Fic Reborn 1896 พอเถอะ!!ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว

ตอนที่ 29 : I will survive เราต้องรอด 100% ล่าสุด!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 704
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    28 ธ.ค. 55

                                                         

                                                   100% จ้า อ่านโลด เม้นด้วยเด้อพี่น้อง



เฮ่อ..เฮ่อ

เสียงหอบดังมาจากร่างที่อยู่ด้านบน ถึงมันจะไม่ใช่ครั้งแรกของเธอ แต่มันก็คือครั้งแรกของเขา

ชายหนุ่มยินดีที่จะยัดเยียดมันให้เธอด้วยความเต็มใจ  ต่อให้เธอผ่านมันมากี่ครั้งแล้วก็ตาม

ไฟรักที่โหมปะทุจนพอใจแล้วจึงดับลง คนเบื้องล้างกรอกตาขึ้นไปจ้องมอง ชายหนุ่มผู้ไร้

ประสบการณ์ฉีกยิ้มกว้างด้วยความอาย แล้วซบหน้าลงไปที่คออันขาวเนียน ร่างของทั้งคู่อยู่

ข้างโขดหินริ่มน้ำตก ในระหว่างที่เธอและเขาสานสัมพันธ์รักกัน  เธอได้ใช้พลังของตัวเองสร้าง

ม่านพลังเพื่อบดบังเธอและขาจากสายตาของคนอื่น สายน้ำสีมรกตอันเย็นฉ่ำที่ไหลวนอยู่รอบ

กายช่วยปิดบังท่อนร่างอันเปลื่อยปล่าว

“มองหน้าฉันทำไม ฉันอายนะ”

“หึหึ”  ความอายของชายหนุ่มทำให้เธอหัวเราะ

“ถ้าหัวเราะอีก จะจัดให้อีกรอบนะ”

ฟีโอน่ายังไม่ทันจะหยุดหัวเราะ ยามาโมโตะก็ประกบริมฝีปากของเขาลงมาอีกแล้ว  ไม่เพียงแต่

ยอมให้ปลายลิ้นละมุนของเขาลุกล้ำเข้ามาหาความหวานในโพรงปาก มือของเธอเองก็กอดขอ

เอื้อมไปกอดคอแล้วลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังแกร่งของเขาเหมือนกัน   ความเคลิบเคลิ้มเข้ามา

ครอบงำทั้งคู่อีกครั้ง จนทำให้พวกเขาลืมเรื่องที่คุยกันก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น ก็ใครจะไปคิดถึง

ความตายกันเล่าในเมื่อมองเห็นสวรรค์รำไรอยู่เบื้องหน้านี้แล้ว  เนินอกแนบชิดกัน มือไม้ของ

ชายหนุ่มไม่อยู่สุขชอนไชไม่หยุดหย่อน เขาไม่สามารถจะหยุดยั้งอารมณ์รักนี้ได้และจะเป็นฝ่าย

รุกเธออีกครั้ง แต่อยู่ๆดวงตะวันก็เคลื่อนที่มากลางท้องฟ้า แสงแดดจ้าของเที่ยงวันสาดส่อง

มายังใบหน้าของหญิงสาว  เธอรีบผลักเอาออกด้วยสีหน้าและแววตาที่ตื่นตระหนก

“เป็นอะไรฟีโอน่า”

“ไม่มีเวลาแล้ว ท่านต้องรีบไปจากที่นี่ก่อนตะวันตกดิน พวกของท่านกำลังตกอยู่ในอันตราย”

“ถ้างั้นเธอไปกับฉันน่ะ”

“แต่..ข้า” 

เมื่อเห็นว่าเธอมีท่าทีลังเล เขาไม่รอช้าจับปลายคางของเธอให้หันมาสบตาเขาทันที

“มองหน้าฉันแล้วฟังนะ ฉันจะไม่มีวันทิ้งเธอ”

“อืม  งั้นรีบไปเถอะ”  หญิงสาวพยักหน้ารับคำ ความรักคงทำให้เธอหลงลืมอะไรบางอย่างไป

 

เมื่อไม่มีเวลาให้ชักช้าอีกแล้ว ยามาโมโตะรีบคว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างทุลักทุเล ขากางเกงยีน

ของเขาเปียกน้ำนิดหน่อย แล้วรีบดึงมันขึ้นจนดูไม่เรียบร้อย  ฟีโอน่าก็เช่นกัน ชุดกกระโปรงที่ยับ

ยู่ยี่ของเธอมันก็ถูกสวมใส่อย่างลวกๆลนๆ จนทั้งคู่แต่งตัวเสร็จ ยามาโมโตะจึงรีบจูงมือคนรัก

ของเขาแล้ววิ่งกลับไปหาพวกสึนะอย่างสุดชีวิต

 

ในระหว่างทางที่วิ่งมา เขากุมมือของเธอไว้ตลอด ฟีโอน่ามองตามไปยังคนเบื้องหน้าอย่างไม่ละ

สายตา  แล้วนึกในใจว่านี่หรือสิ่งที่เรียกว่าความรักที่เธอไม่เคยพบเจอเลยตลอดชีวิตที่ผ่านมา

นับพันปี ชีวิตที่เป็นอมตะมันก็ไม่จำเป็นอีกแล้วถ้าหากไร้ซึ่งคนที่เรารัก  ความคิดในใจต้อง

หยุดชงักลงทันทีเมื่อ ร่างสูงข้างหน้าหยุดกระทันหัน  ในสายตาของชายหนุ่มมองไม่เห็นอะไรอีก

แล้วเส้นทางที่ก่อนหน้านี้มันเคยมองเห็นชัดเจน กลับถูกหมอกควันสีขาวปกคลุมไปทั่ว จนมอง

ไม่เห็นทางเดิน ไม่ใช่เพียงแค่หมอก สายลมอันเยือกเย็นพัดมาจนสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บ

“ไม่นะ” 

ฟีโอน่าพูดขึ้นด้วยนำเสียงสั่นเครือ ตอนนี้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว

“มันเกิดอะไรขึ้นหรือฟีโอน่า” 

“ท่านเอ็มพิเดอาร์รู้ตัวแล้ว นางไม่ปล่อยเราไปแน่”

ไม่ใช่เพียงใจแล้วที่สั่น กระทั่งร่างกายก็สั่นตามไปด้วย เธอกลัวอย่างเห็นได้ชัด ราชินีรู้แล้วว่า

เธอทรยศ เอ็มพิเดอาร์สามารถมองเห็นทุกสิ่งที่เธอต้องการได้เมื่อใช้พลังของเธอกับศิลาและ

น้ำจากบ่อน้ำศักดิ์ศิทธิ์   ยามาโมโตะคว้าตัวฟีโอน่าเข้ามากอดจนแน่น แล้วบรรจงจูบลงไปที่

หน้าผากของเธอ การกระทำของเขาทำให้ความกลัวในใจของเธอลดลงไปได้บ้าง

“ฉันจะปกป้องเธอเอง และจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำอะไรเธอเด็จขาด ฉันสัญญา”

“ขอบคุณนะ ข้าจะไปกับท่าน”

ตอนนี้ความกลัวในใจของฟีโอน่าได้ถูกพลังแห่งความรักทำลายจนหายไปหมดแล้ว เธอเผย

รอยยิ้มออกมาอีกครั้ง แต่เส้นทางก็ยังมืดมนไร้ซึ่งทางออก

 

“แล้วเราจะไปทางไหนได้ ตอนนี้เรามองไม่เห็นทางแล้ว”

ชายหนุ่มอมยิ้มเล็กน้อยแล้วจับที่หัวไล่ทั้งสองข้างของเธอ

“ทางอื่นย่อมมีเสมอ ฟีโอน่า”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของยามาโมโตะ ทำให้ฟีโอน่าสงสัยว่าเขากำลังคิดจะทำอะไร เธอยังคงมองดู

เขาต่อไป เปลวไฟดับเครื่องชนสีฟ้าธาตพิรุณของเขาลุกโชนที่แหวนวองโกเล่ ก่อนจะเรียกให้

จิโร่ นกนางแอ่นสัตว์กล่องคู่หูออกมา แล้วสั่งให้มันบินวนหาทางออก ยามาโมโตะยิ้มเยาะในใจ

เอลฟ์อย่างเอ็มพิเดอาร์คงจะไม่รู้เสียแล้วว่าวองโกเล่น่ะ เจ๋งขนาดไหน

“สำหรับฉันน่ะ ทางออกต้องมีเสมอ”

 

 

ทางด้านของพวกสึนะที่รอคอยการกลับมาของยามาโมโตะอยู่ก็กำลังพักผ่อนตามอัธยาศัย

โดยหารู้ไม่ว่าภัยกำลังจะมาถึงตัวแล้ว ที่ตรงนี้ยังไม่มีอะไรที่ผิดปกติ ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปตาม

แผนของเอ็มพิเดอาร์ ทำให้ยามาโมโตะหลงอยู่ในวังวลที่หาทางออกไม่ได้ แล้วรอเวลาจนกว่า

พระอาทิตย์จะตกดินแล้วจนกว่าพิธีจะเริ่ม

 

“เจ้าบ้าเบสบอลมันไปไหนของมันนะครับรุ่นที่สิบ ปล่อยให้คนอื่นรออยู่ได้”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันโกคุเดระ ตื่นมาก็ไม่เห็นแล้ว ไม่อยากจะมาเสียเวลาอยู่ที่นี่เลย แล้วอีก

อย่าง ฉันรู้สึกไม่ดีเหมือนมันกำลังจะมีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้น ขออย่าให้เป็นแบบนั้นเลย”

 

ทั้งคู่นั่งคุยกันอยู่ในซุ้มดอกไม้กันแค่สองคน  ฮิบารินั่งพิงกับต้นไม้ใหญ่อยู่ด้านหลัง ส่วนเรียวเฮ

ก็บอกว่าจะออกไปเดินเล่นสักหน่อย วันเวลาผ่านไปใกล้ตะวันจะตกดิน คนที่รอคอยก็ยังไม่

มาสักที จนผิดสังเกต  ทำให้สึนะเริ่มเป็นห่วง

 

“เราจะมาเสียเวลาอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วนะ”

ฮิบาริเดินเข้ามาหาแล้วพูดกับสึนะด้วยน้ำเสียงจริงจัง ผู้เป็นบอสทำสีหน้าลำบากใจ เพราะอีก

คนก็ยังไม่กลับมา แล้วก็ไม่รู้ว่าไปไหน วิทยุสื่อสารก็ใช้การไม่ได้ ถ้าเดินทางไปตอนนี้ แล้ว

ยามาโมโตะจะตามไปยังไง จึงเกิดการถกเถียงกันขึ้นระหว่างฮิบาริกับโกคุเดระที่ยืนยันว่าจะให้

รอยามาโมโตะ  สึนะเลยบอกไปว่าจะรอจนกว่าเรียวเฮจะกลับมาเมื่อถึงตอนนั้นแล้วถ้าพิรุณ

หนุ่มยังไม่กลับมา พวกเราก็ไม่ต้องรอ  

 

 

ณ บ้านฮิบาริ

ที่บ้านของฮิบาริ ตอนนี้ในห้องรับแขกมีดีโน่และลูกน้องนั่งดื่มชาอย่างสบายใจ เขามักจะมาที่นี่

ทุกวันตั้งแต่ที่ลูกศิทย์ของเขาไม่อยู่ ตามที่ได้รับปากไว้ว่าจะดูแลโคลมแทนเขา วันนี้ก็เช่นกัน

