คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

วิวาห์แสนกล (สนพ.ณ บ้านวรรณกรรม)

ตอนที่ 12 : บทที่ 10: ไฮโซตกอับ


     อัพเดท 12 ธ.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: Romance, Comedy, ครอบครัว, มารยา, เพลย์บอย, วิวาห์, อชิระ, เด็ก, ตลก, ขบขัน, น่ารัก, ฮา, ดราม่า, เล่ห์กล
ผู้แต่ง : น ว ต า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ น ว ต า
My.iD: https://my.dek-d.com/naughtyprincess
< Review/Vote > Rating : 98% [ 10 mem(s) ]
This month views : 25 Overall : 140,354
798 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 649 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
วิวาห์แสนกล (สนพ.ณ บ้านวรรณกรรม) ตอนที่ 12 : บทที่ 10: ไฮโซตกอับ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5811 , โพส : 24 , Rating : 82% / 18 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

 

บทที่ 10 ไฮโซตกอับ

ที่ดินแถบชานเมืองเป็นทำเลดีเหมาะแก่การขยายฐานการผลิตเป็นอย่างมาก เนื้อที่กว้างขวางอีกทั้งการเดินทางมาก็ค่อนข้างสะดวก ถึงแม้ราคาจะสูงเอาการอยู่ แต่ในเมื่อลองคิดถึงประโยชน์ที่จะได้รับในภายหน้า มันคงเป็นการลงทุ้มที่คุ้มค่า

ท่านประธานเดินตามเลขานุการซึ่งคอยนำทาง ชี้ชวนให้ดูพื้นที่โดยรอบ พร้อมทั้งฟังคำอธิบายเกี่ยวกับแปลนสิ่งก่อสร้างต่างๆ ซึ่งจะเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้ตั้งแต่ช่วงเช้าจนเกือบบ่าย กรรมการคนอื่นคงจะรู้สึกเหน็ดเหนื่อยกันแล้ว เขาจึงอนุญาตให้ไปพักผ่อนตามแต่อัธยาศัยกันได้ ในที่สุดตรงนี้จึงเหลือเพียงเขากับเลขานุการและเจ้าหน้าที่นำชมพื้นที่อีกสองสามคน

“นั่นอะไรน่ะ เกิดอะไรขึ้น” ท่านประธานเอ่ยถาม เมื่อได้ยินเสียงเอะเอะเอ็ดตะโรดังลั่น เขาหันไปทางถนนฝั่งตรงข้าม และก็พบความวุ่นวายบางอย่าง กลุ่มชายฉกรรจ์กำลังรื้อแผงขายของของหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งอยู่ เจ้าหล่อนกรี๊ดลั่น พยายามขัดขวางไม่ให้ผู้บุกรุกทำลายแผงขายของแต่ก็ไม่ได้ผลเท่าไร

“ออกไปนะ พวกแก กล้าดียังไงมารื้อแผงฉัน นั่นมันครีมหน้าเด้งจากฝรั่งเศสเชียวนะ”

“ฟังภาษาคนไม่ออกหรือไง ที่ดินตรงนี้ถูกซื้อไปแล้ว เจ้าของใหม่กำลังจะสร้างเป็นโรงงานใหญ่โต ป้าจะมานั่งขายของไม่เข้าท่าแถวนี้ไม่ได้”

“ใครใครป้า” หญิงในชุดผ้าคลุมลูกไม้สีชมพูส่งเสียงคำรามลั่นพร้อมกระโดดไปล็อคคออีกฝ่ายอย่างสู้ตาย

“แกกล้าดีมาเรียกฉันว่า ป้า ฉันเด็กกว่าแม่พวกแกแล้วกัน เจ้าพวกเหลือขอ”

องอาจเบือนหน้าจากภาพกอดรัดฟัดเหวี่ยงอันวุ่นวาย มาถามคนสนิทข้างกาย

“ตรงนั้นก็เป็นที่ดินของเราด้วยใช่ไหม”

“ใช่ครับท่าน ป้าคนนั้นแกมาตั้งแผงขายเครื่องสำอางอยู่ตรงนั้นประจำแหละครับ ไล่เท่าไรก็ไม่ยอมไป ไม่รู้จะดื้อด้านอะไรนักหนา” เลขานุการรายงานเสียงเรียบ ดูจะไม่ใส่ใจจนคล้ายว่าธุระไม่ใช่ แม้แม่ค้าคนนั้นจะถูกผลักออกมาเสียกระเด็นหรือแผงขายของของเจ้าหล่อนกำลังจะราบเป็นหน้ากลองก็ตาม

“ถ้าพวกนั้นเป็นคนของเรา ก็ช่วยไปบอกพวกเขาให้หยุดทำแบบนั้นได้แล้ว”

เลขนานุการเลิกคิ้วอย่างฉงนกับคำสั่งของผู้เป็นนาย

“เอ่อ แต่ท่านประธานครับ

“ฉันบอกให้หยุดไง” องอาจเอ่ยย้ำ น้ำเสียงส่อแววอันตรายแล้ว “ฉันไม่ชอบเห็นใครถูกรังแกแบบนี้ บอกพวกเขาให้หยุดเสีย”

ดังนั้นแม้จะไม่เต็มใจนัก แต่เมื่อเป็นคำสั่งโดยตรงจากท่านประธาน ทุกคนจึงต้องยอมปฏิบัติตาม ฝ่ายวิไลวรรณเอง แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ตาม แต่เธอก็รู้สึกดีใจไม่น้อยที่ร้านค้าไม่ต้องถูกรื้อทำลายอีกทั้งไม่ต้องเจ็บตัวไปมากกว่านี้ เธอตรงไปขอบคุณชายผู้ช่วยชีวิต แต่เขากลับโบกไม้โบกมือไปมา

“ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก ผมเป็นแค่เลขา ที่ต้องขอบคุณน่ะ คือ ท่านประธานต่างหาก” ว่าแล้วก็ผายมือแนะนำไปยังชายสูงวัยในชุดสูทดูภูมิฐานคนหนึ่ง “นี่คุณองอาจ ท่านประธานของผม ท่านเป็นคนช่วยไม่ให้แผงของป้าต้องถูกรื้อ”

 “ท่านประธานเหรอ” วิไลวรรณทวนคำ เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย วินาทีที่สบตากับดวงตาคู่นั้น เธอก็ถึงกับตาพร่าไปในทันที ถึงจะอายุไม่น้อยแล้ว แต่ต้องยอมรับว่า เขาเป็นผู้ชายที่ดูดีมากมากจนทำเอาเธอแทบทรงตัวยืนไม่อยู่ ใจเต้นระส่ำ

โอ๊ะ พ่อจอร์จ คลูนีย์ของฉัน นี่ต้องเป็นพรหมลิขิตแน่เลย

“ขอโทษด้วยนะที่คนของผมเสียมารยาทกับคุณ คุณบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า อ้าว!

