮุนของเขาซะอย่างนั้น แล้วทำไมเซฮุนต้องยอมด้วยนะ ทีเขาล่ะด่าเอาๆ

ถึงแล้ว

อ้าว ใกล้แค่นี้เองหรอ

หนอย จะย้ายทั้งทีทำไมไม่ไปให้มันไกลๆนะ นอกโลกเลยก็ได้

เซฮุนลากเขาให้เข้าไปล็อบบี้ด้วยกัน ดูเหมือนเจ้านั่นจะอยู่บ้านแต่เซฮุนกลับปฏิเสธแล้วเขียนข้อความหาเท่านั้น

ชานยอลแอบอ่านข้อความอยู่ข้างหลัง...เขาเพิ่งรู้ว่าที่แท้เจ้านั่นหนีไปมีแฟนใหม่นี่เอง เพราะเซฮุนไม่เคยเล่าถึงสาเหตุที่เลิกกันให้ฟัง

 

เพราะร่มถูกคืนไปแล้ว ชานยอลจึงต้องถอดเสื้อกันฝนมาบังให้อีกคนด้วย ทั้งสองร่างวิ่งไปหลบอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

แบบนี้ก็ไม่มีร่มกลับไปน่ะสิ

ไม่เห็นเป็นไร ได้ใช้ร่มของเจ้านั่นเป็นครั้งสุดท้ายจะได้เปียกๆ ฮ่าๆๆ ตอนได้คืนคงบ่นน่าดู

เซฮุนหัวเราะอย่างสะใจ ชานยอลมองอย่างงงๆ ...เซฮุนหัวเราะงั้นหรอ

ดีใจจังที่นายยิ้ม

ก็บอกแล้วไง ว่าไม่เป็นไรแล้ว

เซฮุนแปลกจริงๆด้วย เหมือนอะไรบางอย่างที่ทับถมในใจมันลดน้อยลง

สุดท้ายผมก็ไม่ยอมเจอเขาอีกจนได้...

เซฮุนพูดลอยๆเหมือนบ่นกับตัวเอง แต่ชานยอลรู้ดีว่าพูดอยู่กับเขา

ในที่สุดผมก็เข้าใจ...ว่าเขาไม่ได้สำคัญขนาดนั้น ตอนที่เขาโทรมาน่ะ ผมก็แปลกใจเหมือนกันว่าทำไมผมถึงยอมเอาไปคืนง่ายๆ ทั้งที่ถ้าเจอคงจะเจ็บปวด แต่ตอนนี้ไม่แล้วล่ะ เจอหรือไม่เจอก็ไม่ต่างกันหรอก

เซฮุนหันมายิ้มให้เขา

ผมรู้มาตั้งนานแล้วว่าเขามีคนอื่นแต่ผมกลับแกล้งไม่รู้ เหมือนเขาจะรอ...รออะไรบางอย่างจากผม ซึ่งสุดท้ายผมก็ให้เขาไม่ได้ ผมควรปล่อยเขาไปหาคนที่ให้ความรักจริงๆกับเขาได้สักที

น่าสงสารออกนะ แฟนใหม่เขาก็ไม่ค่อยอยู่บ้านเท่าไหร่ คงเหงาน่าดู

เซฮุนมองออกไปที่ท้องฟ้า ตอนนี้ฝนซาจนเกือบจะหยุดตกแล้ว

ป่ะ ไปกันเถอะ

หือ ไปไหนอีกล่ะ?”

“ผมจะไปซื้อร่มใหม่ เอาแบบที่ดีๆใช้นานๆ แล้วก็ต้องเป็นแบบที่ผมชอบด้วย”

ร่างโปร่งบางหันมายิ้มให้คนที่กอดเสื้อกันฝนของตัวเองไว้

เป็นรอยยิ้มที่งดงามเสียจนอีกคนแทบลืมหายใจ รอยยิ้มที่เขาไม่ได้เห็นมาตั้งนานจนอดยิ้มตามไม่ได้

เซฮุนยื่นมือมาให้ชานยอลจับ เขาคว้าเอาไว้พร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

