Fic Reborn 1896 พอเถอะ!!ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว

ตอนที่ 39 : ตราบสิ้นลมหายใจ 100% อวสาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,054
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 ม.ค. 56

 

Tumblr_lplkxmjw9o1qc1wg1o1_500_large






“อ๊ายยย ทำไมฮารุถึงไม่ได้!

“ใคร ไหนใครได้ดอกไม้!”  เรียวเฮไฟลุก

 

“อุ้ย ฉันได้อ่า”   โกคุเดระยืนอยู่หลังสุดรับไว้ได้ด้วยมือขวาข้างเดียวเพราะอีกข้างใส่เฝือกอยู่

 

“ฮาฮิ! คุณโกคุเดระมาแย่งดอกไม้ของฮารุทำไมค่ะ”  ฮารุกำหมัดใส่เพราะความเสียเซ้ว

“เอ้า ก็เธออยากเตี้ยเองทำไมหล่ะ!

“อ้าวแบบนี้โกคุเดระจะได้แต่งงานเป็นคนต่อไปงั้นสินะ”  

ยามาโมโตะแซวโกคุเดระเขินใหญ่แล้ว

“แต่งงานอะไรเล่า”  

“แต่งงานอะไร๊ เมียยังอยู่ในป่าอยู่เลย”  

เรียวเฮเอาบ้าง คราวนี้โกคุเดระเขินจนต้องไล่เตะเขาเลยทีเดียว

“เมียอะไรหะ ไอ้หัวสหนามหญ้า!

“ฮ่าๆๆ ไม่ใช่เมียแล้วทำไมต้องอายด้วย”   เรียวเฮวิ่งหนีโกคุเดระก็วิ่งตามไป

“เมียแกก็อยู่ในป่าเหมือนกันแหละไอ้บ้า!

 

โคลมและฮิบาริยืนมองพวกเขาแล้วก็อดยิ้มไม้ได้ วันนี้เป็นวันที่เขาและเธอมีความสุขมาก

“วันนี้คุณสวยมากเลยรู้มั้ยเจ้าสาวของผม”

“คุณก็หล่อมากเหมือนกันค่ะ ไม่สิคุณหล่อทุกวันอยู่แล้วล่ะ”   โคลมทำสายตาค้อนใส่

“หึหึ  ผมก็ว่างั้นแหละ”   ฮิบาริยิ้มร่า

 

“ไปเข้าหอกันเถอะ ผมอยากจะเข้ามานานแล้ว”

“คนบ้า”

เขาโอบกอดเธอเดินออกไปแล้วผ่านจุดที่ทุกคนที่ยืนอยู่ ฮิบาริหยุดแล้วยกทอนฟาขึ้นมา

 

“พวกคุณสุมหัวอะไรกัน จะขย้ำให้เละ”

 

“โน้วววววววว”

สึนะและทุกคนพากันวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงไปตามๆกัน

 

 

พอตกกลางคืนเวลาที่คุณสามีรอคอยก็มาถึง เวลาเข้าหอนั่นเอง ภายในห้องหอที่บ้านของเขา

ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม ผ้าปูบนเตียงถูกโรยด้วยกลีบกุกลาบเป็นรูปหัวใจ  ฮิบาริอุ้มโคลมไป

วางลงบนเตียง  แล้วปลดเน็กไทค์ของตัวเองออก

 

“ไม่อาบน้ำก่อนหรอค่ะ”

“ไม่ต้องอาบหรอก ทำมันทั้งแบบนี้แหละ”  

ฮิบาริลงมือรูดซิบชุดเจ้าสาวออก แล้วขบเม้มเนินอกที่อวบอิ่มกว่าเดิมเพราะฮอร์โมนในร่างกาย

ที่ปรับตัวของคนกำลังจะมีลูก มันใหญ่จนแทบจะล้นออกมาจากชุดเจ้าสาวที่เกาะออกตัวนี้

“บ้า! นี่คุณจะทำจริงๆหรอ ฉันท้องอยู่นะ”

“ก็ผมจะเข้าไปทักทายลูกนี่ไง ไม่รู้หรอว่าเขาให้มีอะไรกันตอนท้อง ลูกเกิดมาจะได้ตาโต”

โคลมทิ้งตัวลงไปบนฟูก โอบกอดเขาไว้ แล้วค่อยๆปลดกระดุมเสือตัวในที่ฮิบาริใส่อยู่ออกจน

หมดและเหวี่ยงมันออกไป

“เขานี่ใครหรอค่ะ”  

 คนข้างบนแสยะยิ้มร้ายแล้วตอบกลับไป

“เขาชื่อ ฮิบาริ เคียวยะ น่ะ” 

“ฮ่า ว่าแล้วเชียว แต่ว่าเบาๆหน่อยนะเดี๋ยวลูกจะตกใจ”

“หึ”

ฮิบาริก้มลงไปใต้กระโปรงนั่น แล้วเขากับเธอก็สานสัมพันธ์รักกันอีกครั้ง

 

