คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

วิวาห์แสนกล (สนพ.ณ บ้านวรรณกรรม)

ตอนที่ 7 : บทที่ 5: ปาร์ตี้เส็งเคร็ง


     อัพเดท 7 ต.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: Romance, Comedy, ครอบครัว, มารยา, เพลย์บอย, วิวาห์, อชิระ, เด็ก, ตลก, ขบขัน, น่ารัก, ฮา, ดราม่า, เล่ห์กล
ผู้แต่ง : น ว ต า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ น ว ต า
My.iD: https://my.dek-d.com/naughtyprincess
< Review/Vote > Rating : 98% [ 10 mem(s) ]
This month views : 14 Overall : 140,343
798 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 649 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
วิวาห์แสนกล (สนพ.ณ บ้านวรรณกรรม) ตอนที่ 7 : บทที่ 5: ปาร์ตี้เส็งเคร็ง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5866 , โพส : 20 , Rating : 85% / 15 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 5 ปาร์ตี้เส็งเคร็ง

อชิระเคยคิดว่า ธุรกิจขายผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับเด็ก เป็นงานที่น่าเบื่อที่สุดในโลกแล้ว แต่เขาก็คิดผิด เพราะในความเป็นจริง การประชุมวางแผนกุลยุทธ์ธุรกิจดังกล่าว มันน่าเบื่อกว่าหลายเท่านัก ไม่รู้ว่าทำไมบิดาถึงได้ตั้งบริษัทพรรค์นี้ขึ้นมา ลำพังแค่สมบัติเก่าจากคุณทวดซึ่งเป็นผู้รากมากดีเก่าก็มีกินสุขสบายไปตลอดชาติแล้ว ไม่จำเป็นต้องมาทำธุรกิจหน่อมแน้มแบบนี้เลยด้วยซ้ำ

อย่างไรก็ตามบิดาของเขาประสบความสำเร็จในการแลกเปลี่ยนอีกตามเคย อชิระจำใจถูกลากมาเข้าประชุมอย่างเสียไม่ได้เพราะบิดาขู่ว่า จะระงับบัตรเครดิต หากไม่ยอมโผล่หน้ามาที่บริษัทให้พนักงานชื่นชมบ้าง เขาก็เลยต้องมาใช้เวลาครึ่งค่อนชีวิตในการนั่งสับปะหงก อัพโหลดภาพลงโซเชี่ยลเนตเวิร์ค แชทกับสาวๆ ในระหว่างที่การประชุมอันน่าเบื่อหน่ายดำเนินไป นานๆ ครั้งที่กรรมการคนอื่นขอความเห็นจากเขาบ้าง แต่กระนั้นเขาก็ไม่ได้ตอบอะไรมากไปกว่าการยักไหล่อย่างไม่ออกความเห็น

กับงานที่เขาเกลียดแบบนี้ เขาจะมีความเห็นอะไรได้ล่ะ

สิ่งที่แย่ที่สุดในการประชุมนี้ นอกเหนือไปจากเสียงก่นด่าของบิดาซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ แล้วนั้น เห็นจะเป็นการได้มาเจอหน้าของอดีตสหายสนิทเขาไม่ได้เกลียดที่กวินแย่งความสนใจไปจากกรรมการทุกคนด้วยการเสนอความเห็นอันยอดเยี่ยมในการปรับกลยุทธ์การตลาดของบริษัท แต่เขาเกลียดที่ถูกมองด้วยสายตาแบบนั้น สายตาชิงชังโกรธแค้นดั่งว่าเขาเป็นศัตรูตัวร้าย ซึ่งต้องทำลายให้สิ้นซาก

“ตกลงแกจะมานั่งเล่นหรือจะมาประชุมกันแน่” องอาจเอ่ยอย่างเหนื่อยใจ หลังจากที่เลิกประชุมเรียบร้อยแล้ว บุตรชายไม่ได้แสดงท่าทีอันน่าประทับใจอะไรเลยในการประชุมซึ่งนั่นทำให้เขาผิดหวังไม่น้อย “แกไม่เห็นเสนอความเห็นอะไรสักอย่าง ไม่แม้แต่จะสนใจด้วยซ้ำ ดูอย่างกวิน เพื่อนแกสิ เขาทำได้ดีมากนะ”

“คุณพ่อ อย่าพูดชื่อเจ้าหมอนั่นขึ้นมาได้ไหมครับ”

“ทำไมก็มันเรื่องจริงนี่ กวินทำได้ดีกว่าแกตั้งเยอะ ขืนเป็นอย่างนี้ต่อไป ต่อให้แกเป็นลูกพ่อ แต่กรรมการคนอื่นคงจะไม่ยอมโหวตให้คนไม่เอาไหนอย่างแกขึ้นเป็นประธานต่อแน่”

“แล้วผมควรจะสนเรื่องนี้ด้วยเหรอ”

ใบหน้าขององอาจตึงเครียด เอากับเขาสิ ลูกคนนี้

“ก็ได้ ถ้าแกไม่สนเรื่องงานและตั้งใจแน่วแน่ที่จะทำลายความฝันของฉันและแม่แก งั้นแกก็หาผู้หญิงดีๆ แต่งงานลงหลักปักฐานให้ฉันสบายใจซะสิ อย่างน้อยก็ดีกว่าลอยชายเรื่อยเปื่อยอยู่แบบนี้”

แต่งงานนี่ก็เป็นอีกคำ ที่เขาอยากจะหลีกหนีให้พ้น พ่อของเขาคงจะกำลังหวังตามประสาผู้ใหญ่ล่ะว่า เมื่อได้แต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา เขาจะสามารถเปลี่ยนนิสัยได้เขาเองก็ไม่แน่ใจว่ามันจะจริงหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ เขาไม่อยากลองพิสูจน์

“สุขชั่วคราว แต่ทุกข์ทั้งชีวิตน่ะเหรอ ไม่เอาด้วยหรอก” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง หลังจากบิดาเดินคล้อยหลังไปแล้ว ไม่คิดว่าจะมีใครบังเอิญผ่านมาได้ยิน แต่ดูเหมือนเขาจะคิดผิดถนัด

“อย่าเพิ่งพูดดีกว่า สักวันนายอาจจะกลับคำพูดตัวเองก็ได้” เสียงทุ้มๆ ดังขึ้นทางด้านหลัง อชิระหันกลับไปมอง และก็พบกับอดีตเพื่อนสนิทซึ่งยืนกอดอก พิงระเบียงทางเดินไม่ห่างออกไปนัก

“นายพูดเรื่องอะไร”

กวินเปิดยิ้ม ไม่รู้คิดไปเองหรือไม่ แต่อชิระรู้สึกว่า มันไม่ใช่รอยยิ้มที่เป็นมิตรนัก “ถ้านายได้พบผู้หญิงที่รักจริงๆ แล้ว นายจะเข้าใจ”

อชิระแค่นหัวเราะ

“อุตส่าห์มาดักรอฉัน ก็แค่เพื่อจะพูดเรื่องไร้สาระนี่น่ะเหรอ”

“ไร้สาระหรือไม่ เดี๋ยวนายจะได้เห็นเอง สังหรณ์ด้วยสิว่า ไม่นานเกินรอหรอก” กวินกล่าวยิ้มๆ ก่อนจะผละจากไป เป็นรอยยิ้มที่ไม่แผ่ไปถึงดวงตาของเขาเช่นเคย

ความรักและการแต่งงานน่ะหรืออชิระถอนหายใจ เขาตั้งปณิธานเอาไว้แล้วว่า ชีวิตนี้เขาจะไม่ย่างกรายไปหามันเด็ดขาด

 

 

