Fic Reborn 1896 พอเถอะ!!ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว

ตอนที่ 32 : ศึกแห่งความรักครั้งสุดท้าย 100% เพิ่มบทเเเรป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 764
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ม.ค. 56


เเต่ละตอนของผมนี่รู้สึกจะยาวมาก อ่านเเล้วคอมเม้นให้ผมเพื่อเป็นแรงใจในการเเต่ง
ต่อไปนะครับ  คอมเม้นไม่กี่บรรทัดทำให้ผมหน้าชื่นตาบานไปหลายวัน มีเเร๊งมีแรง

ก่อนจะอ่านตอนนี้ให้ทำใจดีๆไว้ก่อนะ บางทีมันอาจจะเหนือจินตนาการของคุณ ฮ่าๆๆๆ



ทั้งสองฝ่ายยืนประจัญหน้ากันแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน แววตาดุดันจับจ้องไปยังฝ่ายตรงข้าม

สึนะ โกคุเดระ ฮิบาริ เรียวเฮ เตรียมพร้อมแล้ว ทุกคนก้าวมายืนข้างสึนะ เหลือแค่รอสัญญาณ

สั่งบุกเท่านั้น

 

“ฆ่ามัน!!! / ฆ่ามัน!!!” 

ผู้นำของทั้งสองฝ่าย เอ็มพิเดอาร์และสึนะตะโกนขึ้นพร้อมกัน กองทัพโรฮานต่างวิ่งกรูกันเข้ามา

พลธนูบนหลังม้า กระหน่ำยิงมาแต่ไกล ลูกธนูนับร้อยดอกถูกยิงมาจากฝั่งกองทัพปีศาจ พุ่ง

ตรงมายังวองโกเล่ แต่มันถูกสกัดไว้ด้วยเม่นของฮิบาริ  สึนะไม่รอช้าปล่อยการโจมตี

ในทันควัน

 

X-streme!!”  สึนะสร้างพายุทำให้อวัยวะภายในของศัตรูใหลไปกองที่เดียวกันโดยการบิน

วนรอบศัตรูด้วยความเร็วสูงโดยทิ้งเปลวไฟเป็นทาง มัมมี่ที่เกิดมาจากดินก็ถูกแรงพายุพัด

จนเสียรูปร่างไปได้บ่างส่วน   กลายเป็นเพียงแค่ก้อนดินกองอยู่เต็มพื้น 

 

“ตายไปสะ ไอ้พวกมัมมี่ไร้สมอง!!

เรียวเฮวิ่งฝ่าเข้าไปตัวต่อตัวหมัดต่อหมัดกับพวกมัมมี่ทันที เขาต่อยพวกมันเข้าอย่างเต็มแรง

จนบางตัวถึงกับหัวหลุดกระเด็นกระดอนไป ปล่อยหมัดซ้ายฮุกเข้าใส่โล่ของศัตรูแตกกระจาย 

 

“วิ่งเข้ามาแบบนั้นแหละ” 

มือขวาวองโกเล่แสยะยิ้มอย่างล่ำลึก พวกมันมีพลธนู ทางเราก็มีเหมือนกัน  ก็เขานี่ไง

โกคุเดระตั้งท่ายืนอย่างมั่นคง สายตาจับจ้องไปยังแม่ทัพของฝ่ายคู่อริ  มัมมี่ที่ดูจะมีพลัง

มากกว่าตัวอื่น เขาง้างธนูจนสุดกำลังก่อนจะปล่อยมันออกไป

 

ฟุบ!

 

ธนูดอกนี้พุ่งไปปักกลางหัวของเป้าหมายอย่างแม่นย้ำ ร่างของคนที่ถูกยิงกระเด็นตกม้าไป

“ฮ่าๆ เข้ามาอีกสิไอ้พวกหน้าโง่ ลูกธนูของชั้นไม่มีการหมดเว้ย”

“เยี่ยมไปเลยเจ้าหัวปลาหมึก”   เรียวเฮยกนิ้วให้

 

ฮิบาริยืนดูแบบไม่สะทกสะท้าน   เม่นของเขาเป็นปราการเหล็กกล้าที่ป้องกันได้ดีเยี่ยม ทัพหน้า

ของศัตรูถูกกำจัดไปจนร่อยหลอ  มัมมี่พวกนี้ไม่ค่อยจะมีสมองสักเท่าไร มันบุกเข้ามาอย่างไม่

กลัวตาย ไร้ซึ่งชีวิต ไร้ซึ่งความกลัว และไร้ซึ่งความเจ็บปวด

แนวหน้าของวองโกเล่อันได้แก่ สึนะ  ฮิบาริ และเรียวเฮ ยังคงต่อสู้กับกองทัพโรฮาน ต่อไปอย่าง

ไม่หยุดหย่อน เอ็มพิเดอาร์เฝ้าดูอยู่เบื้องหลัง พวกเขาคงต้องทำลายปราการสุดท้าย

ของนางไปให้ได้เสียก่อนถึงจะสามารถบุกเข้าถึงตัวนางได้

 

แต่ทางด้านหลังของพวกสึนะ   ยามาโมโตะยืนมองฟีโอน่าด้วยความลำบากใจถึงที่สุด

เมื่อหญิงสาวยังจ่อดาบใส่เขาอยู่อย่างไม่ลดละ ไม่ว่าเขาจะพยามพูดจาหว่านล้อม เรียกสติเธอ

เพียงใด ฟีโอน่าก็ยังคงเห็นว่าเขาเป็นศัตรู สภาพของเธอตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับปีศาจที่ไร้

วิญญาณเช่นเดียวกับทหารพวกนั้น ยามาโมโตะพยามเดินออกห่างจากสนามรบให้มากที่สุด

ฟีโอน่าก็ยังคงตามไป เธอฟาดฟันดาบคู่กายใส่เขาครั้งแล้วครั้งเล่า จากทีแรกพิรุณหนุ่มได้แต่

หลบอย่างเดียว จนตอนนี้เขาต้องชักดาบออกมาเพื่อป้องกันตัว ระหว่างที่สู้กันเขาก็ยังคง

 ไม่ล้มเลิกความพยายาม เขาพูดกับเธอเผื่อว่าลึกๆในใจเธอจะยังจำเขาได้บ้าง

 

“ฟีโอน่า ได้โปรดเถอะฟังฉันหน่อย ฉันรู้ว่าเธอจำฉันได้”

 

ไร้เสียงตอบรับจากฟีโอน่า ในเมื่อเธอถูกวิญญาณร้ายเข้าสิงร่างอยู่  หรือถูกสาปนั่นเอง

ไม่มีทางที่จะหลุดพ้นออกมาง่ายๆ แต่เอ็มพิเดอาร์ทำให้เธอยังมีสติและรับรู้ทุกอย่างภายในใจ 

ของตัวเอง เพื่อให้คนทรยศเจ็บปวดจนถึงที่สุด  ฟีโอน่าได้แต่พูดในใจเท่านั้น

หนีไปสิ หนีไปสะ

หนีหรอ ไม่มีทางที่เขาจะหนีแน่นอน เขาไม่มีทางยอมแพ้

“ไม่ว่าจะยังไงฉันจะไม่ทิ้งเธอเด็จขาด ได้ยินมั้ยฟีโอน่า!

หนีไป ข้าขอร้องละ ข้าไม่อยากฆ่าท่าน

 

ฟีโอน่าวิ่งไล่ฟันยามาโมโตะจนห่างออกมาไกลพอสมควร ชายหนุ่มเป็นฝ่ายตั้งรับและป้องกัน

เท่านั้น เขาไม่ได้บุกเข้าไปเลย ถ้าเขาไม่ได้ผ่านการฝึกจากรีบอรน์มาแล้วละก็เขาคงได้เจ็บตัว

มากกว่านี้แน่ ฝีมือของฟีโอน่าขั้นเทพจริงๆ

คมดาบต่อคมดาบฟาดฟันใส่กันไม่หยุด เมื่ออีกฝ่ายรุกหนักขึ้นครั้นจะให้ต้านไว้อย่างเดียวเขาก็

คงจะไม่ไหวแล้ว ยามาโมโตะเป็นฝ่ายรุกบ้าง แต่พอเขาฟันเข้าไปเธอกลับไม่หลบ เป็นแผนของ

ราชินีชั่ว  นางบงการปีศาจที่สิงร่างของฟีโอน่าอยู่  นางอยากให้ยามาโมโตะฆ่าฟีโอน่า

นับว่าโชคดีที่ชายหนุ่มยั้งมือไว้ได้ทัน

 

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมถึงต้องกลั่นแกล้งให้พวกเราต้องมาฆ่ากัน”  

ความน้อยใจทำให้เขาพูดออกมาเสียงดัง  ไม่ใช่แค่เขาฟีโอน่าเองก็อดกลั่นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

หยาดน้ำตาไหลรินจากดวงตาสีแดงที่ไร้ความรู้สึก แต่ลึกๆในใจมันเจ็บจนเกินจะทนที่ต้องมา

ฆ่าฟันกับคนที่เรารัก มันไหลออกมาจนร่างสูงข้างหน้ามองเห็นได้

“ฟีโอน่า เธอร้องไห้หรอ”  

เขาอยากจะเข้าไปโอบกอดและเช็ดน้ำตาให้เธอเหลือเกิน แต่ก็ทำไมได้ ทั้งๆที่อยู่ใกล้กันเพียงนี้

มันจะมีอะไรที่ทุกข์ทรมานไปกว่านี้ได้อีก  แค่เห็นเธอร้องไห้ หัวใจเขาก็แทบแหลกสลายแล้ว

ทำไมถึงไม่หนีไป ข้าอาจจะฆ่าท่านก็ได้  ทุกเสี้ยวนาทีหญิงสาวพยามฝืนตัวเอง แต่ก็ทนต่อพลัง

ที่ครอบงำอยู่ไม่ไหว  ทั้งคู่ยังต่อสู้กัน ยามาโมโตะเอาแต่ป้องกันและถอยอย่างเดียว

 

“ฟังฉันนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต่อให้ท้องฟ้าถล่ม หรือแผ่นดินจะสูญสลายไป แม้ว่าร่างกาย

ของฉันจะแหลกจนไม่เหลือแล้วก็ตาม ไม่ว่ายังไงฉันก็จะรักเธอ และไม่หนีไปไหนทั้งนั้น”

 

คำพูดของเขาทำให้เธอร้องไห้ยิ่งกว่าเดิม ยิ่งรู้ว่าเขารักเธอมากเท่าไร มันก็ทำให้เธอทรมานใจ

มากขึ้นเท่านั้น   ยามาโมโตะมองดูคนรักของเขาอย่างไม่ละสายตาด้วยความเป็นห่วง

แววตาของเขาเศร้าจนบอกไม่ถูก   ความมืดทำให้ร่างสูงที่กำลังถอยหนีจากการปะทะของ

อีกฝ่ายสดุดเข้ากับรากไม้ใหญ่จนเสียหลักล้มลงไป ดาบหลุดจากมือ ฟีโอน่าได้ทีเงื้องดาบขึ้น

แทงร่างของชายเบื้องล่าง   ยามาโตะเอาแขนขึ้นมาบังไว้ เขาไม่คิดจะสู้

 

“ฉันรักเธอนะฟีโอน่า!!    ชายหนุ่มหลับตาพร้อมแล้วที่จะตาย เพียงแค่เธอทิ้งดาบลงมา

…….