ฝนหยุดแล้ว

ใช่สิ ก็เทวดาขี้แยยอมยิ้มแล้วนี่

ชานยอลพูดอย่างร่าเริง จนโดนเซฮุนค้อนไปหนึ่งที

อ๊ะ มีรุ้งด้วย

เซฮุนเขย่ามือที่กุมกันไว้อย่างตื่นเต้น รุ้งกินน้ำสีสวยพาดตัวอยู่บนท้องฟ้า พร้อมกับอากาศสดชื่นหลังฝนตก

ได้ออกมาข้างนอกก็ดีอย่างงี้แหละ เห็นมั้ย เอาแต่อุดอู้อยู่ในห้อง

เซฮุนไม่ตอบอะไร แต่กลับอมยิ้มแทน

 

ชานยอลมองรอยยิ้มนั้นด้วยความเอ็นดู ก่อนจะตัดสินใจพูดสิ่งที่เขาอยากจะพูดมานาน...

ต่อจากนี้น่ะ...

หือ?”

ต่อจากนี้ไป ให้พี่ดูแลนายเถอะนะ

ชานยอลก้มหน้าก้มตาพูดแล้วกลั้นใจรอคำตอบ

เซฮุนหยุดเดินแล้วหันมามองชานยอลที่ตอนนี้หน้าแดงเป็นลูกแอปเปิ้ล

“ว่าไงนะ ไม่ได้ยิน”

“เอ่อ...”

พูดใหม่ซิ?”

หา?”

พูดให้มันชัดๆน่ะ อย่าง ผมรักคุณอะไรแบบนั้นน่ะ

อืม ......เฮ้ย นายก็รู้แล้วนี่

เซฮุนหัวเราะอย่างกลั้นไม่อยู่ แล้ววิ่งหนีออกไปจากตรงนั้นก่อนจะหันกลับมาว่า

ถ้าไม่พูดก็ไม่ต้องมาเจออีกเลยนะ ...ทำเอาชานยอลหน้าเหวอ

เดี๋ยว หยุดก่อนสิ!!! โอเค พี่รักนายนะ รักมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว ได้ยินมั้ย

ชานยอลวิ่งไล่ตามเซฮุนจนทัน เขาคว้าแขนเซฮุนที่ตอนนี้ยิ้มอย่างถูกใจ

 

 

 

กว่าจะบอกได้นะ ปล่อยให้รอตั้งนาน

 

 

 

 

 

 

ทั้งที่ชานยอลไม่ค่อยจะชอบฝนสักเท่าไหร่ แต่ความจริงแล้วฝนตกก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรถ้าเรารู้จักรอ

เพราะช่วงเวลาที่ดีที่สุดก็คือหลังฝนตกนั่นล่ะ ที่จะมีสายรุ้งอันงดงามรอเราอยู่

 

 

 

e n d *

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

619 ความคิดเห็น

  1. #511 lomchoi (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 23:08
    หืม จบแล้วอ่ะ

    จบแบบฟีลกู๊ดสุด

    พาร์ทนี้ เฉลยทุกอย่างเลย

    ชานยอลนี่รักน้องมานานแล้วสิ

    แล้วเพิ่งมาบอกตอนนี้ ได้ทีสุดๆ

    น้องรู้นะ แต่ไมไม่รักกันไปตั้งนานแล้ว

    แต่ยังไงจบแบบนี้ก็ดี เพราะพี่ชานดีจริงๆ

    แอบสงสารจงอิน นะที่เหมือนรู้ว่าน้องก็รอบางอย่าง

    แต่ก็มาคบกับนาย อืม แต่ยังไงก็เหอะ

    บางสิ่งมันก็มีอะไรต่างๆนานา เป็นที่มาองการกระทำ การตัดสินใจ

    ชอบค่ะ ติดตามนะค่ะ

    ฟิคสนุก

    รอ ฟิค fairly tale พาร์ทฮุนเดอร์เรลล่าของพี่คริส อยู่ด้วย

    หุหุ
    #511
    0
  2. #508 :spy (@mizawa-panda) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 14:26
    เห้อพี่จงอินต้องการอะไรจากน้องหรอหื้มแต่น้องก็ให้ไม่ได้ แต่สุดท้ายชานยอลผู้หล่อเลิศก็เอาไปกิน 
    อิอินะ
    #508
    0
  3. #507 asteriskme (@asteriskme) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 13:26
    อ่านรวดเดียวเลยสามพาร์ท ขอรวบเมนต์เลยละกันนะฮะ