เขามารับเธอเพื่อไปตรวจครรภ์ในโรงพยาบาลที่เธอได้ฝากท้องกับชามาลย์ และในระหว่างนี้ที่

รอโคลมแต่งตัว   หญิงสาวเดินออกมาในชุดคลุมท้องกระโปรงสีเหลืองอ่อนมีระบายลุกไม้ ที่

ต้องใส่แบบนี้เพราะท้องเริ่มโตขึ้นแล้ว เมื่อแต่งตัวเสร็จก็เดินเข้าไปหาดีโน่ที่ห้องรับแขก ผ่านโต๊ะ

ตัวเล็กที่มีไว้ตั้งโชว์  เธอกำลังจะเดินผ่านมันไปเพื่อเข้าไปข้างใน แต่อยู่ๆรูปของฮิบาริที่ใส่กรอบ

ตั้งโชว์ไว้กลับหล่นลงมาแตก โดยที่เธอไม่ได้โดนมันเลยแม้แต่น้อย   หญิงสาวก้มลงไปเก็บเศษ

กระจกด้วยความตกใจ  จะลมหรือก็ไม่น่าจะใช่ ในใจเริ่มรู้สึกไม่ดีแล้วนึกเป็นห่วงเขาขึ้นมา

จับใจ ตอนนี้เขากำลังอะไรอยู่กัน อยู่ในป่าจะกินจะนอนยังไง แล้วต้องพบเจอกับศัตรูแบบไหน

บ้าง และยิ่งกว่านั้นคือเขาจะเป็นอะไรไหม เขายังปลอดภัยดีอยู่รึป่าว เพราะว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมัน

เหมือนเป็นลางบอกเหตุร้าย ความเป็นห่วงทำให้เธอคิดไปต่างๆนาๆ หยาดน้ำตาเอ่อล้นออกมา

จากดวงตาทั้งสองข้าง  ดีโน่เห็นเหตุการณ์และรู้ดีว่าเธอกำลังคิดอะไร เพราะเขาก็เป็นห่วง

ลูกศิทย์ของเขาเหมือนกัน เขาเดินเข้าไปหาแล้วพยุงให้เธอลุกขึ้น

“โคลมพอเถอะ เดี๋ยวให้เด็กมาเก็บเศษกระจกทีหลังก็ได้”

“คุณดีโน่ เคียวยะจะเป็นอะไรรึป่าวค่ะ ฉันเป็นห่วงเขา” 

 โคลมร้องไห้แล้วเม้มปากพูด  ไม่ใช่เพียงแต่เธอที่รู้สึกไม่ดีเขาก็คิดแบบนั้นเช่นกันแต่ก็ต้องพูด

ปลอบให้เธอสบายใจ

“ฉันเชื่อว่าเคียวยะและทุกคนต้องปลอดภัย พวกเขาต้องรอดกลับมา เธอเองก็อย่าคิดมาก

เลยนะ  มันไม่ดีต่อลูกรู้ไหม หยุดร้องไห้ได้แล้วไปโรงพยาบาลกันเถอะ ชามาลย์รออยู่”

“ค่ะ”

 

 

กลับมาที่ป่าควีนเอลฟ์ ในขณะที่ทุกคนกำลังรอการกลับมาของเรียวเฮและยามาโมโตะอย่างใจ

จดใจจ่อเวลาก็ล่วงเลยไปจนใกล้พบค้ำ แต่ก็ยังคงมองเห็นแสงของดวงตะวันที่กำลังจะลาลับ

ขอบฟ้า ฝูงนกกาบินกลับรังส่งเสียงร้องระงมลั่นป่า  ดวงจันทร์กำลังจะขึ้นมาแทนที่ดวงอาทิตย์

อยู่แล้ว ไม่นานนักเจ้าเรียวเอก็โผล่พรวดออกมาจากพุ่มไม้  สึนะได้ตัดสินใจแล้วว่าจะออก

เดินทางต่อ   ในเมื่อเขารอยามาโมโตะมาทั้งวัน แต่เขาก็ยังไม่กลับมา มันต้องเกิดเรื่องไม่ดี

ขึ้นกับเขาอย่างแน่นอน  พวกเขาทั้งหมดรีบเก็บข้าวข้องแล้วจะมุ่งหน้าไปยังใจกลางของณคร

แห่งนี้เพื่อไปสอบถามท่านราชินีเรื่องของยามาโมโตะและออกไปจากดินแดนแห่งนี้เสียที

แต่หารู้ไม่ว่าที่ที่เขากำลังจะไปนั่นแหละ คือนรกชัดๆ  และเหมือนว่าโชคชะตาจะเข้าข้างทาง

ราชินีเอลฟ์ผู้โหดร้าย เด็กหนุ่มจากวองโกเล่เดินหลงทางเข้าไปหากับดักเสียแล้ว  พวกเขาเดิน

มาหยุดอยู่ตรงจุดที่เป็นบ่อน้ำศักดิ์ศิทธิ์หน้าบันไดทางลง ก่อนที่ตะวันจะตกดินเพียงเล็กน้อย

ในที่สุดยามาโมโตะและฟีโอน่าก็มาถึงที่นี่พอดีและพบกับพวกสึนะ   ยามาโมโตะวิ่งมาถึงก็

จับเข่าหอบด้วยความเหนื่อยที่วิ่งมาเสียนาน ฟีโอน่าก็ด้วย

 

“ยามาโมโตะแกหายไปไหนมาว่ะ  ปล่อยให้พวกเรารอทั้งวัน!”  โกคุเดระตะโกนใส่ทันที

“ใช่ นายไปไหนมาแถมยังมากับผู้พิทักษ์สาวด้วยอ่า”   เรียวเฮจีบปากจีบคอพูด

“อย่าพึงถามเรื่องนั้นเลย แต่ว่าฟังฉันพูดก่อน  เฮ่อๆ” 

“พูดมาสิยามาโมโตะ”  สึนะสงสัย

“เราต้องไปจากที่นี่แล้ว นี่คือแผนของพวกวันเดอเรอร์กับราชินีคนนั้นที่ล่อให้พวกเรามาตาย

เขาจะเอาพวกเราไปบูชายันต์โดยการเปิดซิงพวกเราอะ เฮ่อ ฉันพูดถูกใช่ไหมฟีโอน่า”

“ใช่ ก็ประมาณนั้นแหละ”

“ห๊า!  โอ้แย่แล้วฉันยังซิง   /สึนะคิด

“หือ!  อืม ฉันมีลูกแล้ว  /ฮิบาริ

“โอ้พระเจ้า!”   ฉันอยากโดน   /เรียวเฮ

“จริงหรอ ไอ้บ้าเบสบอล!”  

โกคุเดระทำหน้าตึงเครียดแล้วเดินไปถามยามาโมโตะใกล้ๆ  ยังไม่ทันที่เขาจะตอบอะไรกลับมา

เสียงของราชินีจอมบงการก็เอ่ยดังขึ้น 

 

“ถูกต้องแล้ว วันนี้คือวันตายของพวกเจ้า”

 

ทุกคนหันหลังกลับไปมองตามเสียงนั้น ในทันทีที่แสงของดวงอาทิตย์ดับลง ดวงจันทร์และความ

มีดขึ้นมาทันที่  ภาพของคนเบื้องหลังดังแรกเห็นราชินีแห่งแสงสว่างที่งดงามราวกับเทพธิดา

หากแต่นางได้กลายเป็นราชินีแห่งความมืดไปเสียแล้ว แสงสว่างรอบกายของเธอที่เคยมีกลับ

หายไปและถูกแทนที่ด้วยแสงแห่งรัตติกาลอันมืดมน ผมสีขาวประกายตอนนี้ถูกชโลมไปด้วยสี

ดำ  เมื่อความมืดเข้าครอบงำแสงสว่างภายในจิตใจของนางจนหมดสิ้น หญิงสาวที่เป็นผู้พิทักษ์

ของนางก็เช่นกัน  พวกเธอที่เคยมีแสงออร่ารอบกายตอนนี้มันได้แปรเปลี่ยนเป็นความมืดตาม

ราชินีที่เป็นผู้นำไม่เว้นแม่แต่ฟีโอน่า ยามาโมโตะหันไปมองคนรักของเขาแล้วเบิกตาโพลง

เธอเป็นไปตามพวกนั้นด้วยงั้นหรือ แล้วอย่างนี้เขาจะทำเช่นไร  

 

สึนะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับราชินีแห่งความมืดแล้วพูดกับเธอ

“เสียใจด้วยนะ พวกผมคงจะมาตายที่นี่ตามที่คุณต้องการไม่ได้หรอก”

เอ็มพิเดอาร์ยิ้มเยาะแล้วตอบกลับไป

“ข้าไม่ได้ขอให้พวกเจ้ามาตาย แต่จะข้าให้พวกเจ้าตาย”

 

“ถ้าคิดว่าทำได้ก็ลองทำดูหน่อยสิ”  ฮิบาริพูดแทรกพร้อมกับยกทอนฟาคู่ใจขึ้นมา

“เพราะพวกแกใช่มั้ยที่ทำให้ชั้นต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ งั้นก็ดีชั้นจะล้างแค้นให้โกโก้” โกคุเดรพูด

เขากัดฟันแล้วกำหมัดทั้งสองข้างจนแน่น

“เออนี่ พวกฉันน่ะไม่ใช่ผู้ชายที่บริสุทธิหรอกนะ แล้วเธอรับได้รึป่าว”  เรียวเฮพูดแล้วเอานิ้วจิ้ม

กัน นี่มันใช่เวลามาเขินหรอเจ้าบ้า

 

“พวกเจ้าจะเป็นยังไงก็ช่าง แค่คนๆนี้คนเดียวก็เพียงพอ!

เอ็มพิเดอาร์ไม่รอช้ารีบตรงเข้าไปหาสึนะทันที ในชั่วพริบตาเธอก็มาอยู่ข้างตัวเขาสะแล้ว โดยที่

อีกฝ่ายไม่ทันรู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ศึกครั้งนี้เอลฟ์สาวเป็นฝ่ายเริ่มก่อน  เธอจับที่หัวไหล่ของสึนะแล้ว

ร่างของเธอกับเขาก็หายไปทันทีในไม่กี่อึดใจ   

 

“รุ่นที่สิบบบ!!

“พวกแกเอารุ่นที่สิบไปไหน!!

“ก็เอาไปฆ่าพรหมจรรย์นะสิ ฮ่าๆๆ”    สาวผมแดงอิสเบลล่าหัวเราะชอบใจใหญ่

“แต่ตอนนี้ ฉันนี่แหละจะฆ่าแก”   

โกคุเดระเดือดสุดขีดแล้ว กระโจนเข้าไปแล้วใช้ฝ่าเท้าถีบอิสเบลล่าเข้ากลางลำตัวอย่างจัง

อัก!

“อ๊ายยย!

ร่างของเธอกระเด็นไปกระแทกกับเสาหินอย่างแรง ไม่มีอะไรมาหยุดยั้งไฟแค้นของเขาได้

แล้วตอนนี้ มันกำลังจะได้รับการปลดปล่อยออกมา ไม่เพียงแค่นี้ เขายังเดินตามไปหา แล้ว

เริ่มการโจมตีทันที!