องอาจอุทานออกมา ยังไม่ทันจะได้สอบถามอาการดีเลย หญิงแปลกหน้าก็ซวนเซถลามาหาเขา คล้ายว่าจะเป็นลม จนเขาต้องยื่นมือไปประคองเอาไว้

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

“ไม่ค่ะ ฉันไม่เป็นไร ขอบคุณมาก” วิไลวรรณพึมพำ พร้อมเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างหวานซึ้ง

“คุณกรุณากับฉันมากเลย ไม่ทราบว่ามีอะไรที่ฉันพอจะตอบแทนให้คุณได้บ้างไหมคะ”

 

 

“ตอนนี้คุณจะบอกผมได้หรือยัง ว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน”

อชิระตะโกนถามพลางหอบหายใจถี่ ขณะที่เท้ายังคงทำหน้าที่วิ่งต่อไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีจุดหมาย เขาถูกวิวาห์ลากไปตามถนนแคบๆ เขาซอยนั้น ออกซอยโน้นวุ่นวายไปหมด เหนื่อยแทบขาดใจอยู่แล้วไหนจะต้องอุ้มเด็กเล็กซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่เขาเกลียดอีก แต่เขาก็รู้ดีว่า ยังหยุดวิ่งตอนนี้ไม่ได้ เพราะกลุ่มชายฉกรรจ์จอมโหดยังไม่ลดละที่จะติดตามพวกเขา

“พวกแก้งค์อันธพาลนี่เป็นใคร คุณไปมีเรื่องอะไรกับเขาไว้ บอกมาผมมาเดี๋ยวนี้”

“มันไม่สำคัญสำหรับคุณหรอก”

“สำคัญสิ สำคัญมากด้วย” ชายหนุ่มหอบหายใจถี่รัวพลางกระโดดข้ามกล่องไม้ระเกะระกะซึ่งขวางอยู่ นึกสงสัยว่า ตนเองกำลังแข่งวิ่งวิบากอยู่หรือไร

“คุณจะให้ผมมาเสี่ยงตาย โดยที่ไม่รู้อะไรเลยได้ยังไง บอกผมมา ไม่อย่างนั้นผมจะทิ้งเจ้าเด็กน้ำลายยืดไว้ตรงนี้แหละ”

วิวาห์ตาวาว หันขวับมองอีกฝ่ายทำนองว่า ลองเขาทำแบบนั้นดูสิ ได้ตายเดี๋ยวนี้แน่

“คุณอยากรู้เหรอว่า พวกนั้นเป็นใคร ได้ฉันจะบอกให้ พวกนั้นก็คือ อันตรายสำหรับคนรวยๆ อย่างเราไง” เธอเน้นเป็นพิเศษกับคำว่า รวยอย่างออกหน้าออกตา

“พวกมันคือ แก้งค์โจรเรียกค่าไถ่ และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกด้วย ที่ฉันต้องหนีจากการไล่ล่าบ้าระห่ำของพวกมัน”

“แก้งค์โจร นี่คุณคิดว่าผมโง่นักหรือไง” อชิระว่าอย่างไม่พอใจ พลางเอี้ยวตัวหลบขวดเบียร์ซึ่งฝ่ายศัตรูขว้างมาอย่างชำนิชำนาญ “ฝึกมาบ่อยน่ะ” เขาเอ่ยเสริม เมื่อเห็นสีหน้าแบบทึ่งจัดของวิวาห์ ก่อนที่เขาจะเริ่มต้นกล่าวอีกครั้ง

“คุณบอกความจริงผมมาดีกว่า พวกเขาเป็นใคร แก้งค์โจรที่ไหนอยากจะจับยาจกอย่างคุณ คุณไม่ใช่คุณหนูตระกูลดังสักหน่อย”

“ฉันเป็นคุณหนูตระกูลดัง” สาวเจ้ายังปากแข็ง

“ไม่ คุณไม่ใช่ ดูเพิงไม้สับปะรังเคที่คุณซุกหัวนอนนั่นก่อน”

“นั่นมันบ้านเพื่อนของฉัน” เธอตอบอย่างรวดเร็ว ร่างโปร่งบางชะลอฝีเท้าลง หันมองซ้ายแลขวาเพื่อดูว่า ควรจะไปทางไหนต่อดี และแล้วก็ตัดสินใจได้ เธอกระตุกแขนชายหนุ่มเข้าไปในตรอกคับแคกดูสกปรกอย่างร้อนรน

“เพื่อนเหรอ” ชายหนุ่มทวนคำเสียงสูง ดูจากสีหน้าเขาแล้วคงจะไม่เชื่อคำพูดเธอสักเท่าไรหรอก “เหอะ คุณหนูผู้มั่งคั่งมีเพื่อนเป็นยาจกงั้นหรือ ซาบซึ้งดีชะมัด”

“ฉันจะคบเพื่อนแบบไหน มันก็เรื่องของฉัน อันที่จริงแล้วยาจกบางคนยังนิสัยดีกว่าพวกเศรษฐีหลายๆ คนซะอีก”

อชิระค่อนข้างแน่ใจเชียวว่า หลายๆ คนที่กล่าวถึง วิวาห์คงจะนับรวมเขาไปด้วยแน่นอน แต่ช่างเถอะ มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับตอนนี้

“แล้วเด็กสองคนนี้ล่ะ คุณจะอธิบายว่ายังไง” เขาว่าเสียงขุ่น ในขณะที่วิวาห์คว้าเศษอิฐข้างทางปากลับไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์เพื่อสะกัดไม่ให้พวกเขาไล่ตามเธอทัน ซึ่งก็ได้ผล เพราะเศษอิฐก้อนหนึ่งกระแทกเข้าที่กลางแสกหน้าหนึ่งในนั้นอย่างแม่นยำ

 “ความจริงแล้วคุณเป็นพวกแม่ม่ายลูกติดที่คิดอยากจะสบายทางลัด เลยหาจับผู้ชายรวยๆ ล่ะสิ”

“ในหัวคุณมีแต่เรื่องเสื่อมๆ แบบนี้หรือไง”

เสื่อมเหรอมุมปากของชายหนุ่มกระตุกอย่างตึงเครียด หอบหายใจถี่เร็ว

“แล้วมันไม่จริงหรือไง ดูจากเด็กพวกนี้แล้ว ใช่ย่อยนะคุณ คนหนึ่งขาว คนหนึ่งดำ สงสัยจะติดใจของนอกมาก”

“เขาเป็นน้องชายของฉัน” วิวาห์พลั้งปากโดยไม่ทันคิด ต่อเมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่สมควรกล่าวออกไปตอนนี้ เธอจึงแก้คำพูดเสียใหม่ วงแขนบางโอบรัดรอบตัววิคเตอร์ในอ้อมแขนแน่น

พี่ขอโทษนะ

 “เอ้อ ฉันหมายถึง พวกเขาเป็นน้องของเพื่อนสนิทฉัน แต่ฉันรักพวกเขาเหมือนน้องแท้ๆ ต่างหาก”

คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างประหลาดใจ ยากจนแถมยังมีน้องเล็กต้องเลี้ยงดูอีก ฟังดูเหมือนว่า เพื่อนคนนี้ไม่น่าคบเท่าไร แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรกลับไป มือบางก็กระตุกแขนเขาเบาๆ อย่างให้สัญญาณบางอย่าง พวกเขาชะลอฝีเท้ามาหยุดที่มุมตึกในตรอกแคบ หน้ากองขยะเหม็นโฉ่ เธอกวาดตาสายอย่างรวดเร็วและคว้าเอาลังเปล่าใบหนึ่งแถวนั้นขึ้นมา

“ส่งเด็กมานี่”

อชิระไม่รู้ว่า วิวาห์กำลังจะทำอะไร แต่เขารีบส่งเด็กน้อยให้อย่างยินดี เธอประคองวางเด็กทั้งสองลงกับพื้นในมุมเล็กๆ หลังถังขยะ ซึ่งน่าจะเป็นจุดที่มองเห็นได้ยากที่สุด

“ชู่วว์ อยู่เงียบๆ นะ เจ้าวิค คอยดูน้องอย่าให้ส่งเสียงด้วยล่ะ” เธอกำชับ พร้อมครอบกล่องทั้งใบลงไป ถึงแม้มันจะไม่ใช่กล่องที่ใหญ่นัก แต่ก็พอจะซ่อนเด็กตัวเล็กสองคนให้รอดพ้นจากสายตาได้ เมื่อแน่ใจว่าน้องจะไม่เป็นไรแล้ว เธอจึงคิดหาทางรอดให้แก่ตนเอง

อ้อเกือบลืมไป ทางรอดแก่ผู้ชายไร้ประโยชน์ที่ติดสอยห้อยตามเธอมาถึงนี่ด้วยอีกคน

“ลงไปในนั้น”

อชิระตาเหลือก เมื่อเห็นว่าสาวเจ้าชี้ให้เขาลงไปอยู่ที่ไหน

“จะบ้าหรือไง นั่นมันถังขยะนะ!

“ลงไปเร็ว” เธอสั่งอย่างร้อนรน หันมองไปรอบตัวอย่างหวาดระแวง เจ้าหนี้พวกนั้นอาจจะตามมาทันเมื่อไรก็ได้ “ถ้าคุณไม่อยากถูกเฉือนเป็นชิ้นๆ รีบทำตามที่ฉันบอก”

“มีที่มากมายให้ซ่อนตัว แต่กลับมาเลือกเอาถังขยะเนี่ยนะ คุณรู้ไหมว่า เสื้อที่ผมใส่อยู่มันราคาเท่าไร นี่น่ะงานแฮนด์เมดจากอิตาลีเชียว ดังนั้นเมินซะเถอะ ผมจะไม่ลงไปในนั้นเด็ดขาด”

“ตามใจ ถ้ายังไงฉันจะบอกพ่อคุณในงานศพคุณแล้วกันนะว่า ฉันพยายามช่วยแล้ว แต่คุณปฏิเสธ”

ข้างขมับของชายหนุ่มเต้นตุบอย่างตึงเครียดขึ้นมาทันที ชั่วขณะหนึ่งที่เขาได้แต่ยืนนิ่งอย่างลังเล ในที่สุดเมื่อได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกของเหล่าอันธพาลซึ่งใกล้เข้ามา เขาก็ตัดสินใจได้ แม้จะไม่เต็มใจ แต่สุดท้ายเขาก็ยอมลงไปในสถานที่ไม่พึงประสงค์อย่างไม่มีทางเลือกพร้อมกับวิวาห์

นรกสุดๆ

ถังขยะใบนี้ใหญ่กว่าถังขยะทั่วๆ ไปก็จริง แต่มันก็ยังแออัดยัดเยียดเกินไปสำหรับคนสองคนอยู่ดี เรื่องกลิ่นยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะมันเป็นที่ทิ้งขยะของร้านอาหารทะเล ขยะเปียกสารพัดซากสัตว์น้ำซึ่งกำลังเน่าได้ที่จึงส่งกลิ่นเลวร้ายรบกวนจมูกตลอดเวลา

อชิระขยับร่างกายใหญ่โตของตนอย่างอึดอัด เพื่อการซ่อนตัวอย่างแนบเนียนที่สุด พวกเขาต้องนอนราบลงกับขยะสกปรก ตอนนี้ดวงหน้างามอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงคืบด้วยซ้ำ เพราะพื้นที่มีจำกัดจึงทำให้ร่างของคู่หนุ่มสาวเบียดชิดกันอย่างช่วยไม่ได้

ฮืมซ่อนรูปเอาการ ชายหนุ่มคิดอย่างพอใจ เมื่อหน้าอกหน้าใจอีกฝ่ายเฉียดต้นแขนเขาไปโดยไม่เจตนา

นี่ถ้าไม่บังเอิญติดอยู่ในสภาพที่มีขยะเป็นตันอยู่ใต้หลังล่ะก็ เขาคงจะคว้าเธอมาทำอะไรต่อมิอะไรให้สนุกไปแล้ว

ดวงตาคมเพ่งพินิจมองใบหน้าของหญิงสาวอย่างละเอียด เขาเพิ่งจะสังเกตวันนี้นี้แหละว่า ดวงตาของเธอมันสวยเพียงใด ประกายเล็กๆ ในดวงตาคู่นั้นมีอะไรที่แตกต่างไปจากผู้หญิงทุกคนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต ทั้งยังคุ้นเคยอย่างน่าแปลก เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

แต่ที่ไหนกันล่ะ เขาเองก็นึกไม่ออกเหมือนกัน

“พวกมันคงจะไปกันหมดแล้ว” วิวาห์พึมพำรายงานสถานการณ์ ขณะที่เงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าด้านนอกซึ่งค่อยๆ ห่างออกไป “มาเถอะ รีบเผ่นไปจากที่นี่กัน”

ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายเชื้อเชิญให้มากความ อชิระได้สติ รีบสลัดความคิดไม่เข้าท่าออกจากหัว และรีบปีนกลับออกมาจากถังขยะอย่างรวดเร็ว เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่า พวกจอมโหดจะย้อนกลับมาทางนี้หรือไม่ ต่อให้ต้องตายในตรอกแคบๆ แห่งนี้ ก็ขอให้เขาได้อาเจียนเสียก่อนเถอะ

วิวาห์อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ เมื่อเห็นสภาพอันย่ำแย่ของหนุ่มไฮโซซึ่งกำลังโก่งคออาเจียนอยู่ ทั้งเนื้อทั้งตัวของเขามีแต่เศษขยะติดเต็มไปหมด ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้ายับย่น เธอรู้ว่าสภาพของเธอก็คงไม่ได้ดูน่าเกลียดไปน้อยกว่ากันหรอก เพราะน้องชายทั้งสองต่างก็มองดูพวกเธอแล้วหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบอกชอบใจ แต่นั่นล่ะยังไงเธอก็ยังรู้สึกสะใจอยู่ดี จะมีสักกี่ครั้งกัน ที่ขวัญใจสาวน้อยสาวใหญ่อย่างอชิระจะมีกลิ่นตัวเหมือนปูผสมปลาหมึกเน่า