ในค่ำคืนเดียวกัน ที่บ้านของซาวะดะ สึนะโยชิ ก็กำลังจัดงานวันเกิดให้โกคุเดระมือขวาของเขา

ที่บังเอิญเกิดวันเดียวกับวันที่โคลมแต่งงานพอดี ม่าม๊าของสึนะทำอาหารมากมายรวมถึง เค้ก

วันเกิดที่เบียงกี้ทำให้น้องชายสุดที่รักด้วย ทุกคนมากันครบ ดีโน่ก็มาด้วยนั่งทานอาหารอยู่

บนโต๊ะกับรีบอร์นและเบียงกี้   แรมโบ้กับอี้ผิงกำลังแย่งของกินกันจนวิ่งวุ่นวายไปหมด

“น่องไก่เป็นของคุณแรมโบ้คนเดียว”

“แรมโบ้ อย่ากินคนเดียวสิ”

 

“ฮายาโตะกินเค้กของพี่หน่อยสิจ๊ะ”

โกคุเดระหันหน้าหนีแล้วเบ๊ะปากให้

“ใครจะไปบ้ากินเค้กของอาเจ๊กันเล่า”

 

ทุกคนพากันมาอวยพรให้เขา พวกเคียวโกะและฮารุก็กำลังนั่งคุยกันอยู่ข้างใน ยามาโมโตะกับ

เรียวเฮก็เช่นกันนั่งดื่มชนแก้วเหล้ากันอยู่กลางสนามหญ้า ฟีโอน่าก็มาด้วย แต่ทำไมเจ้าของวัน

เกิดถึงได้รู้สึกเหงาทั้งๆที่อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย ชายหนุ่มแอบหลบมานั่งคนเดียวที่สวนหลัง

บ้านเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มีดวงดาวสุกสกาว

“ตอนนี้เธอจะทำอะไรอยู่นะโกโก้ เธอจะคิดถึงชั้นเหมือนที่ชั้นคิดถึงเธอหรือป่าว” 

 

เขานั่งอยู่แบบนั้นได้สักพักสึนะก็เดินออกมาตาม เพราะได้เวลาเป่าเทียนแล้ว โกคุเดระเดิน

ตามเข้าไป แล้วฮารุก็ถือเค้กที่เธอกับเคียวโกะช่วยกันทำมาออกมา พวกเขาทุกคนร้องเพลง

วันเกิดให้ เจ้าของวันเกิดรู้สึกดีมากๆที่ทุกคนตั้งใจทำมาให้เขา แล้วเป่าเทียนเมื่อเพลงจบลง

ทุกคนต่างกันพาเอาของขวัญที่ตัวเองนำมามอบให้กับเจ้าของวันเกิด ยามาโมโตะเดินมาคน

แรก เขายื่นไม้เบสบอลผูกโบว์ให้โกคุเดระ

 

“อะ ฉันให้ อิอิ”

“แกจะเอาไม้เบสบอลมาให้ฉันทำไมว่ะ”   แต่เขาก็รับไว้

“นี่ค่ะ ของฮารุกับเคียวโกะนะค่ะ”  

ของฮารุกับเคียวโกะใส่รวมไว้ด้วยกัน คนต่อไปคือม้าพยศดีโน่ และแล้วเขาก็รับของจากทุกคน

จนครบ เหลือก็แค่ของขวัญจากสึนะเท่านั้น

“ของขวัญของฉันน่ะ กล่องใหญ่จนยกแทบไม่ไหวเลยล่ะ”

“อะไรหรอครับ”  คนสงสัยเอ่ยถาม

“หึหึ”

 สึนะอมยิ้มแล้วดีดนิ้วขึ้น ไม่นานของขวัญของเขาก็มาถึง  ภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้โกคุเดระ

ดีใจจนพูดอะไรไม่ถูก เพราะของขวัญชิ้นนี้มันคือสิ่งที่เขาต้องการที่สุดในเวลานี้  โกโก้เดินเข้า

มาหาเขา ตอนนี้เธอไม่ได้แต่งกายเป็นคนป่าอีกแล้ว แต่อยู่ในชุดกระโปรงสีขาวน่ารักเชียว

สึนะตั้งใจจะทำให้เขาเซอร์ไพร์ แล้วมันก็ได้ผลสุดๆ ของขวัญจากบอสถูกใจเขามาก

 

“โกโก้”  เขาดึงเธอเข้ามากอดทันทีที่หญิงสาวเดินมา

“ฉันจะมาอยู่กับพี่แล้วนะ ไอริสบอกว่าจะช่วยดูแลปู่ให้เอง”

“ฉันให้ทางวองโกเล่จัดการเรื่องทุกอย่างให้แล้วล่ะ โกโก้จะมาเรียนที่นามิโมริ”

“จริงหรอครับรุ่นที่สิบ”

“ใช่ แต่ว่าจะให้เธอพักอยู่ที่ไหนเนี่ยสิ คือปัญหา” 

สึนะแกล้งถาม  แต่โกคุเดระรีบตอบขึ้นมาทันที เสียงดังจนคนอื่นสะดุ้ง

“ก็ให้พักอยู่กับผมสิครับ!

