คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

วิวาห์แสนกล (สนพ.ณ บ้านวรรณกรรม)

ตอนที่ 6 : บทที่ 4: สัญญาเสียสติ


     อัพเดท 8 ต.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: Romance, Comedy, ครอบครัว, มารยา, เพลย์บอย, วิวาห์, อชิระ, เด็ก, ตลก, ขบขัน, น่ารัก, ฮา, ดราม่า, เล่ห์กล
ผู้แต่ง : น ว ต า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ น ว ต า
My.iD: https://my.dek-d.com/naughtyprincess
< Review/Vote > Rating : 98% [ 10 mem(s) ]
This month views : 28 Overall : 140,357
798 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 649 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
วิวาห์แสนกล (สนพ.ณ บ้านวรรณกรรม) ตอนที่ 6 : บทที่ 4: สัญญาเสียสติ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 6002 , โพส : 15 , Rating : 91% / 15 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

 

บทที่ 4 สัญญาเสียสติ

วันรุ่งขึ้นพีรเดชและพาทิศซึ่งแวะมาเยี่ยมที่บ้านก็ตื่นตระหนกกันยกใหญ่เมื่อพบว่า บ้านทั้งหลังถูกแปรสภาพกลายเป็นเนิซเซอร์รี่ขนาดย่อมไปแล้ว สหายทั้งสองแทบจะต้องขุดร่างเพื่อนสาวซึ่งนอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่ใต้ขวดนมและกองผ้าอ้อมเปื้อนอึขนาดมหึมาขึ้นมาซักถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ในบ้านจึงได้มีแต่เสียงเด็กร้องไห้กระจองอแงวุ่นวายไม่หยุดอย่างนี้

“พวกแกอย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้เลย ก่อนอื่นมาช่วยดูแลเจ้าวินหน่อยเหอะ เมื่อคืนฉันแทบไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ”

สหายหนุ่มเลิกคิ้วกับชื่อที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน เจ้าวินงั้นหรือ และก็พอเห็นคำตอบได้ลางๆ เมื่อวิวาห์บุ้ยใบ้ไปทางเด็กชายตัวน้อยซึ่งนอนกลิ้งอยู่บนฟูก โดยมีเจ้าวิคเตอร์คอยดูอยู่ใกล้ๆ และคอยรายงานสถานการณ์ไม่ห่าง

“พี่วา น้องอึอีกแล้ว”

พอได้ยินเท่านั้นล่ะ พาทิศก็อ้าปากค้าง และเป็นคนแรกที่สบถออกมายาวยืด

“ตายห่ะ ไอ้วา นี่อย่าบอกนะว่า แกมีน้องโผล่มาอีกคนแล้ว!

“ชัดเจนอยู่แล้วนี่หว่า เขาชื่อวินเซนต์”

“นี่มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีกได้ยังไงวะ”

วิวาห์ไหวไหล่

“อย่างเคยนั่นล่ะ เมื่อคืนนกกระสาเพิ่งคาบมาวางไว้ที่หน้าบ้านและก็บินหนีไปแล้ว”

สหายทั้งสองมองสบตากันอย่างรู้ความหมาย ทั้งคู่รู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พาทิศก็ไม่อาจห้ามตนเองทัน ราวกับเป็นฝันร้ายครั้งยิ่งใหญ่ เธอรู้ว่าเขาเกลียดการดูแลเด็ก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กเล็กๆ ที่ยังอึเรี่ยราดและยังพ่นอะไรต่อมิอะไรเหนียวหนืดตลอดเวลา

“ทำไมแม่แกต้องทำแบบนี้กับแกทุกทีวะ ทิ้งเด็กไว้ส่วนตัวเองก็หายต๋อมไปอยู่เรื่อย”

“ไอ้ทิศ” พีรเดชสะกิดเตือนเพื่อน แต่พาทิศไม่ยอมหยุด

“ฉันไม่อยากจะพูดงั้นงี้หรอกนะ แต่กี่ครั้งแล้วที่แม่แกทำให้แกพลาดโอกาสไป แกจะมีงานการดีๆ ทำได้ยังไง ถ้าต้องกระเตงเด็กไปเลี้ยงตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง คงมีใครอยากจ้างแกหรอก”

พีรเดชชกที่ไหล่พื่อนเบาๆ เพื่อเรียกสติ

 “พอได้แล้ว แกรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา”

“ไม่เป็นไร มันก็จริงอย่างที่แกว่าล่ะ ไอ้ทิศ ไม่มีใครอยากจ้างฉัน”

 วิวาห์ยอมรับ และไม่นึกโกรธเพื่อนแต่อย่างใด เธอเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าทำไมมารดาจึงต้องทำกับเธอเช่นนี้ด้วย แต่ก็นั่นล่ะ ถึงจะนึกโอดครวญกับโชคชะตาไปก็ไม่มีประโยชน์ “แต่ถึงมันจะยาก แต่ฉันจะพยายามหาทางเองให้ได้ ยังไงฉันก็ไม่ยอมทิ้งน้องๆ แน่นอน”

พาทิศงียบไป สีหน้าของเขาดูละอายใจและกระอักกระอ่วนบอกไม่ถูก ราวกับเขาเพิ่งรู้ตัวว่า ได้พูดอะไรที่ไม่สมควรออกไป

“เฮ้ย ไอ้วา  ฉันขอโทษว่ะ ฉันแค่

วิวาห์ส่ายหน้า ยกมือขึ้นปรามอย่างไม่ต้องการคำขอโทษ เธอแทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่เมื่อเห็นสีหน้าโศกสลดของพาทิศ “แค่เปลี่ยนคำขอโทษเป็นการชงนมสักขวดเป็นไง เจ้าวินร้องไห้ใหญ่แล้ว”

ใบหน้าของสหายมีแววโล่งใจ ยิ้มกว้าง เขารับคำอย่างว่าง่ายและเพิ่มบริการเช็ดอึให้ฟรีอีกต่างหาก ซึ่งนั่นทำให้วิวาห์รู้สึกซาบซึ้งใจมากทีเดียว

