Fic Reborn 1896 พอเถอะ!!ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว

ตอนที่ 27 : ความรักต้องห้ามของฟีโอน่า&ยามาโมโตะ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 909
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    13 ม.ค. 56



ใครที่ยังไม่ได้อ่านตอนที่ 25-26 ให้กลับไปอ่านซะ ถ้าคุณไม่อ่านสองตอนนี้คุณจะไม่เข้าใจ
อะไรเลยต่อไปนี้ ซึ่งเป็นตอนพิเศษย้อนอดีตที่ผมภูมใจ   ตอนนนี้ยาวมากโครตคุ้มค่า

                                                     100%

 

                                         


เมื่อโกคุเดระ ยืนไว้อาลัยและบอกลาโกโก้แล้ว เขาก็หันหลังเดินจากมา กลับไปหาสึนะด้วย

สีหน้าที่อมทุกข์ ผู้เป็นบอสเอื้อมมือไปตบไหล่มือขวาของเขาเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ  จากนั้น

พวกเขาทั้งหมดจึงออกเดินทางต่อ มุ่งหน้าไปยังป่าควีนเอลฟ์ที่อยู่เบื้องหน้า  มองเห็นจาก

ไกลๆ ทุกคนเดินไปด้วยความโศกเศร้า แทบจะไม่มีใครคุยอะไรกันเลย แต่เมื่อเดินมาเรื่อยๆ 

อากาศก็เริ่มเย็นระเยือก ตอนนี้ตะวันก็ตกดินแล้ว ท้องฟ้าทาสีดำ  มองเห็นดวงดาวพรั่งพราย

แต่ความเย็นนี้เริ่มเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณจนหนาวสะท้านไปถึงกระดูก

 

“โอ้ย ทำไมมันหนาวยังงี้นะ”  

เรียวเฮกอดแขนตัวเองจนแน่นเพราะหนาวมาก สึนะจึงเดินมาใกล้แล้วดูที่แผลของเขา

“คุณพี่ชายเป็นไงมั่งครับ”

“เอ่อ แผลแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก”  ทั้งๆที่พูดแบบนี้แต่เขาก็หน้าซีดลงเพราะเสียเลือดมาก

“ไหนผมขอดูหน่อย โห้ใหญ่เหมือนกันนะเนี่ย”

“ฉันไม่เป็นไร โอ้ว!

ปากเก่งไป แต่ไม่ทันไรเรียวเฮก็ขาอ่อนทรุดฮวบลงจนยามาโมโตะรีบเข้ามาประคองไว้

“ไม่ไหวก็อย่าฝืนเลยรุ่นพี่”

 

“หมอกควันนั่น”

ฮิบาริชำเลืองมองไปยังกลุ่มหมอกควันนั้นทางทิศใต้ ที่ตอนแรกมันไม่มี แต่จู่ๆก็มันก็เริ่มปรากฏ

ขึ้น  หมอกวันสีดำในสายลมแลเห็นแสงสว่างอยู่ภายในนั้น ทุกคนจึงพากันมองไป เว้นก็แต่

โกคุเดระ ตอนนี้ตัวเขาก็ไม่ต่างอะไรกับร่างที่ไร้วิญญาณ คงไม่มีใครทำใจได้เร็วขนาดนั้น

หมอกควันจางๆทางทิศใต้เริ่มมองเห็นชัดยิ่งขึ้น มันเหมือนมีบางอย่างในนั้นกำลังร้องเรียก

พวกเขาให้เข้าไป

 

“พวกเราไปต่อกันเถอะครับ ผมว่ามันต้องเป็นที่นั่นแน่”

 

สึนะเดินนำหน้าทุกคนเข้าไป ฮิบาริก็ตามมาพร้อมกับยามาโมโตะที่พยุงปีกเรียวเฮ ส่วน

โกคุเดระเดินตามหลังมาเป็นคนสุดท้าย ดวงตาเหม่อลอย ในใจเขาตอนนี้เหมือนไม่มีรับรู้

อะไรอีกแล้ว    และในขณะที่เดินไปก็ต้องหยุดเพราะได้ยินเสียงครวญเพลงลอยมาตามสายลม

เสียงเพลงนี้มันคือเสียงที่ถูกขับขานบรรเลงมาจากพินฮาปร์  ลางสังหรณ์สุดยอดของสึนะมัน

บอกกับเขาว่าข้างในนั้นมันต้องมีอะไรอยู่อย่างแน่นอน    บอสวองโกเล่เก้าเท้าเดินต่อไปด้วย

ความมุ่งมั่น ในใจคิดถึงคนรักที่กำลังรอคอยเขาอยู่ คงอีกไม่นานแล้วสินะที่เขาจะได้พบกับเธอ

และพาเธอกลับไป แค่คิดแบบนี้กำลังใจของเขาก็เพิ่มขึ้นจนยิ้มได้  เมฆาหนุ่มที่เดินตามมาติดๆ

เขาระแวดระวังตัวอยู่ตลอดเวลาและมีสติอยู่เสมอ เขาเองก็คิดถึงคนรักของเขาเช่นกัน ทั้ง

ภรรยาที่น่ารักแล้วก็ลูกในท้องที่กำลังจะเกิดมาลืมตาดูโลกในไม่ช้านี้  ถ้าได้กลับไปเร็วๆละก็

 คงจะดีไม่ใช่น้อยเลย   แล้วเมื่อย่างกรายเข้าไปใกล้กับหมอกควันนั้น ความหนาวเย็นก็เริ่ม

ลดเลือนลง  สภาพป่าดงดิบที่ราวกับว่าถูกหมอกควันนี้ดูดกลืน อากาศเริ่มอบอุ่น เสียงเพลง