“ฮ่าๆ ฉันก็ไม่ได้ว่าไรนิ”   

 

ขณะที่โกคุเดระกำลังดีใจอยู่นั้นคนๆนี้เข้ามาถึง ซาซางาวะ เรียวเฮมัวแต่เมาจนลืมให้ของขวัญ

กับเจ้าหัวปลาหมึก เขาเดินดุ่มเข้าไปอย่างมึนเมาแล้วยื่นของขวัญกล่องเล็กๆให้เจ้าของวันเกิด

ว่าแต่ว่ากล่องสีชมพูลายสตอเบอร์รีซะด้วย มันคืออะไรกันนะ

 

“อะเจ้าหัวปลาหมึก เอาไปแล้วใช้ด้วยนะ”  พูดด้วยน้ำเสียงเมามาก

โกคุเดระรับมันมาแล้วมองดูใกล้ๆ ทำให้เขาควันออกหู

“ไอ้บ้า! แกเอาถุงยางอนามัยมาให้ชั้นทำไม หึ้ย” 

“ฉันไม่รู้ ฉันเมา”

โกคุเดระกำลังจะไล่เตะเรียวเฮอีกครั้ง แต่สึนะมาขวางไว้สะก่อน

“เดี๋ยวก่อนครับ ผมลืมบอกไปว่าเด็กของคุณพี่ชายก็มาด้วยนะ”

 

“เรียวเฮจ๋า!” 

สึนะพูดจบแม่นาตาลียอดยาหยีก็วิ่งพรวดเข้ามาเกาะแขนเรียวเฮติดหนึบ จนเรียวเฮที่กำลัง

กำลังเฮฮายืนนิ่งไปเลย โลกนี้ช่างมืดมน หมดสิ้นกันแล้วชีวิตนี้ เขามองหน้าสึนะแล้วยืนกัดฟัน

กรอดๆ

“แกไม่ถามฉันสักคำเลยนะ ซาวาดะ” 

“หึหึ”

สึนะยิ้มอย่างสะใจแล้วเดินหนี ที่เอานาตาลีมาด้วยเพราะจะได้ดับความกระล่อนของ

ผู้พิทักษ์อรุณจอมหื่นนี่ซะบ้าง

“นี่นาตาลี เธอแค่มาเที่ยวใช่มั้ย เดี๋ยวก็จะกลับไปใช่มั้ย”   

เรียวเฮกัดฟันถาม  นาตาลีก็ยังคลอเคลียต่อไป เธอหวังจะจับเขาอย่างสุดตรีน

“บ้าหรอ ฉันก็จะมาอยู่กับนายไง”   

“หมดกัน ชีวิตผู้ชายลัลล๊าของฉันนนนน!!!

 

 

ห้าเดือนต่อมา อะไรๆก็เริ่มเข้าที่ โกโก้ได้เข้าเรียนที่โรงเรียนนามิโมริ แล้วก็พักอยู่ที่อพาร์ทเม้นท์

กับโกคุเดระด้วย แล้วทุกๆวันหยุดที่ว่างเว้นจากงานในแฟมมิลี่ เขามักจะพาแฟนสาวไปอยู่เที่ยว

บ่อยๆ  วันนี้ก็มาที่สวนสนุกนานมิโมริ  โกโก้กำลังเล่นรถไฟเหาะย่างสนุกสนาน

 

“กริ๊สสสสสสสส”

“โอ้ววววว เสียว!

 โกคุเดระเสียวจนแทบอวก แต่อีกคนกำลังสนุก อยู่แต่ในป่าไม่เคยเล่น พอได้เล่นแล้วเจ้าหล่อน

ก็ติดใจใหญ่ เล่นแล้วเล่นอีกอยู่แบบนั้น เพราะเป็นบัตรวีไอพีจะเล่นกี่รอบก็ได้ ชายหนุ่มก็ต้อง

จำใจเล่นเป็นเพื่อนเพราะโดนบังคับ จนกระทั่งหมดรอบ โกคุเดระเดินลงมาขาอ่อนไปหมดแล้ว

แต่โกโก้ก็ยังจะอยากเล่นอีก

 

“ฉันอยากเล่นอีกอะ ไปเล่นกันอีกนะ” 

 “ไม่ ฉันจะไม่พาเธอมาสวนสนุกอีกตลอดชีวิต”

“น๊า”

สาวน้อยทำสีหน้าออดอ้อน แต่เขาก็ไม่ยอมเด็ดขาด

“โอ้ย ฉันไม่ไหวแล้ว แทบจะอวกแล้วเนี่ย  ขึ้นไปเล่นคนเดียวเหอะ จะนั่งรออยู่นี่แหละ”

“โห่อะไรเนี่ย อ่อนชะมัด แค่นี้ก็หมดแรง”

“โว้ย แค่นี้ของเธอน่ะมันสิบรอบแล้วนะ ใครหน้าไหนมันก็ไม่ไหวทั้งนั้นแหละ”

“อีกรอบเดียวน๊า นะค่ะสุดหล่อ เดี๋ยวคืนนี้จะให้รางวัล” 