“เจ้าวินหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูเชียว แบบนี้โตขึ้นต้องหล่อมากแน่เลย ส่งไปเป็นดาราท่าจะรุ่ง เห็นด้วยไหม พ่อหนุ่มน้อย” พีรเดชอุ้มวินเซนต์ขึ้นมาจากฟูก เอาพาดบ่าและตบหลังเบาๆ เพื่อให้เด็กน้อยเรอออกมาหลังจากดื่มนมเสร็จแล้วป้องกันการท้องอืด ท่าทางแบบนั้นทำให้วิวาห์นึกถึงพ่อลูกอ่อนยังไงพิกล

“แกนี่ดูท่าทางรู้เรื่องเด็กดีจัง ไม่น่าเชื่อเลย” วิวาห์เอ่ยชม และก็ได้รับเสียงหัวเราะเขินๆ กลับมา

“พีชอบเด็กน่ะค่ะ เคยช่วยเลี้ยงหลานที่บ้านบ่อยๆ”

“ถุย พ่อปานเทพ พ่อแฟมิลี่แมน!” พาทิศซึ่งง่วนกับการซักผ้าอ้อมเปื้อนระเบิดสีเหลืองอยู่หลังบ้านยังอุตส่าห์ตะโกนมาเหน็บแนมสหายอีก ทว่าคนถูกเหน็บกลับไม่สนใจ

“ว่าแต่ต่อไปวาจะทำยังไงต่อไปล่ะคะ จะหางานใหม่ทำใช่ไหม” พีรเดชหันมาถามอย่างกังวล หลังจากที่วิวาห์เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เพื่อนทั้งสองฟังว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ระหว่างที่ทั้งคู่ไปออกไซต์งานที่ต่างจังหวัด

“ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นล่ะ ฉันว่าจะออกไปหาดูตั้งแต่วันนี้เลย”

“วันนี้เลยเหรอ”

“อืม ฉันไม่มีทางเลือกมากนักนี่ พวกเราต้องกินใช้กันทุกวัน และเงินเก็บฉันก็หมดไปกับค่ารักษาพยาบาลเจ้าวิคแล้ว ฉันคิดว่าถ้าได้งานอะไรก็จะลองทำๆ ไปก่อน”

สหายหนุ่มเม้มริมฝีปากราวกับจะครุ่นคิดบางอย่าง และเขาก็เริ่มต้น

“ถ้าเพียงแต่วาจะยอม งานที่บริษัทก่อสร้างของคุณลุงของพียังขาดคนอยู่ ถ้าวาต้องการ

“ฉันไม่ต้องการ” หญิงสาวยืนยันหนักแน่นเหมือนเคย สีหน้าดูน่ากลัวขึ้นมากะทันหัน “ฉันจะหาทางด้วยตัวของฉันเอง”

“แต่ว่า

“ที่พวกแกช่วยฉันทุกวันนี้ ฉันก็ซาบซึ้งจนไม่รู้จะตอบแทนยังไงดีแล้ว ดังนั้นพวกแกไม่ต้องห่วง ฉันไม่เป็นไรหรอก”

แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น ความช่วยเหลือจากสหายทั้งสองก็ยังมาไม่ได้ขาด ทั้งๆ ที่เธอยังหางานไม่ได้ก็ตาม แต่บนโต๊ะก็มักจะมีอาหารและข้าวของเครื่องใช้จำเป็นสำหรับเด็กที่เพื่อนทั้งสองหาซื้อมาวางไว้เสมอ จากวันเคลื่อนเป็นสัปดาห์ ความละอายใจเริ่มก่อตัวขึ้นเงียบๆ เธอเคยขอให้เพื่อนหยุดทำแบบนี้ได้แล้ว เพียงแค่แวะเวียนมาช่วยดูแลน้องชายซึ่งกระจองอแงไม่เว้นแต่ละวันก็มากเกินพอ ยิ่งพวกเขาให้ความช่วยเหลือมากเท่าไร เธอก็ยิ่งรู้สึกไม่ดีมากขึ้นเท่านั้น แต่พวกเขาไม่ยอมเชื่อ และยืนยันที่จะทำแบบนี้ต่อไปจนกว่าวิวาห์จะหางานใหม่ทำได้ ซึ่งนั่นก็ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน

และแล้วก็มาถึงวันที่ความละอายใจพุ่งเกินระดับที่จะทานทนต่อไหว ต่อให้สหายทั้งสองทำเฉย เหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก็ไม่สามารถตบตาเธอได้ พีรเดชได้รับโทรศัพท์ต่อว่าจากทางบ้านหลายครั้งเรื่องที่เขาชอบมาขลุกตัวอยู่ที่นี่ และเรื่องที่เขาย้ายออกจากอพาตเมนท์ใหญ่โตมาเช่าห้องขนาดรูหนูอยู่แทน เพื่อลดค่าใช้จ่าย จะได้นำเงินส่วนนี้มาช่วยเหลือเป็นค่านม นั่นทำให้ทางบ้านเขาหัวเสียสุดขีดเมื่อรู้เรื่อง ถึงขนาดยื่นคำขาดว่าจะตัดญาติขาดมิตรหากเขาไม่เลิกคบเพื่อน ชอบไถอย่างเธอ ส่วนพาทิศก็โดนหนักไม่แพ้กัน เขาเองก็ถูกเจ้านายทัณฑ์บนไว้ เหตุเพราะชอบโดดงานมาช่วยเธอเลี้ยงน้องบ่อยๆ

ถึงเพื่อนจะพร่ำบอกว่า ไม่เป็นไรและอย่าคิดมาก แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกละอายใจนี้เบาบางลง บางทีทุกคนอาจจะพูดถูก เธอไม่สมควรเป็นเพื่อนกับพวกเขา เพื่อนที่ดีแต่จะนำพาปัญหายุ่งยากมาให้ จะเรียกว่า เพื่อน ได้เต็มปากอย่างไร