สิ่งสุดท้ายในชีวิตที่คุณอยากจะทำก็คือ การไปแปลงโฉมกับพาทิศ ไม่มีใครนึกภาพความเลวร้ายออกแน่ จนกว่าจะได้ประสบกับตัวเอง วิวาห์คิดว่าตัวเองจะตายเสียแล้ว กับการต้องตะลอนไปทั่วเมืองทั้งสัปดาห์เพื่อซื้อของ และทำการตัด แต่ง โกนไอ้โน้นไอ้นี่ และยิ่งชวนขาดใจไปมากกว่านั้นเมื่อเห็นจำนวนเงินที่สหายพากันถลุงอย่างบ้าคลั่ง ราวกับพาทิศมีอาชีพเสริมเป็นผู้จัดกองประกวดนางงามมาเอง ดูเหมือนเขาจะรู้เรื่องของ หญิงๆ มากเกินไปจนน่ากลัว บางทีเธออาจจะคิดผิดที่ตัดสินใจมากับเพื่อนคนนี้ก็ได้ พีรเดชน่าจะเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมสำหรับงานนี้มากกว่า อย่างน้อยเขาก็ไม่บงการมาก และไม่ทำตัวน่าสยดสยองเท่านี้

“ไอ้พีน่ะเหรอ ปล่อยมันอยู่กับน้องแกไปเถอะว่ะ มันเซียนเรื่องเด็ก ไม่ได้เซียนเรื่องหญิง”

พาทิศโพล่งขึ้นมา ในระหว่างที่ทั้งคู่ใช้เวลาช่วงเย็นวันหนึ่งมานวดหน้า ดูเหมือนเขาจะมีความสุขกับการถูกตบหน้าด้วยครีมเด้งดึ๋งมากกว่าเธอเสียอีก ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะส่วนของพาทิศมัน ฟรี

“แกก็น่าจะเห็นนะว่า หลายปีมานี่ มันไม่ยอมคบกับใครสักเลย แล้วแบบนี้จะรู้เรื่องหญิงดีกว่าฉันได้ยังไง”

“จริงของแก” หญิงสาวยอมรับอย่างไม่มีข้อโต้เถียง ความจริงแล้วพีรเดชก็เป็นหนุ่มเนื้อหอม มีสาวน้อยสาวใหญ่มาติดพันเยอะ แต่ไม่เห็นจะสนใจใครเป็นพิเศษ นอกจากเด็กรุ่นน้องตอนสมัยมหาวิทยาลัยที่เธอแนะนำให้แล้ว หลังเลิกร้างกันไป เขาก็ไม่ได้คบใครอีก ความจริงข้อนี้ทำให้เธอนึกสงสัยว่า เพื่อนคนนี้อาจจะเป็นพวก นะยะก็เป็นได้ แต่ที่น่าสงสัยมากกว่า เห็นจะเป็นสหายผู้เริงรื่นกับการนวดหน้า ทำสปานิ้วมือนิ้วเท้าอยู่ข้างๆ เธอนี่ล่ะ จนอดไม่ได้ที่จะแซวหน่อย

“ถามจริง ไอ้ทิศ แกเป็นอีแอบเหรอวะ”

“คงงั้น แอบอิงอกนุ่มของนวลนาง ฮี่ๆ”

วิวาห์โคลงศีรษะอย่างอ่อนใจแต่ก็อดหัวเราะกับความชีกอของเพื่อนไม่ได้ ระหว่างที่กำลังหยอกเย้ากันอย่างสนุกสนานนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เธอรู้สึกสุขใจที่มีโอกาสกลับมาใช้โทรศัพท์เครื่องนี้อีกครั้ง หลังจากเพิ่งมีเงินไปไถ่มันออกมาจากโรงรับจำนำหมาดๆ

“ผมเองนะ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนเหรอ” กวิน เจ้านายผู้ว่าจ้างสัญญาพิลึกๆ นั่นเอง เขาคงอยากจะทราบว่า เธออยู่ที่ไหน จะได้นัดหมายสถานที่เจอกันได้เหมาะสม

“เราต้องคุยกันหน่อย คุณออกมาเจอผมได้ไหม ที่” ปลายสายระบุสถานที่นัดหมายเป็นร้านอาหารญี่ปุ่น ไม่ห่างจากร้านทำสปามากนัก ดังนั้นเธอจึงแยกตัวจากเพื่อน และตรงดิ่งเป็นพบกับนายหนุ่ม

“คุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับฉันเหรอ” พอพบหน้า เธอก็รีบเข้าประเด็นทันที แต่กระนั้นก็ยังคีบปลาดิบกับซูชิมาทานอย่างเอร็ดอร่อยเพื่อไม่ให้เสียของ

 “อร่อยดี ฉันห่อกลับไปฝากน้องได้ไหม”

หนุ่มนัยน์ตาเศร้าคลี่รอยยิ้ม พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเรียกพนักงานมาจัดการเรื่องอาหารให้

“เอาล่ะ ทีนี้ ที่ผมเรียกคุณมาพบก็เพื่อจะตกลงเรื่องแผนการให้ชัดเจน นี่เป็นเอกสารเกี่ยวกับสิ่งที่คุณควรจะรู้เกี่ยวกับเป้าหมาย รายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับผู้ชายที่ชื่ออชิระ”

วิวาห์รับเอกสารมาอ่านดูอย่างคร่าวๆ รายละเอียดมีตั้งแต่ประวัติ การศึกษา ครอบครัว นิสัย สาวในสเป๊ค กล่าวคือสิ่งงี่เง่าทั้งหลายที่จำเป็นต้องรู้ หากจะไปสมัครรายการแฟนพันธุ์แท้อชิระล่ะก็นะ เว้นแต่รูปภาพของเป้าหมายเท่านั้นที่ไม่มี

“ฉันยังไม่เห็นหน้าค่าตาเจ้าหมอนี่เลย คุณลืมแนบรูปภาพมาด้วย”

“คุณเคยเห็นเขาแล้ว ดังนั้นรูปภาพคงไม่จำเป็น” เศรษฐีหนุ่มเอ่ยยิ้มๆ จิบชาเขียวญี่ปุ่นไปพลางอย่างอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ในขณะที่หญิงสาวเลิกคิ้วอย่างฉงน

เคยเห็นหรือหมายความว่ายังไง

“ตอนนี้คุณอาจยังนึกไม่ออก แต่ถ้าคุณได้เห็นเขาอีกครั้ง คุณต้องจำได้แน่”

เธอไม่คิดว่าตนเองจะมีความประทับใจกับพวก นักล่าสวาทมากถึงขั้นต้องจดจำได้หรอก แต่ช่างเถอะ สิ่งที่ควรสนใจตอนนี้ก็คือ การศึกษาข้อมูลของเป้าหมายต่างหาก

“สิ่งที่ชอบคือ การใช้เงิน สิ่งที่ไม่ชอบคือ การหาเงิน เหลือเชื่อชะมัดเจ้าหมอนี่” หญิงสาวหัวเราะหึหึ ฟังดูเป็นผู้ชายที่น่าพึ่งพาได้เสียจริง

หล่อหลักลอยนี่เธอต้องมาไล่จับเจ้าคนไม่เอาไหนที่มีปณิธานในการดำรงชีวิตตรงข้ามกับเธออย่าสิ้นเชิงหรือนี่

“การศึกษา ตรีบริหารอินเตอร์ จากนั้นก็ถูกส่งตัวไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่เรียนไม่จบอะไรสักอย่าง ดูเหมือนเขาจะไม่ใช่คนฉลาดเท่าไรนะ”