……..

……..

ไม่มีความรู้สึกเจ็บใดๆ คนไร้ทางสู้เงยหน้าขึ้นไปมอง เขาชงักกับสิ่งที่เห็น ภาพของฟีโอน่า

ที่กัดแขนตัวเองจนเลือดไหล เธอกำลังฝื้นตัวเองอย่างสุดชีวิต เพื่อไม่ให้ทำร้ายเขา ชาย

หนุ่มมองดูคนรักด้วยความเจ็บปวด  ถ้าเป็นไปได้เขาอยากจะขอเจ็บแทน

 

“โถ่ ฟีโอน่า”   เขาเอ่ยเสียงสลด

สภาพของฟีโอน่าที่กำลังกัดแขนตัวเองแน่นจนเลือดไหลซึม  เธอพยามถอยห่างให้พ้นจาก

เขา การกัดทำให้ดาบหลุดมือไป  ยามาโมโตะรีบลุกขึ้น แล้วเข้าไปกอดเธอแน่น

“เธอเจ็บรึป่าวฟีโอน่า” 

หญิงสาวสลัดขัดขืนแต่เขาก็กอดรัดเธอแน่นสุดกำลัง

ข้าต้องเจ็บก็ไม่เป็นไร ขอแค่ท่านที่เป็นหัวใจของข้าปลอดภัยก็ดีแล้ว ได้โปรดเถอะท่านเทพแห่ง

แสงสว่าง ถ้าท่านมีจริงและยังพอมีเมตตาต่อข้าอยู่บ้างก็จงให้พลังแก่ข้าสักนิด ให้ข้าได้พูด

อะไรกับเขาเป็นครั้งสุดท้าย 

 

ความสิ้นหวังทำให้เธอรำพันกับตัวเอง ดูเหมือนเสียงของเธอจะถูกส่งไปถึงเทพผู้นั้นแล้ว

เขาให้พลังเฮือกสุดท้ายแก่เธอ  แสงสว่างรอบกายของนางกลับมาอีกครั้ง ฟีโอน่าได้สติ

กลับมา เธอทรุดลงกับพื้นในอ้อมกอดของชายหนุ่ม เขาจ้องเธอไม่กระพิบตา ในที่สุด

เธอก็มีรอยยิ้มให้เขาอีกครั้ง

“เธอกลับมาแล้วหรอ”

เขาเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้เธออย่างทะนุถนอม แต่คนในอ้อมกอดยังคงปล่อยน้ำตา

ออกมาไม่หยุด หญิงสาวเอื้อมมือขึ้นไปลูบแก้มของเขา

“ขอโทษนะ ข้าเกือบจะฆ่าท่านแล้ว”

“ขอบคุณพระเจ้าที่เธอกลับมาเป็นเหมือนเดิม” 

ยามาโมโตะยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ก่อนจะก้มลงไปประกบจูบริมฝีปากที่เปื้อนไปด้วยเลือด

ฟีโอน่าปิดตาลงรอรับจูบนั้น  จูบแห่งความรักครั้งสุดท้าย แล้วผละออก จนยามาโมโตะสะดุ้ง

หญิงสาวรีบพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพรั่งพรุออกมา ร่างของเธอสั่นรัว

“ไม่มีเวลาแล้ว”

“ทำไมหรอ ทำไมถึงพูดแบบนั้น”  คำพูดของเธอทำให้เขา ใจสั่น

ร่างบางหันหน้าขึ้นไปมองแสงสว่างอันริบรี่ของดวงจันทร์ที่น้อยนิด  เทพแห่งแสงสว่างหรือจะสู้

เทพีแห่งรัตติการในยามมืดราตรีนี้ แสงสว่างสุดท้ายที่ผู้เป็นเทพบันดาลให้กำลังจะหายไปแล้ว

ปีศาจแห่งความมืดจะกลับมามีพลังอีกครั้ง จากนี้ต่อไปเธอจะไม่ใช่ตัวของอีกแล้ว

ถ้าเป็นเช่นนั้นเธอต้องฆ่าเขาได้อย่างแน่นอน 

“ท่านต้องฆ่าข้าก่อนที่แสงนั่นจะหายไป”

“ไม่!! ฉันทำไมได้หรอก จะให้ฉันฆ่าเธอได้ยังไงทั้งๆที่สัญญาว่าจะดูแลปกป้องจะไม่ยอมให้ใคร

มาทำอะไรเธอ ถ้าให้ฉันฆ่าเธอละก็ ฉันขอยอมตายด้วยมือของเธอดีกว่า”

น้ำตาของลูกผู้ชายไหลลงไปบนใบหน้าของอีกคน ฝ่ามือใหญ่รีบขึ้นมาปิดบังไว้

จะให้เขาฆ่าคนที่เขารักหมดหัวใจได้ยังไงกัน

“ต่อให้วันนี้ท่านตายแล้วข้ารอดไปได้ ข้าก็ไม่สามารถจะมีชีวิตอยู่ได้ ถ้าหากไม่มีท่าน

แต่เดิมพวกเราถูกสาปให้หลับนอนกับผู้ชายเพื่อต่อชีวิต  ข้าต้องทุกข์ทรมานหลายพันปีที่ต้อง

มีอะไรกับคนที่ข้าไม่ได้รัก แล้ววันนี้ข้าได้พบท่านได้รักท่านและข้าก็ทำแบบนั้นกับใครไม่ได้อีก

ขอร้องละใช้ดาบของท่านปลดปล่อยข้าออกจากพันธะที่ทำลายหัวใจนี้ที ถ้าชาติหน้ามี

ขอเกิดชีวิตใหม่”

 

น้ำตาของชายหนุ่มหลั่งออกมาไม่หยุดพร้อมกับเสียงสะอื้น  ต่อให้หาเหตุผลใดๆมาบอก

เขาก็ไม่อยากจะเข้าใจเลยทั้งๆที่มันเป็นความจริง เขาไม่ตอบอะไร ก้มไปกอดเธอจนแนบชิด

กาย  คนทั้งคู่ร่ำไห้กับโชคชะตาชีวิตที่กลั่นแกล้ง ทำไมถึงใจร้ายกับพวกเขานัก  ทั้งๆที่ทำให้เขา

ข้ามน้ำข้ามทะเลมาพบกับเธอถึงที่นี่แล้ว แต่กลับจะพลัดพรากให้เธอจากเขาไป แล้วยังจะให้

เขาฆ่าเธอด้วยตัวเอง

“ฉันรักเธอได้ยินมั้ย”

“ข้าก็รักท่าน เพราะว่ารักจึงไม่อาจมีชีวิตต่อไปได้ ถ้าจะให้ข้าทรยศต่อความรักของท่าน

ให้ข้าตายสะยังจะดีกว่า ถือว่าเป็นคำขอร้องครั้งสุดท้ายจากข้า ถ้าท่ารักข้าจริง”

 

สายลมพัดหวนไม่หันกลับ แสงสว่างรอบกายขอเธอกำลังจะหายไป ยามาโมโตะจะไม่มี

โอกาสอีกแล้วถ้าแสงสุดท้ายนี้หายไป เขามองดูมันอย่างทรมาน ตัวเขาสั่นสะท้านไปทั่งร่าง

เจ็บแปลบไปทั้งใจราวกับถูกทิ่มแทงด้วยเข็มนับพัน   ฟีโอน่ากวาดมือไปหยิบดาบของยามาโม

โตะ  แล้วส่งมันให้เขา ทันทีที่ดาบถึงมือชายหนุ่มเปลวไฟสีฟ้าก็เกิดขึ้นจรดปลายดาบ

 

 เขาไม่อยากจะทำเช่นนี้เลยถ้าเลือกได้เขาก็จะเลือกตายแทนเธอ ความรักที่แท้จริงมันคืออะไร

คือการอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต คือการทำให้คนที่รักมีความสุข แต่ในที่นี้ความรักของเขาคงจะ

ทำให้เธอพ้นทุกข์ ชายหนุ่มพอจะเข้าใจว่าที่ผ่านมาเธอเจ็บปวดแค่ไหน ถ้าเขาทำให้เธอได้

เขาก็ควรจะทำ ต่อให้มันจะโหดร้ายกับเขาแค่ไหนก็ตาม..