    รู้สึกเป็นช่วงฝนตกที่ความรู้สึกทั้งเฉอะแฉะแต่ชุ่มฉ่ำใจ ♡
    ตอนแรกคนที่โทรหาเซฮุนแค่อ่านก็เดาเลยว่าเป็นชานยอลอาการหางตั้งหูตั้งตั้งดุ๊กดิ๊ดพยยายามจะตัวติดเป็นอาการของชานยอลแน่นอนไม่ผิดแน่แล้วก็ถูกจริงๆด้วยสิ 555555 ชอบวิธีการมัดมือชกของชานยอล แบบไม่ถามความเห็นเซฮุน ก็อยากมา ก็อยากไปด้วย ก็อยากโทรหา ก็อยากทำให้นี่นา คือตอนอ่านพาร์ทแรกก็ลุ้น นี่มันบทพระรองรอรักชัดๆเลยนะปาร์ค ปาร์คกินแห้วแน่ๆ ปาร์คไม่รอดแน่ น้องเห็นเป็นแค่พี่ชายแน่ๆ

    ไคฮุนเป็นอะไรที่ไคฮุน /จบ.
    เห้ยยยย ไม่ใช่ดิ่ 555555555 นะชอบพาร์ทนี้ที่สุดนะจริงๆแล้ว มันเข้าใจง่ายดี ชอบตอนที่จงอินบอกว่ารักคนอื่นแล้ว มันดีตรงที่มันไม่ต้องมาอ้อมค้อมอะไร บอกไปแล้วก็จบกันไป จริงๆแล้วมันคงมีอะไรซับซ้อนมากกว่านั้นในส่วนของความรู้สึกจงอิน เหมือนจะพิสูจน์ว่าตัวเองสำคัญแค่ไหน? ถ้าเซฮุนรั้งแล้วจะไม่ไป? แต่จงอินเป็นคนนนอกใจนะ #จับฟาดสิบที เราไม่ทีการผ่อนผันโทษกับคนที่ทำให้เซฮุนเสียใจนะบอกเลย

    ในที่สุดพระรองรอรักของเราก็ได้รับการเลื่อนขั้น ヽ(´ー`)ノ
    พาร์ทนี้โรแมนติก ถ้าไม่ติดความหางตั้งดุ๊กดิ๊กของชานยอลจะโรแมนติกกว่านี้อีกสามจุดห้าเท่า 5555555 เป็นตอนจบที่ดีและสวยงาม ชานยอลก็ยังลุกลี้ลุกลนยังตอนบอกรัก



    ชอบซีรีย์ฝนนี้มากเลย รู้สึกอ่านแล้วฟีลกู้ด ;D
    ฟีลมันอุ่นๆเรื่อยๆเหมือนหนังรักญี่ปุ่นที่เหมือนจะไม่มีอะไรแต่ก็ชอบมากทุกที

    ขอบคุณสำหรับฟิคเหมือนเดิมฮะ ชอบมากมากมาก เหมือนเดิม รอติดตามเรื่อยๆเหมือนเดิม ชุบุ ♡







    #507
    0
  4. #506 dara♡ (@medara412) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 11:53
    เทวดาขี้แย ฮืออออ น่ารักจนยิ้มตามเลยค่ะ ><
    พาร์ทนี้น่ารักมาก คงเพราะเป็นพาร์ทพี่ชาน ๕๕๕๕๕
    และเซฮุนก็ยังน่ารักเหมือนเดิม แง ชอบตอนอยู่กับพี่ชานมากกว่าจงอินอีก
    น้องเป็นเด็กขี้เหวี่ยง(พี่ชาน) น่าตามใจ ชอบพี่ชานเป็นเบ๊น้อง 555
    ชอบที่ไรเตอร์เปรียบเซฮุนกับฝนค่ะ อาาา เทวดาของพี่ชานสินะ
    พอพูดถึงฝนก็คิดถึงร่ม สงสารเจ้าของร่ม u_u
    ยิ่งมารู้ว่าเซฮุนมีใจให้ชานยอลแบบนี้ ยิ่งเห็นใจจงอิน
    ที่ว่าเซฮุนไม่รั้ง อยากให้เซฮุนรั้งเพราะอยู่แก่ใจแล้วสินะ
    แต่ตัวเองก็มีคนใหม่ด้วยนี่ (ยังเคืองอยู่นะ) 
    แต่ยังไงก็เราก้เทใจให้พี่ชาน ๕๕๕ รุงรังน่าเตะแต่ก็เทคแคร์สุดไรสุด
    รำคาญแทนเซฮุนค่ะ 55555 จบน่ารักมาก
    เราคิดว่าชานยอลคือสายรุ้งของเซฮุนนะ (ไม่รู้เข้าใจถูกไหม ๕๕๕ )
    ตอนบอกรัก(ฉบับอนุบาลของพี่ชาน) ยิิ้มแก้มปริเลย
    เซฮุนแอบร้ายนะ แต่ดีแล้ว ชอบให้น้องข่มพี่ชาน ๕๕๕๕