 

ผู้พิทักษ์เมฆาเองก็ไม่อยู่เฉย    ในเมื่อคู่ต้อสู้ของเขาก็อยู่เบื้องหน้านี้แล้วเช่นกัน

 ฮิบาริกระตุกยิ้มอย่างได้ใจ ก่อนจะพุ่งตัวไปหาเซลีนทันที และเข้าห้ำหั่นกันอย่างคลั่ง เซลีนเอง

ก็ไม่ใช่ธรรมดา สมแล้วที่เป็นคู่ต่อสู้ของฮิบาริ

 “ฉันจะขย้ำเธอ”

“เข้ามาเลย ข้าไม่เคยหวั่น!   หญิงสาวยิ้มฉีกยิ้มแล้วกระพริบตาให้

 

ตอนนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ผู้พิทักษ์แต่ชาวเอลฟ์ที่เป็นผู้หญิงทุกคนภายใต้การปกครองของราชินี้

ก็ได้ปรากฏตัวขึ้นแล้วเข้ามาโจมตียามาโมโตะและฟีโอน่าในฐานะคนทรยศ  พิรุณหนุ่มจึงใช้

สองดาบของเขาฟาดฟันศัตรูจนสุดกำลังเพื่อปกป้องฟีโอน่าและพวกพ้อง

“อยู่ข้างหลังฉันไว้นะฟีโอน่า!

 

ในเวลาที่ทุกคนกำลังต่อสู้กันอย่างชุนมุลวุ่นวาย จนมั่วกันไปหมด  ความมืดมนแทบจะทำให้

มองไม่เห็นอะไร  แต่ก็ยังมีหญิงชายอีกคู่หนึ่ง นั่นคือ จัสมินและเรียวเฮนั่นเองที่ยังว่างอยู่

 

“ฆ่ามันให้หมด!!”   จัสมินสั่งการ

เรียวเฮได้ทีตอนที่เธอกำลังเผลอ กระโดดพรวดไปยืนต่อหน้าจัสมิน แล้วกำหมัดทั้งสองข้าง

หญิงสาวไม่ทันตั้งตัวร้องออกมาด้วยความตกใจผงะหงายหลังไป

“ว๊ายยยยเจ้าจะทำอะไรข้า!”    เอลฟ์สาวพูดอย่างมีจริตแล้วเปรยตาขึ้นไปมองชายหนุ่ม

เรียวเฮเดินเข้าไปใกล้แล้วพูดกับเธอเบาๆ

“นี่ ที่จริงแล้วฉันไม่ใช่สุภาพบุรุษหรอก แล้วก็ไม่ใช่นักบวชด้วย”

“ข้าก็ไม่ใช่สุภาพสตรี”  

เธอเงยหน้าขึ้นไปตอบ เรียวเฮคุกเข่าลงแล้วจับที่มือเรียวของเธอ การกระทำของเขาทำให้เธองง

เอ่อผมก็งงเหมือนกัน

“ถ้างั้นเธอพอจะมีเวลาว่างสักสิบนาทีมั้ย”

“หล่อแบบนี้ยี่สิบนาทีก็ได้เจ้าค่ะ”

“ โอเค งั้นจัดไป”

ว่าแล้วก็อุ้มจัสมินพาดบ่าทันที แล้วไปหาที่เหมาะที่ไหนสักแห่งแถวๆนี้ 

“กรีสสส!”  จัสมินตกใจนิดหน่อย แต่ก็ยินยอม  

 

“อ้าว!  รุ่นพี่จะไปไหน!!”   ยามาโมโตะตะโกนถาม

“ไปจัดหนัก เดี๋ยวฉันมานะ ฆ่าไปก่อนเลยไม่ต้องรอออ หุหุหุ” 

 

“เขากำลังสู้กันแทบเป็นแทบตาย แกยังจะมีอารมณ์ไปวู้หู้กับสาวอีกหรอเจ้าบ้าเอ้ย!!!

โกคุเดระตะโกนด่า

 

ผู้พิทักษ์แห่งอรุณคนนี้เขาจะหื่นไปถึงไหนกันนะ เป้าหมายมีไว้พุ่งชน แต่คนๆนี้มันสุดหูรูดพุ่งชน

ทุกเป้าหมายจริงๆ จากนั้นเรียวเฮกับจัสมินก็หายเข้ากลีบเมฆไปสู่วิมารฉิมพลี ทิ้งให้

โกคุเดระยืนกัดฟันกรอดๆด้วยความอับอายแทน   คนที่อยู่ด้านนอกยังคงสู้กันต่อไป  ใครหล่ะ

อยากจะตายเป็นศพอยู่ที่นี่    ไม่มีคำว่าปราณีให้กับศัตรูในพจนานุกรมของ ฮิบาริ  เคียวยะ

ต่อให้คู่ต่อสู้จะเป็นสุภาพสตรีก็ตาม เขายังคงโจมตีใส่เธอไม่ยั้ง อีกฝ่ายก็ตั้งรับและสวน

กลับมาได้อย่างดีเยี่ยมด้วยดาบคู่ใจ ถึงแม้ว่าพวกเอลฟ์จะใช้การต่อสู้เหมือนอยู่ในยุคโบราณ

แต่มันก็ไม่ธรรมดาเลย  เสียงกระทบกันของอาวุธต่ออาวุธดังสนั่น รูปปั้นหินที่ตั้งตระหง่านอยู่

ตามทางเดินแตกหักกระจาย 

ผู้พิทักษ์ของราชินีทุกคนจะมีอาวุธประจำกายคือดาบเวทย์ที่ถูกทำขึ้นโดยช่างทำอาวุธอันดับ

หนึ่งของเอลฟ์    ปลายดาบของศัตรูกวัดแกว่งไปถูกแขนขวาของผู้พิทักษ์เมฆา จนแขนเสื้อขาด

รุ่งริ่ง  แต่ทว่ากลับไม่เกิดบาดแผลใดๆ ผิวหนังไร้รอยขีดข่วน ที่เธอสามารถทำให้แขนเสื้อของ

เขาขาดได้นั้น มันเป็นเพราะการเคลื่อนไหวของเธอที่วาปร์ตัวเองให้หายไปได้โดยใช้พลังเวทย์ 

แม้แต่วิทยาศาสตร์ก็ยากที่จะทำเช่นนี้ได้  ถ้าไม่ใช่เพราะสร้อยเส้นนั้นที่คนรักของเขาให้มามันมี

พลังป้องกันและคุ้มครองผู้ที่ส่วมใส่เขาต้องเจ็บไม่บ้างไม่มากก็น้อย   ฮิบาริได้ใจบุกเข้าโจมดี

โดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะสวนกลับมาจนนับไม่ถ้วนแค่ไหน เ ขาคิดว่าถ้ายังมีสร้อยเส้นนี้อยู่มัน

คงจะป้องกันตัวเขาได้ไปตลอดแต่หารู้ไม่ว่าเขากำลังคิดผิด  เวลานี้ฮิบาริได้เปรียบเอลฟ์สาวไป

เต็มๆ ถึงเธอจะเป็นอมตะก็ใช่ว่าจะไม่มีวันตาย ดาบของเธอมีพลังมากจริงๆ แต่สร้อยคอของ

เขามีมากกว่า ทั้งร่างกายของเซลีนอาบไปด้วยเลือดและรอยแผลฉกรรจ์จากทอนฟา หญิงสาว

เข่าทรุดลงไปกับพื้น ในใจสงสัยเป็นอันมากว่าทำไมชายคนนี้ถึงไม่เป็นอะไรเลยทั้งๆที่เขาโดน

พลังเวทย์ของเธอไปมากขนาดนั้น

“ทำไมเจ้าเป็นอะไรเลย”   แววตาที่สงสัยเอ่ยถามด้วยเสียงที่โรยริ้น

ชายหนุ่มไม่ตอบอะไรเขายังคงนิ่งและจ้องมองใบหน้าของศัตรูอย่างไร้ความปราณี   หางตา

เหลือบไปเห็นทอนฟาที่ถืออยู่มันบิ่นจวนจะพัง อีกข้างก็เช่นกันเพราะแรงปะทะจากดาบ มันคง

จะใช้ได้อีกแค่ครั้งเดียว

“ไปสู่สุขคติเถอะนะ”

คำพูดสุดท้ายที่เขาพูดกับเธอ ก่อนจะตรงเข้าไปปริดชีวิตของผู้พิทักษ์แห่งสายน้ำ เซลีน

หญิงสาวต่อสู้อย่างกล้าหาญ วาระสุดท้ายของเธอช่างงดงาม  ทอนฟาของเขาเองก็แตก

ละเอียดไปกับแรงปะทะครั้งสุดท้าย

 

การต่อสู้ของฮิบาริจบลงไป แต่โกคุเดระยังคงต่อสู้อย่างบ้าคลั่ง ดูเหมือนเขาจะได้รับบาดเจ็บไป

ไม่น้อยเลย ก็ใช่สิเขาไม่ได้มีพลังคุ้มครองเหมือนกับฮิบาริ จะมีก็แต่การป้องกันสุดยอดของเขา

เท่านั้น  ระเบิดถูกปล่อยออกมารัวไม่ยั้ง แต่มันก็ไม่โดนตัวของเธอแม้แต่น้อย ทุกอย่างที่เขา

ปล่อยออกไปนั้นมันไม่ได้ผลเลยในเมื่อเธอวาปร์ได้ ตอนนี้สภาพของเขาสะบักสบอมจนดูแทบ

ไม่ได้ ความโมโหทำให้เขาหน้ามืดจนขาดสติยังคิด โหมปล่อยพลังออกไปอย่างไร้การไตร่ตรอง

มิหนำซ้ำอีกฝ่ายยังเก่งไม่ใช่เล่น ถ้าไม่มีท่าไม้ตายป้องกันเขาคงจะตายไปแล้วก็ได้

Systema CAI”    ท่าไม้ตายซิทเท็มม่า ซีเอไอ ถูกใช้เพื่อป้องกันการโจมตีจากอีกฝ่ายครั้ง

แล้วครั้งเล่า จนในที่สุดมันก็ไม่สามารถทนรับการโจมตีของดาบเวทย์ได้อีกต่อไป ผู้ที่ใช้มันจึง

ต้องรับไปเต็มๆ บาดแผลมากมายมันทำให้เขาล้มลงคุกเข่าลงกับพื้นในท่านั่ง  อย่างหมดทางสู้

“นี่ชั้นจะแพ้ผู้หญิงงั้นหรอ เอาสิฆ่าชั้นเลย” 

สายตาก้มต่ำลงเบื้องล่าง เขาพูดออกไปพร้อมกับรอยยิ้มเจือนๆ  อิสตรีเบื้องหน้าเห็นแล้วก็

หัวเราะอย่างบ้าคลั่งด้วยความสะใจที่ทำให้ผู้ชายมาคุกเข่าลงต่อหน้าของเธอได้ สำหรับผู้หญิง

แล้วคงไม่มีอะไรจะสะใจไปกว่านี้อีก จิกหางตาไปยังชายเบื้องหน้าแลบปลายลิ้นออกมากรีด

เลียที่ดาบจนจรดปลายอย่างคนซาดิส

“ช่วยไม่ได้นะ ที่จริงจะได้ขึ้นสวรรค์ก่อนตายแล้วแท้ๆ แต่อยากขัดขืนก็เลยต้องมาตายแบบนี้

ถ้างั้นข้าขอหัวของเจ้าไปดูเล่นแล้วกัน”

“เหอะ”   เอาสิเข้ามาเลย 

“ตายไปซะ!!!

อิสเบลล่าถือดาบมั่น พุ่งตรงเข้าไปหาชายที่หมดทางสู้อยู่ข้างหน้า หญิงสาวไม่ลังเลวิ่งไปจน

ใกล้จะถึงเป้าหมาย ตวัดดาบบั่นคอของศัตรู  แต่เธอต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นปฎิกิริยา

ของโกคุเดระ

“เข้ามาอย่างงั้นแหละ!!