เริ่มได้ยินชัดขึ้น มันช่างไพเราะจับใจ  ป่าอันเขียวชอุ่มสองข้างทางถูกคลอบคลุมด้วยหมอกควัน

ในไม่ช้าคณะของพวกเขาก็มาอยู่ในหมอกควันนี้สะแล้วโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร 

ภาพที่อยู่เบื้องหน้า มันทำให้พวกเขาตกใจจนต้องกรอกตาไปมา สำรวจสิ่งรอบข้างจากป่าไม้

ในยามค่ำคืนกลับกลายเป็นสายหมอกสีดำปกคลุมอยู่โดยรอบ  เหมือนกับว่า กำลังตกอยู่ใน

วังวลของภาพมายาอันมืดมิด   เวลายังคงดำเนินต่อไป เดินมาได้สักพักแล้วแต่ก็ไม่เจอทางออก

สายหมอกสีดำที่กำลังครอบงำพวกเขาอยู่นี้มันคืออะไรกัน

 

“นี่มันอะไรกันเนี่ยฉันมึนไปหมดแล้ว”   เรียวเฮที่กำลังซบไหล่ยามาโมโตะอยู่เห็นเข้าก็งงใหญ่

“เอ่อผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับรุ่นพี่”

“แล้วเราจะไปยังไงต่อละครับรุ่นที่สิบ ถ้านี่เป็นภาพมายาละก็อาจจะเป็นกับดักของศัตรูก็ได้

ตอนนี้ในพวกเราไม่มีใครที่ใช้ภาพมายาได้เลยนะครับ”

 

คำพูดที่แลดูจะสิ้นหวังของชายผู้ที่พึ่งจะพบกับความสูญเสีย ทำให้บอสอย่าง ซาวาดะ สึนะโยสิ

นิ่งไปสักพัก ความรู้สึกที่หมดหวังนั้นไม่ได้อยู่ในจิตใจของเขาเลยแม้แต่เพียงสักนิด  ใบหน้าที่

ตอนแรกก้มมองลงไปยังพื้นดิน ตอนนี้กลับเงยขึ้นแล้วมองไปยังท้องฟ้าที่ถึงแม้จะมองไม่เห็น

ก็ตาม แล้วฉีกยิ้มออกมาจากใจด้วยความหวังและพลังที่เต็มเปี่ยม

 

ไม่ว่าจะมืดมนแค่ไหน ถ้าตราบใดยังมีแสงสว่าง ถึงแม้จะน้อยนิด ฉันก็จะไปให้ถึงแสงนั่น

 

คำพูดอันเปี่ยมด้วยความหวังถึงเเม้ว่าเส้นทางนั้นจะเลือนลาง ทำให้โกคุเดระและทุกคนกลับมามี

ความหวัง  รอยยิ้มของทุกคนเกิดขึ้นอีกครั้ง และตอนนี้พวกเขาพร้อมแล้วที่จะก้าวเดินต่อไป

 

“หึ”  แม้แต่ฮิบาริเองก็ยังยิ้มออกมา

“รุ่นที่สิบ”   โกคุเดระกลับมามีกำลังใจอีกครั้ง

“โอ้ว มันต้องอย่างนี้สิถึงจะสุดขั่ว!!

“นั่นสินะ สึนะ”  ยามาโมโตะยิ้มจนแก้มปริ มืออีกข้างก็เกาหัวไปด้วย

 

ไม่ว่าจะเป็นความมืดมนสักแค่ไหน บอสวองโกเล่และเหล่าสหายก็พร้อมแล้วที่จะฝ่ามันไป

พวกเขามีทั้งความหวังและพลังอันยิ่งใหญ่ ทุกคนลุกขึ้นและก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมกัน มุ่ง

ตรงไปยังปลายทางแห่งแสงสว่างเบื้องหน้าที่ตอนแรกมองเห็นเพียงริบหรี่ แต่ทว่าตอนนี้กลับ

ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และในไม่กี่อึดใจก็มองเห็นแสงสว่างรำไรซึ่งเป็นทางออก ทุกคนรีบวิ่งไปอย่าง

สุดกำลัง และในขณะที่กำลังวิ่งอยู่นั้นก็ตรงหยุดชะงักลงเมื่อรู้สึกได้ถึงความเย็นบริเวณเท้า

ทันทีที่หมอกควันสีดำเริ่มค่อยๆจางลง พวกเขาก้มลงมองดูที่พื้นดินแต่มันกลับไม่ใช่พื้นดิน

หากแต่เป็นสายน้ำที่งดงามดุจมรกต ความลึกของสายธารนี้เพียงแค่เลยหัวเข่ามานิดนึงเท่านั้น

สึนะหันซ้ายแลขวามองไปทั่วบริเวณโดยรอบ ตอนนี้ทุกอย่างกลับเข้าสูภาวะปกติ หมอกควัน

จากหายไปหมดแล้ว หากแต่ว่าภาพที่อยู่เบื้องหน้านั้นมันทำให้ทุกคนเบิกตาโพลง


 


 


 

จนอ้าปากค้าง ความงดงามของสรรพสิ่งใดในโลกจะเทียบเท่ากับสิ่งกำลังมองอยู่ตรงนี้ ไม่เคยมี

ใครที่ยืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้จะเคยเห็น สถานที่ไหน จะสวยสดงดงามเท่านี้มาก่อน ภาพของผืนน้ำ

จรดปลายฟ้าสีรุ้ง และยิ่งกว่านั้นพวกเขายังพบเจ้าของเสียงพินอันไพเราะนี้ด้วย แท้จริงแล้ว

หญิงสาวที่นั่งอยู่บนเรือเอลฟ์ลำนี้เอง ที่เป็นคนขับขานบรรเลงบทเพลงอันไพเราะ   ผู้หญิงที่อยู่