    ฟิคน่ารักมากค่ะ ว่าจะกลับไปอ่านใหม่ตั้งแต่แรก แง 
    รอเรื่องต่อไปนะคะ รอทุกเรื่องเลย ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆแบบนี้ค่ะ <3
    #506
    0
  5. #505 .SCY (@chanholic) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 01:06
    อ่านละมันฟิลกู๊ดจริงๆ T_____Tb หักมุมตรงที่สุดท้ายแล้ว
    ความรู้สึกของเซฮุนที่มีต่อจงอินก็เพื่อรอใครบางคน ฮอลลลล
    พี่ชานของน้องเป็นเจ้าของหัวใจมาตั้งแต่แรกแล้วสินะๆๆๆ >/////<
    ซึ่งตรงนี้มันก็ทำให้เข้าใจประโยคของจงอินเมื่อพาร์ทที่แล้วได้ดี
    ขึ้นว่าทำไมจงอินถึงบอกว่าถ้าเซฮุนรั้งเขาสักนิดมันก็คงจะดี
    ฮอลลลลลล นีนี่~~~ บางทีการที่นางไปมีคนอื่น
    (ซึ่งคนอื่นนั้นเรากลับรู้สึกว่านีนี่ใช้เพื่อจะทำให้เซฮุนรู้สึกอะไรมากกว่า)
    มันเป็นอะไรที่แฝงไปด้วยสัญญาักษณ์หลายอย่างนะเท่าที่เราคิดเอง
    ทั้งการที่ฝนตก ฝนตกทั้งที่แดดออก หรือ ฟ้าหลังฝน

    เฮ้อ...... ปริ่มใจ
    #505
    0
  6. #504 Amethyste (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 00:19
    วร้ายยยยยยย ลุ้นตั้งนานว่าเขาคือใคร ที่แท้ก็หยอยผู้แสนดี >/////<

    นึกว่าจิเปนพระรองช้ำรักเสียแล้ว 555555

    น้องฮุนนี่ก็นะ ลึกๆก้อรออยู่อะไรอยู่ ติดแต่มีแฟนค้ำคอ

    ชอบที่ผูกเหตุการณ์ฝนตกกับเวลาเซุฮุนร้องไห้

    เราชอบมาก นึกภาพน้องฮุนป็นเทวดา ฝนตกเพราะเทวดาร้องไห้

    เทวดายิ้ม ฝนก็หายไป แอ๊ น่ารักมากจริงๆ



    แล้วแบบ น้องให้สารภาพรัก พ่อเจ้าประคุณก็จัดเต็ม แถมให้ว่าชอบมาตั้งแต่เด็กแล้ว

    แหม่ๆๆๆๆๆ โอกาสมาใส่ไม่ยั้งเลยนะชยอลนะ >___<

    ส่วนจงอิน โทษฐานที่โลเลและลีลา สมน้ำหน้านะลูกนะ ทำตัวเอง 5555

    คนที่เค้ามีศักดิ์ศรี รู้คุณค่าของตัวเองเค้าไม่ง้อหรอก รักก็คือรัก ไม่รักก็คือไม่รัก



    แถมมีคนดามใจมันก็ดีอย่างนี้แหละน้าาา





    เป็นฟิคฤดูฝนที่ได้ความรู้สึกของฤดูฝนเต็มที่เลยค่ะ

    สายฝน ร่ม ความเปียกชื้น ชุ่มฉ่ำ ความเศร้า น้ำตา และรุ้งหลังฝนผ่านไป

    ใช้ภาษาได้ดีจริงๆค่ะ

    อ่านแล้วมีความสุขจัง
    #504
    0