โกคุเดระ ยิ้มกว้างอย่างซาดิสยิ่งกว่า แล้วรีบหันไปคว้าคันธนูเอลฟ์ที่ตอนแรกเขาวางมันลง

พร้อมกับกระเป๋าเป้ ปลายลูกธนูถูกเล็งไปยังเซลีน เปลวไฟดับเครื่องชนธาตุวายุ ลุกโชนทั่ว

คันศร  เขาง้างมันจนสุดแรงแล้วปล่อยไปยังเป้าหมาย พอดีกับจังหวะที่เธอกำลังพุ่งเข้ามา

“ธนูของนิกซ์นิ มาอยู่กับเจ้าได้ไง!!

“กรีสสสสสสสสสส!!

ไม่ทันเสียแล้ว ในเมื่อลูกธนูพิคาตเจาะทะลุหัวใจของเธอ จนร่างระหงส์กระเด็นไปติดกับพนัง

เพียงแค่ธนูดอกเดียวที่มีพลังมหาศาลบวกกับไฟแค้นก็สามารถดับลมหายใจของเธอได้

เลือดค่อยๆไหลซึมออกมาจากบาดแผล พื้นหินสีขาวเจิ่งนองไปด้วยเลือด ในที่สุดเธอก็สิ้นลม

หายใจ  ทุกอย่างเป็นไปตามแผนของโกคุเดระที่หลอกให้เธอคิดว่าเขาหมดทางสู้แล้ววิ่งเข้ามา

ฆ่าเขาอย่างชล่าใจ จนไม่สามารถหลบได้ เพราะถ้ายิงไปตรงๆเธอคงวาปร์หนีไปอย่างแน่นอน

โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าเขาซ่อนธนูไว้หลังเสาตั้งแต่แรก ชายหนุ่มเสยผมขึ้นแล้วชำเลืองมองร่างที่ไร้

วิญญาณของเซลีน ยกกระเป๋าขึ้นมาสพายอีกครั้งแล้วถุยน้ำลายลงพื้นอย่างสะใจ

“ถุย  หัวเราะที่หลังดังกว่าเว้ย โอ้ยหมดสภาพเลยชั้น” 

 

ทางด้านของยามาโมโตะตอนนี้กำลังนัวกันเลยที่เดียว เขาคนเดียวสู้กับเอลฟ์เป็นร้อย แต่ยัง

โชคดีที่เอลฟ์คนอื่นๆไม่มีฝีมือเท่ากับกับเอลฟ์ผู้พิทักษ์  ดาบคู่ของเขาถูกย้อมไปด้วยเลือดของ

ศัตรู มีคนรักยืนอยู่ขางกาย ฟีโอน่าไม่ได้ต่อสู่แต่อย่างใด ถึงเธอจะทรยศแต่ก็ไม่อาจฆ่าพวกพ้อง

ของตนเองได้  ยามาโมโตะเองก็เข้าใจดี ตอนนี้ในใจของเขามีเพียงอย่างเดียวคือพาฟีโอน่าและ

ทุกคนกลับออกไปให้ได้ ท่ามกลางที่แห่งนี้มีแต่ศพของเอลฟ์ที่เสียสิ้นลมหายใจนอนทับถมกัน

อยู่  บ้างก็ตกลงไปในบ่อน้ำศักศิทธิ์ น้ำสีมรกตในตอนแรกบัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด

จำนวนคนที่เหมือนจะลดลงแต่มันไม่ใช่  เมื่อชาวเอลฟ์เพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆจนล้อมยามาโมโตะ

ไว้ ตอนนี้เขาและฟีโอน่าอยู่ท่ามกลางอริศัตรู  เขาสู้อยู่เพียงลำพัง โกคุเดระบาดเจ็บนั่งพิง

กับเสา  เหลือก็แค่ฮิบาริ แต่ทอนฟาของเขาก็พังไปแล้ว ฮิบาริเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปช่วย

ยามาโมโตะโดยการใช้อาวุธกล่องเม่นเมฆาปล่อยหนามอันแหลมดุจคมมีดให้แทงทะลุฝูง

ชนที่รายล้อมยามาโมโตะ เสียงกรีดร้องดังจนแสบแก้วหู เหล็กแหลมคมแทงทะลุร่างที่งดงาม

ของพวกเอลฟ์อย่างไม่ปราณี เศษเนื้อและคราบเลือดยังติดอยู่ที่คมหนาม

 

ฟีโอน่าหลั่งน้ำตาด้วยความเจ็บปวดที่ต้องทนดูพวกพ้องตายไปต่อหน้าต่อตา นี่เธอทำเช่นนี้ถูก

แล้วงั้นหรือ คนรักของเธอปาดน้ำตาให้แล้วโอบไหล่ร่างบางเข้ามาแนบชิด หญิงสาวซบหนาไป

ยังหน้าอกแกร่งของชายหนุ่ม สะอื้นร่ำไห้

 

สถานการณ์ตรงนี้ดูเหมือนว่าจะสงบลงแล้ว พวกเขาจึงคิดจะไปตามหาสึนะ แต่ก็ยังไม่รู้เลยว่า

บอสหนุ่มตอนนี้ไปอยู่ที่ไหน ทุกคนจึงพากันเดินตามหา จากที่คิดว่าจะกลับออกไปอย่างงาย

ดาย แต่มันก็ไม่ใช่เสียแล้ว   สึนะรู้สึกตัวอีกที่ก็มายืนอยู่ในห้องนอนอันโอ่อ่า หรูดั่งราชวัง

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นเตียงนอนสูงขึ้นจากพื้นมีบันไดเดินขึ้นไป  ทั้งเตียงและขั้น

บรรไดสร้างขึ้นจากเพชรงามระยิบระยับเมื่อแสงไฟจากเชิงเทียนทองคำสาดส่องมา  พื้นถูกปู

ด้วยพรมสีแดงจากประตูจนถึงเตียงนอน  สึนะมองดูสิ่งรอบตัวอยู่ได้สักพักควั่นสีดำปรากฏขึ้น

พร้อมกับเรือนร่างของราชินีตรงปลายสุดของขั้นบันไดขึ้นเตียง   เธอเผยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วย

ความชั่วร้ายมายังสึนะ  สีหน้าห่วยๆของเขาถูกแทนที่ด้วยสายตาจริงจังเข้าสู่ในโหมดดับเครื่อง

ชนพร้อมลุยแล้ว แต่จู่ๆเปลวไฟบนหัวของเขากลับค่อยๆดับลง   แววตาที่มุ่งมั่นกลับกลายเป็น

เลื่อนลอยไร้สติ   เพียงแค่เอ็มพิเดอาร์เอ่ยวาจาเบาๆ

“มาหาข้าสิวองโกเล่ แล้วเจ้าจะได้ในสิ่งที่ชายทุกคนต้องการ”

หญิงสาวพูดแล้วเอื้อมมือไปเชื้อเชิญ คำพูดของเธอนั้นเต็มไปด้วยมนต์สะกด สึนะไม่มีท่าที

ขัดขืนแต่อย่างใด  เขาหลงไปมองตาเธอแล้วตั้งแต่ทีแรกจึงตกอยู่ในห้วงแห่งมนต์สะกด

แม้นเพียงสบตาหรือฟังวาจาอันอ่อนหวาน บุรุษใดก็มิอาจรอดพ้น สองเท้าค่อยๆเดินเข้าไปหา

คนเบื้องหน้าจับมือโอบกอดพาให้ขึ้นไปยังเตียงนอน ชายผู้มีจิตใจเลื่อนลอยถูกประคองให้นั่ง

แล้วเอนกายนอนลงอย่างง่ายดาย ร่างระหงส์ลงไปนอนเคียงข้าง มือบางลูบไล้ไปทั่วร่างของ

คนที่กำลังนอนอยู่ ไม่นานนักชายใต้อาณัติก็เคลิบเคลิ้มไปตามอารมณ์ คราวนี้เขาลุกขึ้นมาเป็น

ฝ่ายรุกเธอบ้าง ปลายจมูกถูกไซร้ไปตามซอกคอขาวนวล มือคนเบื้องล่างไม่อยู่สุก  ข้างหนึ่งขย้ำ

เส้นผมเด็กหนุ่มจนยุ่งเหยิง ส่วนอีกข้างก็ปลดกระดุมเสื้อตัวนอกของเขาจนเม็ดสุดท้ายแล้ว

กระชากมันจนหลุดไป   เหลือเพียงเสื้อยืดสีขาวบางๆเท่านั้น

“จูบข้าสิ”

เธอพูดเสียงรัว ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น  สึนะก็เช่นกัน แท้จริงแล้วผู้ที่ต้องมนต์นั้นจะมีสติและ

รับรู้ทุกอย่างภายใจจิตใจของเขา แต่สมองมันไม่สั่งการเท่านั้นเอง หัวใจของเขาสั่นระริกจนไม่

เป็นจังหวะ   ใจสั่งให้ขัดขืนแต่ร่างกายมันไม่ฟังคำสั่งเลย เพียงแค่เธอพูดออกมาเท่านั้นร่างกาย

ของเขาก็ทำตามเหมือนเธอเป็นเจ้าของ  เขาก้มลงไปประกบจูบให้เธอเหมือนดั่งเช่นคนรัก

รสจูบมันช่างหอมหวาน เสนห์เย้ายวนปราณจะทนไม่ไหว  เวลานี้เขาเสียการควบคุม

ในใจไปแล้วครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งก็แค่ปล่อยตัวไปตามแรงเร้า  ขึ้นสู่จุดสุดยอดแล้วจมดิ่งสู่ความ

ตายตามที่ราชินีผู้นี้ต้องการ  ขณะที่กำลังมอบจูบให้เธออยู่นั้นภาพของคนที่เขารักก็แล่นเข้ามา

ในมโนคิด ภาพของเคียวโกะที่กำลังรอคอยเขาอยู่บนหอคอยอย่างเดียวดาย จิตใจของพวกเขา

สามารถสื่อถึงกันได้  นี่สินะที่เรียกว่าพลังแห่งความรัก  สึนะตื่นจากภวังค์  ตัวเองกำลังทำอะไร

อยู่ กำลังจะทำผิดต่อความรักของเธออย่างงั้นหรือ  และแล้วพลังแห่งความรักที่เขาและเธอมีต่อ

กันก็ทำให้เขากลับมามีสติอีกครั้ง เขารีบผละตัวออกมา เอ็มพิเดอาร์มองตาขวาง อะไรกันที่ทำ

ให้เด็กหนุ่มคนนี้หลุดจากมนต์สะกดของเธอได้

“ผมทำแบบนั้นกับคุณไม่ได้หรอก เพราะผมมีคนที่ผมรักอยู่แล้ว เธอกำลังรอผมอยู่”

คำพูดของเด็กหนุ่มเข้าไปในจิตใจของเธอ มันย้อนให้เธอคิดไปถึง คนที่เธอเคยรักแต่เขากลับ

ไม่ได้รักเธอ ชายคนนั้นเขามีคนรักอยู่แล้ว

“เจ้าเหมือนกับคนๆนั้นมากจริงๆ”

“ผมเหมือนใครหรอ” คนสงสัยเอ่ยถาม

แต่สำหรับโลกแห่งความจริงที่แสนโหดร้ายนี้  ความรักมันไม่ใช่สิ่งที่จะทำให้เธอและพวกพ้องมี

ชีวิตอยู่ต่อไปได้ สิ่งที่เธอต้องการมีเพียงอย่างเดียวในตอนนี้คือชีวิตของเขาเพื่อทำตามคำสาปที่

ไม่อาจลบล้างได้ ถ้าคืนนี้ผ่านพ้นไปได้แล้วเธอได้ร่างกายและชีวิตของเขา  ทุกอย่างก็จะดำเนิน

ต่อไป แต่ถ้าไม่ได้เธอก็คงจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้อีก ดังนั้นจึงต้องเป็นผู้ชนะเท่านั้น

“มองหน้าข้าแล้วกลับมาหาข้าสิ ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการมัน”    เธอร่ายมนต์อีกครั้งแล้วจับจ้องไปยัง

นัยน์ตาของอีกฝ่าย สึนะรีบหลบสายตาเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกครอบงำ

“ไม่! ผมไม่ต้องการ”

“ถ้าอย่างงั้นเจ้าก็ต้องตาย ข้ามีให้เจ้าเลือกสองทาง คือจะตายอย่างมีความสุขหรือ

จะตายอย่างทุกข์ทรมาน ถ้าเจ้าฉลาดพอคงจะเลือกอย่างแรก”

ถ้างั้นผมสู้จนตายดีกว่า ถ้าฉลาดแล้วต้องทรยศต่อคนที่ผมรัก ผมก็ขอโง่ไปตลอดชาติ

“เจ้าจะได้ตามที่ขอ!!” 