 

“ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้นะ ข้ารักท่าน”

หญิงสาวหลับตาพริ้มพร้อมกับรอยยิ้มที่งดงาม เหมือนกับครั้งแรกที่เขาและเธอพบกัน

ยามาโมโตะปล่อยโฮอีกครั้ง  ก่อนจะพูดความในใจของเขาให้เธอฟังเป็นครั้งสุดท้าย

 

“ฉันรักเธอนะฟีโอน่า ฉันจะจำทุกอย่างที่เราเคยทำร่วมกันถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ

แต่เธอทำให้ฉันมีความสุขมาก ฉันจะจดจำมันตลอดไป เธอคือรักครั้งแรกของฉัน  และ

มันจะเป็นครั้งสุดท้าย”

 

ยามาโมโตะลุกขึ้นชันเข่า ปลายดาบถูกจ่อลงมายังร่างบางที่นอนหลับตาอย่างมีความสุข

ถึงแม้ว่าจะต้องตายในไม่กี่วินาทีนี้ก็ตาม

 

!!!!!

 

เสี้ยววินาทีต่อมา  ดาบแห่งความรักนี้ก็ถูกแทงลงไปยังหัวใจของคนเบื้องล่าง

 

กรีสสสสสสสสสสส!!!!

 

เมื่อเปลวไฟจากคมดาบสำผัสกับร่างที่ถูกสาป  วิญญาณร้ายก็พลันออกจากร่างไป

ฟีโอน่าหญิงสาวผู้แสนดี เธอยังคงมีรอยยิ้มที่แสนงดงามจนวาระสุดท้าย  

 

เมื่อเสียงกรีดร้องเงียบลง ยามาโมโตะรีบถอนดาบออกมา ในทันทีที่ดึงดาบที่ปักอยู่กลาง

ร่างของฟีโอน่าออกมันก็แตกเป็นเสี่ยงๆ กระเด็นกระจายออกไป แล้วยิ่งกว่านั้นส่วนที่ถูก

เลือดของฟีโอน่า มันได้เกิดสนิมขึ้นจนไม่เหลือเคล้าเดิมจากดาบชิมุเระกินโทคิแต่ก่อน

 

ในตอนนี้เขาไม่สนใจเรื่องดาบอีกแล้ว เขาทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างแล้วรีบเข้าไปกอดร่างไร้วิญญาณ

ของคนที่รัก กระชับตัวเธอเข้ามากอดจนแน่น น้ำตาหลั่งไหลมาไม่หยุด ตะโกนเรียกชื่อเธอ

ราวกับคนบ้าไร้สติ  เขาแทบจะหยุดหายใจเมื่อรู้ว่าเธอจาเขาไปแล้ว ตลอดกาล

 

“ฟีโอน่า!!!  เธอได้ยินฉันไหม ฉันรักเธอ!!!

 

หัวใจชายหนุ่มประหนึ่งจะหยุดเต้น เขาอยาจะตายไปพร้อมกับเธอให้รู้แล้วรู้รอดไป  แต่ดาบก็

ไม่เหลือซากพอที่จะฆ่าตัวตายได้เลย เขากอดร่างของเธอไม่ยอมปล่อย ร่ำไห้ด้วยความอาลัย

อยู่แบบนั้นได้สักพักแสงสว่างทอประกายก็เกิดขึ้นโดยรอบศพของฟีโอน่า แสงนั้นมันสวางจ้าจน

ยามาโมโตะแสบตาเขาต้องเอามือขยี้  ไม่นานนักร่างของเธอในอ้อมกอดของเขา ก็ค่อยสลาย

หายไปกับแสงสว่างประดุจดวงดาวแล้วลอยไป ชายหนุ่มพลันลุกขึ้นมองไปตามแสงนั้น บังเกิด

เป็นร่างของเธออยู่ท่ามกลางแสงสว่าง เธอหันมามองเขาแล้วส่งยิ้มให้ ก่อนจะค่อยๆ

เลือนหายไป

 

“เธอมีความสุขแล้วใช่ไหมฟีโอน่า ฉันช่วยให้เธอพ้นทุกข์แล้วใช่ไหม”  เขาพูดกับตัวเอง

 

“แกฆ่าฟีโอน่างั้นหรอ!!  ไอ้สาระเลว”

 

ยามาโมโตะตกใจจนสะดุ้งเฮือก เช็ดน้ำตาแล้วเหลียวหันกลับไปมองตามเสียงอันเยือกเย็นจาก

ด้านหลัง แววตาที่โกรธเกรี้ยวและดุดันจ้องมาที่เขา ชายชุดดำร่างสูงสง่าน่าเกรงขาม

เรือนผมสีดำยาว เขาคือใครกัน!
 

 

ฮอน ชายผู้แอบรักฟีโอน่ามานานแสนนาน


 

 

ฮอนพึ่งมาถึงโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไร เห็นตัวยามาโมโตะเปื้อนไปด้วยเลือดจึงคิดว่าเขาเป็นผู้ลงมือ

สังหารฟีโอน่า เขาหลังรักเธอข้างเดียวมานแสนนาน เมื่อเห็นว่าเธอตายด้วยน้ำมือของศัตรู

มันก็ยิ่งทำให้โกรธแค้นจนหาที่สุดไม่ได้

“ใช่ ฉันเป็นคนฆ่าเธอ โอ้ย!” 

ฮอนไม่ฟังเหตุผลอะไรทั้งนั้น ในเมื่ออีกฝ่ายพูดออกมาว่าเขาเป็นผู้ลงมือ เขาชกเข้าที่หน้า

ยามาโมโตะอย่างเต็มแรงแบบไม่ให้ทันตั้งตัว ทำให้คนที่รับหมัดหงายหลังไปนั่งกับพื้น 

“นายเป็นใคร”   ยามาโมโตะถามอย่างสงสัย มืออีกข้างเช็ดเลือดที่มุมปาก

“เป็นคนที่จะมาส่งพวกแกไปนรก”

“นายใช่นิกซ์วันเดอเรอร์รึป่าว”

“ไม่ใช่ ชื่อของข้าคือฮอน”

“ที่จริงแล้วพวกวันเดอเรอร์ก็คือเอลฟ์เหมือนกับฟีโอน่าพวกนายไม่ใช่มนุษย์”

“เจ้าพูดเหมือนกับรู้จักนางดี” 

ฮอนเลิกคิ้วสูง เขาสงสัยว่าทำไมชายคนนี้ถึงพูดเช่นนี้

 “รู้สิก็เธอเป็นคนรักของฉัน”

 “แต่เจ้าก็ยังฆ่านางได้งั้นหรอ”

“ฉันจำเป็นต้องทำ”

เด็กหนุ่มตอบไปโดยที่ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นภัยแกตนเอง

 

อีกคนมาที่หลังโดยไม่รู้อะไร ส่วนอีกคนก็พูดไม่ชัดเจน  คำพูดของเขาทำให้ฮอนถึงจุดเดือด

“เจ้าเป็นคนฆ่านาง งั้นเจ้าก็ควรจะตายตามนางไป!!!

 

ฮอนร่ายมนต์เรียกพลัง ทันใดนั้นพายุสายลมก็พัดอยู่รอบกายของเขา แขนขวาถูกเคลือบ

ด้วยน้ำแข็งเวทย์มนต์  แล้วพุ่งตรงไปหายามาโมโตะด้วยความเร็วในชั่วพริบตา คนที่กำลัง

เสียใจและไร้ซึ่งอาวุธจึงไม่อาจหลบได้ ด้วยพละกำลังอันมหาศาล  ฮอนบีบคอยามาโมโตะ

แน่นแล้วยกเขาให้ลอยจากพื้น ยามาโมโตะกำลังจะแย่

“เอาสิฆ่าฉันให้ตาย ฉันก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเหมือนกัน”

เขาพูดอย่างไม่อาลัยในชีวิต แต่หารู้ไม่ว่ามันยิ่งทำให้อีกคนอยากจะทรมานเข้ามากขึ้นเท่านั้น

“อยากตายหรอ แต่ข้ายังไม่อยากให้เจ้าตาย เจ้าจะต้องเจ็บปวดยิ่งกว่านี้!!!

 

ปลั๊ก!!!

 

ฮอนเหวี่ยงร่างของคนที่ไร้ทางสู้ไปกระแทกกับก้อนหินใหญ่อย่างโหดเหี้ยม แรงกระแทก

ทำให้เขานอนนิ่งเพราะความเจ็บปวดปล่อยให้คนที่โกรธแค้นทำกับเขาได้ตามอำเภอใจ ในเมื่อ

ตัวเขาเองก็ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่เหมือนกันถ้าหากไม่มีใครมาช่วยละก็ยามาโมโตะคงจะตาย

อยู่ตรงนี้

 

พวกสึนะเองก็กำลังต่อสู้กับกองทหารของเอ็มพิเดอาร์อยู่อย่างดุเดือดเลือดพล่าน

 

“โอ้ย ทำไมมันไม่หมดไปสักทีนะไอ้พวกนี้ ฉันจะหมดแรงแล้วนะ”

อาการบาดเจ็บและการต่อสู้ที่ยืดเยื้อทำให้เรียวเฮเริ่มจะหมดแรงแล้ว ไม่ว่าจะกำจัดมันไปยังไง

ก็ไม่หมดสักที ต่างจากโกคุเดระที่ยังคงปล่อยลุกธนูออกไปไม่หยุดหย่อนแบบไม่ไม่รู้จักเหน็ด

เหนื่อยเพราะพลังของธนู  คราวนี้เขายิงออกไปพร้อมกันครั้งละห้าดอก

“แค่นี้ก็หมดแรงแล้วหรอไอ้หัวสนามหญ้า” 

 “เฮ้อ ฉันจะตายอยู่แล้วเนี่ย” เรียวเฮหลบมายืนพิงกับต้นไม้

 

ในกองทัพของศัตรูยังเหลือแม่ทัพอีกสองคนในชุดเกราะเหล็กบนหลังปีศาจจิ้งจอกสามหัว

มันวิ่งเร็วมาก  แต่โกคุเดระมองเห็นเป้าหมายแล้ว เขายืนนิ่งตั้งสติแล้วสูดลมหายใจ

เข้าปอด  สายตาอันเฉียบคมจ้องไปยังเป้าหมาย ง้างคันธนูจนสุดแล้วปล่อยมันพุ่งไปสังหาร