“โสโครกสิ้นดี!” ไฮโซตกอับคำรามออกมา หลังจากโก่งคออาเจียนจนอยู่พักหนึ่ง เขาจึงหันมาตวาดตัวต้นเรื่อง “เพราะคุณคนเดียว ที่ทำให้ผมต้องมาเจอเรื่องบ้าๆ แบบนี้ คุณทำผมเกือบตาย คุณจะรับผิดชอบยังไง”

“แต่คุณก็ยังไม่ตายนี่ใช่ไหม”

“วิวาห์” อีกฝ่ายย้ำเสียงอันตราย ดวงตาคมวาววับ

“คุณไม่ควรลากผมมาเสี่ยงกับปัญหาไม่เข้าท่าของคุณตั้งแต่แรก คุณไม่ละอายใจบ้างเหรอที่ต้องทำให้คนไม่เกี่ยวข้องพลอยเดือดร้อน แล้วยังเสื้อตัวโปรดของผมอีกล่ะ”

“ฉันขอโทษ” มือบางขยับไปเศษฝุ่นผงเท่าที่จะทำได้จากเสื้อราคาแพง “ส่วนเรื่องเสื้อ ฉันจะเอาไปซักให้แล้วกัน”

อชิระดูจะประหลาดใจที่ตัวแสบยอมรับผิดอย่างง่ายดาย เขากำลังจะใจอ่อน ให้อภัยอยู่แล้วเชียว ถ้าบังเอิญเธอไม่พูดประโยคถัดมา

“แต่รู้ไหมมันเป็นความผิดคุณด้วยเหมือนกัน ถ้าคุณไม่อยากรู้อยากเห็นจนเกินควรและสะกดรอยตามฉันมา คงไม่ต้องตกกระไดพลอยโจนแบบนี้หรอก”

ข้างขมับของผู้ถูกตำหนิเต้นตุบ ตกลงนี่มันความผิดของเขาอีกแล้วใช่ไหม เธอพูดราวกับว่า การถูกไล่ล่าจากกลุ่มชายฉกรรจ์พร้อมอาวุธสังหารเป็นการลงโทษอันสมควรแล้วสำหรับ คนที่ชอบ สอดรู้สอดเห็น เรื่องชาวบ้าน  

“คุณนี่เหลือเชื่อชะมัด ไม่เคยคิดโทษตัวเองเลยสักครั้ง”

 “แล้วมันเป็นความผิดฉันเหรอ ที่ฉันต้องถูกโจรเรียกค่าไถ่ไล่ล่า”

“หยุดเรื่องโจรเรียกค่าไถ่งี่เง่านั่นสักที เหลวไหลสิ้นดี ดูก็รู้แล้วว่าเป็นพวกแก้งค์ทวงหนี้นอกระบบ คุณหนูจอมปลอมอย่างคุณคงไปติดหนี้พวกมันไว้เยอะสิท่า มันถึงได้ไล่ล่าซะขนาดนั้น”

“โอเค ฉันจะบอกความจริงให้ก็ได้ พวกมันไม่ใช่โจรเรียกค่าไถ่หรอก แต่เป็นแก้งค์ทวงหนี้โหดที่ตามไล่ล่าเพื่อนฉันและน้องๆ ทีนี้พอใจหรือยัง”

เอาล่ะ ตอนนี้วิวาห์เริ่มรู้สึกแล้วว่า หมอนี่ฉลาดใช่ย่อยเหมือนกัน จริงอย่างที่กวินว่า เธอจะประมาทกับเขาไม่ได้ พอคิดได้ดังนั้นเธอจึงคว้าวินเซนต์มาอุ้ม ส่วนอีกมือก็จูงมือวิคเตอร์เตรียมพร้อมจะหนีกลับบ้าน

บ้านหรือ เธอใจหายเมื่อนึกถึงความจริง เจ้าหนี้พวกนั้นรู้แล้วว่าเธออยู่ที่ไหน พวกมันคงไม่เลิกติดตามแน่ บ้านไม่ใช่สถานที่ปลอดภัยอีกต่อไป น่าเศร้าที่จะต้องยอมรับว่า เธอและน้องๆ ไม่สามารถอาศัยที่บ้านเดิมได้อีกแล้ว และมันก็น่าเศร้าเป็นสองเท่า เมื่อนึกได้ว่า เพิ่งจะจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าไปแท้ๆ แต่กลับไม่ได้อยู่ใช้จนคุ้มราคา

 

วิวาห์ตัดสินใจที่จะแวะไปเก็บของใช้จำเป็นที่บ้านตอนค่ำ ถึงจะรู้ว่ามันเสี่ยง เพราะเจ้าหนี้พวกนั้นอาจจะย้อนกลับมาอีกก็ได้ แต่ถ้าจัดสรรเวลาดีๆ เธอก็คงจะปลอดภัย อย่างน้อยขอให้ได้กลับไปเอาขวดนมกับผ้าอ้อมให้น้องก็ยังดี แต่อย่างว่าล่ะ เธอคงจะทำอะไรได้สะดวกกว่านี้ หากไม่มี จอมจุ้นคอยเดินตามมาตลอดทาง

“คุณเคยเกลียดที่ฉันตาม ไหงตอนนี้คุณกลับมาตามติดฉันซะเอง”

“ผมไม่ได้อยากตามคุณ ที่ผมอุตส่าห์ถ่อสังขารมาถึงนี่ เพราะผมมีธุระจะพูดด้วยต่างหาก” อชิระพูดเสียงแข็ง นึกสงสารตนเองตะหงิดๆ ทำไมเขาต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ “ความจริงแล้ว เพราะข่าวบ้าๆ ที่คุณให้สัมภาษณ์ พ่อของผมเลยอยากชวนคุณไปทานอาหารที่บ้าน”

“ชวนฉันเหรอ” วิวาห์ทวนคำ ความเหนื่อยล้าเมื่อครู่เลือนหายไป กลายเป็นความหวังเต็มเปี่ยมเข้ามาแทนที่ “ได้สิ ฉันจะไป ว่าแต่เมื่อไร”

“เย็นพรุ่งนี้ แต่อย่าคิดนะว่า แค่ได้รับเชิญไปทานข้าวที่บ้าน จะทำให้คุณกลายเป็นคนพิเศษ” ชายหนุ่มพูดดักคอทันที เห็นได้ชัดว่า เหตุการณ์วันนี้ไม่ทำให้เขาปลื้ม ตัวของเขายังติดกลิ่นเหมือนปลาหมึกอยู่เลย “ไม่ว่าคุณจะเป็นยาจก หรือคุณหนู มันก็ไม่แตกต่าง เพราะยังไงผมก็ไม่ชอบคุณอยู่ดี ดังนั้นเลิกหวังลมๆ แล้งๆ ซะ”