ผลั๊ว!!

เอ็มพิเดอาร์แสยะยิ้มแล้วซัดฝ่ามือไปที่สึนะอย่างสุดแรง ร่างของเขาเซถลาตกบันได

“โอ้ย”   ชายหนุ่มกุมใบหน้าของตัวเองเพราะความเจ็บ

 

สึนะลุกขึ้นได้ ก่อนจะลอยขึ้นไปบนฟ้าแล้วลอยหนีไป  การกระทำของเขาเป็นการยั่วโมโหได้ดี

ทีเดียว ในเมื่อเอ็มพิเดอาร์โกรธจนเลือดขึ้นหน้า แต่เธอปล่อยให้เขาไปอย่างใจเย็น ไม่ว่ายังไงถ้า

เธอยังมีลมหายใจก็จะไม่มีใครหนีไปจากที่นี่ได้แม้แต่คนเดียว   ตอนนี้ก็เหลือแค่ทางเดียว

เท่านั้นคือการเอาชีวิตและเลือดเนื้อของเขาสังเวย์ต่อเทพแห่งความมืด   ซึ่งก็จำเป็นต้องใช้ของ

สิ่งนั้น ถึงเวลาแล้วที่จะต้องใช้ศาสตราวุธที่เป็นสุดยอด  มันถูกเก็บรักษามานานจากผู้พิทักษ์

ของราชานาม อามาดอล     

เรื่องนี้รับรู้ถึง วันเดอเรอร์ แล้ว เขาดูเหตุการร์ทุกอย่างโดยกระจกพันตาของฮอน   อามาดอล 

จึงส่งคนของเขามาเพื่อมอบของสิ่งนี้ให้และมาช่วยเธอ  นิกซ์เป็นผู้อัญเชิญ กริชแห่งราชันย์

อาวุธคู่กายขององราชา เขายื่นมันให้แก่ราชินีแห่งควีนเอล ผู้เดียวที่จะสามารถใช้มันได้ เธอรับ

มันมาจากมือของเขาแล้วถือมันไว้แน่น นิกซ์ส่งมันให้เธอแล้วเขาก็หันหลังกลับไปโดยที่ไม่ได้พูด

อะไร แท้จริงแล้วในใจของหญิงสาวไม่ได้ต้องการทำเช่นนี้เลย เธอไม่ได้อยากจะมีอะไรกับใคร

เพื่อความอยู่รอด เธอเองก็ทุกข์ทรมานใจ ตัวเองก็อยากจะมีความรักดังเช่นคนอื่นเหมือนกัน

แต่เสียอย่างเดียวที่เขาไม่ได้รักเธอ ไม่เคยแม้แต่จะมอง แต่ก่อนที่เขาจะเดินจากไปเธอก็

อยากจะเอ่ยความในใจที่เก็บมานับพันปีนี้อีกสักครั้ง

“นิกซ์  ข้าอยากจะถามคำถามนั้นกับเจ้าอีกครั้ง เผื่อว่าเจ้าจะเปลี่ยนใจ พวกเราจะได้พ้นจาก

คำสาป จะได้ไม่ต้องทรมานอีกต่อไป แล้วข้าก็ยังรักเจ้านะ” 

คำพูดจากใจของเธอทำให้เขาเหลียวหลังกลับมา ถ้าทำอะไรเพื่อพวกพ้องได้ชายคนนี้ก็พร้อม

จะทำ หากแต่หัวใจของเขามีแต่เธอเพียงผู้เดียว ไม่สามารถรักใครได้อีก

“ข้ายังยืนคำเดิม”  เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“เจ้ามันโง่! เจ้าอยากจะเป็นขี้ค่าอามาดอลไปถึงเมื่อไรกัน!

“บางอย่างที่ข้าเป็นก็เพราะอยากจะเป็น  แต่บางอย่างที่ไม่เป็นก็เพราะไม่อยากจะเป็น”

ก่อนจะพูดประโยคหลังชายหนุ่มเปรยตามองมาที่เธอ แล้วเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย

 เขายังคงจำคำสัญญาในวันนั้นได้ ว่าจะรักมารีแอนคนเดียวตลอดไป และเขาจะไม่มีวันทำผิด

คำพูดเด็จขาด    ต่อให้ใครๆจะมองว่าเขาเป็นคนเห็นแก่ตัวก็ตาม  เพราะว่า  สำหรับเขาแล้ว

คำสัญญาของลูกผู้ชาย ถึงตายก็ไม่คืนคำ

 

หญิงสาวมองดูร่างของเขาเดินไปจนสุดสายตาอีกครั้ง วันนี้ก็ยังคงเป็นเหมือนวันนั้น 

คืนนี้ไม่เธอก็เขาต้องตายกันไปข้างหนึ่ง   สึนะและพวกไม่มีทางไปจากที่นี่ได้แน่นอน 

 

เวลาที่ข้างนอกกำลังวุ่นวายจากการต่อสู้ แต่ขณะเดียวกันอีกด้านหนึ่งของนครแห่งนี้ได้มี

หญิงละชายคู่หนึ่งที่อาศัยความมืดพรอดรักกันบนเรือนแพรกลางน้ำ พวกเขาบรรเลงบทเพลง

แห่งตัณหาอย่างเมามัน   โดยหาได้สนใจยัยดีโลกแต่อย่างใด  สองคนนี้จะเป็นใครไปไม่ได้

นอกจาก คนๆนั้นแหละ

“อ๊า”

“อ๊าส์”

เสียงทั้งคู่ครางรอดไรฟัน หลังจากเสร็จสิ้นภาระกิจ

“เฮ่อ  เป็นไงจ๊ะ”  เสร็จสมใจแล้วร่างใหญ่ใต้ผ้าห่มก็ซบทิ้งตัวลงไปซบน่าอกของร่างเล็ก

ใต้เรือนกาย

“เก่งจังเลยเรียวเฮ ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าเป็นแค่เด็ก”

“หรอจ๊ะ แหม่พูดแบบนี้เขินแย่ ฮิฮิ”

ทั้งคู่พูดคุยกันอย่างไม่ได้สนใจเลยว่ามีคนในเงามืดกำลังจับตามองพวกเขาอยู่ตั้งนานแล้ว

ในที่สุดความอดทนของคนด้านนอกก็ถึงขีดสุด ชายร่างสมส่วนถีบบานประตูเข้ามากระเด็นเข้า

มาข้างในแล้วตรงเข้าไปหาเรียวเฮด้วยความโมโหโกรธายิ่ง

 

อั๊ก!

“โอ้ยย!!

ฝีเท้าของบุรุษแปลกหน้าในชุดคลุมสีน้ำเงินแตะเข้าชายโครงเรียวเฮจนเขากระเด็นตกเตียง
แบบไม่ทันตั้ง
ตัว กลิ้งไปกองกับพื้นในสภาพล้อนจ้อน  เอ่อไม่อยากจะคิด

“กรีสสสสส!!!

จัสมินร้องเสียงหลงแล้วรีบดึงผ้าห่มมาคลุมร่างที่เปลือยเปล่า  ก็ใครจะไม่ตกใจละ

แล้วบุรุษแปลกหน้าร่างสมส่วนในชุดคลุมก็ค่อยๆถอดหมวกที่ติดกับเสื้อของเขาออก

จนเผยให้เห็นน่าตาของเขา จัสมินเห็นเข้าก็ตกใจแทบช็อคลูกตาแทบถล่น  เพราะเขาคือ

สามีเก่าของเธอ

“คาคาไลน์!

“วางใจเถอะ วันนี้พวกแกสองคนไม่ตายดีแน่” 

คาไลน์พูดแล้วชีดาบมาที่เรียวเฮ สายตาที่คมดุจเหยี่ยวของเขาทำให้พอจะเดาได้ว่า

ไอ้หวังตายแน่ ตายแน่ไอ้หวัง!

เรียวเฮงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น แล้ว ค่อยนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังโป๊อยู่ก็รีบคว้าบ็อกเซ่อ

ตัวเก่งที่ตอนแรกถอดกองไว้ข้างเตียงมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว

“นี่แกเป็นใครห๊ะ เข้ามาทำไมไม่เคาะประตูก่อนไอ้คนไม่มีมารยาท!!

 เรียวเฮแผดเสียงใส่ฉอดๆ แฉดๆ จนคาไลน์สตั้นไปสิบวิ ถึงกับเซ่อเลยทีเดียว

“เอ่อ โทษครับทีหลังจะเคาะประตูก่อนครับ เอ้ย! จะบ้าหรอข้ามาฆ่าเจ้าตั้งหากเฟ้ย”

เอ้าคาไลน์เปิดตัวมาอย่างเท่ ทำไมถึงเอ๋อแบบนี้ละเนี่ย ไอ้เรียวเฮนี่ก็เกรียนจริง

“อ่อ มาฆ่าฉันหรอ งั้นรอแปบใส่กางเกงก่อน”  ไอ้หัวสนามหญ้าตอบเสียงพริ้ว มันพริ้วจริงๆ

“ได้ครับ  โอ้ยจะบ้ารึไงว่ะ! ก็บอกว่ามาฆ่าแกไง สะทกสะท้านอะไรบ้างสิ!!

คาไลน์หายเซ่อได้ก็วิ่งเข้าใส่แล้วฟันแสกหน้าใส่เรียวเฮทันที   แต่ด้วยความเป็นมวย  เรียวเฮ

ป ประมุข เอ้ย เรียวเฮศิทย์วองโกเล่กระทิงแดงยิม หยิบแจกันขึ้นมาบ็อกได้ คมดาบกะทบแจกัน

แตกดัง  เพล้ง!! กระจายเป็นเสี่ยงๆ  คาไลน์ศิทย์วันเดอเรอร์สะท้านฟ้าไม่น้อยหน้า

 โหมกระหน่ำฟันดะ   คราวนี้แขนขวาของเรียวเฮยังบ็อกไว้ได้อีก แต่โดนดาบเฉือนจน

เป็นแผลใหญ่ เลือดไหลกระฉูด บ็อกเซ่อสีขาวลายหัวใจเลอะไปด้วยคาบเลือด

“ว๊ายยย เลือด”   จัสมินแหกปากแหกคอพูด

“โอ้ย! ก็บอกว่าให้ใส่กางเกงก่อนไม่ได้รึไง!!” 