ตรงหน้าของพวกเขาไม่ไกลนัก เธอช่างงดงามต่างจากมนุษย์ทั่วไปมาก ผิวพรรณขาวผ่อง

การแต่งกายช่างไม่เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไป เห็นดังนั้น สึนะจึงเดินเข้าไปหาเธอ เพื่อจะถาม

ถึงทางเข้าแห่งป่าควีนเอลฟ์ แต่ทว่าหญิงสาวกลับหันมาหาเขาพร้อมกับรอยยิ้มที่แสน

จะงดงาม จนเกือบทำให้บุรุษที่กำลังมองอยู่นั้น แทบใจละลาย สตรีนางนี้เอียงใบหน้าเล็กน้อย

และชี้มือไปยังสายน้ำอีกด้านหนึ่ง ดังกับเธอรู้ว่าเขาจะถามเรื่องอะไร  จากที่แรกไม่มีอะไรอยู่เลย

แต่จู่ๆมันกลับปรากฏเป็นภาพ ของหญิงสาวอีกคนที่กำลังพายเรือ ทุกคนมองตามไป แต่ต้อง

ตกตะลึงยิ่งขึ้นไปอีกกับภาพทางเข้าป่าควีนเอลฟ์ ใต้อุโมงของน้ำตก


 


 


 

ทำไมมันถึงมีสถานที่แบบนี้อยู่ได้ ทั้งๆที่มันไม่เคยปรากฏเลยในแผนที่โลก ไม่เคยมีนักสำรวจ

คนไหนค้นพบมันมาก่อน เหมือนว่ามันถูกซ่อนไว้ด้วยสายหมอกสีดำนั่น แล้วทำไมมันถึงได้

ปรากฏต่อสายตาของพวกเขา เหมือนกับว่ามันต้องการให้พวกเขาเข้าไป ภายใต้ผาหินน้ำตก

มันมีทางเข้าไป ราวกับว่าเป็นประตูสู่สวรรค์เพราะที่แห่งนี้มันช่างสวยงามเหลือเกิน

 

“นี่เธอนั่นใช่ทางเข้าป่าควีนเอลฟ์รึป่าว เอ้า”

เรียวเฮตะโกนถามหญิงสาวเจ้าของเสียงพิน แต่เมื่อหันกลับไปมองเธอก็หายไปแล้ว

แต่ว่าผู้หญิงอีกคนที่กำลังพายเรืออยู่ข้างหน้านั้น พูดกับพวกเขาโดยที่ไม่หันหน้ามามอง

 

“ตามข้ามาสิ ประตูแห่งสวรรค์เปิดรับพวกเจ้าแล้ว”

 

เสียงของหญิงสาวปริศนาผู้นี้  เหมือนมีมนต์ขลังดึงดูดพวกเขาให้ตามเข้าไป ในไม่ช้า

เหล่าชายหนุ่มทั้งหมดก็เดินตามเธอไปอย่างไม่มีข้องสงสัย พวกเขาทั้งหมด ดวงตาเหม่อลอย

เหมือนถูกครอบงำ ไม่เว้นแม้แต่โกคุเดระ  จะเหลือก็แต่ฮิบาริคนเดียวเท่านั้น ที่ยังมีสติอยู่

เขายังไม่เดินตามพวกนั้นไป

 

“นี่พวกนายจะไปไหนน่ะ!

เมฆาหนุ่มพยามเรียกพักพวกแต่ว่าไม่เป็นผล ในเมื่อสติของพวกเขาทั้งหมดถูกครอบงำด้วย

เวทย์มนต์ของเอลฟ์เสียแล้ว มันยากนักที่มนุษย์ธรรมดาจะทนต่อแรงต้านทานนี้ได้ แต่ทำไม

ฮิบาริถึงยังมีสติและเป็นตัวของตัวเองอยู่ได้ หรือบางทีอาจเป็นเพราะ สร้อยคอที่เขาใส่อยู่กันแน่

เมื่อไม่มีเวลาให้ลังเลแล้ว ชายหนุ่มผมสีดำจึงรีบวิ่งตามเข้าไปโดยมิอาจหลีกเลี่ยงได้





“พวกนายได้ยินชั้นไหม ไอ้พวกสัตว์กินพืช!!

 

 

ฮิบาริรีบวิ่งตามพวกสึนะเข้ามา จนน้ำกระจาย ในที่สุดก็รอดใต้น้ำตก ผ่านสายน้ำที่ไหลลงมา

จากด้านบน จนเสื้อผ้าของเขาชุ่มไปด้วยน้ำ และเมื่อสามารถผ่านประตูน้ำตกนั้นมาได้แล้ว

ก็พบแค่เหล่าวองโกเล่เท่านั้น หญิงสาวที่นำพาพวกเขาให้เข้ามาเธอหายไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

และในทันทีที่ฮิบาริมาถึงเขาก็กวาดสายตามองไปโดยรอบ แต่เส้นทางข้างนี้มันคือบันใดหิน

สีขาว ทอดยาวขึ้นไป ปลายสุดของขั้นบันไดก็มีณครสีขาวตั้งตระหง่านอยู่ลิบๆ  ร่างสูงหยุด

พักด้วยความเหนื่อย ยิ่งเข้ามาในป่านี้ลึกมากเท่าไหร่ก็เหมือนว่าโดนดูดพลังไฟออกไปเรื่อยๆ

แต่ตรงกันข้ามกับคนอื่น พวกนั้นเดินขึ้นบันใดไปอย่างไม่สะทกสะท้านสติของพวกเขาขาด

หลุดลอยไป มุ่งหน้าเดินขึ้นไปอย่างรวดเร็วจนฮิบาริต้องวิ่งตามไป เขาเองตอนนี้ก็เหนื่อยไม่ใช่

น้อย พลังคุมครองในสร้อยเส้นนี้กับม่านพลังเวทย์มนต์ของเอลฟ์มันกำลังต้านกันอยู่

ในที่สุดพวกที่นำหน้าไปจนถึงยอดบนสุดก็หยุดชงักลงทันที  ฮิบาริมาถึงพอดีก็รีบไปดักหน้าของ

พวกเขาและไปจับที่ไหล่ของสึนะ

 

“นี่ พวกนายเป็นอะไรไป!!