ว่าแล้วก็ทำท่าเลียปากใส่คนตรงหน้า และมันก็ทำให้โกคุเดระเริ่มจะลังเลนิดๆ

“เอิ่ม รอบสุดท้ายแล้วนะ แล้วก็ห้ามเบี้ยวด้วย”

“ฮ่าๆ โอเค”

โกโก้กระโดดหอมแก้มโกคุเดระแล้วลากเขาขึ้นไปเล่นอีกครั้ง

 

เมื่อเล่นจนพอใจแล้วพวกเขาก็พากันกลับบ้าน ชายหนุ่มเปิดประตูเข้าไปแล้วทิ้งตัวลงบนเตียง

นอนที่ไม่ใหญ่มากนักแต่ก็พอสำหรับนอนสองคน ด้วยความเหนื่อยล้าที่พายัยตัวแสบไปเที่ยว

มาทั้งวัน นี่ก็ค่ำพอดี  ตั้งแต่มีเธอมาอยู่ด้วยห้องเช่าแคบๆนี่ก็ดูสะอาดสะอ้านขึ้นเยอะ

โกโก้ตามลงไปนั่งที่ปลายเตียง

“โอ้ย เหนื่อยจังโว้ยพรุ่งนี้ก็ต้องไปโรงเรียนอีกแล้ว”   คนบนเตียงถอดเสื้อออกแล้วบิดตัวไปมา

“ฉันนวดให้เอาป่าวพี่” 

“ไม่  แต่จะให้ทำอย่างอื่นแทน มาทำตามที่พูดไว้เดี๋ยวนี้เลย”

โกคุเดระได้ทีดึงแฟนสาวมาขึ้นคร่อมตัวเขา แล้วตัวเองก็นอนแผ่หรา  หญิงสาวเสยผมยาวที่ร่วง

ลงมาปิดหน้าเอาทัดหูไว้  แล้วเริ่มลงมือปลดกระดุมเม็ดบนของกางเกงยีนนั่น ร่างใหญ่กำลัง

เคลิ้มได้ทีจนแอ่นคางขึ้น แต่อยู่ๆความรู้สักนี้ก็ต้องหยุดลงเพราะเธอไม่รูดซิบลงไปสักที

“หยุดทำไม”  โกคุเดระลุกขึ้นมาถาม แล้วถึงกับต้องเลิกคิ้วเมื่อเห็นสีหน้าของอีกคน

“เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ครูฝ่ายปกครองเขาจะไม่ว่าหรอพี่”

“ทำไม เธอกลัวพวกครูแก่ๆ หัวโบราณนั่นเหรอ”

“อือ ฉันกลัวโดนไล่ออกถ้าเขารู้ว่าเราอยู่ด้วยกัน”

“เหอะ เธอลืมไปแล้วหรอว่าฉันเป็นใคร”

“พี่เป็นใคร”

“มาเฟียน่ะ รู้จักรึป่าว ใครมันกล้าไล่เราออก ชั้นจะระเบิดโรงเรียน!

“ว๊าว พี่เท่จัง”

“หึหึ เพราะฉะนั้นก็ทำต่อซะ”

“งั้นก็นอนลงไป๊!”    โกโก้ผลักเขาลงไปอย่างแรง

“โอ้ว”

สาวน้อยเริ่มรุ่นแรงขึ้น เพราะรู้ดีว่าแฟนหนุ่มของเธอชอบแบบนี้ เธอฉีกซิบออก ถอดมัน

ออกไปจนหมด แล้วก้มลงไปทำหน้าที่เมียที่ดี โกคุเดระร้องครางไม่หยุด โกโก้เก่งขึ้นมาก

เพราะปู่ของเธอสอนไว้ว่า ให้เป็นแม่ศรีเรือนอยู่ครัวแล้วเป็นอีตัวบนเตียงนอน สมกับเป็นตาแก่

ฮอบกิ้นจริงๆ สอนหลานได้ดีมาก

 

ท่ามกลางเมืองแห่งแสงสีในยามค่ำคืนหลอกล่อให้ หนุ่มสาวชาวกลางคืนออกมาเที่ยวหาแสง

ไฟตามพับตามบาร์ ในย่านดาวน์ทาวของเมืองนามิโมริเต็มไปด้วยสถานบันเทิงมากมายมีไว้

สำหรับตอบสนองความต้องการของลูกค้าทุกรูปแบบ  แต่เป็นที่นิยมและติดท็อปไฟล์ที่สุดใน

เมืองนี้คือ โบตั๋นคาราโอเกะ & ปาจิงโกะ  และมันก็เป็นที่โปรดปราณของคนคนนั้น อืมก็เจ้า

นั่นแหละ

 

ซาซางาวะ เรียวเฮ ตอนกลางวันเป็นผู้พิทักษ์ส่วนตอนกลางคืนเป็นนักท่องราตรี ทำตัวเป็น

เพลย์บอย ถึงจะมีแฟนแล้วก็ตามแต่ก็ไม่มีอะไรมาหยุดความสุดหูรุดของมันได้ เรียวเฮกำลังร้อง