“เขาก็แค่ไม่ใส่ใจ ที่จริงแล้วอชิระเป็นคนฉลาด มีไหวพริบมาก ผมรู้ดี เพราะผม เคยเป็นเพื่อนกับเขามาก่อน” กวินเอ่ยเสริมเมื่อเห็นสีหน้าสงสัยของคู่สนทนา เขาไม่ได้ให้ความกระจ่างกับการเลือกใช้คำว่าเคยแต่วิวาห์ไม่นึกอยากรู้ เพราะมันคงเป็นเหตุผลที่เขาไม่อยากเอ่ยถึงแน่นอน

“ดังนั้นคุณไม่ควรประเมินเขาต่ำเกินไป มันจะทำให้เราพลาดพลั้งได้”

วิวาห์พยักหน้า

“เข้าใจแล้ว แค่นี้ใช่ไหมที่คุณอยากจะพูดกับฉัน”

“พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปเปิดตัวที่งานแต่งงานของเพื่อน อชิระก็จะไปร่วมงานด้วย ดังนั้นคุณต้องสร้างความประทับใจแรก สะกดสายตาเขาเอาไว้ให้ได้” กวินเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึม จ้องมองใบหน้าเธอนิ่งอย่างกับจะประเมินว่า มันผ่านเกณฑ์แล้วหรือยัง ดูเหมือนว่าจะยังไม่ผ่านเขาจึงได้ล้วงเอาเช็คอีกใบขึ้นมาเขียนและส่งให้เธอ

เอากับเขาสิ...นี่เธอต้องกลับไปให้พาทิศพาตะลอนไปแปลงโฉมอีกแล้วหรือ กวินควรจะเลือกผู้หญิงที่สวยระดับดาราสาวสักคน จะได้ไม่ต้องลำบากปรับเปลี่ยนอะไรมาก

“หึ ทำไมไม่บอกให้ฉันไปตายแล้วเกิดใหม่ซะเลยล่ะ”

ชายหนุ่มหัวเราะในคอ โคลงศีรษะ ไม่รู้ทำไมแต่หมู่นี้เขาได้หัวเราะอย่างสบายใจบ่อยขึ้น นับตั้งแต่รู้จักกับวิวาห์

“อชิระจะ เล่นกับผู้หญิงทุกคนก็จริง แต่เขาจะไม่ ควง กับลูกเป็ดขี้เหร่ที่เนื้อตัวมอมแมม คุณก็แค่ใช้เงินนี้สำหรับซื้อชุดสวยๆ สักชุด ตกลงไหมครับ”

 

 

ฝันร้ายมีจริง วันรุ่งขึ้นวิวาห์ถูกสหายลากไปเตรียมตัวตั้งแต่ตอนเช้าตรู่ แม้ว่างานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสดังกล่าวจะจัดขึ้นในตอนค่ำก็ตาม แต่เนื่องจากมีภารกิจให้ต้องเตรียมกันมาก ตั้งแต่การแต่งหน้า ทำผม ตลอดจนเลือกซื้อชุด กว่าจะเสร็จสิ้นกระบวนการแปลงโฉมลูกเป็ดขี้เหร่ ให้กลายเป็นหงส์ฟ้าได้ก็เกือบจะได้เวลางานเริ่มแล้ว แม้พาทิศและพีรเดชซึ่งอาสามาดูแลน้องชายเธอคืนนี้ จะออกปากชมไม่หยุดหย่อนก็ไม่ได้ทำให้เธอมีความมั่นใจเลยสักนิด

วิวาห์จ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกด้วยความสยดสยอง หญิงสาวตรงหน้าดูไม่เหมือนตัวเธอเลยแม้แต่น้อย ร่างโปร่งบางอยู่ในชุดราตรียาวเกาะอก สีแดงเพลิงซึ่งเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งจนน่าใจหาย เส้นผมซึ่งซอยสั้นของเธอถูกปกปิดเอาไว้ภายใต้วิกผมยาวดัดเป็นลอนอย่างดี ส่วนใบหน้าที่เคยจืดสนิท ก็ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค์ฝีมือจากช่างแต่งหน้ามืออาชีพ ขับเน้นความโดดเด่นให้กับดวงหน้าดูงดงามประดุจเทพธิดาแห่งอัคคีสง่างามทว่าแฝงไปด้วยความร้อนแรง

“เฮ้ย ฉันดูเหมือนกระเทยสวยไม่เสร็จยังไงไม่รู้ว่ะ นี่ฉันต้องใส่ไอ้นี่จริงๆ เหรอ”

“วาสวยแล้วค่ะ สวยมาก” พีรเดชชูนิ้วโป้งให้ความมั่นใจ สายตาของเขาแทบจะไม่ละไปจากเพื่อนสาวผู้นี้เลย ทุกครั้งที่มองริ้วแดงๆ ก็มักจะพาดผ่านใบหน้าของเขาทุกทีเสียด้วย ซึ่งนั่นทำให้วิวาห์คิดเอาเองว่า สภาพของเธอมันต้องตลกจนเพื่อนอดอายแทนไม่ได้แน่ๆ

“ใช่ ไอ้พีพูดถูกแล้วล่ะ แกก็สวยจนจำแทบไม่ได้ เชื่อสิวะ แกเกิดแน่งานนี้ ถ้าไม่เกิด ฉันให้เหยียบเลยเอ้า”

ไม่รู้ว่าจะได้เหยียบเจ้าทิศหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ น้องชายเธอดูจะไม่ชอบกับสภาพเธอในตอนนี้เท่าไร เพราะทุกครั้งที่เธอเข้าใกล้ เจ้าตัวน้อยก็มักจะร้องลั่นอย่างหวาดกลัวทุกที คงจะคิดว่าผีปอบจะมากินตับล่ะมั้ง ก็ปากเล่นแดงแจ๋เสียขนาดนี้

“พวกแกคิดผิดแล้ว ที่เลือกชุดแบบนี้ให้ฉัน” วิวาห์กลั้นใจ มองดูร่างของตนเองในชุดเกาะอกอย่างละเหี่ยใจ แทนที่จะวาบหวิวมันกลับดูน่าสังเวชมากกว่ากับสรีระราบเรียบดุจ ลูกเกดแปะฝาผนังของตน

 “ฉันไม่เหมาะกับตำแหน่งเซ็กซี่สตาร์ หวังว่าไอ้ชุดเวรนี่จะไม่หลุดลงมานะ”

“จุ๊ๆ สุภาพสตรีที่จะสะกดหัวใจชายหนุ่มไว้ได้ ต้องพูดจาไพเราะสิ อย่าลืม” พาทิศเอ่ยเตือน

“เออ โทษที ลืมตัวไปหน่อย เผลอแสดงกำพืดซะได้ หึหึ” หญิงสาวหัวเราะในคอ ในขณะที่เจ้าเพื่อนพาทิศสาละวนกับการตรวจตรวจตราความเรียบร้อยของชุดให้

“โธ่เอ๊ย ลืมไปสนิทเลย!