น่าอัจศจรรย์ยิ่ง เมื่อมือของฮิบาริสัมพัสกับร่างสึนะ เขาก็ได้สติกับมาทันที แววตาที่เลื่อนลอย

หายไปและกลับมาเป็นสึนะคนเดิม

 

“คุณฮิบาริแล้วที่นี่มันที่ไหนครับเนี่ย”

 

เมื่อรู้แล้วว่าถ้าตัวเขาสำผัสกับใครคนนั้นจะมีสติกลับคืนมา ฮิบาริไม่รอช้ารีบไปจับตัวของ

ทุกคนจนครบ และในที่สุดพวกเขาก็กลับมาเป็นตัวของตัวเอง  ส่วนตัวเขาเองก็หมดแรงนั่งลง

กับพื้นทันทีราวกับว่าเขาได้แบ่งพลังของตัวเองให้พวกนั้นไป

 

“โอ้ว สวยแบบสุดขั่วเลยนี่ฉันฝันไปรึป่าว”

เรียวเฮหันซ้ายแลขวามองเห็นดูรอบกายก็ตกใจเพราะมันสวยงามมากจริงๆ

 

“รุ่นที่สิบครับ ผมมาอยู่นี่ได้ไง แต่ว่าปวดหัวจังเลย”

 

“ฉันมึนหัวไปหมดแล้วอ่า แต่ว่าหิวน้ำจัง เอะ นั่นบ่อน้ำหนิ ขอกินหน่อยแล้วกัน”

ยามาโมโตะกำลังเดินไปยังบ่อน้ำที่อยูเบื้องหน้า แต่น้ำบ่อนี้มันช่างแปลกนัก ดูเหมือนกับเป็น

บ่อน้ำศักดิ์สิทธ์  มาถึงก็กำลังจะวิกน้ำกิน แต่สึนะที่มองดูอยู่จากข้างหลังรีบตะโกนห้ามทันที

จน
พิรุณหนุ่มถึงกับสดุ้ง

 

“อย่ากินนะยามาโมโตะ!

“หะ ทำไมละ กินไม่ได้หรอ”

“ฉันก็ไม่รู้ แต่ว่าฉันรู้สึกว่ามันแปลกๆแล้วนายก็ไม่ควรจะกิน”

 

“ใช่แล้วละ พวกเจ้า ไม่ควรจะกินน้ำในบ่อน้ำนี้หรอก”


 

 

เมื่อสิ้นเสียง ชั่วพริบตาร่างของสาวน้อยเจ้าของเสียงที่อ่อนหวานก็ปรากฏขึ้นริมบ่อน้ำ

เธอนั่งเอาขาจุ่มลงไปในบ่อน้ำ กระดิกไปมา  แล้วหันมายิ้มหวานให้กับเหล่าชายหนุ่ม

 

“เธอเป็นใคร ผีหรือคนเนี่ย!”  ไอ้หัวสนามหญ้าตะโกนออกมา

“คราวนี้อะไรอีกวะ นางเงือกหรือปีศาจอะไร ชั้นก็จะระเบิดพวกแกให้ให้กระจุย!!

 

“ฮ่ะๆ”  สาวน้อยคนนี้หัวเราะชอบใจ แบบไม่รู้สึกรู้สา

 

โกคุเดระหยิบระเบิดออกมาหมายจะทำลายคนเบื้องหน้าด้วยความแค้นกับการจากไป

ของคนรัก แต่สึนะรีบมาห้ามไว้สะก่อน แต่ชายผู้นี้ก็ไม่ฟังอะไรแล้วเมื่อความแค้นของเขาเดือด

จนสุดขีด 

 

“ใจเย็นก่อนสิโกคุเดระ!
"ปล่อยผมสิครับรุ่นที่สิบผมจะฆ่ามัน!"

 

เหตุการณ์กำลังชุนละมุลวุ่นวาย จนกระทั่งได้ยินเสียงที่เอ่ยออกมาทางด้านหลังของพวกเขา

 

“ยินดีต้อนรับสู่ป่าควีนเอลฟ์”

 

ทุกคนหยุดชงักแหละหันหลังกับไปมอง ภาพของอิสตรีที่อยู่เบื้องหน้าช่างงดงามราวกับเป็น

ความฝัน ยามาโมโตะที่นั่งอยู่ก็ลุกยืนขึ้นมา และมองไปยังใบหน้าของหญิงสาวผู้นี้ ทันที่ที่ได้

เห็นและสบตาของเธอ กามเทพก็แผลงศรปักเข้ากลางหัวใจของเขาเสียแล้ว เขาหลงรักเธอทันที

ดั่งต้องมนต์ จนเผลอพูดความในใจออกมาต่อหน้าทุกคน

 

“สวยจังเลย”
 

 

ฟีโอน่า  ผู้พิทักษ์บุปผาแห่งป่าควีนเอลฟ์

 

 

 ยามาโมโตะ จ้องมองเธอแบบไม่กระพริบตา เขาตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น  รอยยิ้มของชาย

ตรงหน้าทำให้ฟีโอน่าอายจนต้องเบือนหน้าหนีไปอีกทาง  ดูเหมือนว่าเธอเองก็จะมีใจเขาเช่นกัน