ลูกธนูดอกนี้เจาะทะลุเกราะไปดับลมหายใจของแม่ทัพผู้นั้น

 

สึนะเห็นว่ายามาโมโตะกำลังอยู่ในอันตรายแต่ก็ไม่สามารถจะไปช่วยได้ เพราะเขาเองก็

ปลีกตัวไม่ได้เลย

“รอก่อนนะยามาโมโตะเดี๋ยวฉันจะไปช่วย!!!”  สึนะตะโกนบอก

 

 

“ยังจะคิดไปช่วยคนอื่นอีกหรอ เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ” 

สายลมพัดแรงขึ้นเหมือนกับเป็นพายุ  เอ็มพิเดอาร์ไม่รอช้า เธอปล่อยคลื่นพลังจากกริชแห่ง

ราชัน อาวุธที่ถืออยู่ในมือใส่สึนะ ชายหนุ่มเห็นเข้าก็เบิกตาโพลง แสงของมันทำให้บริเวณนั้น

สว่างจ้าแล้วพุ่งมาที่เขา เพียงอึดใจเดียวเท่านั้นที่ชายหนุ่มสามารถหลบมันได้อย่างหวุดหวิด

 

“เฮ่อ เกือบไปแล้ว” สึนะถอนหายใจเฮือกใหญ่

แต่ยังไม่ทันได้พักให้หายตกใจ ราชินีปีศาจก็บุกเข้ามาอีกครั้ง นางฟาดฟันกริชใส่เขา

ด้วยเรี่ยวแรงที่มายมายราวกับเป็นปีศาจ สึนะหลบอย่างรวดเร็วแต่ทว่าสายลมที่กรรโชคแรง

ทำให้เขาไม่สามารถทรงตัวในอากาศได้ ตอนนี้เขาทำได้แค่วิ่งหลบไปมาเท่านั้น

 

“เจ้าจะหนีไปไหนได้ ฮ่าๆ”   เอ็มพิเดอาร์หัวเราะชอบใจ ดวงตาแดงกล่ำ

นางวิ่งไล่ตามเขาไปและปล่อยพลังออกมาอย่างต่อเนื่อง สึนะเองก็วิ่งหนีอย่างสุดชีวิตเช่นกัน

 

“นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันต้องหนีหัวซุกหัวซุนขนาดนี้ ก็จะให้ทำไงได้นี่มันไม่ใช่คนปีศาจชัดๆ”

สึนะวิ่งไปบ่นไปถ้าเขาเอาแต่หนีอยู่แบบนี้เห็นที่คงไม่รอด สึนะรีบหันกลับมาปล่อยเอ็กเบินเนอร์

ใส่เธออีกครั้ง เอ็มพิเดอาร์วิ่งมาติดๆคราวนี้คงโดนเต็มๆ

 

“เอ็กเบินเนอร์!!!

บึ้ม!

“ฮ่าๆ”  

ยังไม่ทันที่เปลวไฟจะดับลง เสียงหัวเราะของอีกคนก็ดังขึ้น สึนะตกใจจนหน้าซีดพลังไฟของเขา

ทำอะไรเธอไม่ได้เลยแม่แต่น้อย

“ไร้ประโยชน์ อาวุธของเจ้าทำอะไรไม่ได้หรอก ข้าเป็นอมตะ”

“อะไรกัน”   สึนะพูดติดอย่างติดขัด เขาคาดไม่ถึงจริงๆ

ราชินีปีศาจยกกริชขึ้นจนสุดแขนหมายจะบั่นคอของคนตรงหน้า

“ คราวนี้ถึงตาข้าบ้างละ เอาหัวของเจ้ามาสะ!!!

 

จึก!!!

 

“โอ้ยยย!!

 

เอ็มพิเดอาร์ร้องเสียงหลง เมื่อลูกธนูติดเปลวไฟสีแดงพุ่งมาเสียบกลางหลังของเธอแล้วทะลุ

มาที่หน้าอก ใช่แล้วมันคือลูกธนูของโกคุเดระ


“ไม่เป็นไรใช่ไหมครับรุ่นที่สิบ!!”   มือขวาผู้พักดีตะโกนถาม

หญิงสาวในร่างปีศาจมองดูเจ้าของธนูด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวจากความเจ็บปวด แล้วดึงมัน

ออกมาหักทิ้ง  แม้แต่ธนูที่ทำขึ้นมาจากนิกซ์ช่างทำอาวุธอันดับหนึ่งของเอลฟ์ แต่ก็หาได้ระคาย

เคืองผิวหนังของนาง รอยแผลจากธนูประสานติดกันทันทีเมื่อดึงลูกธนูออก คงจะไม่มีศาตราวุธ

ใดในโลกที่สังหารนางได้แล้ว  โกคุเดระอ้าปากค้าง

“อุ้ย อึดเกินไปแล้วมั่ง”   โกคุเดระถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ

“แส่นักนะ!! ฆ่ามันสะ!!”   เอ็มพิเดอาร์สั่งการให้แม่ทัพโรฮานคนสุดท้ายจัดการไอ้ตัววุ่นวาย

ที่มาขัดจังหวะ

ในทันใดนั้น หมาป่าอสูรที่มีแม่ทัพอยู่บนหลังก็วิ่งเข้ามาหาโกคุเดระจากด้านหลัง

ทำให้เขาไม่ทันระวังตัว  สึนะรีบตะโกนบอก

“โกคุเดระระวัง!!!

 

เสียงของบอสทำให้โกคุเดระหันหลังกลับไปทันที เขาเตรียมจะง้างธนูเพื่อยิงสวนกับมัน

แต่หมาป่าตัวนี้มันวิ่งมาประชิดตัวเขาแล้ว ระยะห่างแค่คืบทำให้ธนูปักกลางร่างของศัตรูอย่าง

แม่นยำ   คนข้างบนตายแล้วร่วงลงไปแต่ทว่าหมาป่าอสูรตัวนี้มันยังคงมีชีวิตกระโจนพุ่งเข้าใส่

คมเขี้ยวอันแหลมคมขย้ำแขนซ้ายของโกคุเดระ  ลากตัวเขาไปกับพื้นแล้ววิ่งไปยังหุบเหวแห่ง

ความมืด มันคิดจะลากเขาให้ลงไปตายในนั้น  สถานที่ซึ่งไม่ว่าใครถ้าลงไปแล้วจะไม่ได้ขึ้นมา

อีก รอยเลือดจากแขนไหลย้อยไปตามทาง

“ปล่อยชั้นสิวะ!”  

แขนที่โดนกัดทำให้คันธนูหลุดมือไป มือขวาที่ยังใช้การได้คว้ามีดสั้นที่ขาขึ้นมาแทงหมาป่า

ร่างกายของสัตว์อสูรที่มีพละกำลังแข็งแกร่งเพียงแค่มีดธรรมดาไม่สามารถเจาะทะลุผิวหนังของ

มันได้ มันยังคงลากร่างกายของโกคุเดระไปอย่างรวดเร็ว เรียวเฮพยามวิ่งไปช่วยแต่ก็ไม่

ทัน  เมื่อเขามาถึงหน้าผาทั้งหมาป่าทั้งโกคุเดระก็จมดิ่งสู่ความมืดมิดในหุบเหวเสียแล้ว

 

“เจ้าหัวปลาหมึก!!!

“โกคุเดระ!!

“หือ!”   ฮิบาริมองเห็นเเล้ว เห็นทีว่าเขาคงตองทำอะไรสักอย่าง

 

“ดี ลงไปตายในนั้นแหละ”  เอ็มพิเดอาร์มองดูด้วยความพอใจเป็นที่สุด

สึนะไม่สนใจว่าราชินีผู้ชั่วช้าจะอยู่ตรงหน้า เขาวิ่งตามไปที่หน้าผา หวังจะไปค้นหาร่างของ

เพื่อนสนิทเผื่อว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่ โดยที่ไม่สนใจเลยว่าเอ็มพิเดอาร์กำลังจะหยิบยื่นความตาย

ให้พวกเขาในไม่กี่วินาที่นี้

 

“คราวนี้ก็ถึงตาพวกเจ้าแล้ว!!!

นางรวบรวมพลังอันมหาศาลที่มีอยู่ พลังไฟแห่งรัตติกาลที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง

หลอมรวมกับอาวุธที่เป็นที่สุดแห่งศาตรา มันถูกปล่อยออกมาในเสี้ยววินาทีต่อมา

พุ่งไปด้วยด้วยความเร็วและแรงสุดขีด ไปหาสึนะและเรียวเฮที่อยู่ริมหน้าผา

 

“นั่นมัน”   เรียวเฮหันมาเบิกตากว้างยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาบัง

แต่สึนะที่กำลังวิ่งเหลียวกลับไปมอง เขาไม่มีเรียวแรงพอที่จะหนีหรือป้องกันตัวอีกแล้ว

เขาหลับตาลงเอามือปิดหู วินาทีนี้เขาคงจะไม่รอด

 

 

บึ้มมมมม!!!!!

 

 

 

 

ขุมพลังอัมหิตปะทะเข้ากับเกราะแห่งแสงสว่างในสร้อยคอของฮิบาริ มันทำมาจากเขายูนิคอน

ซึ่งมีพลังในการชำระล้างสูง ผู้พิทักษ์เมฆา ฮิบาริ เคียวยะ กระโดดเข้ามารับการโจมตีแทน

สึนะและเรียวเฮ   ราชินีใช้พลังดูสร้อยที่คอของเขา สิ่งที่เห็นทำให้เอ็มพิเดอาร์ตกตะลึง

 

“มนุษย์มีของแบบนี้ได้ยังกัน เขายูนิคอนถือเป็นของหายาก แต่ว่าเล็กแค่นั้นคงใช้เป็นอาวุธ

ไม่ได้หรอก อย่างดีก็แค่ป้องกันเท่านั้น”

 

เป็นดังเช่นคำพูดของราชินีผู้ชั่วช้า  พระพลังคุ้มครองในสร้อยเส้นนี้ถึงขีดจำกัดแล้ว

 

เพล้ง!!!