และราวกับเพิ่งจะนึกอะไรออก พาทิศสบถออกมาอย่างลืมซื้ออะไรไปบางอย่าง เขาบ่นถึง อุปกรณ์เสริมดันเต้าเพิ่มอึ๋มอะไรต่อมิอะไรสารพัด แต่ในเมื่อไม่มีเวลาแล้ว เขาจึงคว้าของใกล้มือมาใช้แก้ขัด พีรเดชร้องลั่นแทบจะปิดตาเด็กน้อยในบ้านเอาไว้ไม่ทัน เมื่อสหายจอมกวนถือวิสาสะเสริมอึ๋มเธอแบบประหยัดด้วยการยัดกระดาษชำระลงไปหน้าตาเฉย

“รู้อะไรไหม ถ้าแกไม่ใช่เพื่อนฉัน แกคงได้สลบคาตีนฉันไปแล้ว” วิวาห์เอ่ยเสียงเหี้ยม ในขณะที่อีกฝ่ายหัวเราะร่วน

“เฮ้ย คิดอะไรมาก ก็อย่างที่ที่เคยบอกไง ในสายตาฉัน แกไม่ใช่ผู้หญิง โชคดีนะเว้ย จับผู้ชายให้สำเร็จล่ะ”

คำอวยพรฟังดูทะแม่งๆ ไปหน่อย แต่ก็ถึงอย่างนั้นวิวาห์ก็พยักหน้าและเดินทางออกจากบ้านมาด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความหวังว่า วันนี้เธอจะทำได้ดี อย่างน้อยก็เพื่อเงินสิบล้าน กวินอาสามารับเธอไปงานด้วยกัน เขาอยู่ในชุดสูทสีครีมสง่างาม ดูดีแต่แน่นอนว่า ไม่เท่ารถยนต์เปิดประทุนราคาเหยียบแปดหลักของเขาหรอก พอเห็นวิวาห์ในสภาพใหม่ เขาก็เปิดยิ้ม แม้จะไม่ได้ออกความเห็นใดๆ แต่การพยักหน้าเล็กน้อยเป็นสิ่งที่บ่งบอกชัดเจนว่า คราวนี้เธอสอบผ่าน

งานฉลองมงคลสมรสหรูหราจัดขึ้นภายในโรงแรมห้าดาวย่านใจกลางกรุง เรียกว่าเป็นงานช้างอลังการของจริง เพราะไฮโซกันทั้งเจ้าบ่าวเจ้าสาว ไม่เว้นแม้กระทั่งแขกผู้มาร่วมงาน ทุกคนต่างแต่งองค์ทรงเครื่องฟู่ฟ่าอย่างไม่มีใครยอมใคร ประชันกันด้วยเครื่องเพชรวาววับจนวิวาห์รู้สึกแสบตาขึ้นมาทันที

กวินนัดแนะกับเธอตั้งแต่ตอนนั่งในรถแล้วว่า เขาจะแนะนำเธอในฐานะน้องสาว ลูกพี่ลูกลูกน้องฝ่ายบิดาซึ่งเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ กฏเหล็กก็คือ เธอจะต้องไม่ปริปากพูดอะไรโดยไม่จำเป็น ห้ามพูดคุยกับคนอื่นนอกจากเป้าหมาย ห้ามตอบคำถามใดๆ ที่จะนำพาซึ่งความย่อยยับของแผนการเด็ดขาด เท่าที่เธอต้องทำก็คือ การยิ้มแย้มเท่านั้น ซึ่งส่วนตัวแล้วเธอคิดว่ามันคือการ แสยะยิ้มมากกว่า

“คุณจำได้ใช่ไหมครับว่า ต้องทำอะไรบ้าง” ชายหนุ่มกระซิบถามย้ำอีกครั้งที่หน้างาน เมื่อได้รับการพยักหน้ายืนยัน เขาก็คลี่รอยยิ้มอย่างโล่งใจ

“ดีงั้นก่อนอื่นเลย” ร่างสูงโน้มตัวลงมาใกล้ลำคอระหง เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งจี้เพชรน้ำหนึ่งถูกสวมลงบนลำคอของเธอ “คุณจำเป็นต้องมีเครื่องประดับ เพิ่มเสน่ห์อีกเล็กน้อย”

วิวาห์ก้มลงดูสร้อยเพชรรูปหยดน้ำงดงามอย่างประเมินราคา และหลังจากการประเมินราคาคร่าวๆ เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ชอบสร้อยเส้นนี้มากเพียงใด

“แค่ให้ยืม หรือว่ายังไง”

“ผมยกให้คุณ ถือซะว่าเป็นของขวัญสำหรับการเริ่มต้นมิตรภาพที่ดีแล้วกันครับ”

“มิตรภาพของเราจะดี”

และมันจะดีมากขึ้นเรื่อยๆ ตามราคาของสิ่งของพวกนี้วิวาห์เอ่ยอย่างมั่นใจ เพราะมัวแต่ยิ้มกว้างอยู่ก็ได้ จึงไม่ทันสังเกตเห็นว่า มีใครบางคนคอยจับจ้องมาที่เธออย่างตลอดเวลา

“เข้าไปด้านในกันเถอะ” กวินเอ่ยชักชวน คล้องแขนวิวาห์ที่เงอะงะเล็กน้อยเข้างาน ดวงตาคมมองข้ามไหล่หญิงสาวตรงไปยังชายหนุ่มอีกคนซึ่งยืนไม่ห่างออกไปนัก เขาเปิดยิ้มอย่างพอใจ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่ายที่ดูจะสนใจคู่ควงของเขาอย่างปิดไม่มิด

ลองไม่อาจละสายตาไปได้แบบนี้ล่ะก็แกก็ก้าวพลาดไปก้าวหนึ่งแล้วล่ะ อชิระ

 

 

“นี่คริส แกรู้ไหมว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร” อชิระดูหล่อเหลาในชุดสูทสีดำเรียบหรู เขาเอ่ยถามเพื่อนที่มาด้วยกัน แม้จะมองเห็นไม่ชัดนัก เพราะร่างโปร่งบางเย้ายวนตานั้นยืนหันข้างให้เขาอยู่ แต่อะไรบางอย่างกลับสะกดให้เขาอยู่ในภวังค์ได้อย่างน่าประหลาด มันคุ้นตาเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนแต่ก็นึกไม่ออก ถ้าเป็นไปได้เขาอยากจะรู้จักเธอให้มากขึ้น

“ผู้หญิงคนไหนอีกวะ”

“โน่นไง ผู้หญิงชุดแดงที่มากับเจ้า” ชายหนุ่มสะดุดไปนิดหนึ่งราวกับไม่อยากจะเอ่ยชื่ออดีตสหายให้เสียอารมณ์ จึงเลี่ยงไปใช้การพยักเพยิดแทน “กับเจ้าบ้านั่นน่ะ พอจะรู้จักไหม”

“ผู้หญิงที่มากับเจ้ากวินน่ะเหรอ ไม่นะ ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย” คริสตอบตามตรง มองตามคู่หนุ่มสาวที่เพิ่งจะพากันเดินเข้างาน “สวยดีนี่หว่า อาจจะเป็นแฟนใหม่ของเจ้ากวินมันก็ได้”

คำว่า แฟนดูจะรบกวนจิตใจอชิระไม่น้อย ใบหน้าคมคายส่อประกายหงุดหงิดเมื่อนึกถึงท่าทีสนิทสนมกันของคนทั้งคู่ ถึงจะเป็นเพลย์บอย แต่เขามีกฏเหล็กกับตัวเองว่า จะไม่ยุ่งกับผู้หญิงที่มีเจ้าของแล้วเด็ดขาด

“เอ้า ดูทำหน้าเข้าสิ นี่มันงานมงคลเพื่อนนะเว้ย เว้นสักงานเหอะ” สหายหนุ่มหัวเราะร่วน คงจะเดาจากสีหน้าเสียดายสุดแสนของเขาออก “เก็บวิญญาณนักล่าไปใช้ข้างนอกบ้าง ก็ไม่มีใครว่าหรอก”

“เก็บไม่อยู่” อชิระยิ้มมุมปาก ดวงตาพราวระยับ “ฉันอยากได้ผู้หญิงคนนี้”

 

 