ที่อยู่ตรงหน้าของวองโกเล่ไม่ได้มีเพียงแค่เธอเท่านั้นหากแต่มีหญิงสาวชาวเอลฟ์อีกสามคน

ที่อยู่ข้างกับฟีโอน่า แต่ยามาโมโตะก็มองแค่เธอคนเดียว ราวกับว่าภายใต้ท้องฟ้าสีรุ้งนี้

มีเพียงเขาและเธอเท่านั้น

 

 

เซลีน ผู้พิทักษ์แห่งสายน้ำ



จัสมิน ผู้พิทักษ์แห่งพืชพรรณ


อิสเบลล่า ผู้พิทักษ์แห่งสายลม

 

 

 

   “นี่มันอะไรกันเนี่ย พวกเธอเป็นใครแล้วที่นี่ที่ไหน”

สึนะรีบถามออกไป ก่อนที่ฟีโอน่าจะยิ้มออกมาแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

 

“ที่นี่คือป่าควีนเอลฟ์ ดินแดนของชาวเอลฟ์ และมีท่านเอ็มพิเดอาร์เป็นราชินี”

 

พูดจบเหล่าหญิงสาวก็จับจีบกระโปรง ย่อตัวลง แล้วก้มศีรษะเล็กน้อยคล้ายกับทำความเคารพ

และเปิดทางให้ ในไม่ช้าแสงสว่างเรืองรองก็ปรากฏขึ้นจากด้านหลังของพวกเธอ พร้อมกับ

สตรีผู้งดงามราวกับเทพธิดา  เธอค่อยๆเดินออกมาอย่างสง่างามพร้อมกับแสงสว่างรอบกาย

ส่งรอยยิ้มให้กับเด็กหนุ่มผู้มาเยือน

 

เอ็มพิเดอาร์ ราชินีแห่งแสงสว่าง

 

 

ราชินีเอ็มพิเดอาร์เดินมาหยุดตรงหน้าของสึนะ ความงามของเธอทำให้เขาตกตะลึงจนพูดอะไร

ไม่ออก ยิ่งดูใกล้ๆแล้วยิ่งทำให้รู้ว่าเธอสวยมากจริงๆ

 

“เจ้าสินะที่เป็นเหมือนผู้นำของคนอื่นๆ”

 

เสียงของคนเบื้องหน้ามันก้องกังวานอะไรอย่างนี้ แค่เพียงเธอพูดออกมาเบาๆแต่ทำไมมันถึง

เขาไปอยู่ในจิตใจของคนฟังได้อย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างระส่ำระสาย

 

“อ่อ..ครับ”

“เก่งนะที่อุส่ามาถึงที่นี่ได้”

“เอ่อ คือผม”

คำพูดของเธอมันทำให้เขานิ่งไป  นึกย้อนถึงเรื่องราวที่ผ่านมา กว่าจะเดินทางมาถึงที่นี่

ต้องสูญเสียพวกพ้องไปในระหว่างทาง ตอนนี้ความโศกเศร้ากลับมาเกาะกุมหัวใจ

ของเขาอีกครั้ง

 

“ไปพักผ่อนก่อนเถอะ ตอนนี้พวกเจ้าทั้งเหนื่อยล้าและเสียขวัญ ราตรีนี้จงหลับให้สบาย”

เมื่อพูดจบราชินี้แห่งแสงสว่างผู้แสนจะงดงามโน้มใบหน้าลงไปใกล้และมอบจุมพิตลงบน

หน้าผากของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาล ทำเอาผู้ที่รับมันอายจนหน้าแดง สึนะยืนนิ่งไปพักหนึ่ง

ก่อนที่หญิงสาวจะถอนจูบขึ้นมาแล้วมองเขาด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง

“ฟีโอน่าจะนำทางพวกเจ้าไปที่พัก”

“ครับ”   สึนะยิ้มรับคำ

 

“ตามข้ามาสิ”

ฟีโอน่าพูดเชิญแขกผู้มาเยือน โดยที่เธอเดินผ่านหน้าของยามาโมโตะไป ทั้งคู่สบตากัน

ก่อนจะเดินจากไปชายหนุ่มเหลียวมองตามจนเธอเดินผ่านพ้นหน้าเขา เด็กหนุ่มไม่เคยรู้สึก

เช่นนี้มาก่อน ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงทำให้หัวใจของเขารู้สึกหวั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็น

  เขาตัดสินใจที่จะเดินตามเธอไป จะให้ทำไงได้ก็หัวใจมันเรียกร้อง การกระทำของยามาโมโตะ

ทำให้ทุกคนอึ้ง เพราะเขาไม่เคยมีนิสัยเจ้าชู้หรือว่าจะไปจีบใครเลย ถ้าเป็นไอ้หัวสนามหญ้า

ก็ว่าไปอย่าง

“เอ้ายามาโมโตะ รอฉันก่อน!