มันแตกเป็นเสี่ยงๆ เกราะแห่งแสงสว่างหายไป พลังทั้งหมดที่ถูกปล่อยออกมาปะทะเข้ากับร่าง

ของชายหนุ่มอย่างจัง   แรงปะทะทำให้ตัวเขากระเด็นไปอยู่ตรงหน้าสึนะ บาดแผลแหวะหวะไป

ทั้งร่างกาย เลือดไหลโชค นอนจมกองเลือดอยู่กับพื้น สึนะและเรียวเฮตกใจจนแทบช็อค

ที่ฮิบาริยอมเอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อปกป้องพวกเขา

 

 “ฮิบาริ!!!

“คุณฮิบาริ!!!!


สึนะและเรียวเฮวิ่งมาดูฮิบาริและประคองร่างของเขาขึ้น ฮิบาริค่อยๆลืมตาขึ้นมาพูดกับสึนะ

“ช่วยคนรักกลับมาให้ได้นะ สัตว์กินพืช” 

ฮิบาริยิ้มให้สึนะ หลังจากนั้นเขาก็แน่นิ่งไป..

 

“ซาวะดะ เขา เขา ไม่หายใจแล้ว”  เรียวเฮพูดเสียงสั่นหลังจากจับชีพจนของคนนอนแน่นิ่ง

“คุณฮิบาริ!!!!”   



“คราวนี้ก็ไม่มีใครมาช่วยพวกเจ้าได้แล้ว พร้อมจะตายรึยัง”   

หญิงสาวพูดอย่างได้ใจ แค่นี้เธอก็มีชัยไปกว่าครึ่งแล้ว

 

“ก็ไม่แน่หรอกครับ  คึหึหึหึ”

เสี่ยงนั่น! โรคุโด มุคุโร่ เขามาแล้ว



มุคุโร่และรีบอร์นที่ตามมาสมทบทีหลัง พวกเขามาถึงหลายวันแล้วแต่หาทางเข้าป่าควีนเอลฟ์

ไม่เจอ พึ่งทำลายม่านพลังป้องกันแล้วเข้ามาถึงเมื่อกี้

 

“มคุโร่  รีบอร์น!”  

“ฮิบาริเป็นไปอะไรสึนะ”   รีบอร์นกระโดดลงจากไหลมุคุโร่แล้วเดินมาดูฮิบาริ

สึนะหรี่ตาลง  เขาไม่รู้จะอธิบายยังไงยัง  ชายหนุ่มทำใจไม่ได้กับทุกเรื่องที่เกิดขึ้น

เรียวเฮจึงเป็นฝ่ายพูดแทน

“เขาเป็นแบบนี้เพราะปกป้องพวกเรา”

มุคุโร่มองร่างของฮิบาริที่นอนนิ่งไม่ได้สติ ถึงพวกเขาจะเคยเป็นศัตรูกันแต่มุคุโร่ก็ไม่ดีใจเลยที่

ฮิบาริต้องเป็นแบบนี้ ในใจคิดถึงโคลมขึ้นมาทันที ถ้าเขาตายไปแล้วใครจะดูแลโคลม

“ผมมาช้าไปงั้นสินะครับ”   มุคุโร่เอ่ยเสียงเศร้า

“กว่าฉันกับมุคุโร่จะเข้ามาที่นี่ได้ก็ตั้งหลายวันเพราะมันมีม่านพลังกันไว้”

 

เรียวเฮร้องไห้โฮ เขย่าร่างของฮิบาริแล้วตะโกนสุดเสียง

“ ฮิบารินายจะมาช่วยพวกเราไว้ทำไม ทั้งๆที่นายเป็นคนที่สมควรจะรอดไปที่สุด

 นายจะตายไม่ได้นะ นายเป็นพ่อคนแล้วนะฮิบาริ ฟื้นขึ้นมาสิ!!!

 

คำพูดของเรียวเฮทำให้สึนะร้องไห้ตามอีกคน โทษว่าเป็นเพราะเขาเองที่ไม่เอาไหนแท้ๆ

“คุณฮิบาริเป็นแบบนี้แล้วผมจะมีหน้าไปบอกโคลมว่ายังไง”

“แล้วโกคุเดระละ” รีบอร์นหันซ้ายแลขวาไม่พบโกคุเดระเลยถามขึ้นเพราะเบียงกี้เป็นห่วง

น้องชายของหล่อนเหลือเกิน

“โกคุเดระ ตกหน้าผาไปแล้ว”

“หือ!!”   

รีบอร์นไม่คิดว่าวองโกเล่จะโดนเล่นงานจนยับเยินหมดสภาพถึงขนาดนี้  ร่องรอยจากการ

ต่อสู้ทำให้เขาพอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“เอาไงดีละซาวะดะ กำลังคนของเราเสียศูนย์จนจะหมดแล้วนะ  ถอยไปตั้งหลักที่หมู่บ้าน

ก่อนดีมั้ย”    เรียวเฮออกความเห็น

“ไม่! ผมไม่มีวันถอยหลังกลับไปโดยที่ทิ้งความตายของพวกพ้องเอาไว้ข้างหน้าเด็จขาด

แล้วอีกอย่างเราจะกลับไปที่หมู่บ้านแล้วบอกว่าเราพาหลานสาวเขามาตายหรอครับ

ผมขอร้องอะไรคุณพี่ชายสักอย่างได้ไหม ช่วยพาคุณฮิบาริกลับออกไปจากที่นี่ที

แล้วระหว่างทางก็ใช้ไฟธาตุอรุณรักษาไปด้วย ตอนนี้มีคุณพี่ชายคนเดียวที่จะทำแบบนี้ได้

ถือว่าผมขอร้องเถอะครับ อย่าให้เขาต้องมาตายอยู่ที่นี่เลย”

“ซาวาดะ”

คำพูดของผู้เป็นบอสทำให้เรียวเฮนิ่งไปสักพัก ถึงรีบอร์นจะเห็นด้วยกับที่สึนะพูดแต่ก็เขาข้าใจดี

ว่าเรียวเฮอยากไปช่วยน้องสาว ทุกคนเงียบรอฟังการตัดสินใจของผู้พิทักษ์อรุณ

 

“ได้ ฉันจะพาฮิบาริออกไปให้เร็วที่สุด ฉันฝากเคียวโกะด้วยนะ”

“ผมสัญญา ไม่ว่าจะยังไงผมจะพาเธอกลับไปให้ได้ ถึงตายผมก็ยอม”

เรียวเฮจับที่ไหลของสึนะแล้วยิ้มให้ จากนั้นก็พยุ่งตัวฮิบาริขึ้นกอดคอแล้วเดินออกไป

แต่รีบอร์นได้บอกก่อนเขาจะไปว่ามีเส้นทางลัดให้พายเรือขึ้นไปทางเหนือ  เฮลิคอบเตอร์ของ

วองโกเล่จอดอยู่ที่นั้น เพราะฮิบาริต้องการการรักษาอย่างเร่งด่วน ถ้าถึงมือชามาลย์แล้ว

เขาอาจจะยังพอมีทางรอด

 

เอ็มพิเดอาร์ราชินีปีศาจมองดูผู้มาเยือนรายใหม่อยู่ตั้งนานแล้ว นางเองก็คงต้องเร่งมือ

สังหารผู้เป็นเหยื่อสังเวยให้ทันก่อนที่แสงแรกแห่งอาทิตย์อุทัยเริ่มจะขึ้น นี่ก็จวนจะเช้าแล้ว

 

“เจ้าคือผู้พิทักษ์อีกคนงั้นเหรอ แต่ว่ามาแล้วจะช่วยอะไรได้ละรีบๆสั่งเสียกันสะ ฮ่าๆ”

เอ็มพิเดอาร์หัวเราะอย่างบ้าคลั่งด้วยความทรนง ไม่ว่าจะใช้อาวุธใดๆก็ฆ่านางไม่ได้

 

มุคุโร่ ผู้พิทักษ์คนเดียวของวองโกเล่ที่มีสภาพพร้อมที่จะต่อสู้ก้าวออกมาข้างหน้าทุกคน

นัยน์ตาสองสีถูกเพ่งเล็งไปยังราชินีในคราบปีศาจ เขาคือความหวังเดียวของวองโกเล่

 

“ระวังนะมะคุโร่พลังของเธอร้ายกาจมาก  อาวุธของพวกเราก็ทำอะไรเธอไม่ได้เลย”

สึนะรีบเตือน แต่มุคุโร่ก็ยังคงนิ่ง เขาไม่มีปฏิกิริยาหวาดวั่นใดๆ

 

“เจ้าจะฆ่าข้ายังไงละในเมื่อข้าเป็นอมตะ”   อิสตรีเบื้องหน้าพูดท้าทาย มีเพียงเสียงหัวเราะ

ที่เป็นเอกลักษณ์เท่านั้นที่ดังออกมาจากชายร่างสูงเบื้องหน้า

 

“คึหึหึหึ”  ชายหนุ่มหัวเราะอย่างไม่สะทกสะท้าน

 

“เจ้าหัวเราะอะไร!!!”  

“จริงอยู่ที่ว่าผมคงจะฆ่าคุณที่มีพลังอมตะไม่ได้ เพราะอย่างนั้นผมก็คงจะต้องทำ

ให้คุณหายไป”   มุคุโร่เรียกสามง่ามอาวุธคู่กายของเขาออกมาแทงลงที่พื้นดินสุดแรง

 

“สั่งเสียกันเสร็จแล้วใช่ไหม ถ้างั้นพวกเจ้าทั้งหมดก็จงตายไปพร้อมกันซะ !!!