ตลอดเวลาที่อยู่ในงาน วิวาห์รู้สึกแปลกมาก ขนตรงท้ายทอยลุกชันราวกับมีใครคอยจับจ้องมองเธอตลอดเวลา ครั้งหรือสองครั้งที่รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่ากำลังถูกซาตานมองด้วยสายตาแทะโลม แต่ก็พยายามปลอบใจตนเองว่า ไม่มีอะไร เวลาเคลื่อนผ่านไปเกือบชั่วโมง กวินดูจะมีความสุขที่ได้ลากเธอไปแนะนำให้ใครต่อใครรู้จักจนเกือบทั่วงาน ต่อให้เธอยิ้มจนหน้าเกือบจะเป็นอัมพาตถาวรแล้วก็ตาม แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ยังไม่ได้แนะนำให้รู้จักกับเป้าหมายอยู่ดี ในท้ายที่สุดหญิงสาวจึงทนไม่ไหว ขอตัวออกมาเข้าห้องน้ำสักครู่ อันที่จริงก็เพื่อหลบให้พ้นจากรอยยิ้มและคำพะเน้าพะนอเสแสร้งจากบรรดาแขกในงานซึ่งพยายามมารุมล้อมเพราะคิดว่า เธอเป็นหลานสาวเศรษฐีจากตระกูลดังมากกว่า

“เมื่อกี้เธอทันเห็นหรือเปล่า คุณอชิระยิ้มให้ฉันด้วยล่ะ กรี๊ด ฉันนี่แทบละลายไปเลย”

อชิระชื่อนี้ทำให้ประสาทหูของวิวาห์ทำงานโดยอัตโนมัติ แม้ไม่อยากจะสนใจฟังเรื่องเมาท์ไร้สาระนัก ทว่าการที่เธอต้องใช้เวลาในการจัดก้อนกระดาษชำระให้เข้าที่เข้าทางอึ๋มเท่ากันทั้งสองข้าง ทำให้ต้องยืนอยู่ในห้องน้ำนานกว่าปกติและพลอยได้ยินเสียงกรีดกร๊าดงี่เง่านี้ไปด้วย

“อ๊าย เห็นสิ หล่อระเบิดไปเลยว่าไหม น่าอิจฉาเธอจริงๆ” ผู้หญิงอีกคนที่ง่วนกับการเติมลิปสติกอยู่หน้ากระจกเอ่ยอย่างตื่นเต้นไม่แพ้กัน “ขอเพียงเขาส่งยิ้มให้ฉันสักนิด ฉันยอมพลีกายถวายหัวให้เลยเอ้า พ่อเทพบุตรของฉัน”

วิวาห์เผลอหัวเราะพรืดออกมา

เทพบุตรงั้นเรอะ ซาตานนักล่าพรหมจรรย์ล่ะสิไม่ว่า

“นั่นสิ บางทีพวกเราอาจมีหวังก็ได้  รู้สึกว่าวันนี้คุณอชิระจะไม่ได้ควงสาวที่ไหนมางานด้วย”

ไม่ได้ควงมา เพราะเขาจะออกล่าเหยื่อในงานไงวิวาห์หัวเราะหึหึ ชักอยากจะเจอหน้าเจ้าหมอนี่เร็วๆ เสียแล้ว อยากรู้จริงว่าจะแน่แค่ไหน

เมื่อทำธุระในห้องน้ำเสร็จ หญิงสาวก็เตรียมจะกลับเข้าไปในงานต่อ อย่างไรก็ตามพอเห็นวงล้อมของสาวเล็กสาวใหญ่ที่เบียดเสียดรุมล้อมกวินอยู่ตอนนี้แล้วก็รู้สึกอึดอัดแทน จึงฉวยโอกาสเลี่ยงออกมาหาอะไรทานนอกโรงแรมเสียเลย อาหารค็อกเท็ลประเภทกินทีละหมุบทีละหมับ หรูแต่ไม่อิ่มท้องเลยสักนิดสู้อาหารข้างทางประเภทหมูปิ้ง ข้าวเหนียวริมทางก็ไม่ได้ ถึงไม่หรูหรา แต่อร่อยและราคาถูกอย่าบอกใครเชียว

 

 

ตั้งแต่เกิดมา เขาก็เพิ่งเคยเห็นภาพแปลกประหลาดขัดตาที่สุดก็วันนี้ล่ะหงส์ฟ้าสวยสง่าลงมาเคี้ยวข้าวเหนียวหมูปิ้งอยู่ริมถนนเนี่ยนะ อชิระถลึงตามองร่างโปร่งบางเย้ายวนตาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ตอนแรกเขาไม่ได้ตั้งใจจะสะกดรอยตามผู้หญิงคนนี้มาเลย เขาแค่เหนื่อยกับการหลบให้พ้นจากสายตาใครบางคน

 ซินดี้คู่ควงคนเก่าของเขา ใครจะไปคาดคิดว่าล่ะว่า จะกลายเป็นเจ้าสาวในงานนี้ได้ โลกกลมจนน่าใจหาย หล่อนได้ลงเอยกับ ชลภัทรเพื่อนของเขา แน่นอนว่า เธอคงไม่ปลื้มนัก หากได้เห็นว่าเขาโผล่มาอยู่ในงาน ทั้งๆ ที่ควรจะนอนป่วยเป็นอัมพาตครึ่งท่อนอยู่โรงพยาบาลที่ไหนสักแห่งตามที่เขาได้บอกเธอไปตอนขอเลิก ดังนั้นก่อนจะถูกจับได้ เขาจึงหาทางเลี่ยงออกมาข้างนอก ก็บังเอิญได้พบกับ สาวในฝัน เข้า จึงตัดสินใจสะกดรอยตามมาเงียบๆ

ดวงตาเข้มจ้องมองหญิงสาวซึ่งกำลังเอร็ดอร่อยกับหมูปิ้งไม้ที่สาม เขาเดินตามร่างบางไปเรื่อยๆ อย่างไม่เร่งร้อน ร่างโปร่งบางในชุดสีแดงเพลิงดูโดดเด่นอยู่ท่ามกลางแสงไฟเล็กๆ จากริมถนน เธอถอดรองเท้าส้นสูงออก หิ้วมันไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ราวกับว่าการเดินด้วยเท้าเปล่าเป็นวิธีที่สะดวกสบายกว่า ไม่สนใจแม้สายตาใครจะมองอย่างไร

ริมฝีปากของชายหนุ่มหยักยิ้มไม่รู้ตัว เธอเป็นผู้หญิงที่แปลกแต่น่าประทับใจ กระนั้นยิ่งมองเธอมากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกว่า คุ้นเคยดวงหน้าแบบนี้ที่ไหนมาก่อน คลับคล้ายคลับคลาแต่ก็นึกไม่ออก อาจจะเป็นเพราะความมืดก็ได้ที่เป็นอุปสรรคต่อการมองเห็น ถ้าลองได้เข้าไปใกล้มากกว่านี้ อาจจะนึกออกก็ได้ว่าเคยพบกันมาก่อนหรือเปล่า

 

 

วิวาห์ซึ่งกำลังเอร็ดอร่อยกับหมูปิ้งห้าไม้รวดอุทานออกมา เมื่อท้องฟ้าที่ส่งเสียงครืนครางเมื่อครู่ สาดส่งละอองน้ำฝนพร่างพรมลงมาแบบไม่ให้ตั้งตัว ร่างบางจึงต้องเร่งฝีเท้า เพื่อหาที่กำบังใช้หลบฝนชั่วคราว แต่กว่าจะหาได้นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอเปียกโชกน้อยลงเสียเมื่อไร เทพพิรุณสร้างความเสียหายมากกว่าที่คิด ชุดราตรีม้วนบิดเปรอะเปื้อนโคลนไปหมด โชคร้ายที่เครื่องสำอางค์ไม่ได้เป็นประเภทกันน้ำ อายไลเนอร์และอะไรต่อมิอะไรจึงเริ่มไหลมาปนกันเละเทะสร้างรอยด่างดวงน่าเกลียดเต็มใบหน้า แต่มันไม่ใช่ส่วนที่แย่ที่สุด เพราะวิกที่สวมนี่สิ นอกจากมันจะเปียกลู่หมดสภาพแล้ว ยังทำให้เกิดอาการคันหนังศีรษะอย่างทรมานยิ่งกว่าคนเป็นชันนะตุเสียอีก