เรียวเฮนักชกฝ่ายแดงเลือดขึ้นหน้าแล้ว ซัดหมัดซ้ายใส่คู่ต่อสู้เต็มเหนียวจนคาไลน์เซไปข้างหลัง

“แกน่ะตายในสภาพนี้แหละดีแล้ว ทำอะไรกันไม่อายฟ้าอายดิน ทุเรสที่สุด”

“อ๊าย! อย่าต่อยกันนะ อย่าต่อยกัน ไม่ต้องแย่งกัน ได้ทุกคน”  ร่างบนเตียงตะโกนบอก  

คาไลน์ถึงกับกุมขมับ แล้วตะโกนด่ากลับไป

“เจ้าน่ะหุบปากไปเลย! ข้าฆ่าไอ้นี่ก่อนเถอะ แล้วจะไปจัดการเจ้าที่หลัง”

“อ๋องั้นหรอ  ถ้างั้นก็เข้ามาเลยไอ้หงอก”  เรียวเฮยกนิ้วกลางให้  

“ไม่ใช่ไอ้หงอก คาไลน์ต่างหากละโว้ย ว่าแต่แกก็หงอกเหมือนกันแหละไอ้จักกระแร้เปียก”

“โถ้..แก่นั้นแหละไอ้ไส้เลื่อน จักกระแร้แกนั้นแหละเหม็นเขียวกระเหล่ำปี!! 

“หึ้ย.. เจ้ากล้าด่าข้าแบบนี้เจ้ารู้ไหมว่าเป็นใคร!!”   เอาละเริ่มเบ่งอำนาจ

“ไม่รู้  แล้วแกเป็นใครว่ะ!

“ข้าคือผู้ชายที่หล่อที่สุดในวันเดอรเรอร์   ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าปฏิเสธ”   นึกว่าจะเบ่งอะไร

แหม่  ไอ้บ้าเรียวเอก็ใช่ย่อยเห็นเขาอวดอ้างสรรพคุณก็อยากอวดจะกับเข้าบ้าง

“แล้วแกรู้ไหมว่าฉันน่ะเป็นหนุ่มฮอตที่สุดใน นามิโมริ!!   โกหกแบบเอาสีข้างเข้าแถ

“อะไรนะ สาระรูปอย่างเจ้าเนี่ยหรอ”   คาไลน์เบ๊ะปากแล้วเชิดหน้าใส่

 ตกลงนี่พวกแกจะฆ่ากันมั้ยเนี่ย ทำอย่างกับว่าเป็นเด็กน้อยอวดของเล่นอย่างงั้นแหละ

“ใช่ ไม่ใช่แค่ที่นามิโมริเท่านั้นนะ ตั้งแต่ฉันเข้าป่ามาเนี่ยมีสาวมาชอบฉันมากมายเลยละ

เอ่อ รวมไปถึงหัวหน้านางเงือกด้วยเธอสวยมากเลย ฉันได้จูบเธอด้วยนะ ใครที่ได้จูบนาง

เงือก เขาว่าจะไม่จมน้ำตายใช่ไหมหล่ะ แต่น่าเสียดายฉันฆ่าเธอไปแล้ว ฮ่าๆ”

“ว่า..ไงนะ เจ้าบอกว่าจูบซิลิน่างั้นหรอ แล้วก็ฆ่านางด้วยงั้นหรอ” 

คาไลน์กำหมัดแน่น น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจากเดิม แววตาแข็งกร้าว ทันทีที่ได้ยินเรียวเฮพูด

ซิลินาเป็นคนรักของเขา ยิ่งมารู้ว่าเธอตายแล้วแถมยังจูบกันคนอื่นอีก มันก็ทำให้เขาโกรธจน

เลือดขึ้นหน้า โดยปกติแล้วคาไลน์เป็นคนที่ไม่จริงกับเรื่องใดเท่าไรนัก  แต่ถ้าใครทำให้เขา

โกรธขึ้นมาละก็ คาไลน์จะกลายเป็นคนจริงจังขึ้นมาทันที ยิ่งถ้าโมโหด้วยแล้ว จากกากจะ

กลายเป็นเทพ

“ใช่”   เรียวเฮชี้ไม้ชีมือตอบแบบไม่รู้สึกรู้สา

“นี่เจ้า คิดจะฟันเมียข้าทุกคนเลยหรือไง!!

ด้วยความโมโหสุดขีด พูดจบเขาก็บุกเข้าไปฟันเรียวเฮทันที อรุณหนุ่มไม่ทันตั้งตัว แถมยังไม่ได้

ใส่เสื้อผ้า อาวุธอะไรก็ยังไม่ได้ใส่ มันถูกวางไว้อีกด้านหนึ่งของเตียง เสี้ยววินาทีนั้นเขารีบยก

แข้นทั้งสองข้างขึ้นมาป้องกันไว้ปะทะกับดาบแรงอย่างเต็มแรงบาดแผลฉีกยิ่งกว่าเดิม 

คาไลน์พยามจะดันดาบของเขาเข้าหาเรียวเฮแล้วบั่นคอมันซะ เรียวเฮไม่ยอมแพ้ใช้แขนดัน

กลับไป แต่ว่าแขนหรือจะมาสูดาบสายฟ้าของคาไลน์ได้ สายฟ้าที่ซ่อนไว้มันถูกปล่อยออกมา

ตามคมดาบแล้วเข้าสู่ร่างกายของเรียวเฮ มันสร้างความเจ็บปวดให้เขาอย่างมาก

ช็อส  ช็อส  เสียงช็อตดังมาถี่ๆ

“อ๊ากก!”   ทนก่อนนะแขนฉัน

“เจ้าจะทนสายฟ้านี่ได้สักแค่ไหนเชียว”  เจ้าของดาบกระตุกยิ้มอย่างได้ใจ

ไม่ไหวแน่แบบนี้ ขืนรับสายฟ้านี่เข้าไปอีกละก็ฉันคงไหม้เป็นตอตะโกแน่   เรียวเฮฉวยโอกาส

ตอนที่คาไลน์กำลังได้ใจ ตีเข่าเข้าที่หน้าท้องของของอีกฝ่ายทันที คาไลน์จุกจนถอยร่นไป

เมื่อพ้นจากศัตรูแล้วก็พยามประคองร่างที่มีแต่บาดแผลเดินไปหยิบแหวนและกล่องที่อยู่ใน

กระเป๋าเสื้อ แต่ทว่าคาไลน์ตั้งตัวได้ลุกขึ้นมากระชากผมของเขาสะก่อน จากนั้นก็เหวี่ยงไป

กระแทกกับเหลี่ยมเสาจนหัวแตกเลือดไหลนอง ตอนนี้ร่างกายของเรียวเฮอ่วมไปหมดแล้ว

หัวถูกกระแทกอย่างแรงทำให้สติของเขาเริ่มเลือนราง ดวงตาเริ่มพร่ามั่ว คาไลน์เดินมากระทืบ

ซ้ำอีกครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างโหดเหี้ยม หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เรียวนอนหงายอย่างไร้ทางสู้

 

อักอัก!  อักคาไลน์แตะกระแทกเข้าไปไม่หยุด  เรียวเฮนอนกระอักเลือดอย่างทรมาน

“หึ นี่หรอวองโกเล่ที่เขาร่ำลือกัน สภาพดูแทบไม่ได้เลย ถุย!”  

“คาไลน์เจ้าฆ่าเขาไม่ได้นะ!”   หญิงสาวร้องห้าม

“ทำไม!”   คาไลน์หันมาถามตาขวาง

“ก็..เพราะเขาหล่อเกินกว่าจะฆ่าทิ้ง”

“เหอะ นังแพศหยา!”  มีหรือที่เขาจะฟังคำพูดของผู้หญิงอย่างเธอ

คาไลน์ยกดาบสายฟ้าขึ้นสุดแขนหมายจะแทงลงมาปักกลางหัวใจของคนที่ฆ่าคนรักของเขา

 

นี่ฉันจะต้องมาตายเพราะความเจ้าชู้งั้นหรอ ไม่หน้าเลย ถ้าฉันซื่อสัตย์กับเธอคนเดียว แล้วไม่

ประมาทมาทำเรื่องแบบนี้   ก็คงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพที่น่าสมเพชอย่างงี้หรอก

ยกโทษให้ฉันด้วยนะนาตาลี ฉันคงไม่ได้กลับไปหาเธอแล้ว  เรียวเฮพูดกับตัวเองอย่างสิ้นหวัง

 

“ตายสะเถอะ  ดาบนี้เพื่อซิลิน่า!!!

 

โผล๊ะ!!

 

ฟุบ!

 

เคร่ง!...

ดาบกระเด็นตกพื้นไป เมื่อชายผู้ที่ถือมันอยู่ถูกเก้าอี้ไม้ฟาดเข้าที่ศรีษะอย่างแรงจนน็อคคาที่

ล้มฟุบไปกับพื้นทันที  คนที่ยกเก้าอี้ฟาดเขาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน จัสมิน ภรรยาของเขานั่นเอง

“นี่เธอช่วยฉันทำไม เขาเป็นสามีของเธอน่ะ แฮ่กๆ”   เรียวเฮพูดอย่างกระอุกกระอัก

พร้อมกับเลือดที่คายออกมา

“คนที่ข่มขืนข้าน่ะ ข้าไม่นับมันเป็นสามีหรอก เจ้ารีบไปจากที่นี่สะ เดี๋ยวมันฟื้นขึ้นมาจะยุ่ง”

“ยังไงก็ขอบใจนะ บุญคุณครั้งนี้ฉันจะไม่ลืม”

เรียวเฮใส่ลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าอย่างทุลักทุเล แล้วรีบออกไป ส่วนคาไลน์ก็ยังคง

สลบไม่ได้สติ  เงียบสงสัยไม่ช็อต

 

“ป่านนี้พวกนั้นจะเป็นยังไงบ้างนะ” 

เรียวเฮวิ่งไปบ่นไป กับใช้พลังกระตุ้นจากธาตุอรุณรักษาบาดแผลไปพลางๆ  เขาวิ่งกลับมาที่

เดิมจากที่แยกกับพวกโกคุเดระ แต่พอมาถึงก็ไม่พบใครเลย นอกจากซากศพที่นอนกอง

ระเนระนาด

“แล้วฉันจะหาพวกนั้นเจอมั้ยเนี่ย อื้มแต่ลางสังหรณ์ของฉันบอกว่าต้องไปทางนี้”

และแล้วเขาก็เดินไปตามสัญชาตญาณของตัวเอง ก็รู้ๆกันอยู่ว่าเซนต์ของเขาเชื่อได้แค่ 0%

 

สถานการณ์ตอนนี้เหมือนว่าพวกวองโกเล่กำลังตกที่หนั่งลำบาก ขนาดผู้เป็นบอสเองยังหนี

หัวซุกหัวซุน นับประสาอะไรกับลูกน้องต่างคนต่างอยู่ในสภาพร่อแร่เต็มที โกคุเดระบาดเจ็บ

ฮิบาริก็อาวุธพังไปแล้ว  เรียวเฮก็น่วมไปหมดทั้งตัวจนเกือบจะตายเพราะความเจ้าชู้  คนที่

สภาพร่างกายและจิตใจยังพร้อมอยู่คนเดียวคือ ยามาโมโตะ เรียวเฮยังหลงกับทุกคนอยู่

แต่ก็ยังไม่มีใครหาสึนะเจอในเมื่อเขา บินหนีเอ็มพิเดอาร์จนเตลิดจุดที่เป็นเมืองมาไกลโพ้น

กระทั่งถึงป่าต้องห้าม อะไรดลจิตดลใจให้เขามาตรงนี้กันนะ  มันคือที่ที่เขาไม่สมควรจะมา