เจ้าคนอวดดี ไร้ประโยชน์ต่อให้คุณเป็นเศรษฐีหรือยาจก ฉันก็ไม่ชายตาแลเหมือนกัน เธออยากจะตอกกลับไปแบบนี้เหลือเกิน แต่ทว่าก็ทำไม่ได้ เพราะมีสัญญาสิบล้านคอยค้ำคออยู่

“ทำไมคุณถึงไม่ชอบฉัน” วิวาห์เอ่ยถามตรงๆ งานคงจะง่ายกว่านี้มาก หากได้ฟังจากปากเป้าหมายเองว่าเขาต้องการอะไรและชอบผู้หญิงแบบไหน อย่างน้อยเธอจะได้ปรับกลยุทธ์ได้ถูก

“ตอบง่ายมาก เพราะคุณไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่ผมชอบ คุณมันซอมซ่อ โรคจิตเกินไป”

“งั้นฉันต้องทำยังไงคุณถึงจะชอบ ฉันควรจะเซ็กซี่อย่างรสริน หรือว่าน่ารักอย่างอิงฟ้า”

พอพูดถึง อิงฟ้า คิ้วของชายหนุ่มก็ขมวดเข้าหากันทันที ราวกับเขานึกภาพไม่ออกว่า นางปิศาจจะสามารถกลายร่างเป็นเทพธิดาได้อย่างไร

“อย่าฝันดีกว่า คุณไม่มีวันเป็นอย่างอิงฟ้าได้”

ปฏิกิริยาที่เขาเป็นเวลาพูดถึงอิงฟ้านั้นทำให้วิวาห์ได้คำตอบแน่ชัดบางอย่าง ผู้หญิงที่อชิระคิดจริงจังด้วยคงจะเป็นอิงฟ้า ฉะนั้นเธอจึงตัดสินใจได้ในทันทีว่าควรจะเป็นเหมือนใคร

“ทำไมฉันจะเป็นไม่ได้”

“เพราะอิงฟ้ามีเสน่ห์ในแบบที่คุณไม่วันจะมี เธออ่อนหวาน ใจดี ทั้งยังมีความสามารถรอบด้าน ชนิดที่ผู้หญิงหยาบกระด้างอย่างคุณไม่มีวันเลียนแบบได้หรอก ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ตาม”

วิวาห์คลี่รอยยิ้มเยือกเย็น

“ดี แล้วเราจะได้เห็นกันว่าฉันจะทำได้ไหม สักวักคุณต้องเปลี่ยนใจมาชอบฉัน ไม่สิ รักฉันอย่างหัวปักหัวปำจนต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอฉันแต่งงาน คอยดูแล้วกัน”

อชิระเหยียดยิ้ม คล้ายกำลังดูแคลนในความคิดที่เป็นไปไม่ได้ของหญิงสาว เขาตั้งท่าจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่แล้วใครบางคนก็ขัดจังหวะเสียก่อน

“วา!

พีรเดชซึ่งเดินกระวนกระวายคอยท่าอยู่หน้าบ้านร้องออกมาอย่างดีใจ เขาตรงเข้ามาสวมกอดวิวาห์และเข้ามาอุ้มเด็กๆ อย่างเป็นห่วงเป็นใย พลางละล่ำละลักถาม

 “หายไปอยู่ที่ไหนกันมาคะ พีกลับมา เห็นบ้านเปิดอยู่แต่ไม่เจอใครสักคน ถามไอ้ทิศมันก็ไม่รู้เรื่อง นี่มันก็กำลังออกไปตามหาพวกวาอยู่ พีเป็นห่วงวากับเด็กๆ แทบแย่ เกิดอะไรขึ้น”

“ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง เกิดเรื่องฉุกเฉินขึ้นนิดหน่อย ฉันเลยต้องรีบพาเด็กๆ ออกจากบ้าน”

สหายหนุ่มตั้งท่าจะถามต่อว่า เกิดอะไรขึ้น แต่แล้วเขาก็เปลี่ยนใจ เมื่อเพิ่งสังเกตเห็นว่า มีใครตามวิวาห์กลับมาด้วย สีหน้าของพีรเดชก็เปลี่ยนไปเป็นแข็งกระด้าง

“นี่คุณอชิระ” วิวาห์กล่าวแนะนำ ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันไม่จำเป็น “ส่วนนี่พีรเดช เพื่อนของฉัน”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” พีรเดชกล่าวเสียงเรียบ ปฏิกิริยาของสหายที่ว่าดูเย็นชาแล้วยังเทียบไม่ได้เลยกับของอชิระ อย่างน้อยพีรเดชก็ยังมีมารยาทพอที่จะยื่นมือไปสัมผัสกับอีกฝ่าย ในขณะที่เศรษฐีนิสัยเสียไม่ได้แม้แต่จะกล่าวทักทายเพื่อนของเธออย่างเป็นมิตรด้วยซ้ำ

“นี่น่ะเหรอ เพื่อนยาจกที่คุณพูดถึง”

อชิระมีความสามารถพิเศษในการทำให้คนอื่นรู้สึกด้อยค่าได้เก่งอย่างน่าเหลือเชื่อ ทั้งสายตาและรอยยิ้มของเขามีไว้เพื่อเหยียดหยามผู้อื่นโดยเฉพาะ เขากำลังใช้สายตาก้มสำรวจหนุ่มหน้าหวานพูดจาหน่อมแน้มตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างประเมิน พอมายืนเทียบกันอย่างนี้ ความสูงใหญ่ของอชิระทำให้พีรเดชกลายเป็นเจ้าเตี้ยไปในพริบตา และเขาก็ไม่รีรอเลยที่จะใช้ข้อได้เปรียบนี้ข่มผู้อื่น

“คุณหน้าคุ้นๆ เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า”

ก่อนที่พีรเดชจะอ้าปากตอบว่า ไม่อชิระก็นึกขึ้นได้เสียก่อน เขาดูจะความจำดีเป็นพิเศษเชียวเมื่อมันเกี่ยวกับผู้หญิงที่เขาชอบ

“ที่งานแฟชั่นโชว์ คุณอยู่ในงานกับอิงฟ้านี่ใช่ไหม” ดวงตาของผู้ถามยิ่งไม่เป็นมิตรมากขึ้น เมื่อพีรเดชพยักหน้ายอมรับ อุ้งมือใหญ่บีบรัดเข้าหาตนเองแน่น ราวกับเขากำลังชั่งใจอยู่ว่า ควรจะชกหน้าหนุ่มผู้ไม่รู้จักเจียมตัวดีหรือไม่