“โอย ไม่ไหวแล้วเว้ย”

หญิงสาวสบถสาบานลั่น ในเมื่อสถานที่ซึ่งเธอยืนอยู่ตอนนี้ร้างไร้ผู้คน จึงเป็นโอกาสอันดีที่จะกระทำการบางอย่างที่คุณหนูตระกูลดังไม่ควรทำอย่างยิ่ง มือเรียวจัดแจงกระชากวิกออกและเริ่มเกาศีรษะยิกอย่างเมามัน พร้อมสะบัดเส้นผมตนเองไปมา เพื่อให้ละอองน้ำซึ่งจับตัวกันอยู่บางเบาลงไป กระดาษชำระซึ่งยัดใส่จนแน่นเปียกยุ่ยอย่างน่าสยดสยองอยู่ในอกแบนๆ เธอรีบล้วงออกมาและโยนมันทิ้งอย่างไม่ใยดีทันที

สิ่งสุดท้ายที่เธอปรารถนาในตอนนี้ก็คือ มีใครสักคนมาพบเธอในสภาพนี้ แต่โชคไม่เข้าข้างเธอนัก เธอตระหนักได้ดีเมื่อได้ยินเสียงร้องลั่นอย่างตกใจกึ่งโมโหจากทางด้านหลัง

“คุณทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย!

วิวาห์หันกลับไปมองตามเสียง ภาพที่เห็นทำให้เธอตกใจ ชายหนุ่มผู้โชคร้ายมายืนอยู่ทางด้านหลังตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เธอเพิ่งจะใช้ใบหน้าของเขาเป็นที่ทิ้งขยะกระดาษชำระเปียกๆ ไปหยกๆ

หญิงสาวกำลังจะอ้าปากขอโทษอยู่แล้วเชียว ก็พอดีที่ชายคนนั้นเขี่ยเศษกระดาษชำระออกจากใบหน้าได้ พอมองใบหน้าคมคายตรงๆ แบบนี้แล้ว จึงรู้ว่ามันคุ้นตาเพียงใด ต่อให้เคยเห็นเพียงครั้งเดียวก็เถอะ แต่เธอจะไม่ลืมใบหน้าของคนที่กล้าหยามเธอเด็ดขาด อีกฝ่ายก็เช่นเดียวกัน เขานิ่งอึ้งไปชั่วครู่ อ้าปากค้าง จ้องมองเธออย่างตกใจ

“ผมจำคุณได้แล้ว คุณนี่เอง คุณคือ สาวเสิร์ฟตัวแสบในคลับเมื่อวันนั้นนี่!

“คุณก็คือ ไอ้เศษสวะสังคมคนนั้นน่ะเอง”

เศษสวะสังคมงั้นเรอะเส้นเลือดในขมับของชายหนุ่มกระตุกอย่างตึงเครียด มองสำรวจร่างบอบบางตั้งแต่หัวจรดเท้า ให้ตายเถอะ ไม่อยากจะเชื่อว่า เขาเพิ่งจะถูกล่อลวงให้เดินตามปิศาจออกมา แทนที่จะเป็นนางฟ้าอย่างที่คิด

“คุณมาทำอะไรที่นี่”

“แล้วคุณล่ะ มาทำอะไร” วิวาห์ย้อนถาม มองดูร่างสูงในชุดสูทสง่างามซึ่งเปียกละอองฝนเล็กน้อยแล้วก็พอจะเดาได้ลางๆ “หรือว่าคุณเองก็มางานแต่งงานด้วยเหมือนกัน”

“แน่นอน ชลภัทรเป็นเพื่อนของผม ผมมีเหตุผลที่ดีในการมางานนี้อยู่แล้ว ไม่เหมือนกับคุณหรอก”

“ฉันมาทำงาน” หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบ ในขณะที่อีกฝ่ายเปิดรอยยิ้มเหยียดยาม

“เหรอ ถูกไล่ออกจากไนต์คลับ ตอนนี้เลยมาเสิร์ฟในโรงแรมแทนแล้วหรือไง”

“ไม่ใช่หรอก ตอนนี้ฉันได้งานที่ดีกว่านั้นเยอะ ดีจนคุณนึกภาพไม่ออกเลยล่ะ”

วิวาห์รักษารอยยิ้มบนใบหน้า ทอดสายตานิ่งไปยังตัวโรงแรมซึ่งอยู่ห่างออกไปสองสามช่วงตึก ตอนนี้เม็ดฝนซาลงมากแล้ว เธอคงจะสามารถฝ่ามันกลับไปยังโรงแรมได้ในอีกไม่ช้านี้

“เหรอ งั้นก็ขอให้โชคดีแล้วกัน อย่างคุณคงต้องใช้โชคมหาศาลเลยในการรักษางานเอาไว้ให้ได้” ดวงตาคมของชายหนุ่มเป็นประกายระยับแม้ในแสงสลัว ร่างสูงเตรียมจะหันหลังฝ่าฝนกลับไปแล้ว ทว่าเขาก็หันกลับมาราวกับเพิ่งนึกอะไรออก

“คุณจะกลับเข้าไปในงานเลี้ยงอีกไหม”

วิวาห์ไหวไหล่

“คงงั้น”

“ดูจากสภาพของคุณตอนนี้ คุณคงอยากให้ผมช่วย” เขาสรุปเอาเองเสียอย่างนั้น ดวงตาส่อประกายเจ้าเล่ห์  ร่างใหญ่โตขยับมาใกล้และเริ่มทำในสิ่งที่เธอเองก็คาดไม่ถึง

แคว่กเสียงผ้าขาดเป็นทาง

“เฮ้ย!” วิวาห์ร้องลั่น เมื่อจู่ๆ มือใหญ่ก็ตรงดิ่งมาฉีกกระชากชุดราตรีตัวยาวของเธอจนสั้นกุดขาดวิ่น จนเผยให้เห็นต้นขาขาวผ่องนวลเนียน “คิดจะทำอะไร รู้ไหมว่าชุดนี้มันราคาเท่าไร

“แล้วยังไง” อีกฝ่ายเอ่ยหน้าตาย แต่นัยน์ตาแฝงประกายสาใจเล็กๆ “ชุดเปื้อนโคลนสกปรกเสียขนาดนี้ ผมก็แค่ช่วยทำให้มันดูดีขึ้นก็เท่านั้น”

วิวาห์เม้มริมฝีปากแน่น จ้องสบตาอีกฝ่ายอย่างดุดัน ทำไมจะไม่รู้ว่า หมอนี่กำลังบันเทิงใจขนาดไหนที่ได้แก้แค้นเธอ

“ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกนะ ผมน่ะชอบทำทาน” เขาถอดเสื้อนอกออกและโยนมันมาให้เธอก่อนจะผละจากไป “ใช้นี่เช็ดหน้าเช็ดตาซะ นี่มันงานมงคล ไม่ใช่ปาร์ตี้ฮาโลวีน”