อย่างยิ่ง ป่าด้านนี้มันเต็มไปด้วยดวงวิญญาณร้ายที่ถูกสาป และอสูรรับใช้ของเอลฟ์ฝ่ายมืด

ที่ชั่วร้าย สึนะคิดว่าที่นี่ปลดภัยแต่ยิ่งไปกว่านั้นแท้จริงแล้วทางนี้แหละคือทางไปปราสาท

วันเดอเรอร์  เด็กหนุ่มเดินย่างกายเข้าไปเพียงลำพังในทางเดินเล็กๆ สองข้างทางเต็มไป

ด้วยซากโครงกระดูกมนุษย์  มีต้นไม้และเถาวันสีดำขึ้นอยู่จนรก ไม่มีดอกไม้แม้แต่ดอกเดียว

ขึ้นอยู่ที่นี่เลย ภายใต้ท้องฟ้าเดียวกันแต่ที่นี่มันไม่น่าพิสมัยเลยสักนิด  ต่างจากป่าอีกด้านหนึ่ง

ที่สวยสดงดงามลิบลับ  สองเท้าเดินลึกเข้าไปจนถึงสิ่งก่อสร้างโบราณเก่าแก่ประมาณอายุไม่ได้

ลักษณะคล้ายวิหาร สองข้างทางประตูทางเข้ามีหอคอยหินขนาดมหึมาตั้งอยู่ สึนะตัดสินใจเดิน

เข้าไป ไฟจากคบเพลิงให้แสงสว่าง เมื่อเข้ามาภายในแล้วมันไม่ใช่วิหารธรรมดา บรรลังทองคำ

ตั้งอยู่กลางห้อง สองฝั่งของทางเดินถูกว่างด้วยที่นั่งมากมาย  ที่นี่ไม่ใช่วิหารหากแต่มันคือ

ที่ที่มีไว้ใช้สำหรับพิพากษานักโทษ ภายนอกของห้องโถงกว้างติดกับบรรลัง มีทางเดินทอดยาว

ออกไปสู่หุบเหวแห่งความมืด  ซึ่งเอลฟ์ใช้เป็นลานประหารผู้ที่ทำความผิดร้ายแรงที่สุด

สึนะก้าวเดินต่อไป  ที่ตรงนี้มันช่างเงียบและวังเวงปราศจากผู้คนมีเพียงแค่แสงจากดวง

จันทร์เท่านั้นที่ส่องสว่างกับสายลมอันเยือกเย็นชวนให้ขนหัวลุก บันไดขึ้นแท่นหินมีต้นไม้

หน้าตาแปลกๆขึ้น ลำต้นมีหนามแหลมปลายสุดเป็นดอกไม้สีม่วงบานสะพรั่งแต่ทำไมดอกไม้

มันถึงมีฟันแหลมคมได้  แถมยังมีน้ำลายไหลยืดอีกด้วย ถ้าเดาไม่ผิดนี่คงจะเป็นต้นไม้กินคน  

เขามองมันอย่างสงสัยไม่นานนักก็ได้ยินเสียงหวานที่ไม่พึงปรารถนา

“หนีมาจนถึงที่นี่เลยหรอ”

เอ็มพิเดอาร์ตามหาเขาเจออย่างง่ายดาย สึนะค่อยๆหันมาอย่างหวาดกลัวเนื้อตัวสั่นไปหมด

“รู้ได้ไงว่าผมอยู่ตรงนี้” 

“ข้ารู้เห็นทุกอย่างที่ข้าอยากรู้ได้”

“ผมไม่อยากทำร้ายผู้หญิงเลยนะ คุณปล่อยพวกเราไปเถอะ”

เอ็มพิเดอาร์ยิ้มกริ่มแล้วเดินเข้าไปใกล้ แต่สึนะกลับถอยหนี

“คงจะไม่ได้หรอก ข้าเลือกเจ้ามาแล้ว”

“แล้วทำไมต้องเป็นพวกผม คนในโลกมีตั้งเยอะแยะ”  

“ก็เพราะพวกเจ้าเป็นผู้ที่มีพลังแข็งแกร่ง ถึงได้ถูกเลือกยังไงละ”

“เวลาใกล้เข้ามาแล้ว”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นไปยังท้องฟ้า มองดวงจันทร์ที่กำลังอับแสง เมื่อใดที่เสียงระฆังเที่ยงคืน

ดังขึ้น   เทพแห่งความมืดจะกลืนกินแสงสว่างจากดวงจันทรา แล้วมอบพลังให้แก่ราชินี  เมื่อถึง

เวลานั้นแล้ว ไม่ว่าอาวุธใดก็ไม่อาจทำอะไรนางได้  สึนะพอจะเดาเรื่องราวได้ มีสองทางเท่านั้น

ให้เขาเลือกคือ สู้ กับ ตาย แน่นอนว่าเขาต้องสู้ 

“พวกเจ้าทุกคนต้องตาย”  เอ็มพิเดอาร์พูด

สึนะอมยิ้มเล็กน้อย แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองแสงสุดท้ายของดวงจันทร์ที่กำลังจะหายไป

“ผมจะเดินข้ามศพของคุณแล้วไปยืนมองแสงอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้”

“โอหัง! คนที่ตายคือแกนั่นแหละ!!

คำพูดหยามของเด็กหนุ่มสร้างความโมโหให้เธอเป็นอย่างมาก นอกจากจะปฏิเสธแล้ว

ยังกล้ากล่าววาจาถากถางเธอถึงขนาดนี้ สงสัยต้องสั่งสอนให้รู้หน่อยแล้วว่าใครเป็นใคร

สึนะไม่รอช้าชิงปล่อยการโจมตีก่อนทันที

“เอ็กเบินเนอร์!! 

บึ้ม! ! !

ไฟจากถุงมือของเขาถูกเล็งไปยังอีกฝ่าย เปลวไฟทำให้ทุกสิ่งที่อยู่โดยรอบไหม้จนไม่เหลือซาก

คนที่ปล่อยมันออกมารอดูผลงานของตัวเอง ทันทีที่ควันดับลงกลับไม่เห็นร่างของเธออยู่ในนั้น

เลย นี่เธอจะตายง่ายขนาดนี้เชียวหรือ  ยังไม่ทันเสี้ยวนาทีมือของอีกคนก็จิกลงไปที่หัวไหลขวา

ของเขาอย่างแรง เอ็มพิเดอาร์มาอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไรกัน

 “อ๊าก!

กรงเล็บอันแหลมคมเจาะทะลุเสื้อยืดถึงผิวหนังด้านใน  เลือดเริ่มไหลซึมออกมา สึนะรีบถอย

หนีมาอีกทาง  เขาลืมไปสะสนิทว่าเธอวาปร์ตัวเองได้ จะชนะเธอได้คือต้องผนึกการเคลื่อนไหว

ของเธอเท่านั้น 

“ไง..เจ้าเจ็บหรอ เมื่อกี้ยังปากดีอยู่เลยนิ”

“แผลแค่นี้น่ะไกลหัวใจเยอะครับ มาต่อกันเลย! 

สึนะปล่อยการโจมตีอีกครั้ง คราวนี้เขาเองที่เป็นฝ่ายไม่หยุดอยู่กับที่ พยามเคลื่อนไหวให้เร็ว

ที่สุดเพื่อไม่ให้เธอเข้าถึงตัวเขาได้ นับว่าเป็นความคิดที่ดี  เอ็มพิเดอาร์ไม่สามารถทำอะไรเขาได้

 ลางสังหรณ์สุดยอดมันบอกทิศทางให้เขาได้อย่างดีเยี่ยม  พลังไฟของสึนะถูกปล่อยออกมา

อีกหลายระรอก เข้าโหมปล่อยมันออกไปทุกทิศทาง แสงของเอ็กเบินเนอร์ทำให้ป่าในค่ำคืนอัน

มืดมิดสว่างจ้า  เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว

 

เป่ง! เป่ง! เป่ง! 

เสียงระฆังเที่ยงดังขึ้น  ดวงจันทร์ที่ทอแสงถูกความมืดกลืนกินจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่แสงใด

ให้มองเห็น สายลมพัดกันโชคแรงราวกับพายุ ผืนแผ่นดินแยกแตกระแหงเป็นทางยาวจนสึนะ

ต้องลอยขึ้นไปแล้วชะโงกลงมามองด้านล่าง กองทัพทหารนักรบชาวโรฮานอาวุธครบมือ ดาบ

เหล็กกล้าพร้อมด้วยโล่ ผุดขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นดิน  มันมากมายจนไม่อาจนับได้ แต่ว่า

พวกเขาไร้ซึ่งชีวิต มัมมี่ดีๆนี่เอง  มีทั้งพลธนูบนหลังม้า และพลดาบ กองทัพมัมมี่โรฮาน จัดแถว

ยืนประจันหน้ากับบอสของวองโกเลแล้ว    สึนะเริ่มหน้าซีด  จำนวนมันมากมายเหลือเกิน

“ขอบคุณพระเจ้าที่ผมบินได้”  สึนะถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ฮ่าๆ”   เสียงหัวเราะที่น่าขยักแขยงดังขั้นจากราชินีผู้กระหายเลือด

จิตใจและร่างกายของนางเปลี่ยนไปจากเดิมแล้ว บัดนี้นางได้กลายเป็นปีศาจแห่งความมืด

ที่หิวกระหายเลือดพรหมจรรย์ รับรู้เพียงแค่ต้องการเลือดเนื้อและชีวิตของชายหนุ่มเพียงอย่าง

เดียว  อีกทั้งยังถืออาวุธอันร้ายกาจไว้ในมือ กริชแห่งราชันย์ อาวุธที่เป็นสุดยอด นางจะใช้มัน

ตัดคอของเขาให้ขาดสะบั้นในครั้งเดียว

“เจ้าไม่มีทางรอดพ้นจากกองทหารของข้าไปได้หรอกเจ้ามนุษย์เอ๋ย”

 

“มันก็ไม่แน่หรอกม้าง!”  

ชายผมสีบอรน์ปากคาบบุหรี่เอ่ยจากทางด้านหลังของสึนะ เขามาพร้อมกับสหายอีกสองคน

เหล่าผู้พิทักษ์ผู้พักดีมาถึงที่นี่แล้ว

“โกคุเดระ!

“ผมมาช่วยแล้วครับรุ่นที่สิบ”

“ไม่ต้องห่วงสึนะ พวกเรามาช่วยนายแล้ว”   ยามาโมโตะยิ้มร่า

“หึ”  หิบาริพูดแล้วหันหน้าไปอีกทาง

สึนะกำลังตื้นตันที่เพื่อนมาช่วยทั้งๆที่สภาพของพวกเขาดูเลวร้ายมาก แล้วคนๆนี้ก็มาถึง

“หลีกไป! พระเอกมาแล้ว!!

ซาซางางะ เรียวเฮ หาพวกสึนะเจอเพราะเดินตามแสงไฟจากการต่อสู้มา

“ไอ้หัวสนามหญ้า! แกยังไม่ตายอีกหรอ”   โกคุเดระแซว

“พระเอกจะตายได้ยังไงเล่า”  ทำเสียงหล่อแบบสุดขั่ว ยังยังไม่เข็ด

 

เอ็มพิเดอาร์ดูอยู่นานชำเลืองไปเห็นอดีตมือขวาที่ทรยศต่อเธออย่างไม่ละสายตา

“ฟีโอน่า นังคนทรยศ”

“ท่านราชินีข้าขอโทษ ข้าจำเป็นต้องทำ เพราะข้ารักเค้า” 

ฟีโอน่าตอบเสียงสั่นเครือ  ดวงตาร้อนผ่าวปริมด้วยน้ำตา

“น่าสมเพชจริงๆ  รักงั้นหรอ ได้ ข้าจะทำให้เจ้าเจ็บปวดจนถึงที่สุด อย่าได้หวังว่าจะไปได้อยู่

ด้วยกัน!!