สึนะตะโกนเรียก แล้ววิ่งตามเพื่อนไป เมื่อเห็นว่าบอสไปแล้ว มือขวาโกคุเดระจึงยอมเก็บระเบิด

แล้วเดินตามไปด้วยสีหน้านิ่ง  ตอนนี้ก็เหลือแค่เรียวเฮกับฮิบาริเท่านั้น  แน่นอนละว่าไม่มีทาง

ที่จะทำให้เรียวเฮเลิกหื่นได้ นอกจากจะไม่อยู่เฉยแล้วเขายังไปขายขนมจีบให้ผู้พิทักษ์สาวคน

อื่นๆ อีกด้วย ดูเหมือนว่าเขาจะถูกใจ จัสมิน ผู้พิทักษ์แห่งพืชพรรณเข้าสะแล้ว  เขาเดินเข้าไป

หาเธอพร้อมกับสีหน้าท่าทางที่ดูจะทะเล้น แล้วกับพิงเสา ฮิบาริทนดูไม่ไหว รีบเดินหนีในทันใด

“ฉันชื่อเรียวเฮนะ แล้วเธอละจ๊ะ”

“ชื่อจัสมิน”

“ชื่อเป็นดอกไม้สะด้วย แหม่แถมตัวยังหอมกว่าดอกไม้อีก”

 เรียวเฮดินเข้าไปใกล้แล้วชะโงกหน้าไปดมๆ หญิงสาวไม่ได้เขินอายแต่อย่างใดเธอหัวเราะ

ออกมาอย่างมั่นใจใช้ปลายเล็บปิดปากเล็กน้อย เธอคือคนที่เคยนอนกับคาไลน์ในตอนพิเศษนั่นแหละ

“ หึหึ”

“ถ้างั้นเดี๋ยววันหลังจะมาคุยด้วยนะจ๊ะ”   เขายิ้มให้เธอแล้วรีบวิ่งตามคนอื่นๆไป

 

 

ฟีโอน่าเดินทางทุกคนมาเรื่อยๆ ตรงไปตามระเบียงทางเดินที่สร้างขึ้นจากคริสตัล มันใสราวกับ

ว่าเป็นกระจกสะท้อนกับแสงจันทร์ให้ยิ่งสวยงามระยิบระยับ หญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าในชุด

กระโปรงยาวสีขาวจรดพื้นกับระเบียงคริสตัลในเงาของแสงจันทราช่างงดงามยิ่งนัก หากว่านี่

คือความฝัน มันก็คงคือฝันที่ดีที่สุดในชีวิตของเด็กหนุ่ม  ความรู้สึกนี้มันไม่ใช่เวทมนต์ดลใจแต่

อย่างใด หากแต่มันคือความรู้สึกในใจของเขาเอง ยามาโมโตะและทุกคนเดินตามเอลฟ์สาวไป

จนกระทั่งมาถึงสถานที่แห่งหนึ่ง จู่ๆสายลมอันเย็นระเยือกก็พัดผ่านมาพร้อมกับกลีบดอกไม้

สีขาว ที่พลิ้วไหวไปตามสายลม ทำไมกันนะ สายลมนี้ถึงช่างดูโศกเศร้าดั่งกับเป็นสายลมแห่ง

ความเหงาในคืนที่ปราศจาคแสงดาว ทั้งๆที่อยู่ใต้ฟ้าเดียวกันแต่ที่ตรงนี้กับไร้ซึ่งแสงของ

ความหวังความรูสึกที่มันทำให้ในใจของโกคุเดระเจ็บแปลบจนเขาต้องหยุดเดิน น้ำตาแห่ง

ความเหงาและความคิดถึงไหลริน เหมือนที่แห่งนี้จะมีอะไรบางอย่าง มันช่างดูโศกเศร้า

ผู้ที่พบกับความสูญเสียเท่านั้นถึงจะรู้สึกได้ กลีบดอกไม้ถูกลมพัดมาติดที่แก้มของเขา

ฟีโอน่า หันหลังกลับมาพร้อมกับพูดอะไรบางอย่าง

“ที่นี่คือ สวนนอกไม้ขาว”   สวนดอกไม้ที่นิกซ์ใช้เป็นหลุมฝังศพของมารีแอน ทีแห่งนี้เต็มไปด้วย

ความโศกเศร้า ไม่แปลกเลยถ้าชายคนนี้จะรับรู้ได้เพราะเขาพึ่งจะผ่านความสูญเสียมา

“แต่ฉันว่ามันดูหนาวๆเย็นๆยังไงบอกไม่ถูก” เรียวเฮเอามือกอดอกเพราะความหนาว

 

หญิงสาวหันกลับมาแล้วเดินต่อไปเส้นทางนี้ทอดยาวผ่านทุ่งดอกไม้ เหล่าชายหนุ่มของ

วองโกเล่ได้เดินย่างกายเข้าไปในดินแดนอันลึกลับโดยไม่สงสัยเลยว่าภายหน้านั้นจะเกิด

อะไรขึ้นกับพวกเขาบ้าง ในไม่ช้าก็มาถึงป่าอีกด้านหนึ่ง มันถูกปกคลุมไปด้วยต้นไม้อันเขียวขจี

และดอกนานาพันธุ์แย้มบานอยู่เต็มป่าส่งกลิ่นหอมไปทั่ว อีกยังยังมีน้ำตกที่มีน้ำใสไหลผ่าน

แสงหิ่งห้อยรับขับกับแสงจันทร์  ข้างๆน้ำตกมีซุ้มดอกไม้หินที่มีเถาดอกกุหลาบหนามสีแดงพัน

อยู่โดยรอบ

“ถึงแล้วที่นี่แหละ” 

“นอนในป่าอีกแล้วสินะ”  ยามาโมโตะเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“งั้นฉันจองในซุ้มดอกไม้นี่แล้วกัน” เรียวเฮถือสัมภาระแล้วเดินเข้าไปก่อนพวก

“ที่นี่สวยมากเลย แต่ยังไงก็ขอบคุณนะครับคุณฟีโอน่า” สึนะพูด

“พวกท่านนอนหลับให้สบายเถอะ ถ้างั้นข้าขอตัวก่อน”

“เดี๋ยวสิ!”  ยามาโมโตะตะโกนขึ้นทันทีจนฟีโอน่าต้องหันหลังกลับมามอง

“ท่านเรียกข้าทำไมหรอ” 

“เอ่อ ฉันจะถามว่าเธอทำแผลเป็นรึป่าวน่ะ คือว่าเพื่อนของฉันกำลังบาดเจ็บ ฮ่าๆ”  แล้วทำไม