 

เอ็มพิเดอาร์ร่ายมนรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายอันมหาศาล สายลมพัดโหมแรงขึ้นจากทุกทิศทาง

ต้นไม่ใบหญ้าปลิวลอยละลิ่ว แม้กระทั่งสึนะและรีบอร์นยังหาที่กำบังโดยการเกาะต้นไม้ไว้

พลังแห่งความมืดที่มากมายเหลือคณานับนี้ถูกหลอมรวมไว้ที่อาวุธในมือขวาของเธออีกครั้ง

กลุ่มก้อนพลังที่พร้อมจะเผาผลาญและกลืนกินทุกสิ่งอยู่ในกำมือของเธอแล้ววิ่งตรงเข้าไปหา

คนเบื้องหน้าที่ยืนถือสามง่าม  ในการปะทะครั้งนี้ถ้ามุคุโร่โดนเข้าไปละก็ไม่เหลือซากแน่

เพราะมันทวีความรุ่นแรงกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า การต่อสู้ครั้งนี้เดิมพันด้วยชีวิตของทั้งสองฝ่าย

ไม่ใครก็ใครที่ต้องตายไปข้างหนึ่ง  เอ็มพิเดอาร์วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว สองเท้าเคลื่อนไหว

ราวกับสายลม  จะถึงตัวของมุคุโร่ในไม่กี่อึดใจ

 

“มุคุโร่ระวัง!!

 

“พิภพนรก!!! 

มุคุโร่ใช้พลังดวงตาวัฏจักรสงสารขั้นสูงของเขาเปิดนรกขึ้นมา ผืนผื่นดินสั่นไหวแตกแยงเป็นทาง

ยาวขวางกั้นเอ็มพิเดอาร์ไว้

“นี่มันอะไรกันเนี่ย!!!”   หญิงสาวสับสนกับสิ่งที่เห็น ในรอยแยกแตกของพื้นดินเต็มไปด้วย

เปลวไฟและลาวาจากนรกเดือดปะทุ

“ต่อให้คุณจะเป็นตัวอะไรก็ตาม คุณไม่ก็มีทางรอดพ้นจากวัฏจักรสงสารไปได้หรอกครับ”

 

รอยแยกของพื้นดินเริ่มแตกออกอีกครั้ง คราวนี้มันแตกแยะล้อมรอบตัวเธอ หญิงสาวไม่มีทาง

หนีไปไหนได้แล้ว หันหลังกลับก็ไม่ได้   ในเมื่อถ่อยไม่ได้แล้วเอ็มพิเดอาร์จึงคิดจะปล่อยพลัง

เฮือกสุดท้ายนี้ไปยังมุคุโร่อีกครั้ง 

 

“ไม่มีอะไรมาขวางกั้นพลังของข้าได้หรอก!!!

 

พลังอันมหึมาดำทมิฬกำลังพุ่งตรงมาที่เขา

 

มุคุโร่หลับตาซ้ายลง  ดวงตาสีแดงข้างขวาของเขาเปลี่ยนไป เปลวไฟสีดำผุดขึ้นจากนัยน์ตา

ที่ยังลืมอยู่ เขากำลังจะใช้พิภพที่มีพลังมากที่สุดคือพิภพมนุษย์  ดวงตาและเปลวไฟสีดำจับจ้อง

ไปยังคนในวังวลมายานรกและพลังมหาศาลที่กำลังจะพุ่งเข้ามา  

 

“ลงนรกไปสะ!!”   

 

“กรีสสสสสส”  

 

ราชินี้ปีศาจร้องลั่นเมื่อพลังจากพิภพมนุษย์ของมุคุโร่เกิดแรงดึงดูดร่างของนางให้ลงไปยัง

นรกเบื้องล่าง  กลุ่มก้อนพลังทั้งหมดที่ปล่อยมากำลังถูกดึงกลับไปหาตัวนางเอง

มุคุโร่กำลังสู้กับพลังแห่งความมืดที่แผ่ออกมาอย่างเอาเป็นเอาตาย ดวงตาของเขาเริ่ม

เกิดรอยร้าวเลือดไหลซึมออกมา  ไม่ว่ายังไงเขาก็จะแพ้ไม่ได้เด็จขาด ทุกสิ่งทุกอย่าง

ขึ้นอยู่ที่เขาแล้ว

 

บึ้ม!!!

 

“ม่ายยยยยยย ไม่จริง ข้าไม่มีวันตายยยย!!!

 

คนที่ตกอยู่ท่ามกลางนรกมายาบัดนี้ได้ถูกพลังที่ปล่อยออกไปปะทะเข้ากับร่างของตนเอง

จนมอดไหม้ไปพร้อมกับอาวุธที่ถืออยู่ในมือ ถูกแรงดึงดูดจากพลังของมุคุโร่ดึงร่างที่กำลัง

ถูกเปลวไฟแห่งความมืดเผาผลาญ ให้จมดิ่งสู่จุดต่ำสุดของพื้นดินที่เกิดการแตกแยกจากพลัง

ของมุคุโร่ที่เขาใช้สามง่ามแทงลงที่พื้นดินในตอนแรกนั้นเป็นของจริง แต่ขุมนรกนั้นคือภามายา

 

“จบแล้วสินะครับ”

ชายร่างสูงมองดูผลงานชิ้นโบว์แดง เอ็มพิเดอาร์หายลับลงสู่ใต้ดิน และคงจะไม่มีวันกลับ

ขึ้นมามีพลังได้อีก  จากนั้นมุคุโร่ก็ใช้สามงามแทงลงไปที่พื้นดินอีกครั้งเพื่อปิดผนึก

และแล้วทุกอย่างก็กลับเข้าสู่ภาวะปกติ สายลมที่กรรโชคแรงหายไป ดวงตะวันกำลังจะขึ้น

ส่วนตัวเขาเองก็ต้องเอามือปิดที่ดวงตาขวาไว้เพื่อซับเลือดที่ไหลออกมา  เมื่อทุกอย่างจบลง

แสงอาทิตย์ของวันใหม่ก็ขึ้นสู้ท้องฟ้า แสงแห่งความหวังกลับมาสู่พวกเขาอีกครั้ง

 

“เฮ่อ”  มุคุโร่ถอนหายใจอย่างโล่งอก  เขาไม่เคยใช้พลังมากขนาดนี้มาก่อนเลยจนถึงขั้นตาร้าว

“ขอบใจนะมุคุโร่ถ้านายไม่มาช่วยละก็ป่านนี้พวกเราคง”

สึนะพูดออกมาด้วยสีหน้าแววตาที่เศร้าสลดและหมดความหวัง

เพี๊ย!!    

รีบอนร์นตบสึนะจนหน้าหัน  ข้อหาที่ละทิ้งความหวังและปล่อยให้เพื่อนพ้องต้องตาย

“นี่มันใช่เวลามาท้อแท้หรอเจ้าห่วยสึนะ แล้วตอนนี้ยามาโมโตะอยู่ไหน”

“จริงด้วยสิฉันลืมไปเลยว่ายามาโมโตะกำลังตกอยู่ในอันตราย แย่แล้วฉันต้องไปช่วยเขา”

 

คำพูดของรีบอร์นทำให้สึนะนึกขึ้นได้ขึ้นว่าตอนนี้ยามาโมโตะกำลังจะถูกฮอนฆ่าตายแล้ว

พวกเขาจึงรีบตรงไปหายามาโมโตะในอีกฟากหนึ่งของป่า สึนะรีบวิ่งจนสุดชีวิต  เมื่อวิ่งมาถึง

ภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าทำให้หัวใจของพวกเขาแทยหยุดเต้น   ชายแปลกน่าในชุดหนังสีดำ

กำลังจะปริดชีพเพื่อนของเขา ฮอนเป็นคนที่อาจจะเรียกได้ว่าซาดิสและหัวรุ่นแรงพอสมควร

เขาจับร่างของยามาโมโตะกางแขนออกตรึงกับต้นไม้ ข้อมือทั้งสองข้างถูกตอกให้ติดกับกิ่งไม้

ด้วยหมุดน้ำแข็ง เลือดไหลรินหยดลงพื้นออกมาจากบาดแผลที่ถูกแทงด้วยหมุด อีกทั้งยังมี

บาดแผลอยู่ทั่วร่างกาย   ลมหายใจของเขาเริ่มโรยรินเพราะเสียเลือดมาก ฮอนยืนดูคนที่กำลัง

จะตายอย่างไร่ความปราณี

 

“แกจะทำอะไรเขา ปล่อยยามาโมโตะเดี๋ยวนี้นะ!!”   

“ปล่อยหรอไม่มีทาง มันจะต้องตายอย่างทรมานให้สาสมกับที่มันฆ่าฟีโอน่า”

“อะไรนะ”   สึนะสับสนจนพูดอะไรไม่ถูก เขาไม่ได้รู้หรือเห็นเหตุการณ์ที่ยามาโมโตะฆ่าฟีโอน่า

“นี่มันเรื่องอะไรกันครับ”  มุคุโร่ก็สงสัยเช่นเดียวกัน ตอนนี้ดวงตาของเขาก็อยู่ในสภาพที่ต้อง

พักการใช้งานไปอีกนาน ในตอนนี้เขามองเห็นด้วยดวงตาซ้ายเพียงข้างเดียว

“งืม”   รีบอร์นอ่านใจฮอนได้ จึงรู้และเข้าใจสิ่งที่เขาคิด ว่าฮอนเสียใจเป็นอย่างมากกับการจาก

ไปของคนที่เขารัก

“เอาไงดีละสึนะ”   รีบอร์นถาม

“ยังไงฉันก็ต้องช่วยเขา ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครตายอีกแล้ว” พูดจบก็วิ่งตรงเข้าไปหาฮอนทันที

แต่ก็ถูกม่านพลังดีดจนกระเด็นกลับมาที่เก่า

“โอ้ย!!”  

“ไหนฉันลองมั่งสิ”   รีบอร์นชักปืนออกมายิงทำลายม่านพลังนั่น

ปั้ง ปั้ง ปั้ง !!