เย็นวันนั้นพีรเดชโทรมาสอบถามอย่างเคยว่า มีอะไรขาดเหลือให้ซื้อเข้าไปพรุ่งนี้หรือไม่ แต่วิวาห์ปฏิเสธ อ้างว่าทุกอย่างที่ต้องการมีครบอยู่แล้ว

“แล้วนมผงล่ะ หมดหรือยัง” สหายหนุ่มผู้นี้รอบคอบมาก เขาไม่ลืมว่าวินเซนต์เป็นเด็กที่กินเก่งขนาดไหน นมผงเป็นอย่างแรกที่หมดก่อนเสมอ

“ยังเลย เหลืออีกหลายกระป๋อง ช่วงนี้พวกแกไม่ต้องเข้ามาหรอก อาหารหรือของใช้ยังเหลือเฟือ ไปทำงานเถอะ” เธอโกหกอย่างไม่มีทางเลือก จ้องมองกระป๋องนมซึ่งว่างเปล่าด้วยสายตาละห้อย มันถึงเวลาสมควรแล้ว เธอไม่อาจรับความช่วยเหลือจากใครได้อีกต่อไป

“อ้าว นั่นเสียงร้องไห้นี่ เจ้าวิคเจ้าวินร้องไห้อยู่เหรอ”

“อ๋อใช่ เรื่องปกติของเด็กเอาแต่ใจน่ะ” ดูไม่เข้าท่าเลยที่น้องชายต่างบิดาของเธอจะมาประสานเสียงร้องไห้งอแงเพราะความหิวกันตอนนี้ โดยเฉพาะในสถานการณ์ซึ่งเธอพยายาม เล่นละครให้มันดูเพอร์เฟ็คอยู่ เธอส่งสายตาเป็นเชิงให้ทั้งคู่เงียบก่อน แต่ทั้งสองก็เด็กเกินกว่าจะเข้าใจอยู่ดี

“พี่วา วิคหิวอ่ะ ฮือๆ”

“แค่นี้ก่อนนะ ฉันต้องไปทำอาหารให้เจ้าวิคมันก่อน อ้อ และก็ชงนมให้เจ้าวินด้วย”

หญิงสาวชิงตัดบทพร้อมใช้ช้อนเคาะกระป๋องนมว่างเปล่าป๊องแป๊งเพื่อความสมจริงไปด้วย และก่อนที่ปลายสายจะทันสงสัยอะไร เธอก็รีบตัดสายไปอย่างรวดเร็ว และกลับมาเผชิญหน้ากับสถานการณ์อันน่าหดหู่เพียงลำพัง กับน้องเล็กๆ ที่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากการแหกปากร้องไห้แสบหูเพราะความหิว

“เอาล่ะ ไม่ต้องร้องไห้แล้ว พี่จะหาอะไรให้กิน รอเดี๋ยวนะ”

เธอปลอบน้องๆ ทั้งๆ ที่ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่า ในบ้านจะเหลืออะไรให้กินบ้าง และอย่างที่คิดไม่มีอะไรเหลืออยู่ในตู้กับข้าว นอกเสียจากบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปซองเดียว ตอนนี้เธออยู่ในสภาวะขาดแคลนอาหารยิ่งกว่าอยู่ในสงครามเสียอีก

ไม่กี่นาทีต่อมาเด็กชายร้องแหวะทันทีที่เห็นเมนูอาหารในชาม บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถูกแบ่งเป็นสามส่วนเท่าๆ กัน

“วิคไม่อยากกินง่ะ เบื่อแล้ว” เด็กชายรีบเบือนหน้าจากชามบะหมี่

เธอไม่นึกโทษเจ้าวิคเตอร์หรอกนะ หากเป็นใครต้องทานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปติดกันเป็นอาทิตย์ก็คงจะรู้สึกเอียนเหมือนกัน

“ถึงไม่อยาก ก็ต้องกิน จนกว่าพี่จะหาอะไรที่ดีกว่านี้มาได้ กินให้อิ่มท้องไปก่อน”

วิคเตอร์อิดออดนิดหน่อย แต่ก็ยอมรับส่วนของตนเองมารับประทาน ส่วนวินเซนต์ก็คงจะเบื่อกับการดื่มแต่น้ำเปล่าเช่นกัน เธอเลยแบ่งเส้นบะหมี่ให้ทานด้วย ในตอนแรกทั้งคู่ดูไม่กระตือรือร้นที่จะทานเท่าใดนัก แต่พอเอาเข้าจริงกลับเอร็ดอร่อยจนกินไม่อิ่มเสียนี่

“อยากกินอีกเหรอ” วิวาห์ถามอย่างเดาในสายตาละห้อยของวิคเตอร์ได้ เลื่อนชามของตนให้น้อง “ถ้าไม่อิ่ม งั้นก็เอาส่วนของพี่ไปกินก็ได้ เอ้า”

“แล้วพี่วาไม่หิวเหรอ”

“ไม่หรอก พี่อิ่มแล้วล่ะ”

เธอส่งยิ้มให้อีกฝ่าย รีบลุกมาจากตรงนั้นก่อนที่ใครจะได้ยินเสียงท้องร้องโครกครากราวฟ้าสะเทือน วิศวกรสาวกรอกน้ำเข้าปากเพื่อดับเสียงน่ารำคาญในท้อง และได้ผลทีเดียว เพราะน้ำช่วยกลบเสียงได้ชั่วคราว คืนนั้นเธอตั้งใจจะเข้านอนเร็วเพื่อจะได้ไม่ต้องนึกถึงความหิวนี้มากนัก แต่ในความเป็นจริงกลับทำไม่ได้ เพราะวินเซนต์ไม่ยอมให้เธอหลับนานเกินห้านาที เด็กน้อยคงข่มตานอนไม่หลับเพราะความหิวเช่นกัน ความจริงข้อนี้ทำให้เธอปวดใจ เธอทนไม่ได้ที่เห็นน้องต้องหิว และนั่นคือจุดเปลี่ยนแห่งการตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ของเธอ