หญิงสาวกัดฟันกรอด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ รวยรินจากเสื้อนอกเนื้อดีมาแตะจมูก กลิ่นที่ทำให้เธอประสาทเสียได้ทุกครั้งเช่นเดียวกับวันที่ไนต์คลับ มือเรียวขยุ้มเสื้อนอกก่อนจะขว้างมันไล่หลังร่างสูงซึ่งเพิ่งจะเดินหายลับไปอย่างหงุดหงิด

ฮึ่ย! เจ้าหมอนี่

 

 

“เกิดอะไรขึ้นครับ” กวินเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ จู่ๆ วิวาห์ก็หายตัวออกไปจากงานโดยไม่บอกกล่าว ตามหาเท่าไรก็ไม่พบ เขานึกว่าเธอจะเบื่อจนหนีกลับบ้านไปแล้วเสียอีก แต่ที่ไหนได้ในอีกชั่วโมงถัดมา เธอกลับมาในงานพร้อมกับสภาพที่ดูแทบไม่ได้ ร่างแบบบางเปียกปอนตั้งแต่หัวจรดเท้า ชุดหรูขาดวิ่น สั้นกุดราวกับถูกฉีกกระชากด้วยแรงมหาศาลจนเผยให้เห็นโคนขาอ่อน ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มอย่างสวยงามบัดนี้จืดสนิท เส้นผมยาวสลวยกลับมาสั้นอย่างที่มันเคยเป็น

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ทุกคนในงานต่างมองดูเธอด้วยสายตาชื่นชม หลงใหล แต่ตอนนี้สิ กลับพากันจ้องมองด้วยสายตาดูแคลนราวกับเธอเป็นตัวประหลาดที่เพิ่งผุดขึ้นมาจากนรกใต้พิภพ

“เรื่องมันยาว” และเธอก็เริ่มเล่าเหตุการณ์คร่าวๆ ให้ชายหนุ่มฟัง กวินถอนหายใจ ดูท่าทางรู้สึกผิดไม่น้อยที่ปล่อยให้เธอหิวโซจนเกิดเรื่อง

“งานเลี้ยงมันก็เป็นแบบนี้แหละ คุณน่าจะบอกกับผมสิว่าคุณหิว ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นกับชุดของคุณกันครับ แค่พายุฝนคงไม่ทำให้ชุดเปลี่ยนสภาพไปได้ขนาดนี้หรอกใช่ไหม”

หญิงสาวยิ้มเครียด เสยเส้นผมเปียกน้ำออกจากนัยน์ตาซึ่งกำลังวาวอย่างเอาเรื่อง

“อ๋อ หมาฟัดน่ะ”

 

 

หมาที่หญิงสาวกล่าวถึงกำลังก้าวเร็วๆ เข้ามาในโรงแรมเช่นกัน พอกลุ่มเพื่อนมองเห็นเขา ก็กวักมือเรียกให้เข้าไปหาทันที

“เฮ้ย แกอยู่นี่เอง มัวหายไปอยู่ไหนมาวะ”

อชิระยักไหล่ ไม่ยอมตอบคำถามของคริส พอเห็นอย่างนั้นแล้ว สหายก็หัวเราะร่วน

“นี่อย่าบอกนะว่า ตามแม่สาวชุดแดงคนนั้นไปถึงไหนต่อไหน”

คำว่า แม่สาวชุดแดง ทำให้เขาเผยอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว สุขใจกับการเอาคืนเล็กๆ น้อยๆ

“คืนนี้สนุกกว่าที่คิด”

หนุ่มลูกครึ่งหัวเราะหึหึกับคำว่า สนุกของอีกฝ่าย มีไม่กี่เรื่องหรอกที่ทำให้เพื่อนคนนี้สนุกได้

“แล้วทำไมตัวถึงเปียกแบบนั้น เสื้อนอกแกหายไปไหน”

ดวงเข้มตวัดไปมองร่างโปร่งบางซึ่งกำลังกอดอก ยืนสนทนาอยู่กับกวิน ณ มุมหนึ่งในห้องจัดเลี้ยง มุมปากของเขายกขึ้นโดยอัตโนมัติ ยกไวน์ในมือขึ้นจิบ

“ลืมไว้ที่สาวชุดแดง”

 

ต้องยอมรับว่า คืนนี้สาวชุดแดงทำได้ไม่ดีเท่าไร ภารกิจแรกเกือบจะล้มเพราะสภาพสุดโทรมของเธอเอง มันคงจะไม่มีปัญหาหรอก หากเธอได้มีโอกาสพบ เป้าหมายแล้ว แต่นี่ยังไม่เห็นแม้แต่วี่แววของเจ้าเพลย์บอยงี่เง่านั่นเลย กวินประเมินสถานการณ์แล้ว เขาลงความเห็นว่า ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเหมาะสมที่จะแนะนำให้เธอรู้จักอย่างเป็นทางการกับเป้าหมายเท่าไร อชิระอยากรู้จักนางฟ้า มิใช่ผีดิบ ดังนั้นเขาจะไปส่งเธอกลับบ้านก่อน แต่ยังไม่ทันจะได้ออกไปพ้นงาน เสียงร้องเรียกของใครบางคนก็หยุดยั้งพวกเขาไว้

“เดี๋ยวสิ ใจคอนายจะกลับไป โดยไม่แม้แต่จะทักทายฉันสักคำเลยเหรอ”

เสียงทุ้มๆ นั้นฟังคุ้นหูมากนัก มันเป็นเสียงของชายซึ่งวิวาห์ไม่อยากจะเฉียดเข้าใกล้สักนิด ดวงตาสวยแวววาวขึ้นอย่างน่ากลัวเมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่เป็นใครไอ้ขยะสังคมนี่อีกแล้ว

“นายคงจะวุ่นอยู่กับกองทัพสาวๆ ฉันเลยไม่อยากจะขัดจังหวะ” กวินเอ่ยเสียงเรียบ มีเพียงดวงตาที่ฉายแววมุ่งร้ายจนผิดสังเกต “นายไปอวยพรเจ้าภัทรมันหรือยังล่ะ มันคงจะดีใจนะที่เห็นว่านายอุตส่าห์มางาน โดยเฉพาะซินดี้ด้วยแล้วคงจะดีใจเป็นพิเศษ”

รอยยิ้มเลือนหายไปจากใบหน้าคมคายเล็กน้อย ทว่าเขาก็กลับมาสู่ท่าทางปกติได้อย่างรวดเร็ว

“แน่นอน ฉันอวยพรให้ทั้งคู่แล้ว พวกเขาเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก เอาล่ะ ทีนี้” ดวงตาคมชำเลืองมองมาที่หญิงสาวผมซอยสั้นในชุดราตรีขาดวิ่น พริบตาหนึ่งที่เขาคล้ายจะกลั้นหัวเราะเย้ยหยันไม่อยู่ “ทำไมนายไม่แนะนำคุณผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ให้ฉันรู้จักบ้างล่ะ”

กวินเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจอยู่ว่า จะทำอย่างไรต่อไปดี ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจแนะนำอย่างเสียไม่ได้

“นี่วิวาห์” เศรษฐีหนุ่มผายมือมาที่เธอซึ่งกำลังยืนทำหน้าบูดบึ้งอยู่ เธออยากจะบอกเขาไปเสียตอนนั้นว่า การแนะนำครั้งนี้มันไร้ประโยชน์เพียงใด “เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ”

ลูกพี่ลูกน้องของกวิน หลานสาวเศรษฐีตระกูลดัง...หึหึ ฟังดูเป็นโปรไฟล์ที่หรูเกินไปหน่อยสำหรับสาวเสิร์ฟเสียสติ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรักษารอยยิ้มเย็นบนใบหน้า

“และนี่ก็คือ

“เจอกันหลายครั้ง แต่ไม่มีโอกาสแนะนำตัวอย่างเป็นทางการสักที ผมอชิระ” ชายหนุ่มกล่าวแนะนำตนเอง พร้อมยื่นมือออกมาข้างหน้า ทั้งๆ ที่รู้ว่าสาวเจ้าจะไม่มีวันยื่นมือมาสัมผัสด้วยก็ตาม แต่ก็ด้วยเหตุนี้ล่ะ ที่ทำให้เขารู้สึกสนุกมากขึ้นไปอีก

 “ยินดีที่ได้พบคุณอีก คุณวิวาห์”

อะไรนะ ไอ้จอมโจรเขมือบก้นคนนี้น่ะเหรอคือ อชิระ!