เราถึงไม่ชวนเธอคุยเรื่องอื่นนะ ว่าแต่ว่าเราเป็นอะไรนะอยู่ๆก็เขินขึ้นมาสะงั้น

“ได้สิ”

“อะไร! ที่บาดเจ็บอะหมายถึงชั้นหรอ ไม่ถงไม่ถามเรื่องสุขภาพซักคำ”  เรียวเฮพูดแทรก

“ให้เขาทำแผลให้เถอะครับคุณพี่ชายจะได้ไม่เป็นภาระของลูกหลาน”

“ก็ได้ แหม่”

เรียวเฮยอมให้เธอทำแผลแต่โดยดี เขาใช้ผ้าห่มลายจิงโจ้ปูที่พื้นหินสีขาวในซุ้มดอกกุหลาบ

ถอดเสื้อออกแล้วลงไปนอนหงายกับพื้น   จากนั้นฟีโอน่าก็นั่งลงไปดูบาดแผลของเรียวเฮ

ที่ถูกกรงเล็บของนางเงือก  ไม่จำเป็นที่เธอจะใช้ยาหรือสมุนไพรใดๆ เพียงแค่ใช้มือลูบไปมา

บริเวณแผลแล้วเอ่ยคำพูดเบาๆเป็นคำในภาษาเอลฟ์ที่มนุษย์ไม่สามารถเข้าใจได้ มันคือ

เวทมนต์ของพวกเอลฟ์  ในชั่วพริบตาบาดแปลและรอยเลือดทั้งหมดก็จางหายไปทันที

“โอ้วว ฉันไม่เจ็บแล้ว!

“เธอทำได้ยังไง”  ยามาโมโตะพูดด้วยสีหน้ามึนงง

 “เพราะเราคือเอลฟ์”

“เอลฟ์ทุกคนสวยแบบเธอหรือป่าว”

คำถามของคนข้างๆทำให้หญิงสาวยิ้มหวานออกมา เธอไม่ตอบอะไร ดึงชายกระโปรงขึ้น

แล้วลุกขึ้นทันที ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ฟีโอน่าเป็นเอลฟ์ที่มีจิตใจดีและอ่อนโยน สิ่งนี้แหละ

ที่ทำให้เธอแตกต่างจากเอลฟ์หลายๆคน ยามาโมโตะมองดูเธอตลอดเวลา ก็คุณเคยรักใคร

ไหมละ มันไม่มีเหตุผลหรอกว่าเราอยากมองเขาทำไม ก็รู้แค่ว่ามันมีความสุข ถ้าไม่ตามเธอไป

เห็นทีคืนนี้คงจะนอนไม่หลับเป็นแน่ เขาเดินตามเธอไปทันทีเพราะใจสั่งมา

 

 

ทางด้านของเอ็มพิเดอาร์กับผู้พิทักษ์เวลานี้ยังคงอยู่ที่เดิม  รอยยิ้มที่งดงามเริ่มเลือนหาย

แล้วถูกเจือปนด้วยรอยยิ้มที่แผงไปด้วยเล่ห์นัย  แววตาที่ดูแสนดีของราชินี้แห่งแสงสว่างบัดนี้ได้

หายไปหมดแล้วเมื่อผู้มาเยือนเดินออกไป

“ไม่น่าเชื่อว่ามนุษย์อย่างพวกนั้นจะมาถึงที่นี่ได้เลยนะคะท่านราชินี” อิสเบลล่าเอ่ยขึ้น

“แต่หนึ่งในนั้นก็ตายไปคนนึงหนิ”  เซลีนพูดแทรก

“เจ้าคิดจะว่าจะซ่อนนางจากสายตาของข้าได้หรอนิกซ์ ออกมาสะข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ตรงนั้น”

สิ้นเสียง หมอกสีดำในเงามืดก็ปรากฏขึ้น กลายเป็นร่างของชายหนุ่มผมสีเงินนัยน์ตาสีทอลค์

ในชุดเสื้อคลุมสีน้ำเงินค่อยๆเดินออกมา นิกซ์ยืนพิงเสาหินแล้วอมยิ้มนิดหน่อยก่อนจะ

พูดกับเธอ

“รู้ด้วยหรอว่านางอยู่ที่ไหน”

“รู้สิ ดวงตาของข้าสามารถมองเห็นได้ทุกอย่างบนโลกใบนี้”

“แต่มีสิงหนึ่งที่ท่านไม่เคยมองเห็นและจะไม่มีวันมองเห็น” นิกซ์ยิ้มมุมปาก เขาพูดกับเธอ

โดยที่ไม่มองหน้า

“เจ้าหมายถึงอะไร!”  คำพูดของเขาทำให้เธอโมโห ว่าทำไมเขาถึงรู้ความลับของเธอได้

“ชะตาชีวิตของตัวท่านเอง”

เอ็มพิเดอาร์แสยะยิ้มเล็กน้อยแล้วเงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์ที่ส่องแสงสุกสกาว

“อีกคืนเดียวเท่านั้น วันที่ความมืดจะกลืนกินทุกสิ่งกำลังจะมาถึง ทันทีที่ดวงอาทิตย์

ลับขอบฟ้าไป ความตายจะถูกส่งไปยังเหล่าวองโกเล่”

“ถ้างั้นหน้าที่ของข้าและวันเดอเรอร์ก็คงจะจบสิ้นแล้ว ข้าทำให้พวกเขามาจนถึงนี่ได้ตามความ

ต้องการของท่าน จากนี้ไปก็ขอให้พวกท่านโชคดี เมื่อวันนั้นมาถึงข้าจะนำของสิ่งนั้นมามอบให้”