หลังจากร่วมชั่วโมงที่วิวาห์ค้นหาของซึ่งเคยไม่ต้องการแต่บัดนี้กลับต้องการอย่างที่สุดแบบเอาเป็นเอาตาย เธอก็พบนามบัตรถูกขยำขยุกขยุยอยู่ในก้นถังขยะในห้องนั่งเล่น

ดวงตาสวยหรี่มองมันอย่างชั่งใจเป็นหนสุดท้าย ก่อนจะกดต่อสายไปหาเจ้าของนามบัตร นาทีแห่งการตัดสินใจมาถึงแล้ว

“ฮัลโหล นี่ฉันเอง คนที่คุณเคยยื่นข้อเสนอแปลกประหลาดให้ไงล่ะ จำได้ไหม”

ปลายสายจำเธอได้ทันที และพอเขาถามว่ามีธุระอะไร หญิงสาวก็ได้แต่บื้อใบ้ไปพักหนึ่ง สูดหายใจเข้าลึกยาวเพื่อจะรวบรวมความกล้าที่จะพูดประโยคถัดไป

“ฉันแค่อยากโทรมาบอกว่า ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันจะรับข้อเสนอนั่น เอาล่ะ ทีนี้บอกหน่อยสิว่า ฉันต้องทำยังไงบ้างเพื่อให้ได้เงินสิบล้าน”

ไม่แน่ใจว่ามันเป็นการตัดสินใจที่โง่เง่าหรือเปล่า แต่ต้องยอมรับว่า การนึกภาพตัวเองและน้องกำลังไถลลื่นอย่างสนุกสนานอยู่บนกองเงินมหึมาดูจะส่งเสริมกำลังใจเพิ่มโขทีเดียว

 

 

เช้าวันต่อมาวิวาห์ฝากให้สหายดูแลเด็กๆ ส่วนตัวเองก็หาข้ออ้างเลี่ยงออกมาพบกับเศรษฐีประหลาดเพื่อตกลงทำสัญญาให้เรียบร้อยที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ความจริงแล้วเธอไม่สนการอ่านรายละเอียดพิลึกพิลั่นในสัญญาเสียด้วยซ้ำ สิ่งที่เธอสนใจมีเพียงอย่างเดียวนั่นก็คือ ค่าตอบแทนมหาศาลซึ่งจะได้รับหลังเสร็จงาน ราวกับล่วงรู้ความคิดนี้ เศรษฐีหนุ่มจึงรีบออกปากให้ความมั่นใจอีกครั้ง

“คุณจะได้รับเงินตามที่ระบุในสัญญาแน่นอน ไม่ต้องห่วงครับ ขอเพียงคุณทำสำเร็จ เงินสิบล้านจะเป็นของคุณทันที”

คู่สัญญาสาวเริ่มยิ้มออก ฟังอย่างนี้แล้วค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย เธอตั้งท่าจะจรดปากกาลงเซ็น ทว่าอีกฝ่ายกลับเป็นฝ่ายปรามไว้เสียก่อน

“ผมรู้สึกดีใจและขอบคุณมากสำหรับการตัดสินใจครั้งนี้ของคุณ แต่ก่อนจะคิดถึงเรื่องเงินสิบล้าน คุณไม่ลองอ่านเงื่อนไขในสัญญาก่อนเหรอครับ”

“นอกจากเรื่องที่ทำให้เสือผู้หญิงงี่เง่าตกหลุมรักฉันให้ได้น่ะเหรอ ฉันอ่านหมดแล้ว”

กวินโคลงศีรษะ อมยิ้มอย่างมีนัยบางอย่าง “แสดงว่าคุณยังไม่ได้อ่านเงื่อนไขท้ายสัญญา”

หญิงสาวเลิกคิ้ว เงื่อนไขท้ายสัญญางั้นหรือว่าแล้วก็ลองพลิกหน้ากระดาษหาอ่าน และจริงเสียด้วยมีเงื่อนไขแนบท้ายสัญญาอยู่ในกระดาษอีกด้านซึ่งเธอยังไม่ได้อ่าน เนื้อความกล่าวห้ามคู่สัญญายกเลิกสัญญากลางคันไม่ว่าด้วยเหตุใดๆ มิเช่นนั้นต้องเสียค่าปรับเป็นจำนวนสิบเท่าของเงินที่จะได้รับ

เดี๋ยวนะ สิบเท่าของสิบล้านก็คือ ร้อยล้าน วิวาห์แทบจะสำลักกาแฟที่ดื่มออกมาเสียเดี๋ยวนั้น

“โว้! นี่คุณคิดจะทำอะไรของคุณ ค่าปรับร้อยล้าน ล้อเล่นหรือไง”

“ไม่มีอะไรต้องกังวล ตราบใดที่คุณไม่ยกเลิกสัญญา คุณไม่ต้องเสียอะไรทั้งนั้น” นายจ้างหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ และดูเพลิดเพลินดีกับการปรุงรสกาแฟถ้วยที่สอง

“แต่มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ เงินตั้งมากขนาดนั้น”

“คุณเองก็ต้องเข้าใจผมหน่อย ผมต้องแน่ใจว่าคุณจะไม่ล้มเลิกงานนี้กลางคัน”

“ทำไมถึงคิดว่าฉันจะล้มเลิกงานกลางคันล่ะ” วิวาห์ย้อนถามอย่างสงสัย แต่คู่สนทนากลับเพียงอมยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ไม่แผ่ไปถึงดวงตาแสนเศร้าของเขาเช่นเคย

“เรื่องนั้นผมไม่อาจรู้ได้หรอก งานนี้เป็นงานละเอียดอ่อนและเล่นกับความรู้สึก อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นถ้าคุณไม่ระมัดระวังให้ดี”