วิวาห์มีสีหน้าเหมือนคนโดนผีหลอก ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ปากอ้าค้าง เธอหันไปมองกวินเพื่อต้องการคำตอบบางอย่าง เจ้านายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการยืนยันข้อกังขาอันเลวร้ายว่า นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ภารกิจของเธอคือ การ ไล่จับเพลย์บอยเส็งเคร็งผู้นี้ให้อยู่หมัดภายในเวลาเร็วที่สุด

บางทีเพื่อนเธอคงจะพูดถูก หาเงินร้อยล้านมาใช้เป็นค่าปรับ ยังจะฟังดูรื่นหูเสียกว่า



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
วิวาห์แสนกล (สนพ.ณ บ้านวรรณกรรม) ตอนที่ 7 : บทที่ 5: ปาร์ตี้เส็งเคร็ง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5866 , โพส : 20 , Rating : 85% / 15 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 20 : ความคิดเห็นที่ 239
เฮ้อ!สาวจ๋าเธอยังแรงไม่พอ
PS.  ติดใจจีงเข้ามาทักทาย ตินิดเพราะรักเธอ
Name : nunpanu < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nunpanu [ IP : 171.98.104.169 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ธันวาคม 2555 / 15:29
# 19 : ความคิดเห็นที่ 75
ภารกิจอันใหญ่ยิ่ง กับ ค่าตอบแทนที่ยิ่งใหญ่
วิวาห์จ๋า...สู้ๆ น่ะ
ปล.แม้หนทางจะอีกยาวไกล
Name : สายลม [ IP : 223.207.128.251 ]

วันที่: 10 ตุลาคม 2555 / 00:20
# 18 : ความคิดเห็นที่ 67
โอ๊ะ มาต่อไวๆเนอะ ><
Name : z-par < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ z-par [ IP : 171.7.131.187 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ตุลาคม 2555 / 20:47
# 17 : ความคิดเห็นที่ 66
ใช่ๆ  คราวนี้แพ้หลุดลุ่ย   คราวคน้าต้องชนะและเอาคืนให้ได้น่ะวิวาห์  เอาคืนให้หนักกว่าหลายเท่าเลย  เอาใจช่วยเต็มที่
PS.  
Name : เมมฟิส < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมมฟิส [ IP : 115.67.7.121 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ตุลาคม 2555 / 10:15
# 16 : ความคิดเห็นที่ 65
รอติดตามต่อนะจ๊ะ
PS.  
Name : pimpim < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pimpim [ IP : 58.9.58.179 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ตุลาคม 2555 / 21:34
# 15 : ความคิดเห็นที่ 64
ยกนี้ทำไมแพ้หลุดลุ่ยเลย คราวหน้าต้องชนะ วิวาห์สู้ๆๆ
Name : yuu_me < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yuu_me [ IP : 182.52.164.89 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ตุลาคม 2555 / 20:48
# 14 : ความคิดเห็นที่ 62
5555+ฮาอ่ะ สนุกมากจะรออัพนะคะ
Name : yuu_me < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yuu_me [ IP : 101.108.192.176 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ตุลาคม 2555 / 19:12
# 13 : ความคิดเห็นที่ 61
งานนี้สนุกแน่    วิวาห์สู้ๆ  ทำให้เพลย์บอยอย่าอชิระหมดทราบเพย์บอยไม่สนใจผู้หญิงคนไหนอีกให้ได้น่ะ
PS.  
Name : เมมฟิส < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมมฟิส [ IP : 115.67.98.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ตุลาคม 2555 / 09:44
# 12 : ความคิดเห็นที่ 60
วิวาห์สู้ๆ นะ อย่าไปยอม
PS.   สิ่งที่ดีและสวยงามที่สุดในโลก มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ แต่จะรู้สึกได้จากหัวใจ
Name : ผีน้อยชิชา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผีน้อยชิชา [ IP : 183.89.248.68 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ตุลาคม 2555 / 22:15
# 11 : ความคิดเห็นที่ 59
อ่าาาาาาาาาาาาาา ><
Name : z-par < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ z-par [ IP : 171.7.93.38 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ตุลาคม 2555 / 20:12
# 10 : ความคิดเห็นที่ 57
วิวาห์สู้ๆ
PS.  
Name : เมมฟิส < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมมฟิส [ IP : 115.67.131.50 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 ตุลาคม 2555 / 12:26
# 9 : ความคิดเห็นที่ 56
รออ่านต่ออีกค่ะ
PS.   สิ่งที่ดีและสวยงามที่สุดในโลก มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ แต่จะรู้สึกได้จากหัวใจ
Name : ผีน้อยชิชา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผีน้อยชิชา [ IP : 183.89.248.17 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 ตุลาคม 2555 / 22:00
# 8 : ความคิดเห็นที่ 55
โอ๊ย ใจจะขาดไรเตอร์มาทีละนิดทีละหน่อย 55
อยากอ่านมากเลย ^^
สนุกมากเรื่องนี้

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 3 ตุลาคม 2555 / 18:12

PS.  
Name : ✖ bAzzA✖ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ✖ bAzzA✖ [ IP : 58.8.75.71 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 ตุลาคม 2555 / 18:10
# 7 : ความคิดเห็นที่ 53
อยากให้กวินหลงรักวิวาห์จัง
PS.  
Name : เมมฟิส < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมมฟิส [ IP : 115.67.101.116 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 ตุลาคม 2555 / 11:13
# 6 : ความคิดเห็นที่ 52
ชอบจัง แอบอิงอกนุ่มของนวลนาง 55
PS.  
Name : ✖ bAzzA✖ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ✖ bAzzA✖ [ IP : 58.8.217.192 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ตุลาคม 2555 / 19:20
# 5 : ความคิดเห็นที่ 50
มาต่อไวไวนะคะ
Name : nuynai [ IP : 118.172.1.202 ]

วันที่: 29 กันยายน 2555 / 23:57
# 4 : ความคิดเห็นที่ 49
วิวาห์สู้ๆ  แต่ห้ามหลงรักอชิระเด็ดขาดน่ะ ไม่งั้นช้ำใจแน่ๆ
PS.  
Name : เมมฟิส < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมมฟิส [ IP : 115.67.99.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กันยายน 2555 / 21:18
# 2 : ความคิดเห็นที่ 48
โอเครอ.. *-*
Name : z-par < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ z-par [ IP : 27.130.97.181 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กันยายน 2555 / 12:32
# 1 : ความคิดเห็นที่ 46
ตามมารอค่ะ
PS.   สิ่งที่ดีและสวยงามที่สุดในโลก มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ แต่จะรู้สึกได้จากหัวใจ
Name : ผีน้อยชิชา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผีน้อยชิชา [ IP : 183.89.248.68 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2555 / 21:38
# 3 : ความคิดเห็นที่ 44
มายกมือเป็นกำลังใจให้หนูวิวาห์ด้วยคนคร่า รอติดตามต่อนะคะ


PS.  
Name : pimpim < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pimpim [ IP : 58.11.50.96 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กันยายน 2555 / 20:05
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android