ไม่มีแม้แต่รอยรีดขวั่น  ปืนของรีบอร์นก็ยังทำอะไรเกราะป้องกันของฮอนไม่ได้ เพราะมันสร้าง

ขึ้นมาจากพลังเวทย์มนต์ดำ

“เข้ามาไม่ได้งั้นก็ดูมันตายอยู่ตรงนั้นแหละ ฮ่าๆ”  ฮอนฉีกยิ้มอัมหิตหัวเราะด้วยความสะใจ

“ให้ฉันเข้าไปสิโว้ย ไอ้เกราะบ้านี้”   สึนะวิ่งไปทุบม่านพลังแล้วตะโกนด่าราวกับคนบ้า

สุดท้ายก็ถูกดีดกระเด็นกลับมาเหมือนเดิม

 

การกระทำของเขายิ่งทำให้ฮอนได้ใจ ชักหมุดน้ำแข็งสีดำออกมา อันนี้สำหรับตัดขั้วหัวใจ

“จะให้มันเลือดไหลจนหมดตัวแล้วค่อยๆตายมันก็นานเกินไปเพื่อเป็นการไม่เสียเวลา

 งั้นข้าจะส่งเพื่อนของเจ้าไปลงนรกตอนนี้เลยก็แล้วกัน” 

 

“อย่านะ!!!”    สึนะร้องลั่น

 

ฮอนถืออาวุธแน่นเตรียมจะแทงมันลงไปเสียบหัวใจของยามาโมโตะ เหมือนกับที่มัน

ทำกับหัวใจของเขา และแทงมันลงไป!

 

“พอได้แล้วฮอน!!!”  

 

ฮอนหยุดชงักเขาและทุกคนมองไปตามเสียงปริศนา สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น

นิกซ์วันเดอเรอร์ปรากฏตัวที่นี่แล้ว เขามาเพื่ออะไรกันทำไมถึงมาช่วยยามาโมโตะ  ทุกคนสงสัย

ฮอนก็ด้วย

“นิกซ์”   ฮอนเอ่ยเบาๆ

 

“นิกซ์วันเดอเรอร์งั้นหรอ!!  สึนะและทุกคนเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเขาแล้ว

 

เขาเดินผ่านวองโกเล่เข้าไปในม่านพลังอย่างง่ายดายราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่ ทั้งๆที่พวกสึนะ

พยามทำลายมันแทบตาย โดยที่ฮอนก็ยังคงกางม่านพลังนี้อยู่ ฮอนปลดอาวุธลงทันที

“พอได้แล้วฮอน เอ็มพิเดอาร์ตายแล้ว มันจบแล้ว ไม่ประโยชน์อะไรที่เจ้าจะต้องไปฆ่ามัน”

“แต่มันฆ่าฟีโอน่า ข้าต้องล้างแค้นให้นาง!!”  ฮอนพูดเสียงแข็งใส่ ปกติเข้าไม่เคยขึ้นเสียง

ใส่นิกซ์มาก่อน

“ปล่อยให้นางตายไปนั่นแหละดีแล้ว”  เขาพูดแล้วหลบสายตา

“เจ้าว่าไงนะ!!”   ฮอนถึงกับผลักหน้าอกเขา  เมื่อได้ยินคำนี้จากปากเพื่อน

แต่คนข้างนอกก็คงยืนดูและได้ยินทุกคำพูดของคนด้านใน

“คิดว่าข้าไม่เสียใจหรอที่นางตาย แต่เจ้ารู้ไหมว่านางเจ็บปวดแค่ไหนกับชีวิตในหลายพันปี

ที่ผ่านมา เจ้าก็หน้าจะรู้ดี ข้าเองก็เสียใจไม่ต่างกับเจ้าหรอกเพราะนางก็เป็นเพื่อนรักของข้า

เหมือนกัน  นางเลือกที่จะตายเจ้าเข้าใจไหม”  นิกซ์ตะคอกกลับ

สติของฮอนกลับมาอีกครั้ง ย้อนให้คิดถึงวันวานว่าชีวิตของฟีโอน่าที่อยู่ภายใต้คำสาป มันแสน

จะทุกข์ทรมาน เขานี่มันเห็นแก่ตัวจริงๆที่อยากให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไป  ฮอนเงียบไปแล้วหันหลัง

ให้นิกซ์   จนกระทั่งเสียงหนึ่งพูดขึ้นมา

 

“ธนูนี่เป็นของแกใช่ไหม ถ้างั้นมันคงจะฆ่าพวกแกได้”

แวดตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นของสึนะ มองมาที่นิกซ์ เป็นเพราะเขาคนเดียวที่จับตัว

เคียวโกะมาแล้วทำให้ทุกคนต้องมาตายอยู่ที่นี่ โกโก้ โกคุเดระ และฮิบาริที่ยังไม่รู้ชะตากรรม 

สึนะลุกขึ้นหยิบธนูของนิกซ์ที่โกคุเดระเคยใช้  เขาจะใช้มัน เพื่อจะฆ่าผู้เป็นเจ้าของมัน

 

“ชดใช้การตายของเพื่อนฉันด้วยชีวิตของแกสะ!!

สึนะเล็งไปที่นิกซ์แล้วปล่อยมันออกไป

 

“นิกซ์ระวัง!!”   ฮอนหันหลังมาตะโกนบอก เพราะเขารู้ดีว่าธนูของนิกซ์สามารถเจาะทะลุเกราะ

ของเขาได้  นิกซ์ยืนนิ่ง  คันศรแห่งเอลฟ์ถ้าผู้ใช้มองเห็นเป้าหมายแล้วไม่ว่ายังไงมันก็จะไม่มีทาง

พลาด ลูกธนูจะติดตามไปเจาะทุลุหัวหัวใจของเป้าหมายแน่นอน นิกซ์หน้าซีดผาด

 

พรึบ!!!

 

!!!

 

ลูกธนูพุ่งมาหยุดตรงหน้าเขา แล้วสลายกลายเป็นกลีบดอกไม้โปรยปรายลงมา สิ่งที่เกิดขึ้นทำ

ให้นิกซ์อมยิ้มร่า แต่กลับกันที่สึนะเป็นฝ่ายหน้าซีด หน้าแตกจนไม่เหลือชิ้นดี นี่มันมายากล

อะไรกัน

“อาวุธทุกชิ้นที่ข้าทำขึ้น มันจะไม่มีวันทำร้ายผู้ที่สร้างมัน นั่นธนูของข้าหนิ หาตั้งนาน

ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน ถ้าเป็นไปได้ข้าก็อยากได้ของของข้าคืน”

พูดจบเพียงแค่เขายื่นมือออกไป ธนูก็ผละตัวออกมาจากสึนะแล้วกลับเข้าไปสู่มือของนาย

มันอีกครั้ง

“เจ้าไม่ให้ข้าฆ่ามันแล้วเจ้าจะปล่อยพวกมันไปงั้นหรอนิกซ์”  ฮอนพูดขึ้น

นิกซ์ยิ้มเย็น ก่อนจะเดินออกไปหาสึนะแล้วลดสายตาลงมองเด็กน้อยที่ตัวเตี้ยกว่า

อย่างเหยียดหยาม

“ฟังนะเจ้าวองโกเล่ ถ้าเจ้าอยากได้ตัวนางคืนไป พรุ่งนี้ให้ไปสู้กับข้าแบบลูกผู้ชายที่ปราสาท

วันเดอรเรอร์  ใครชนะก็ได้นางไป ข้าจะรอเจ้าจนกว่าตะวันจะตกดิน ถ้าถึงเวลานั้นแล้วเจ้ายัง

มาไม่ถึง ข้าจะพานางไปจากดินแดนนี้แล้วเจ้าก็จะไม่ได้เจอนางอีกเลย เจ้ากล้าสู้กับข้ารึป่าว” 

“ฉันรับคำท้า”  สึนะตอบเสียงเข้ม

สึนะและนิกซ์จ้องมองกันไม่กระพริบตา ศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายฆ่าได้หยามไม่ได้ ศึกครั้งนี้มี

ชีวิต มิตรภาพและความรักเป็นเดิมพัน ในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของวันเดอเรอร์และวองโกเล่ 

ใครจะเป็นผู้ชนะ และใครได้ครอบครองตัวและหัวใจของเคียวโกะ!!!

 

“แล้วจะรอนะ”   ร่างสูงกว่ายิ้มเยาะ จากนั้นเขาและฮอนก็หายไปพร้อมกับสายลม

แท้จริงแล้วชายคนนี้ต้องการอะไรกันแน่ ไม่มีใครล่วงรู้ได้ เขาคือคนที่ไม่มีใครคาดเดาได้จริงๆ

 โหวตโพลของเราด้วยนะครับ ด้านล่าง

โพล141432

__________________________________________________________________________________________

อ๊ากกก สนุกกันไหมทุกคน ผมหนุกมากเลย เกือบไม่รอดแล้วนะยามาโมโตะ ถ้านิกซ์ไม่ห้ามไว้ละก็

ฮ่าๆ ผมอยากรู้จังเลยว่าทุกคนจะเชียร์ใคร เดาได้เลยว่าสึนะสินะ ใช่สิผมมันเป็นผู้ร้ายนี่ //งอล

ไหนๆก็ไหนๆและ คุณเชียร์ใครเม้นบอกด้วย แต่ผมแอบดีใจที่ผลโหวตจากตอนที่ 26 ผมคะแนนนำสึนะ

นิยายผมมีอะไรเกินคาดคิดเสมอแหละ แล้วเจอกันนะไอ้หนู สึนะพรุ่งนี้แกเละแน่!!

ตอนต่อไป ศึกตัดสินที่ปราสาท

585  เม้น!