“พวกคุณดูสนิทสนมกันดีนี่ ไม่ทราบว่าคุณกับอิงฟ้า

“เรื่องนั้นผมไม่จำเป็นต้องบอกคุณ” วิศวกรหนุ่มชิงพูดดักคออีกฝ่าย “ผมกับอิงฟ้าจะมีความสัมพันธ์ยังไงต่อกัน มันก็ไม่เกี่ยวกับคุณสักนิด”

ดวงตาคมของอชิระหรี่ลงอย่างไม่พอใจ วิวาห์คิดว่าเขาคงจะตะบันหน้าสหายของเธอเสียแล้วสิ แต่ที่เขาทำกลับเป็นเพียงการเผยอยิ้มเย็นเท่านั้น

“รู้ล่ะ พวกคุณสองคุณคงมีความสัมพันธ์ที่พิเศษต่อกันมากสินะ”

“มากกว่าที่คุณจะคาดถึงแล้วกัน”

“เหรอ พิเศษมากกว่าครอบครัวของคุณหรือเปล่า ชักอยากรู้แล้วสิ”

คิ้วเข้มของพีรเดชขมวดมุ่นเป็นปมทันที เขากระชับวงแขนที่โอบรอบตัวเด็กน้อยมากขึ้นอย่างตึงเครียด

 “คุณอยากจะพูดอะไรกันแน่”

อชิระปรายตามองพีรเดชและเด็กน้อยทั้งสองอย่างนึกสมเพช

 “หัดเจียมตัวเองซะบ้าง ตราบใดที่คุณยังต้องกระเตงทารกน้ำลายยืดวิ่งหนีเจ้าหนี้หัวซุกหัวซุนล่ะก็ คุณไม่เหมาะที่จะคบกับผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น ไม่ต้องพูดถึงอิงฟ้า คุณกับเธอเหมือนอยู่ห่างกันคนละโลก”

วิศวกรหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น เขาคงอยากจะถามเต็มแก่แล้วว่า อชิระกำลังพูดถึงอะไรกันแน่ แต่เมื่อวิวาห์เอื้อมมือไปสัมผัสแขนและพยักหน้าให้ เขาจึงเข้าใจความหมายได้ อชิระไม่ได้พูดถึงตัวเขา แต่กำลังพูดถึง ไม่สิ ดูถูกเพื่อนของเขาอยู่ต่างหาก

“พูดตรงๆ ผมรู้สึกเวทนาในสภาพแร้นแค้นของคุณนะ ต้องแออัดอยู่ในเพิงไม้สับปะรังเคแถมยังต้องคอยหลบพวกเจ้าหนี้โหดไม่เว้นแต่ละวัน อยากไปให้พ้นจากสภาพน่าหดหู่แบบนี้ไหม ถ้าอยากผมช่วยคุณได้”

ว่าแล้วอชิระก็ล้วงกระเป๋าเงินออกมาโบกไปมา

“ขอเพียงคุณรับปากว่าจะไปให้พ้นจากชีวิตของอิงฟ้าซะ ผมพร้อมจะช่วยเหลือคุณ ว่าไงอยากให้ช่วยปลดหนี้ให้ หรือว่าอยากได้บ้านใหม่ดีๆ สักหลังล่ะ”

คุณอยากให้ผมเลือกเหรอพีรเดชส่งเสียงต่ำอันตราย ในขณะที่อีกฝ่ายไหวไหล่อย่างวางท่า

ใช่ เลือกมาสิ ถึงคุณจะจนแต่ก็ไม่น่าโง่หรอก โอกาสดีผ่านมาแล้วก็รีบฉกฉวยไว้ซะสิ

พีรเดชวางเด็กน้อยที่ตนเองอุ้มลงกับพื้น พร้อมกระซิบบอก

ปิดตาไว้นะ เด็กๆ

วินเซนต์และวิคเตอร์พยักหน้าและปิดตาตนเองอย่างพร้อมเพรียง วิวาห์ไม่รู้ว่าสหายกำลังจะทำอะไร มันเกิดขึ้นเร็วมาก ชายหนุ่มขยับเข้าไปหาอชิระ และทำในสิ่งที่เธอไม่คาดคิดว่า คนสุภาพแบบเขาจะกล้าทำ พีรเดชปล่อยหมัดลุ่นๆ ใส่ใบหน้าของเศรษฐีหนุ่มเต็มแรง

ถ้าผมจะต้องเลือก ผมก็ขอเลือกที่จะทำแบบนี้ไง!”

อชิระแทบพูดอะไรไม่ออก ดวงตาเข้มฉายแววกราดเกรี้ยวยิ่งกว่าเดิม เขาเสียหลักเซถลา โทรศัพท์มือถือกระเด็นหล่นลงบนพื้นใกล้พงหญ้า แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครสังเกตเห็น

“นี่คุณกล้าดียังไง!

“ผมแค่อยากเรียกสติคุณ เผื่อบางทีคุณจะนึกออกว่าเงินซื้อไม่ได้ทุกอย่าง ถึงเราจะจน แต่เราก็มีศักดิ์ศรี เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่คุณไม่มีสิทธิมาดูถูก”

เพลย์บอยตัวร้ายปล่อยเสียงหัวเราะเย้ยหยัน ใช้หลังมือป้ายเช็ดเลือดที่มุมปาก

“หึแล้วคุณต้องเสียใจกับสิ่งที่คุณทำลงไปวันนี้แน่”

“ไม่หรอก ผมไม่เสียใจ” พีรเดชตอบทันควันอย่างไม่สะทกสะท้าน “และจะบอกอะไรให้ ดูจากสภาพแล้ว ตอนนี้คนที่น่าสมเพชที่สุดก็คือ คุณ ไม่ใช่ผม เข้าใจซะใหม่ด้วย”

วิวาห์อยากจะเดินไปตบบ่าและพาพีรเดชไปเลี้ยงข้าวสักมื้อจริงๆ ไม่รู้ว่าเขาไปเอาท่าเท่ๆ ดั่งพระเอกละครหลังข่าวแบบนั้นมาจากไหน แต่ต้องยอมรับว่า เขาสั่งสอนเจ้าคนอวดดีได้อยู่หมัด ดูจากสีหน้าแทบคลั่งของอชิระตอนนี้ก็พอจะรู้แล้ว

สะใจเป็นบ้า!