“มันจะไม่มีทางเกิดขึ้น” วิวาห์แค่นหัวเราะ ดวงตาเป็นประกายกล้าเมื่อเข้าใจว่าอีกฝ่ายหมายความว่าอย่างไร “ถ้าคุณรู้จักฉันดีพอก็จะรู้ว่า ชั่วชีวิตของฉันบูชาเงิน ไม่ใช่ความรัก”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดี ผมก็หวังให้งานสำเร็จเหมือนกัน” กวินกล่าว พลางจรดปากกาลงเซ็น ก่อนจะยื่นเอกสารเพื่อให้วิวาห์ลงชื่อบ้าง โดยทั้งคู่ต่างเก็บสัญญาไว้คนละชุด และเมื่อนัดแนะสิ่งที่ต้องทำกันต่อไปเรียบร้อยทุกอย่างแล้ว คนร่างสูงก็ลุกขึ้นยืนจับมือกับเธอเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของการร่วมงานที่ดี

“ขอบคุณนะครับ ผมหวังว่าต่อไปนี้เราจะเป็นมิตรที่ดีต่อกันและร่วมงานกันได้อย่างราบรื่น”

หญิงสาวพยักหน้าตอบรับอย่างไม่กระตือรือร้นนัก เพราะในหัวกำลังมีคำถามมากมายอัดแน่นเต็มไปหมด และก่อนที่มันจะล้นปรี่ออกมา เธอก็ได้ตัดสินใจถามสิ่งที่สงสัยมาตลอด

“เอาล่ะ ฉันจะไม่ถามนะว่า ทำไมคุณถึงได้คิดข้อเสนอแปลกๆ แบบนี้ขึ้นมา แต่คุณช่วยบอกได้ไหมว่า ทำไมถึงต้องเป็นฉัน ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่มีคุณสมบัติเลิศเลออะไรสักอย่าง ความจริงแล้วน้อยคนนักที่จะมองเห็นฉันเป็นผู้หญิงด้วยซ้ำ ฉันไม่มีเงิน ไม่มีงาน ไม่มีเสน่ห์ ไม่มีอะไรทั้งนั้น แถมยังต้องเลี้ยงดูน้องต่างพ่ออีกตั้งสองคน แล้วทำไมคุณถึงแน่ใจนักว่าฉันจะสามารถทำงานนี้ได้สำเร็จ ทั้งๆ ที่ผู้หญิงเพอร์เฟ็คหลายต่อหลายคนเคยพยายามแล้วแต่ก็ไม่ได้ผล”

ชายหนุ่มยิ้มแทนคำตอบ รวบเอกสารใส่ซองและเดินไปที่ประตูทางออก

“ที่คุณถามอย่างนี้ เพราะคุณไม่รู้น่ะสิ ว่าตัวคุณมีดีขนาดไหน คุณมีในสิ่งที่ผู้หญิงคนอื่นไม่มี และผมค่อนข้างแน่ใจเชียวว่าคุณจะทำสำเร็จ”

ผู้ฟังเลิกคิ้วอย่างฉงน คำตอบของอีกฝ่ายดูจะไม่ได้ให้ความกระจ่างเท่าใดนัก ต่อให้เขาทำท่าเหมือนรู้อะไรดีๆ มาก็ตาม แต่ช่างเถอะ เธอไม่สนใจอยากรู้นักหรอก ตอนนี้ไม่มีอะไรน่าสนใจทั้งนั้น นอกจากเงินก้อนโตที่เธอจะได้รับเมื่องานนี้จบลง วิวาห์จุมพิตเช็คเงินสดงวดแรกในมืออย่างแสนรัก กอดสัญญาพิลึกพิลั่นกลับบ้านอย่างอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ท่ามกลางแสงแห่งความหวังซึ่งเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง

 

เป็นความผิดของเธอเองที่มัวแต่กอดจูบกับเช็คเงินสดมากไปหน่อยและไม่ยอมซ่อนมันไว้จนกระทั่งกลับเข้าบ้าน ความจริงแล้วเธอน่าจะหาข้อแก้ตัวที่ฟังดูดีหน่อยเพื่อใช้ตอบคำถามเวลาสหายคาดคั้น แต่ก็นั่นล่ะ ตอนนี้มันไม่จำเป็นแล้ว เพราะพีรเดชและพาทิศรู้ได้ทันทีจากใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอว่า เธอหายไปอยู่ไหนมา ยิ่งได้หลักฐานเป็นเช็คและกระดาษสัญญายิ่งชัดเจนเข้าไปใหญ่ เธอเพิ่งจะโกหกเพื่อนเพื่อหาทางชิ่งไปทำสัญญาเสียสติซึ่งตนเองเคยปฏิญาณเอาไว้ว่า จะไม่มีทางยอมทำเด็ดขาด

“โอเค ฉันควรจะกัดลิ้นตัวเองให้ขาดไหม โทษฐานที่ผิดคำพูด” วิวาห์กล่าวติดตลก หวังให้สถานการณ์ผ่อนคลายลง แต่ดูจากสีหน้าของสหายแล้วมันไม่ได้ผลเท่าไร ในท้ายที่สุดเธอจึงต้องสารภาพว่า เพราะเหตุใดจึงต้องรับข้อเสนอนี้ เธอเพียงแค่ไม่อยากจะเป็นภาระให้ใครอีก โดยเฉพาะกับเพื่อนที่ดีต่อเธอมาตลอด

“วาปฏิเสธความช่วยเหลือจากพวกเรา แต่กลับไปรับความช่วยเหลือจากคนแปลกหน้านี่น่ะเหรอ ทำได้ยังไง” พีรเดชกล่าวอย่างเจ็บปวด สีหน้าของเขาระคนทั้งความผิดหวังและเสียใจมากจนวิวาห์ก็แทบพูดอะไรไม่ออก

“ถามจริงเถอะ วายังเห็นพวกเราเป็นเพื่อนอยู่หรือเปล่า”

“ทำไมพูดแบบนั้นวะ แน่นอนสิว่าพวกแกเป็นเพื่อนฉัน”

“ถ้าวาเห็นพวกเราเป็นเพื่อนจริง คงไม่ทำแบบนี้”