เพิ่มบทเเรป นิกซ์วันเดอเรอร์เขามีความในใจอยากจะเเรปให้ทุกคนฟัง (ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่อง)


ถึงร้ายก็รักนะ เกเรยังไงก็รักนะ

หน้าตาเป็นตัวกำหนดไอ้ไรเตอร์เขียนบทยังไงกันวะ

อยากเกิดเป็นตัวพระแต่เขาลิขิตให้เป็นตัวร้าย

  ใครจะรู้ว่าผู้ร้ายรักนางเอกมากกว่าพระเอกเท่าไร

ถึงร้ายก็รักจริง ไม่ใช้สลิงไม่ใช้สตั้น เหนื่อยใจก็ลิบโพนางเอกร้องโฮสั่งน้ำส้มคั้น

อกหักบางทีไม่มีคนอ่านเห็นใจ จะเปิดศึกชิงนางก็คงต้องแพ้เรื่อยไป

จะมองทางซ้ายจะมองทางขวากูมันก็คนที่หว่า มือถือดอกไม้ไว้หนวดไว้เคราเขาหาว่าโจรป่า

โรมรันพันตู ความรักของกูช่างมัน ขีดๆเขียนๆกันไปเห้ยเดี๋ยวกูเล่นไม่ทัน

จะรีบไปไหนสงครามยังไม่จบกูต้องรบอีกครั้ง

มึงคิดว่ามึงรักเธอเท่าไรกูมากกว่าพันครั้ง

จะยอมตายพลีกายเพื่อให้นิยายขายดี เกิดชาติหน้าฉันใดกูขอเป็นพระเอกสักที!! เฮ่อ

_____________________________________________________________________________

 

ใจเย็นๆ ผมรู้ว่าคุณอยากฆ่าผม อย่าพึ่งๆ ทำใจดีๆไว้ก่อน โอ้ยกำลังมัน! ยามาโมโตะจะเป็นยังไงเนี่ย

โกคุจะตายไหม แล้วฮิบาริละ อยากรู้ก็เม้น โฮ้ยกำลังมันส์เม้นเร็วๆอยากอัพต่อ

อยากรู้ต่อไปเป็นไง

560 เม้น  เจ้าข้าเอ้ย
_________________________________________________________________________

"ทำไมโชคชตาถึงได้กลั่นแกล้งผมแบบนี้ ทำไมพระเจ้าไม่เห็นแก่ความรักของพวกเราบ้าง"
ความจริงมันช่างเจ็บปวด   เกรงว่าถ้ารีดเดอร์อ่านตอนนี้จนครบแล้วอาจจะมีบางคนอยากฆ่าผมก็ได้  
อยากรู้เป็นไงต่อเม้นหน่อยนะ คนบ้าพลังอย่างผมจะรีบมาอัพทันที
 เเล้วคนคนนั้นคือใครกัน


532 เม้น!!
ย้ำอีกทีว่าอะไรๆก็เกิดขึ้นได้ถ้ามี นิกซ์ ฮ่าๆ//กระพริบตายิ้ม

 

หลังๆมานี่อาจจมีคนสงสัยว่าทำไมธีมถึงเป็นลายดอกตลอดเลย เอ่อก็ประมาณว่าอยาก
ให้
เข้ากับบรรยากาศในป่าดอกไม้ใบหญ้า 55 ประมาณนี้ ใส่ดนตรีประกอบเพื่อความ
ตื่นเต้น
ทุกคนคิดว่าเข้ากับบรรยากาศป่าวหรือมันน่ารำคาญบอกได้น๊า  แต่ฟังเเล้วได้ฟิวอะ








エンパイア
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1,107 ความคิดเห็น

  1. #1008 IchibiNoSHUKAKU (@shukaku) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 23:56
    ฮิอย่าตายนะโว้ย.........มุคุโร่นายแน่มากวะ
    #1008
    0
  2. #976 'LatTe' (@sakoruji1874) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 20:13
    ก๊ก... นายแน่มากกก
    #976
    0
  3. #867 ๐๐llRunGll๐๐ (@Monkeiiz_l2ung) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:56
    มุคุโร่ นายคือฮีโร่จริงๆ ฮ่าๆ
    ฮิบาริก็ฮีโร่น้าาาา อุตส่าห์มาช่วยพวกสึนะ  อย่าเป็นอะไรมากเล๊ยย > <
    ตอนหน้าศึกสำคัญแล้ว //ปักธง เชียร์สึนะ ฮี่ๆ
    #867
    0
  4. #858 Shadow D.Nuvora (@nono1234) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:03
    ตอนนี้บู้แหลกแหะ

    ขอขอบคุณมุคุโร่อย่างสูงเลยตอนนี้
    #858
    0
  5. #734 เคนจัง (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 00:42
    อะไรกันฮิบาริจะตายไหมอ่ะ
    #734
    0
  6. #673 pead (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 21:03
    ไม่เอาท่านฮิอย่าตายน่ะ
    #673
    0
  7. #592 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 มกราคม 2556 / 17:57
    เคียวยะ TT อย่าเป็นอะไรน้า....ต้องปลอดภัยน้า.... TOT (งอแงอีกสามสี่หน้ากว่าๆ)
    สึนะ...โกรธคือโง่ โมโหคือบ้านะ ขาดสติไปเอาเคียวโกะคืนไม่ได้ไม่รู้ด้วย
    ส่วนโกคุเทระ หวังว่าคงไม่หัวแตกตายก่อนรับใช้รุ่นพี่ 10
    ยามาโมโตะ ก็สู้ๆนะ ปลอดภัยๆ เรียวเฮ หื่นน้อยลงซักนิดเถอะ
    แล้วก็ขอบคุณ โดคุโร มุคุโร่มากน้า...ที่มาช่วย แม้ว่าจะมาไม่ทันช่วยเคียวยะ แง.......TTOTT
    #592
    0
  8. #583 *^^* Tanja *^^* (@pichayarat) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 มกราคม 2556 / 16:46
    ฮิบาริอย่าตายน้าาาา TOT !!
    #583
    0
  9. #568 Luce (@amwonderful) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 21:58
    กรี๊ดๆๆๆๆ สึนะจะสู้กับนิกซแล้ว>.<!!
    สู้เค้าน้าสึน้าาาาา มุคุ เฮียแมนมว้ากกกกก
    ฮิบาริT^T นายต้องรอดกลับไปหาโคลมนะเออ!!!
    โกคุเดร้า!!! นายจะตายตามโกโก้ไม่ได้น้า!!!
    ยามะจัง สู้เค้านะที่รักT^T
    #568
    0
  10. #566 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 18:42
    ชอบอ่ะครับ บทแรปมันดีครับ สนุกดี 
    แรปนี้ของตัวร้ายซิน่ัะครับ
    #566
    0
  11. #565 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 16:32
    เข้มข้นอ่่ะ ค้างกว่าเก่าอีก
    #565
    0
  12. #560 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 08:42
    สนุกมากครับ สมกับที่รอ 
    ยามะเกือบตายแล้ว แล้วตกลงโกคุกับท่านฮิจะเปนไงบ้างอ่ะเนี่ย
    ตอนหน้าแล้วซิน่ะ เชียร์สึนะ สึนะสู้ๆ
    แต่สึนะจะสู้ได้หรอเนี่ย
    มาอัพอีกน่ะครับ จะรออ่านน่ะครับ ^^
    #560
    0
  13. #557 Sea (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 มกราคม 2556 / 21:09
    ฮิบาริอย่าตายน่ะแงๆ
    #557
    0
  14. #556 ice-cream pop (@itim-itim) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 มกราคม 2556 / 17:21
    ฮิบาริอย่าตายT^T!
    #556
    0
  15. #535 Sea (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มกราคม 2556 / 19:48
    ฮิบาริจะตายจริงหรอไม่น่ะอย่าตายน่ะTOT
    #535
    0
  16. #534 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มกราคม 2556 / 17:42
    สามีม่ายยยยยยยยยยยยย;-;
    #534
    0
  17. #533 Luce (@amwonderful) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มกราคม 2556 / 12:24
    ม่ายยยยยยยยยยยย หนูฟิโอน่าาาาา
    แง น้ำตาร่วงเลยค่ะT_______T
    ยามะ สู้เค้านะ ฟิโอน่าตายมาหาเค้าก็ได้//เอ๊ะ!?
    ย้ากกกกก ยัยราชินีจูออนเรียกป้า!! แกทำกับฮิบาริได้ไงT^T
    แล้วหนูโคลมจะไม่เสียใจแย่เหรอ ม่ายยยยยยยยยย
    #533
    0
  18. #532 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มกราคม 2556 / 06:04
    ใครจะมาช่วยยามาโมโตะอ่ะเนี่ย ท่านฮิกับโกคุต้องไม่ตายน่ะ  T-T
    มุคุโร่มาแล้วววว จะช่วยพวกสึนะได้ไหมเนี่ย
    สนุกมากครับ
    #532
    0
  19. #517 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 มกราคม 2556 / 16:14
    เพลงตื่นเต้นมาก 
    ทำสาวๆตายอีกแล้วนะค่ะ 
    สนกดี รออยู่นะ ว่าเรื่องจะยัังไงต่อไป สู้ๆนะค่ะ ไรเตอร์ 
    #517
    0
  20. #516 nook (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 มกราคม 2556 / 13:51
    สนุกมากๆๆเลยค่ะ อยากอ่านต่อแย้ววว >
    #516
    0
  21. #515 devil_girl021 (@devilgirl021) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 มกราคม 2556 / 13:22
    ค้างอ่ะ มาอัพต่อเถอะ
    #515
    0
  22. #514 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2555 / 11:43
    แง~เริ่มโกรธพี่นิดๆแล้วแหะ
    #514
    0
  23. #513 ❥ßabeⓀuran~ (@babebabelovebel) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2555 / 11:04
    ทำไมมมมมโกโก้ก็ตาย แล้วยังจะฟีโอน่าอีกหรอ TOT นี่วองโกเล่จะไม่มีใครสำเร็จในความรักซักคนเลยใช่ไหมT_T
    #513
    0
  24. #512 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2555 / 10:59
    เศร้าอ่ะ สงสารยามาโมโตะอ่ะ
    #512
    0
  25. #508 Sea (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2555 / 08:15
    นุกอ่ะชอบๆ
    #508
    0