แต่ต่อให้เธออยากหัวเราะออกมาดังๆ ก็ทำไม่ได้ สัญญาสิบล้านทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจำใจเดินเข้าไปสอบถามอาการคนที่ถูกทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจมาหมาดๆ ด้วยท่าทีซึ่ง พยายามเป็นห่วงให้มากที่สุด

“อย่ามายุ่งกับผม” อชิระเหมือนจะรู้ตัว เขารีบปัดมือบางซึ่งพยายามจะตรวจดูบาดแผลออกไปอย่างไม่ใยดี ดวงตาเข้มเต็มไปด้วยประกายดุร้าย มองมาที่เธอและสหายหนุ่มทีอย่างเอาเรื่อง

 “ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพวกคุณถึงคบกันได้ ป่าเถื่อนเหมือนกันทั้งคู่”

“เป็นคนป่าเถื่อนที่มีน้ำใจซะด้วย ในบ้านมีห้องอาบน้ำนะ ถึงจะโกโรโกโสไปหน่อย แต่คุณจะใช้ล้างเนื้อล้างตัวก็ได้ ” วิวาห์พูดยิ้มๆ พยักเพยิดไปทางบ้านไม้ทางด้านหลัง แต่อย่างที่คิดไว้ เขาไม่ยอมรับความหวังดี “อย่าหยิ่งนักเลย ดูสภาพคุณตอนนี้ซะก่อน คุณคงไม่อยากกลับไปทั้งอย่างนี้หรอก”

อย่างไรก็ตามถึงแม้จะโน้มน้าวด้วยเหตุผลใดๆ อชิระจอมหยิ่งยะโสก็ไม่ยอมรับความช่วยเหลืออยู่ดี บางทีเขาอาจจะยังแค้นที่เธอทำให้เขาต้องตกอยู่ในสภาพน่าขายหน้าแบบนี้ก็ได้ ในที่สุดเขาจึงตัดสินใจโทรเรียกคนรถมารับ แต่ก็พบปัญหาอีก เมื่อหาโทรศัพท์ตนเองไม่พบ บางทีเขาอาจจะทำหล่นไปตอนวิ่งหนีเมื่อครู่ก็เป็นได้ ดังนั้นจึงต้องขอยืมโทรศัพท์ของวิวาห์อย่างไม่มีทางเลือก และกลับไปทั้งๆ ที่อยู่ในสภาพสุดโทรมอย่างนั้น ชนิดที่ว่าใครเห็นก็ต้องสงสัยว่า นี่คือ เศรษฐีหรือยาจกกันแน่

“แล้วเจอกันพรุ่งนี้ตอนเย็น”

ราวกับเป็นคำแสนร้ายกาจ ไฮโซตกยากชะงักฝีเท้าซึ่งกำลังจะขึ้นรถยนต์ทันที เขาหันมามองวิวาห์ซึ่งกำลังโบกไม้โบกมืออย่างขุ่นเคือง

“อย่าบังอาจเสนอหน้าไปที่บ้านผมเชียว”

“ทำไม ก็ในเมื่อพ่อคุณชวนฉันแล้วนี่ หรือว่าคุณอยากมีปัญหากับพ่อล่ะ”

“ปัญหาในครอบครัวผมสะสางเอาเองได้ อย่างน้อยมันคงดีกว่าการจะต้องทนกับพฤติกรรมน่ารังเกียจของคุณ ดังนั้นทางที่ดีคุณควรไปให้พ้นหน้าผมซะ ผมไม่ใจดีกับคุณแบบนี้ตลอดไปหรอก”

หญิงสาวไหวไหล่อย่างไม่เกรงกลัว

“แล้วถ้าฉันไม่ยอมไปล่ะ คุณจะทำอะไรฉันได้”

สีหน้าของเขาดูน่าขนลุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกราวกับมัจจุราชที่รอจังหวะมารับวิญญาณ เขากำมือแน่นจ้ำพรวดเข้ามาหาหญิงสาว วิวาห์คิดว่า เขาคงจะตั๊นหน้าเธอสักหมัดแล้วสิ แต่ไม่เลย มือใหญ่เพียงแต่เอื้อมมาบีบหน้าเธอไว้เพื่อให้จ้องสบตากับเขาเท่านั้นดวงตาสีนิลคู่นั้นเปล่งประกายวาววับบ่งบอกอำนาจที่เหนือกว่า

“ความอดทนของผมมีจำกัดนะ วิวาห์ ถ้าคุณไม่ยอมไปซะตั้งแต่ตอนนี้ คุณจะต้องเสียใจไปชั่วชีวิตแน่”

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันไม่เสียใจ”

“คิดดีแล้วเหรอ” มือใหญ่ออกแรงบีบที่ใบหน้าเธอมากขึ้น “ถ้ายืนยันอย่างนี้ ผมก็นับถือในความพยายามของคุณ เอาล่ะ คุณจะได้ในสิ่งที่ต้องการ”

วิวาห์ทวนถามอย่างไม่เข้าใจความหมาย

“สิ่งที่ต้องการงั้นหรือ”

“ใช่ สิ่งที่คุณต้องการไง บางทีผมอาจจะชอบคุณก็ได้ แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียตบแต่งอย่างที่คุณฝันหวานหรอกนะ ไม่มีวัน”

ใบหน้าคมเงื้อมมาใกล้เสียจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่าผ่านผิวแก้มและริมฝีปากของเธอ มุมปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้มชั่วร้าย

“คนอย่างคุณอย่างดีที่สุดก็เป็นได้แค่ นางบำเรอชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ไม่มีทางเป็นตัวจริงของใครได้ จำเอาไว้ให้ขึ้นใจเถอะ”



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
วิวาห์แสนกล (สนพ.ณ บ้านวรรณกรรม) ตอนที่ 12 : บทที่ 10: ไฮโซตกอับ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5811 , โพส : 24 , Rating : 82% / 18 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 24 : ความคิดเห็นที่ 434
อย่าเปลี่ยนคำพูดหล่ะ อชืระ
Name : Giftfiiz Oh Ho < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Giftfiiz Oh Ho [ IP : 27.130.24.237 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มิถุนายน 2556 / 02:37
# 23 : ความคิดเห็นที่ 244
อย่ากลืนน้ำลายตัวเองละ
PS.  ติดใจจีงเข้ามาทักทาย ตินิดเพราะรักเธอ
Name : nunpanu < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nunpanu [ IP : 171.98.104.169 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ธันวาคม 2555 / 19:32
# 22 : ความคิดเห็นที่ 194
ใช่ๆ ปากมอมสุดๆ  อยากให้พีพีจัดการอีกรอบ  บอกได้คำเดียวเกลียดอชิระสุดๆ   และหมั่นไส้อชิระสุดๆ   ขอย้ำอีกครั้งต่อไปอยากให้อชิระเป็นฝ่ายตามตื้อ  ตามง้อขอความรักจากวามากๆๆๆๆๆๆๆ...
เกลียดนายอชิระ

PS.  
Name : เมมฟิส < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมมฟิส [ IP : 115.67.71.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 พฤศจิกายน 2555 / 13:42
# 21 : ความคิดเห็นที่ 193
อยากให้ถึงวันนั้นไวๆจริงๆเลย
Name : opp [ IP : 171.98.14.117 ]