“นี่แกยังไม่เข้าใจอีกเหรอ เพราะพวกแกสองคนเป็นเพื่อนของฉันน่ะสิ ฉันถึงรับความช่วยเหลือไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว”

หญิงสาวกล่าวเสียงเข้ม จ้องมองสหายทั้งสองนิ่งจริงจัง

“ที่ผ่านมาฉันเป็นภาระให้พวกแกมาเยอะแล้ว ต่อให้พวกแกแกล้งทำเฉยก็เถอะ แต่กี่ครั้งกันที่พวกแกต้องเดือดร้อนเพราะเรื่องของฉันน่ะอย่า อย่าปฏิเสธนะว่ามันไม่จริง” เธอรีบดักคอเพราะทั้งคู่ตั้งท่าจะปฏิเสธจริงๆ เสียด้วย

“ฉันรู้ว่า การที่ฉันรับข้อเสนอนี้ มันอาจไม่ใช่ทางเลือกที่ถูกต้องนัก แต่ฉันแค่อยากหาทางด้วยตัวเอง ฉันผิดนักเหรอ ที่ไม่อยากทำให้เพื่อนที่ดีที่สุดอย่างพวกแกต้องลำบาก”

คงจะเพราะประกายมุ่งมั่นจริงจังของเธอเริ่มจะส่งผ่านไปถึงสหายทั้งสองแล้วก็ได้ ในที่สุดทั้งคู่ก็มีท่าทีอ่อนลงและยอมเข้าใจ พาทิศกลับมาเฮฮาและเริ่มชวนคุยเรื่องรายละเอียดสัญญาอย่างออกรส คงจะหายงอนเรื่องที่เธอหลอกให้ซักผ้าอ้อมเปื้อนอึเด็กแล้ว ส่วนพีรเดชถึงแม้จะชอบทำสีหน้าเหมือนมีของเหม็นจ่ออยู่ใต้จมูกตลอดเวลา แต่ก็ไม่ได้คัดค้านอะไรอีก ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเห็นรายละเอียดเรื่องค่าปรับร้อยล้านนั่นแล้วก็ได้

“สรุปว่า เพื่อให้ได้เงินสิบล้านนั่น ไม่ว่าด้วยเล่ห์กลอะไรก็ตาม แกต้องทำให้เพลย์บอยคนหนึ่งตกหลุมรักและขอแต่งงานให้ได้เร็วที่สุด” พาทิศเปิดประเด็นถกเถียงระหว่างเพื่อนฝูง “และหลังจากนั้นแกก็ต้องทิ้งเจ้าหมอนั่นอย่างเลือดเย็น แบบนี้ใช่ไหมวะ”

“ใช่ และตามรายละเอียดในข้อสาม ย้ำว่าในวันแต่งงานซะด้วย” หญิงสาวเอ่ยเสริม

“ไม่ฟังดูโหดร้ายไปหน่อยเหรอ” แม้แต่พีรเดชก็ยังเริ่มรู้สึกสงสารเป้าหมายผู้นี้เสียแล้ว

“ใครสนล่ะ” วิวาห์ยักไหล่อย่างไม่ยี่หร่ะ “ตราบใดที่ฉันจะได้เงินก้อนโต ฉันสะกดคำว่า โหดร้าย ไม่ออกหรอก”

“แล้ว จอมปลอมล่ะ สะกดเป็นไหม”

“คำนั้นก็สะกดไม่เป็น”

พาทิศตบเข่าฉาด หัวเราะร่วนอย่างถูกใจ

“เอ้อ ให้มันได้ยังงี้สิวะ เลือดเย็นสมเป็นแกจริงๆ ดีล่ะ งั้นขอให้ภารกิจต้มตุ๋นครั้งนี้เจริญๆ นะเว้ย ว่าแต่ใครนะ เพลย์บอยหน้าโง่คนนั้น”

วิวาห์ใช้เวลาไล่สายตาค้นหาชื่อที่ต้องการในสัญญาอย่างไม่ใคร่ใส่ใจนัก

 “รู้สึกจะชื่ออชิระ อะไรสักอย่าง”

“อชิระ!” สหายทั้งสองทวนคำเสียงดัง มองหน้ากันเลิ่กลัก “อชิระ อรัญทรัพย์ หรือเปล่า”

“เออใช่มั้ง ทำไมพวกแกต้องทำท่าตกใจขนาดนั้นด้วย”

แต่สหายไม่ได้ให้ความกระจ่างแก่เธอ พวกเขามัวแต่สบถสาบานลั่นกับตัวเองอยู่พักใหญ่ และพอตั้งสติได้ พวกเขาก็พร้อมใจกันส่ายหน้ากับเธออย่างหมดหนทาง

“ฉิบหายแล้ว ไอ้วา ฉันว่า แกไปหาเงินร้อยล้านมาจ่ายค่าปรับ ยังจะง่ายซะกว่า”

“พูดบ้าอะไรของแกวะ ตลกตายล่ะ”

“ถอนตัวซะตอนนี้ยังทัน ถ้าแกรู้จักเจ้าอชิระล่ะก็นะ แกจะรู้ว่าฉันไม่ได้พูดเล่น”

“ทำไมเจ้าหมอนี่มันวิเศษวิโสถึงขนาดฉันต้องเอาเงินร้อยล้านไปแลกเชียวเหรอวะ”

สีหน้างุนงงของวิวาห์ คงจะทำให้เพื่อนช็อคมาก พวกเขามองหน้ากันสลับไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า จะมีผู้หญิงคนไหนไม่รู้จักชื่อของอชิระ

“ถามจริง วาไม่เคยได้ยินชื่อเขามาก่อนเลยเหรอ” พีรเดชเอ่ยถามอย่างฉงน และก็ได้รับคำยืนยันเป็นการส่ายหน้าแข็งขัน

“ไม่นี่ ไม่เคยได้ยินมาก่อน พวกแกรู้จักด้วยเหรอ”

“แหงสิคะ พวกเรารู้จักเหมือนๆ กับที่คนค่อนประเทศรู้จักนั่นล่ะ เขาเป็นไฮโซเพลย์บอยตัวพ่อ อันดับต้นๆ ของเมืองไทยก็ว่าได้”