คาราโอเกะอยู่ท่ามกลางหมูสาวๆในห้องวีไอพีสุดหรู ร้องไปซดเหล้าไปอย่างเมามัน แต่หารู้ไม่

ว่าภัยทั้งนั้น

 

โอ้ เบบี้ ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ      (เพลงอะไรวะ)

เสียงห่วยมากแต่เด็กสาวเอาะๆ ก็ยังประจบประแจงเพราะได้ติบหนัก

“เพราะมากเลยค่ะ”   สาวเอวบางท่าทางมีจริตนั่งอยู่บนตักเรียวเฮ

“หรอจ๊ะ”

“ป๋าข๋า มาทุกวันแบบนี้ที่บ้านไม่ว่าหรอค่ะ”

“โอ้ย พี่ไม่มีแฟนหรอก พี่โสด คึคึ”

“ถ้างั้นพาหนูไปค้างที่บ้าน สักคืนได้มั้ยค่ะ”

“เอ่อ แบบนั้นคงไม่ได้หรอกจ่ะที่บ้านพี่คนเยอะ แต่ถ้าเป็นที่อื่นก็ไม่มีปัญหา จบเพลงนี้เราไปกัน

เลยมั้ยน้องสาว”

“ไปเลยคร่า งั้นดื่มอีกแก้วนะค่ะ อุ้ยน้ำแข็งหมดเดี๋ยวหนูไปเอาให้ใหม่ แปบนึงนะคะ”

“จ้า รอได้อยู่แล้ว”  

สาวเจ้าลุกขึ้น เรียวเฮก็บีบก้นหล่อนไปทีนึง อีกฝ่ายก็ยินยอมเพราะกะอ่อยเขาเต็มที่ เมื่อเธอเดิน

ออกไปกลับมีผู้หญิงอีกคนเดินสวนเข้ามา แล้วตรงเข้าไปสะกิดหลังเรียวเฮที่กำลังนั่งร้องเพลง

เล็บยาวๆ จิกลงไปตรงต้นคอไล่ลงไปที่หลังอย่างช้าๆ อยู่ข้างหลังเรียวเฮ

“มาแล้วหรอ ไวจังเลย”

“เอ้า เงียบ หรือว่าเด็กใหม่”

…  

สาวปริศนาคนนี้ก็ไม่ตอบอะไร เรียวเฮหันหลังไปมองแต่เธอหลบหน้า เมื่อดูทรวดทรงของเธอ

แล้วช่างเย้ายวนใจ ทำให้เขาคิดจะหิ้วเธอกลับไป

“นี่ ชื่อไรหรอจ๊ะ”

“ไม่บอกก็ไม่เป็นไร ว่าแต่ สนใจเป็นเด็กในสังกัดพี่มั้ยแบบว่า หล่อ ใจดี สปอต วองโกเล่

มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้ ส่วนใหญ่จะเป็นค่าเทอม ค่าหอ หรืออะไรก็ได้ สนมั้ยจ๊ะ”

.....

เรียวเฮคิดในใจว่าที่เธอไม่ตอบแสดงว่าไม่ปฏิเสท เริ่มรุกเร้าเธอลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างของหญิง

สาวคนนี้  และกำลังจะถึงเนินอกสุดสะบึมนั่น เธอหันควักมา พร้อมกับรังสีคอสโม่อันร้ายกาจ

เรียวเฮแทบจะช็อคในทันทีที่เห็น เพราะเธอคือเมียจอมโหดของเขาเอง

 

“นา นาตาลี มาได้ไงเนี่ย” 

เรียวเฮขาทรุดฮวบ  นาตาลียกคอเสื้อของเขาขึ้นมา จริงๆแล้วเขากลัวเมียยิ่งกว่าอะไร

“เออชั้นเอง ไหนบอกว่าประชุม ประชุมอะไรของแกหือ!

“ก็ ประชุมเสร็จแล้ว”     เรียวเฮกลัวจนแทบฉี่ราด

“เสร็จแล้วทำไมไม่กลับบ้าน!

“แวะกินหอย เอ้ยกินข้าว”

“ทำไมไม่ไปกินที่บ้าน!” 

“ก็ ข้าวที่บ้านมันเก่าอะ” 

“แกว่าชั้นเก่างั้นหรอ!!

“เออใช่ เอ้ยไม่ใช่”

“ไอ้เรียวเฮ ไอ้ผัวชั่ว แกตายยยย”

“โอ้วววว”

 

ผลั๊ว! ผลั๊ว! ผลั๊ว!

นาตาลีซัดเรียวเฮจนอ่วม ทั้ง หมัด เท้า เข่า ศอก แล้วตบแบบไม่แบมือ เรียวเฮร่วงไปกองกับพื้น

อย่าได้ท้าทายอำนาจเมียเชียวนะ ผู้หญิงนี่แรงช้างจริงๆ

 

“เป็นไง แกเข็ดมั้ย”

“โอ้ย นี่ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ ทำกับฉันขนาดนี้ เธอรู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร ฉันเป็นถึงผู้พิทักษ์ของ

วองโกเล่นะ!!