เอ็มพิเดอาร์ร่ายมนต์ปล่อยดวงวิญญาณร้ายออกจากฝ่ามืออัมหิต แล้วเข้าครอบงำ

ร่างของฟีโอน่าทันที

“อ๊ายยย!”  

ฟีโอน่าล้มลงและหมดสติไป  แต่คนรักของเธอรับไว้ได้ทัน เขาเขย่าร่างของเธอเพื่อเรียกสติ

 ฟีโอน่าค่อยๆลืมตาขึ้นมาพร้อมกับดวงตาสีแดงผาดต่างไปจากเดิน จ้องมองยามาโมโตะ

ปราณจะกินเลือดกินเนื้อ แล้วเอื้อมมือขึ้นมาบีบคอของเขาจนแน่น

“ฟีโอน่าเธอเป็นอะไรไป”   

เรียกเท่าไรเธอก็ไม่ได้สติคืนมาอีกแล้ว  ยิ่งบีบแรงขึ้นอีก เรียวเฮเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้ามาช่วย

ดึงฟีโอน่าออกจนหลุดจากยามาโมโตะ แต่ฟีโอน่ากลับกระชากตัวจนหลุดพ้นจากเรียวเฮแล้ว

เหวี่ยงเขากระเด็นไปติดต้นไม้ จากนั้นก็ชักดาบใส่หน้ายามาโมโตะ ฟีโอน่าไม่ใช่ตัวของ

ตัวเองอีกต่อไป

ฉันจะทำยังไงฟีโอน่า นี่ฉันจะต้องสู้กับเธองั้นหรอ  ยามาโมโตะรำพันกับตัวเอง

เขาเข้าใจดีว่าเอ็มพิเดอาร์ต้องการให้เขาฆ่าฟีโอน่า แล้วเขาจะทำเช่นไร 

 

สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ราชินีปีศาจพอใจอย่างมากนางหัวเราะอย่างชอบใจ

“ฮ่าๆๆๆ”  

“ยังมีหน้ามาหัวเราะอีกหรอ คุณมันเลือดเย็น ผมจะไม่ให้อภัยคุณเด็จขาด!!

สึนะกำมัดแน่น การกระทำของราชินีมันชั่วช้าเกินกว่าที่เขาจะให้อภัยได้ เขาพร้อมแล้ว

 

ทางฝ่ายราชินีก็เช่นกัน  ทั้งร่างสมบูรณ์ของนาง อีกทั้งยังมีกองทัพโรฮานที่พร้อมประจัญบาน

การปะทะกันของทั้งเอลฟ์และมนุษย์กำลังจะเริ่มขึ้น

 ______________________________________________________________________________

เหตุการณ์จะเป็นเช่นใด แล้วยามาโมโตะจะทำยังต่อไป ช่วยเป็นกำลังใจให้ยามาโมโตะกันด้วยนะครับ

โดยการเม้นให้ผมเยอะๆนะครับ  ตอนต่อไปไม่ตลกแล้วครับ  

ตอนต่อไปยามาโมโตะขอ

515 เม้นสวยๆ ครบวันไหนอัพวันนั้น ทันที!

มีบทแถมๆ ยามาโมโตะบอกว่าอยากมาคุยกับทุกคน

ยามาโมโตะ: สวัสดีครับทุกคนตอนนี้ผมรู้สึกแย่มากเลยละครับ ทำไมไรเตอร์ถึงกลั่นแกล้งผมแบบนี้

พี่นิกซ์ : เอ่อก็ทำไงได้ละ มันเป็นโชคชะตาฟ้าลิขิตอะครับ มันต้องเป็นไป

ยามาโมโตะ : นี่ไรเตอร์คิดจะทำอะไรกันแน่ครับ คุณจะทำอะไรผมกับฟีโอน่า

พีนิกซ์ : ผมจะทำให้คุณพิสูจน์ความรักที่มีต่อเธอ ว่ารักของคุณยิ่งใหญ่แค่ไหน

ยามาโมโตะ ทุกคนช่วยเป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ ให้ผมข้ามผ่านช่วงเวลาร้ายๆไปที

                      //ร้องไห้ 


_______________________________________________________________________________

ฮ่า ๆ ผมขำอะ ผมขำจนท้องแข็งแล้ว เอาแล้วงานเข้าเรียวเฮแล้วดิตายแน่ หื่นจนได้เรื่องแล้วไหมละ

  จะเป็นยังไงต่อนะ  ตอนหน้า เรียวเฮ vs คาไลน์  หื่นปะทะหื่น ด้วยกัน โหดมันฮา  ติดตามนะครับ 

ต่อไปเริ่มจะซีเรียสแล้วนะครับ   5555 อาจจะมีคนตายก็เป็นได้ ไอ้หวังตายแน่ ตายแน่ไอ้หวัง 

ฮ่าๆๆ // เดินจากไป

อยากอ่านต่อ 476 เม้นเท่านั้นขอรับ

(คาไลน์บอก)
มีฟิคมาโปรโหมต ของผมเองแหละว่างๆลองไปอ่านดูนะ 


_______________________________________________________________________________
ผมขำอะ ฮ่าๆๆๆๆๆ ขำเรียวเฮว่ะ มันจะเอาฮาไปถึงหนายยย  เฮ่อ 55 เอาละ แล้วสึนะจะเป็นยังไงงงงง

โอ้ยยยสึนะจะเสร็จเอ็มพิเดอาร์ไหมเนี่ยย ตายๆๆแล้วมันจะเป็นยังไงต่อไป บอกได้แค่ว่ามีการนองเลือดกัน

เกิดขึ้นแน่นอน ไม่ใครก็ใครละ ในฉากต่อไป ผม ฮอน และคาไลน์จะออกโรงแล้วนะ เตรียมตัวไว้เถอะ หึหึหึ

กำลังมันที่เหลือขอ

456 อัพ!

เร็วๆนะผมกำลังมันส์ๆ

© Tenpoints!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1,107 ความคิดเห็น

  1. #899 vosonkun (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 02:26
    เรียวเฮ รู้ว่าหื่น แต่อย่ามากสิ
    #899
    0
  2. #857 Shadow D.Nuvora (@nono1234) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:48
    ในเวลาแบบนี้ก็ยัง...เนอะ เรียวเฮ เฮ้ย~
    #857
    0
  3. #849 ๐๐llRunGll๐๐ (@Monkeiiz_l2ung) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:14
    เรียวเฮ...หมดคำพูดกับหมอนี่เลยจริงๆ เฮ้อออออ

    เอ็มพิเดอาร์ ร้ายเกินไปแล้ววววว
    #849
    0
  4. #725 เคนจัง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 22:47
    โกะคุเดระนายฉาลดมากที่หลอกให้ผู้หญิงหลงเชื่อว่าไม่มีทางสู่แล้ว
    #725
    0
  5. #672 pead (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 20:57
    เีรียวเฮหื่นไปไหมอ่ะ คนอื่นเค้าจะตายยุ่ล่ะ ยังมีอารมณ์ไปซั่มอีก

    สงสารยามะอ่ะต้องสู้กับฟีโอน่า
    #672
    0
  6. #555 Bucephalus (@mrzp) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 มกราคม 2556 / 13:21
    ตราบใดที่ปลายท้องฟ้ามีเเสงรำไรจะไปจนถึงแสงงง สุดดด ท้ายยยย !!  ><

    เอ๊ะ ไม่เกี่ยว - -  55
    ฟิคสนุกจุงเบย  แบบว่าผสานฉากบู๊เข้าได้เร้าใจดีอ่ะ สนุกมาก : )))
    แล้วก็ ... ท่านไรท์เตอร์สู้ๆ นะเออ ^^
    #555
    0
  7. #522 Luce (@amwonderful) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มกราคม 2556 / 16:03
    สนุกเวอร์!!!!!!!!!!!!!!
    เรียวเฮเกรียนมากอ่ะ เอ๊ะสึนะ นายหล่อถึงขั้นมีสาวมารุมแล้วเหรอเนี่ย> #522
    0
  8. #504 ฟูจิโกะ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2555 / 02:39
    อยากจะรู้จังเลยว่าตอนจบจะเป็นยังไง แล้วก็ชอบเพลงในเเต่ลตอนมากเลยคะฟังเเล้วเข้ากับบรรยากาศ
    #504
    0
  9. #497 ❥ßabeⓀuran~ (@babebabelovebel) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2555 / 18:06
    ราชินีโหดร้ายยยยT T...
    #497
    0
  10. #487 Sea (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2555 / 15:49
    นุกอ่ะ
    #487
    0
  11. #481 ไร้ชื่อ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 17:29
    สู้ๆค่ะอัพเรื่อยๆ
    #481
    0
  12. #480 พลอย (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 16:42
    สนุกมากเรยค่ะ สนุกทุกตอนเรย อัพต่อเร็วๆนะค่ะ
    #480
    0
  13. #479 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 10:42
    เหมือนว่าได้ดูมวย55555555
    #479
    0
  14. #478 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 01:17
    สงสารยามาโมโตะอ่ะ ต้องสุ้กับคนที่ตัวเองรัก T-T
    เอามจช่วยน่ัะครับ มาอัพต่อน่ะครับ
    ยังไม่ได้ nc ของยามาโมโตะเลยครับ
    pearlv-inc@hotmail.com
    #478
    0
  15. #472 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2555 / 17:31
    เรียวเฮ หื่นมากกกกก
    สึนะคุงงง ขอให้ลูกคงความเป็นสุภาพบุรุษอยู่แบบนี้ต่อไปเถอะนะ
    เคียวยะซัง สู้ๆๆ >O<~
    #472
    0
  16. #469 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2555 / 16:07
    ตายแน่เรียวเฮิ
    #469
    0
  17. #468 *^^* Tanja *^^* (@pichayarat) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2555 / 14:00
    555 ขำจนท้องจะเเตกเเล้วค่ะ อัพต่อนะค่ะเป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆ ^ ^
    #468
    0
  18. #455 minami mine (@paizaloveu) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2555 / 22:06
    คุณพี่แกหื่นจนได้เรื่องเลยอ่ะ จะน่าสงสารหรือน่าสมเพชดีเนี่ย = w =
    #455
    0
  19. #453 ice-cream pop (@itim-itim) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2555 / 21:22
    นี่สินะที่เขาเรียกว่าหื่น...จนได้เรื่อง=A=
    #453
    0
  20. #452 devil_girl021 (@devilgirl021) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2555 / 19:34
    หื่นได้อีกนะ -.,-
    #452
    0
  21. #451 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2555 / 19:25
    เรียวเอหื่นได้ใจมาก มาอัพต่อน่ะครับกำลังสนุกเลย
    #451
    0
  22. #441 *^^* Tanja *^^* (@pichayarat) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2555 / 21:01
    อัพๆๆๆ
    #441
    0
  23. #438 Sea (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 16:29
    555เรียวเฮฮาไปไหนน่ะ5555
    #438
    0
  24. #436 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 23:08
    เรียวเฮหื่นมาก เค้าสู้กันยุ่ยังมีอารมอีก
    #436
    0
  25. #435 ice-cream pop (@itim-itim) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 22:21
    เรียวเฮ-0-...จะเอาให้ฮาไปไหนขำกร๊ากแล้วนะT^T พี่นิกซ์อัพต่อนะคะ^^b 
    #435
    0