“ใช่ และก็เป็นเจ้าพ่อข่าวฉาวกับคลิปหลุดเด็ดๆ อีกด้วย” พาทิศตาละห้อย พูดเสียงเคลิ้มๆ เหมือนอยู่ในภวังค์ความฝัน “ล่าสุดกับน้องหมิงหมิง อื้อหือ ทั้งขาว ทั้งอื้ม อย่าให้พูดดีกว่า สยิวกิ้ว อิจฉาไอ้อชิระชะมัด”

“อย่าบอกนะว่าไอ้คลิปวิปริตที่แกสองคนแอบดูในวงเหล้าเมื่อตอนนั้นก็เป็นผลงานของหมอนี่ด้วย” วิวาห์พูดอย่างนึกอะไรบางอย่างออก ไม่รู้จะรู้สึกดีใจหรือเสียใจดีที่เหยื่อของเธอมีดีกรีถึงดารานำชายในวิดีโอคลิปที่เพื่อนดูกันด้วย

“ผลงานดีเด่นเลยล่ะ แต่ที่จริงแล้ว ตอนของน้องลีน่าได้ใจฉันมากกว่า ส่วนไอ้พีมันชอบตอนน้องนัตตี้ เพราะว่า ร้องดัง

“อะแฮ่ม เกรงว่านี่จะไม่ใช่เวลาเหมาะสม” พีรเดชกระแอมขัดจังหวะ แก้มเปลี่ยนเป็นสีเรื่อจนน่าขัน แต่กระนั้นก็ยังส่งสายตาอันตรายไปยังพาทิศเป็นเชิงให้สงบปากสงบคำได้แล้ว

“ที่จะบอกก็คือ ผู้ชายคนนี้เป็นเสือผู้หญิงที่ใครๆ ต่างก็ลงความเห็นว่า เนื้อหอมและจับได้ยากที่สุด ปัญหามันอยู่ตรงนี้ล่ะค่ะ”

“เปลี่ยนหญิงบ่อย ยิ่งกว่าเปลี่ยนกางเกงในซะอีก ที่ควงก็แต่ดารานางแบบ สาวไฮโซทั้งนั้น ไม่ต้องพูดถึงเลยนะว่า แกจะทำให้เขาตกหลุมรักคนธรรมดาอย่างแกได้ยังไง” พาทิศ มองสำรวจรูปร่างของเพื่อนสาวอย่างหมดสิ้นความหวังแล้ว

“ที่โชคร้ายก็คือ แกไม่มีเนื้อ นม ไข่ไปแลกเหมือนคนอื่นเขาด้วยนี่สิ เปอร์เซนต์ติดลบเลยงานนี้ เลิกคิดเหอะ ยากเกินไป”

อืมเธอเพิ่งจะตระหนักตอนนี้แล้วสิว่า งานนี้ยากสมราคาสิบล้านจริงๆ

“แต่คนที่จ้างฉันบอกว่า ฉันมีบางสิ่งที่คนอื่นไม่มี บางสิ่งที่จะทำให้ฉันทำงานนี้สำเร็จในที่สุด” วิวาห์นึกทวนคำพูดของกวินตอนเซ็นสัญญาขึ้นมา “แสดงว่าฉันต้องมีดีอะไรสักอย่างล่ะน่าจริงไหม”

“นอกจากเรื่องที่แกเป็นสาวห้าวกระโดกกระเดก หนี้ท่วมหัว มีน้องสองคนที่ต้องกระเตงไปเลี้ยงน่ะเหรอ ฉันยังนึกเรื่องดีๆ ที่จะดึงดูดผู้ชายเข้าหาไม่ออกเลยว่ะ” 

“จิตใจ” จู่ๆ พีรเดชซึ่งเงียบไปนานก็โพล่งขึ้นมา ขัดจังหวะการกระแนะกระแหนอย่างสนุกสนานของสหายอีกคนกะทันหัน

“อะไรนะ”

“จิตใจสิ่งที่วามีก็คือ จิตใจที่ดีงาม กับหัวใจที่เข้มแข็งไม่ยอมแพ้ไงล่ะ บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่คุณกวินเอ่ยถึงก็ได้ เป็นคุณสมบัติที่ผู้หญิงของอชิระคนแล้วคนเล่าไม่เคยมี”

วิวาห์ไม่รู้ว่า ความคิดของพีรเดชถูกต้องมากน้อยแค่ไหน เธอไม่แน่ใจกับตัวเองด้วยซ้ำว่า ตนมีจิตใจดีงามเหนือชั้นกว่าใคร โดยเฉพาะกับผู้หญิงครึ่งประเทศที่อชิระเคยควงด้วยแล้ว มันไม่ใช่ความคิดที่น่ารื่นรมย์นัก แค่คิดว่าอย่างน้อยงานนี้พอจะมีความเป็นไปได้ แม้เพียงเล็กน้อยก็ทำให้ใจเธอชื้นขึ้นมาบ้างแล้ว ทีนี้สิ่งที่ต้องคิดหาทางต่อไปก็คือ จะทำอย่างไรให้เจ้าเพลย์บอยงี่เง่านี่หันมาสนใจเธอให้ได้ ปัญหานี้พาทิศเหมือนจะคิดออก แต่แทนที่จะเสนอไอเดีย เขากลับถามหาเช็คเงินสดซึ่งกวินให้มาเป็นค่าใช้จ่ายงวดแรก

“ความประทับใจแรกเป็นสิ่งสำคัญ ก่อนอื่นแกเอาเช็คนั้นไปขึ้นเงินซะ เราต้องใช้เงิน”

ไอเดียนี้ดูจะไม่ถูกใจหญิงสาวเท่าไร เห็นได้จากเสียงคำรามแยกเขี้ยวจากการพยายามปกป้องเช็คแสนรักสุดชีวิต

“ฉันจะไม่ยอมเสียเงินไปกับเรื่องงี่เง่าหรอก”