“แล้วแกรู้มั้ยว่า ชั้นเป็นใคร”

“ก็เป็นเมียฉันไง จะเป็นใครอีกล่ะ”

“ฉัน นาตาลี ตบมาเฟียด้วยมือปล่าว แล้วแกจะทำไม!

“เออ ศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายอะ ฆ่าได้ ฝังให้ด้วย ฮื้อออ ฉันยอมแล้ว”   

“ที่หลังจำไว้ แกจะใหญ่เหนือเมฆแค่ไหนก็ช่าง แต่อย่ามาเหนือเมีย จำใส่กะลาหัวไว้”

“จ่ะ จำจนวันตายเลยจ่ะ”

“กลับบ้าน!

เหตุการณ์วันนี้ได้สอนให้รู้ว่า ถ้ารักชีวิตอย่าคิดสู้เมีย



วันเวลาผ่านไป โคลมเองก็ท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที ครอบครัวฮิบาริกำลังรอคอยการเกิดมา

สมาชิกคนใหม่ ที่ทั้งพ่อและแม่ต่างก็ยินดีไม่ว่าลูกที่เกิดมาจะเป็นหญิงหรือชาย ฮิบาริพาโคลม

มาอยู่รอคลอดที่โรงพยาบาลหลายวันแล้ว ซึ่งตามกำหนดก็น่าจะเป็นวันนี้ ชายหนุ่มนอนเฝ้า

ภรรยาของเขาไปไม่ไหน เขาดูแลเธออย่างดีมาตลอดเวลาที่ผ่านมา เลิกเรียนกลับบ้านตรงเวลา

ไม่เคย เถลไถล เสมอต้นเสมอปลายมาตลอดถึงแม้จะมีสาวๆมากมายมารุมชอบเขา แต่ผู้ชาย

คนนี้ ก็ไม่เคยแม้แต่จะชายตามอง สำหรับเขาแล้วครอบครัวคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต

 

เวลาล่วงเลยมาจนเที่ยงคืน หญิงสาวก็เริ่มรู้สึกปวดท้องขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอใช้มือดันหลัง

ให้ลุกขึ้นมานั่ง แล้วร้องเรียกผู้เป็นสามีที่นอนอยู่บนโซฟา

“เคียวยะ ฉันปวดท้อง โอ้ย”

“จะคลอดแล้วหรอ”

“อือ”

ได้ยินแบบนี้ ฮิบาริจึงรีบกดเรียกพยาบาลให้เข้ามา  แล้วพวกเธอเข่นโคลมไปที่ห้องคลอด

เมื่อจัดเตรียมทุกอย่างเสร็จสิ้น ชามาลย์ก็เดินเข้ามา แต่เขาอนุญาตให้ฮิบาริอยู่ด้วย

เพราะเป็นจะเป็นการดีมากถ้ามีพ่อของเด็กอยู่ข้างๆเธอเวลาคลอด  หญิงสาวนอนอยู่บนเตียง

พร้อมจะคลอดแล้ว จากนั้นชามาลย์ก็เริ่มลงมือทำคลอด นี่เป็นครั้งแรกที่ลูกผู้ชายอย่างเขาได้

เห็นว่ากว่าจะได้เกิดมานั้นมันช่างแสนยากลำบาก ผู้ชายบางคนเห็นภรรยาคลอดลูกแล้ว

เป็นไปลมก็มี

 

วันนี้เป็นวันที่โคลมเจ็บที่สุดในชีวิต  หญิงสาวพยามจะคลอดลูกคนนี้ด้วยตัวเอง เธอออกแรง

เบ่งจนเกร็งไปหมดทั้งตัว เจ็บแทบขาดใจ เขายังคงนั่งอยู่เคียงข้างแล้วกุมมือของเธอไว้

โคลมบีบมือเขาจนแน่น

 

“แบบนั้นแหละ ดีมากเลยโคลม”  

ชามาลย์เห็นหัวเด็กแล้ว  แค่อีกนิดเดียวเท่านั้น โคลมเค้นแรงเฮือกสุดท้ายจนในที่สุด

ทารกน้อยก็เกิดขึ้นมาลืมตาดูโลก

 

พยาบาลอุ้มหนูน้อยมาส่งให้ฮิบาริ เขาดีใจพูดอะไรไม่ถูกตื่นเต้นจนตัวสั่น เขาเป็นพ่อคนแล้ว ไม่

เคยมีสิ่งไหนจะทำให้คนเช่นเขาหลังน้ำตาได้ต่อเจ็บปวดจนเจียนตายก็ตาม แต่วันนี้มันหลั่ง

ออกมาทันทีเมื่อได้เห็นหน้าลูก ชายหนุ่มเอื้อมมือไปรับ เมื่อทารกน้อยอยู่อ้อมกอดของพ่อ เขาก็

หยุดร้องแล้วคล้ายกับส่งยิ้มให้  เขาอุ้มลูกเดินไปหาโคลม หญิงสาวกำลังนอนหมดแรงแต่พอได้