วันที่: 19 พฤศจิกายน 2555 / 01:04
# 20 : ความคิดเห็นที่ 192
ปากมอมจิง
น่าให้พีจังจัดอีกรอบ
PS.  เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์คร่าาาา V( = . < )V
Name : MooGaM < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MooGaM [ IP : 27.55.10.183 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤศจิกายน 2555 / 22:54
# 19 : ความคิดเห็นที่ 191
พี่พี!!!
PS.  อะเน้อ_____:๑:;x___สิ่งที่เคยมี... เหลือเพียงอดีตกับความว่างเปล่า :"{ ไปๆมาๆ ชั้นไม่ใช่ 7-11 นะหล่อน!!!
Name : Mier :) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mier :) [ IP : 125.24.117.232 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤศจิกายน 2555 / 22:51
# 18 : ความคิดเห็นที่ 190
รอติดตามต่อค่ะ
PS.  
Name : pimpim < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pimpim [ IP : 58.9.210.236 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤศจิกายน 2555 / 22:15
# 17 : ความคิดเห็นที่ 189
รักพีจัง เท่สุดๆ อยากให้คู่กับอิงฟ้าจัง น่ารักทั้งคู่อ่ะ
Name : domi-dekd < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ domi-dekd [ IP : 61.90.75.139 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤศจิกายน 2555 / 20:29
# 16 : ความคิดเห็นที่ 187
ใช่ๆ  พี่พีเจ๋งสุดๆ  ได้ใจคนอ่านเต็ม   สุดยอด  สะใจมากๆ  และยังให้เด้กๆปิดตาอีกด้วย  อยากให้ต่อไปอชิระเป็นฝ่ายตามตื้อ   ตามง้อ ตามหึงหวง  ขอความรักจากวามากๆ  หมั้นไส้อชิระสุดๆๆๆๆ...

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 พฤศจิกายน 2555 / 12:22

PS.  
Name : เมมฟิส < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมมฟิส [ IP : 115.67.102.231 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤศจิกายน 2555 / 12:15
# 15 : ความคิดเห็นที่ 186
คุณพี ยอดมากที่ไม่ยอมให้เด็กๆเห็นภาพของความรุนแรง
PS.   ขอบคุณสำหรับนิยาย ขอเป็นพลังและกำลังใจให้ไรเตอร์ค่ะ
Name : muLaTAE < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ muLaTAE [ IP : 110.168.215.88 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤศจิกายน 2555 / 11:38
# 14 : ความคิดเห็นที่ 185
กรี๊ดดดดด 
พีจ๋าาา  ....ได้ใจคนอ่านไปเต็ม
แมนมั๊กๆค่ะ

อิอิ
PS.  เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์คร่าาาา V( = . < )V
Name : MooGaM < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MooGaM [ IP : 27.55.1.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤศจิกายน 2555 / 05:51
# 13 : ความคิดเห็นที่ 184
พีคะ เจ๋งคะ >.<
PS.  อะเน้อ_____:๑:;x___สิ่งที่เคยมี... เหลือเพียงอดีตกับความว่างเปล่า :"{ ไปๆมาๆ ชั้นไม่ใช่ 7-11 นะหล่อน!!!
Name : Mier :) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mier :) [ IP : 125.24.113.11 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤศจิกายน 2555 / 21:31
# 12 : ความคิดเห็นที่ 183
สมๆ ><
Name : z-par < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ z-par [ IP : 27.130.74.124 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤศจิกายน 2555 / 21:00
# 11 : ความคิดเห็นที่ 182
แบบไหนเอ่ย
PS.  นักบวชหญิงเนเฟอร์ไนล์ มาริอัส Priestess Nefernile Marius
Name : nefertari < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nefertari [ IP : 110.169.133.21 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤศจิกายน 2555 / 20:05
# 10 : ความคิดเห็นที่ 181
สมนำหน้าพระเอกอ่ะ 55 
PS.  
Name : ✖ bAzzA✖ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ✖ bAzzA✖ [ IP : 49.49.129.107 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤศจิกายน 2555 / 17:13
# 9 : ความคิดเห็นที่ 178
ไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้าอชิระดีน้อ

กวิน หาบ้านให้อยุ่เรยยย
PS.  เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์คร่าาาา V( = . < )V
Name : MooGaM < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MooGaM [ IP : 27.55.143.190 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤศจิกายน 2555 / 00:38
# 8 : ความคิดเห็นที่ 177
วิวาห์สู้ๆ
PS.  อะเน้อ_____:๑:;x___สิ่งที่เคยมี... เหลือเพียงอดีตกับความว่างเปล่า :"{ ไปๆมาๆ ชั้นไม่ใช่ 7-11 นะหล่อน!!!
Name : Mier :) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mier :) [ IP : 125.24.130.74 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2555 / 22:47
# 7 : ความคิดเห็นที่ 175
แลดูสงสารอชิระน๊
Name : GreeN_Te@ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ GreeN_Te@ [ IP : 58.9.167.72 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2555 / 16:42
# 6 : ความคิดเห็นที่ 174
55555555 ดูไม่จืดเลยงานนี้คุณอชิระ 


รอที่เหลือนะคะ

PS.  
Name : pimpim < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pimpim [ IP : 58.9.209.155 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2555 / 16:21
# 5 : ความคิดเห็นที่ 173
แม่ของวารึเปล่า ปิ๊งพ่อของอชิระอีกด้วย ดูเหมือนเรื่องจะยุ่งเข้าไปใหญ่แล้ว แต่สนุกตอนที่วากับอชิระวิ่งหนีเจ้าหนี้มากๆ ชอบวาจัง ฉลาด มีไหวพริบดี
PS.  
Name : เมมฟิส < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมมฟิส [ IP : 115.67.39.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2555 / 14:16
# 4 : ความคิดเห็นที่ 171
ชอบวิวาห์อ่ะ เธอช่างกล้าและบ้าบิ่นเสียจริง
Name : กิม [ IP : 110.49.251.100 ]

วันที่: 10 พฤศจิกายน 2555 / 23:02
# 3 : ความคิดเห็นที่ 170
จะมีน้องให้วิวาห์อีกมั้ยคะคุณแม่ของวิวาห์ แค่นี้วิวาห์ก็เลี้ยงไม่ไหวแล้วล่ะมั้ง --*
Name : z-par < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ z-par [ IP : 171.7.239.238 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤศจิกายน 2555 / 19:32
# 2 : ความคิดเห็นที่ 169
นี้แม่วาหรือเปล่าน่ะ? อย่าสร้างปัญหาเลยเจ๊~ แค่นี้ วาก็วิ่งเหนื่อยละ
PS.  อะเน้อ_____:๑:;x___สิ่งที่เคยมี... เหลือเพียงอดีตกับความว่างเปล่า :"{ ไปๆมาๆ ชั้นไม่ใช่ 7-11 นะหล่อน!!!
Name : Mier :) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mier :) [ IP : 125.24.128.139 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤศจิกายน 2555 / 16:07
# 1 : ความคิดเห็นที่ 166
มารอล่วงหน้าจะมีข่าววิ่งกระเตงฟัดออกมาอีกไหม> <
Name : wetty-extra.s < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wetty-extra.s [ IP : 125.24.175.249 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤศจิกายน 2555 / 20:54
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android