“งี่เง่าหรือไม่ แล้วเราค่อยมาว่ากันทีหลัง หลังจากทำให้แกเปลี่ยนสภาพจากนังซินก้นครัว เป็นเจ้าหญิงในรถฟักทองให้ได้ซะก่อนน่ะนะ”

เจ้าหญิงกับรถฟักทอง!? คำๆ นี้ ทำให้วิวาห์สะอึก ขนหัวลุกยังไงพิกล

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
วิวาห์แสนกล (สนพ.ณ บ้านวรรณกรรม) ตอนที่ 6 : บทที่ 4: สัญญาเสียสติ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 6002 , โพส : 15 , Rating : 91% / 15 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 15 : ความคิดเห็นที่ 554
ฟางเส้นสุดท้ายของวิวาห์  .....คือสัญญาแปลกประหลาด
PS.   สวัสดีเพื่อนๆ ทุกท่าน ยินดีที่ได้พบ
Name : tungkn4841 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tungkn4841 [ IP : 32.60.53.68 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 กันยายน 2556 / 22:04
# 14 : ความคิดเห็นที่ 258
เริ่มภารกิจกันแล้ว
PS.  ชีวิตมีไว้พุ่งชน ชนมันเลย
Name : !!! ~fon~ !!! < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ !!! ~fon~ !!! [ IP : 118.172.142.94 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ธันวาคม 2555 / 22:45
# 13 : ความคิดเห็นที่ 237
จะทำยังไงต่อไป
PS.  ติดใจจีงเข้ามาทักทาย ตินิดเพราะรักเธอ
Name : nunpanu < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nunpanu [ IP : 171.98.104.169 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ธันวาคม 2555 / 14:37
# 12 : ความคิดเห็นที่ 74
ชอบเพื่อนๆของวิวาห์ เพื่อนแบบนี้รักตายเลย1
ส่วนอชิระ...ระวังตัวให้ดี
สาวเจ้าจะกุมหัวใจนาย
Name : สายลม [ IP : 223.207.128.251 ]

วันที่: 9 ตุลาคม 2555 / 23:55
# 11 : ความคิดเห็นที่ 43
วิวาห์สู้ๆ ห้ามหลงรักอชิระก่อนเด็ดขาด
PS.  
Name : เมมฟิส < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมมฟิส [ IP : 115.67.7.61 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กันยายน 2555 / 13:05
# 10 : ความคิดเห็นที่ 42
กลัวว่าวิวาห์จะไปหลงรักเค้าก่อนที่เค้าจะมาหลงรักอ่ะสิคะ หุหุ
PS.   สิ่งที่ดีและสวยงามที่สุดในโลก มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ แต่จะรู้สึกได้จากหัวใจ
Name : ผีน้อยชิชา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผีน้อยชิชา [ IP : 183.89.248.68 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กันยายน 2555 / 21:19
# 8 : ความคิดเห็นที่ 37
วิวาห์สู้ๆ  แต่ห้ามหลงรักเพลย์บอยอย่างอชิระเด็ดขาดน่ะ
PS.  
Name : เมมฟิส < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมมฟิส [ IP : 115.67.6.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กันยายน 2555 / 11:22
# 8 : ความคิดเห็นที่ 36
รอติดตามต่อค่ะ ว่าจะเป็นยังไงต่อ
PS.  
Name : pimpim < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pimpim [ IP : 58.9.69.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กันยายน 2555 / 23:51
# 7 : ความคิดเห็นที่ 35
คุณมีในสิ่งที่คนอื่นไม่มี วิวาห์มั่นใจ ต้องทำให้สำเร็จนะ
PS.   สิ่งที่ดีและสวยงามที่สุดในโลก มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ แต่จะรู้สึกได้จากหัวใจ
Name : ผีน้อยชิชา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผีน้อยชิชา [ IP : 183.89.248.17 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กันยายน 2555 / 22:26
# 6 : ความคิดเห็นที่ 34
ชอบค่ะๆ ^^
มาอัพต่อเร็วๆน้า
PS.  
Name : ✖ bAzzA✖ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ✖ bAzzA✖ [ IP : 115.87.205.119 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กันยายน 2555 / 21:23
# 5 : ความคิดเห็นที่ 33
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนท์ค่ะ เห็นด้วยว่าวิวาห์มีชีวิตรันทดเหลือเกิน อย่าลืมเป็นกำลังให้เธอกันนะคะ

ระบบเมนท์น่าจะกลับมาใช้ได้ปกติแล้ว ก่อนหน้านี้เมนท์หายไป ผลุบๆ โผล่ๆ กลับมาเมนท์กันตามปกติได้เลยนะคะ ฮ่าๆ
PS.  ♥ หัวใจของนักเขียน คือ ความสุขของผู้อ่าน ♥
Name : นางเอกนอกบท < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นางเอกนอกบท [ IP : 58.11.204.98 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กันยายน 2555 / 20:13
# 3 : ความคิดเห็นที่ 31
มาอ่านรวดเดียวเลยค่ะ

สงสารหนูวิวาห์จังเลย

สงสารน้อง ๆ ด้วย อ่านแล้วหิวแทนน้องน้องกับหนูวิวาห์เลยค่ะ
PS.  
Name : pimpim < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pimpim [ IP : 58.9.212.87 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กันยายน 2555 / 13:44
# 2 : ความคิดเห็นที่ 30
เป็นนางเอกที่น่าสงสารจริงๆ
ชีวิตรันทดมากกก
Name : ari_xiah < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ari_xiah [ IP : 171.99.69.246 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กันยายน 2555 / 08:25
# 1 : ความคิดเห็นที่ 29
มาส่งบทที่ 4 แล้วค่ะ ดึกไปหน่อย นักอ่านหลับกันไปหมดหรือยังน้าา 
PS.  ♥ หัวใจของนักเขียน คือ ความสุขของผู้อ่าน ♥
Name : นางเอกนอกบท < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นางเอกนอกบท [ IP : 58.11.213.225 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กันยายน 2555 / 00:35
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android