เห็นหน้าลูก ความเจ็บปวดทั้งหมดก็พลันหายไป

“โคลม ซึมิเระ เกิดแล้ว” 

ฮิบาริคิดว่าถ้ามีลูกสาวจะให้เธอชื่อ ซึมิเระ เพราะมันคือดอกไม้ที่เขาใช้บอกรักเธอ

“ลูกเราเป็นผู้หญิงหรอค่ะ”

“ใช่ น่ารักมากเลย” 

ผู้เป็นพ่อก้มลงไปจูบหน้าผากเล็กๆของลูกสาว แล้วสัญญากับตัวเอง

“พ่อจะทำให้ลูกเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุด”

 

 

 

 

 

 






หนึ่งปีผ่านไป 

 

ตอนนี้ซึมิเระน้อยโตขึ้นมากแล้ว อยู่ในวัยหัดพูดหัดเดินกำลังน่ารัก ผมและดวงตาสีม่วง

เหมือนกับผู้เป็นแม่ แต่ว่าหน้าตาเหมือนพ่อมาก เพราะแบบนี้จึงทำให้ฮิบาริรักและหวงลูกสาว

คนนี้มาก ด้วยความน่ารักของเธอก็เลยทำให้ใครๆอุ้มไปเล่นอยู่บ่อยๆ เคียวโกะกับฮารุมักจะมา

ช่วยเลี้ยงแล้วมาเล่นด้วยเป็นประจำ วันนี้ก็เช่นกัน ฮารุวิ่งเล่นกับซึมิเระอยู่ในสวนหลังบ้าน

 

“เดินมานี่สิค่ะ ซึมิเระจัง มาหาฮารุตรงนี้”  

“ฮา รุ” ฮารุมาบ่อยจนเด็กน้อยเรียกชื่อเธอได้ 

ซึมิเระค่อยๆเดินไปหาแล้วฮารุก็อุ้มเธอมากอด ทั้งคู่ก็เล่นกันจนเย็น ได้เวลาเข้านอนของหนู

น้อยพวกเขาก็กลับบ้านไป  ผู้เป็นแม่จึงต้องพาลูกเข้านอน ป้อนนมให้แล้วซึมิเระก็หลับไป

เมื่อเห็นว่าลูกหลับแล้ว เธอก็แอบเดินออกมาแล้วตรงไปหาพ่อของลูกที่นั่งจิบชาอยู่ริมระเบียง

ติดกับสวนข้างน้องนอน ฮิบาริในชุดยูกาตะสีดำ นั่งมองพระจันทร์บนท้องฟ้า


“ลูกหลับแล้วหรอ”   ฮิบาริหันมาถามโคลมที่เดินเข้ามา แล้วดึงเธอมานั่งลงบนตักของเขา

“ค่ะ เล่นจนเหนื่อย กินนมหลับไปแล้ว”

“จำวันนั้นได้มั้ย ที่คุณเคยนั่งตักผมตรงนี้แล้วดูพระจันทร์ด้วยกัน คืนนี้กับคืนนั้น

พระจันทร์สวยเหมือนกันเลย”

“จำได้สิค่ะ รู้ไหมว่าฉันคิดว่าจะไม่ได้นั่งมองมันกับคุณอีกแล้ว แต่คุณกลับฟื้นขึ้นมาจากหลุมฝัง

ศพตอนเที่ยงคืน ผุดขึ้นมาอย่างกับผีดิบ ฉันตกใจจนแทบหัวใจวายนึกว่าซอมบี้”

“ฮ่ะๆ”

ที่จริง ฮิบาริ ได้ตายจากโลกนี้ไปแล้ว แต่ด้วยความกล้าหาญของเขาที่ยอมสละชีวิตตัวเอง

เพื่อปกป้องพวกพ้อง และความรักที่เขามีต่อโคลมและลูก มันทำให้เทพีแห่งความรัก อโฟไดร์

เห็นใจและให้พรกับเขาหนึ่งข้อ เพื่อตอบแทนความรักและความกล้าหาญของเขาและไถ่โทษ

ในสิ่งที่เทพีผู้นี้เคยทำไว้ โดยการกลั่นแกล้งนิกซ์กับมารีแอนในอดีต และมีอีกอย่างที่ทำให้เทพี

จอมเจ้าชู้องค์นี้ยอมช่วยเขา

ข้าให้พรเจ้าหนึ่งข้อ ข้อมาสิ

ถ้าผมขอได้ผมขอมีชีวิตอีกครั้ง ให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อและสามีที่ดี ผมอยากมีเวลาให้มากกว่านี้

ผมอยากเห็นหน้าลูก เพราะพวกเขาคือสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของผม

เจ้าจะได้ตามที่ขอ  งั้นเจ้าจะฟื้นขึ้นมาหลังจากเจ็ดวันที่เจ้าตาย

ขอบคุณนะ แล้วทำไมคุณถึงช่วยผม

เทพีผู้นี้เดินมาจับที่ปลายคางของเขา แล้วตอบกลับไป

เพราะเจ้าหล่อเกินกว่าที่จะตาย

แต่นางได้บอกกับเขาว่า ห้ามไปบอกใครว่านางปรากฏตัวให้เขาเห็นและให้พรแก่เขา

 

“ไม่ต้องมาหัวเราะเลย คุณยังไม่บอกฉันเลยนะว่าคุณฟื้นขึ้นมาได้ไง”  โคลมหันไปจ้องหน้า

“หึหึ อยากรู้จริงเหรอ”

“อือ อยากสิ”

“ก็เพราะว่า  ผมหล่อ”

“คนบ้า หลงตัวเอง” 

“ฮ่ะๆ”  

 

ค่ำคืนวันนี้ และต่อจากนี้ไปของพวกเขาเต็มไปด้วยความสุขที่เปี่ยมล้น และไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

เขาและเธอก็รักกันไปจนตราบสิ้นลมหายใจ

 

ผมไม่รู้หรอกว่าชีวิตของผมในสิบปี หรืออีกยี่สิบปีข้างหน้าจะเป็นยังไง ผมรู้แค่ว่าวันนี้ผมมี

ความสุข ผมรักเธอ และเรารักกัน

โพล142011

 

จบบริบูรณ์

 

อย่าพึ่งใจหาย เรื่องนี้มีภาคสองนะครับ ผมอยากรู้หลังจากที่คุณอ่านฟิคผมมาจนถึงตอนนี้แล้วคุณรู้สึกยังไงบ้าง ผมอยาก
ให้คุณเขียนความในใจในบทวิจารณ์ให้หน่อยครับ เพื่อจะเป็นแรงใจในการแต่งภาคสองต่อไป
                                                                       ภาคต่อของเรื่องนี้


วิจารณ์ที่นี่   
 

 

 

น่าเสียดายจริงๆถ้าใครที่อ่านตอนแรกแล้วไม่อ่านมาถึงตอนนี้ ผมมีความสุขมากที่เขียนเรื่องนี้จนจบและยิ่งกว่านั้นคือผมทำให้พวกคุณมีความสุขด้วย ผมรู้ว่าคุณอ่านแล้วยิ้มจนแก้มปริใช่ไหมล่ะ 
ผมจะดีใจมากเลยถ้าฟิคนี้เหยียบ
1000 เม้น อ่านแล้วช่วยกันเม้นหน่อยนะครับ 

 

ผมคิดว่าฟิคน่ะ ไม่ว่ามันจะเริ่มต้นขึ้นมาไม่ดียังไง เเต่ถ้ามันจบลงด้วยดีเเล้วละก็ มันมักจะเป็นที่จดจำเสมอ
นิกซ์วันเดอเรอร์

ลองไปอ่านบทส่งท้ายดูนะ ฮ่าๆ แถมๆ
--->

                                                                                                                         
                                                                                                                 

 

 

:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1,107 ความคิดเห็น

  1. #1011 chatameena (@fahjinjutha) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 23:59
    ชอบอ่าาาา>_<
    #1011
    0
  2. #990 Euretrit (@krbenzene) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 12:15
    ในที่สุดก็แฮปปี้เอนดิ้ง ลุ้นแทบแย่
    #990
    0
  3. #874 ๐๐llRunGll๐๐ (@Monkeiiz_l2ung) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:35
    ฮ่าๆ สึนะนายทำเข้าท่าก็ครั้งนี้แหล่ะ  พาภรรยาทั้งหลายมาหาถึงที่เลย 555

    ยินดีกับฮิบาริและโคลม  ได้ลูกสาวด้วย > <

    จะตามไปอ่านเรื่องต่อไปค่าาาา ^^/
    #874
    0
  4. #865 Shadow D.Nuvora (@nono1234) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:28
    ช่างเป็นบอสที่ดี

    เอาเมียมาส่งให้ถึงที่ >_<
    #865
    0
  5. #784 snow night (@french-za) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 17:08
    *0* ลูกสวาด้วยยยย น่าตาคงน่ารักเหมือนพ่อ แน่เลย ฮิ้วๆๆๆ
    #784
    0
  6. #769 เคนจัง (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 มกราคม 2556 / 00:44
    สนุกสุดขั้วเรย
    #769
    0
  7. #759 ass (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 มกราคม 2556 / 19:29
    สนุกมากเลยค่ะ
    #759
    0
  8. #757 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 มกราคม 2556 / 12:08
    สนุกมากครับ นึกยุ่ว่าท่านฮิฟื้นขึ้นมาไได้อย่างไร ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง
    #757
    0
  9. #756 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 มกราคม 2556 / 07:42
    เนื้อคู่มุคุโร่จุติ-.,-
    #756
    0
  10. #752 ice-cream pop (@itim-itim) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 มกราคม 2556 / 07:01
    สนุก ซึ้ง เรื่องนี้มีครบรสมากคะ อยากอ่านภาค2แล้ว^^
    #752
    0
  11. #747 Yamamoto (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 23:31
    แต่งเร็วๆนะค่ะอยากอ่านมาก
    #747
    0