พูดจบชายหนุมก็เดินจากไปมุงหน้าลงไปยังบรรไดสีขาว เอ็มพิเดอาร์ยังคงทอดสายตามอองดู

เขาที่เดินจากไปไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาก็ยังคงเหมือนเดิม



“เขาช่วยผู้หญิงคนนั้นที่มากับวองโกเล่ไว้งั้นหรอ” 

จัสมินพูดขึ้นทันทีที่เห็นว่านิกซ์ลงบรรไดไปแล้ว  เอ็มพิเดอาร์หัวเราะเล็กน้อยแล้วจึงตอบ

“จะช่วยไว้ทำไมกัน ถึงนางไม่โดนนางเงือกฆ่าตายก็ต้องตายที่นี่อยู่ดี ฮ่าๆ”  เธอหัวเราดังลั่น

แท้จริงแล้วจิตใจของเอ็มพิเดอาร์ผู้นี้ ไม่ได้งดงามดังเช่นรูปโฉมภายนอกของเธอเลย แต่มันกลับ

ร้ายกาจ อัมหิตและโหดเหี้ยม  บางทีอาจเป็นด้วยเหตุนี้ถึงได้ไม่มีเอลฟ์คนไหนกล้ารักเธอ

 

“นั่นสินะค่ะท่านราชินี”

 

 

สายลมยามค่ำคืนพัดกลีบดอกไม้ให้ปลิวลอยไปทั่ว หญิงสาวผมสีดำนัยน์ตาสีโกโก้  ภายในชุด

กระโปรงยาวสีขาวยาวลากดิน เดินมาถึงสวนดอกไม้ขาวก็ต้องหยุดเมื่อรู้ว่ามีคนเดินตามมา

เธอตะโกนถามไป ในไม่ช้าชายหนุ่มร่างสูงดวงตาของเขาสีเดียวกับเธอก็เดินออกมาจากตรง

ต้นไม้ที่เมื่อกี้แอบเข้าไปหลบซ่อนพร้อมกับรอยยิ้มเพราะตกใจว่าเธอรู้ตัวที่เขาแอบตามมา 

“ท่านตามข้ามาทำไม” 

“ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันตามเธอมาทำไม แต่รู้แค่ว่าอยากเห็นหน้าเธออีก”   ยามาโมโตะพูด

ออกมาจากใจ คนคนนี้เขาไม่เคยโกหกหรือเสแสร้ง

“งั้นหรอ” 

คำพูดของเขาทำให้หญิงสาวยิ้มออกมาด้วยความเขินอาย  หันหลังกลับมาเดินหน้าต่อไปแล้ว

หายลับไปในความมืด การกระทำของคนที่อยู่ตรงหน้าทำให้ยามาโมโตะนิ่งไปสักพัก

ด้วยความผิดหวัง ทำไมกันนะเธอถึงเดินหนี หรือว่าเธอจะไม่ชอบเรา ขณะที่กำลังก้มหน้ามอง

พื้นเพราะความผิดหวังอยู่นั้นก็เหลือบไปเห็นผ้าเช็ดหน้าสีขาวของเธอหล่นอยู่กับพื้น เขาเดินไป

เก็บมันขึ้นมาแล้วรู้สึกได้ถึงความหอม ผ้าผืนนี้เต็มไปด้วยกลิ่นหอมอันอ่อนโยนบ่งบอกหญิง

สาวผู้เป็นเจ้าของ

“แค่นี้คนอย่างฉันยังไม่หมดหวังหรอก โคจิโร่!

“โฮ่งๆ” 

หมาน้อยโคจิโร่ ในอาวุธกล่องธาตุพิรุณถูกเรียกออกมา เขาให้มันดมๆที่ผ้าเช็ดหน้าแล้วตาม

กลิ่นไปหาผู้เป็นเจ้าของ เป็นความคิดที่ไม่เลว จมูกของโคจิโร่ถือเป็นสุดยอดจริงๆ ในไม่ช้ามันก็

พาเจ้านายเดินมาถึงปราสาทที่ฟีโอน่าอยู่ มันเห่าเป็นสัญญาณบอกเสียงดังจนยามาโมโตะปิด

ปากมันไว้ เมื่อมองขึ้นไปแล้วก็เห็นเธอจากตรงหน้าต่างนั้นด้วย พิรุณหนุ่มมองซ้ายมองขวา

เห็นว่าไม่มีคนก็ปีนขึ้นไปทันที  จู่ๆก็กระโดดพรวดเข้าไปฟีโอน่าเห็นเข้าก็กรีดร้องออกมาด้วย

ความตกใจ เขากลัวว่าใครจะมาได้ยินก็เลยเข้าจึงรีบวิ่งไปปิดปากเธอไว้ เธอหยุดชงัก และมอง

เข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายที่เผยให้เธอรู้ได้ทันทีเลยว่าเขารักเธออย่างบริสุทธิ์ใจ เขาเองก็มอง

มาที่เธอเช่นกัน  ไม่นานนักมือที่ปิดปากเธอไว้แน่นก็ถูกคลายออก 

“ท่านตามข้ามาถึงนี่เลยหรอ”

“ฉันเอาผ้าเช็ดหน้าที่เธอทำตกไว้มาคืน”

เขายืนมันให้เธอ ผ้าเช็ดหน้าสีขาวปักลายดอกไม้ มือบางของหญิงสาวเอื้อมมาหยิบผ้าและ

สัมผัสกับมือของเขา เวทย์มนต์แห่งความรักจากใจของทั้งคู่ถูกส่งถึงกัน ภายในห้องนอน

อันหรูหราดุจดังปราสาทแก้ว มิใช่เพียงแต่เขาเท่านั้นที่หวั่นไหวเธอเองก็เช่นกัน อะไรกัน

ความรู้สึกนี้อยู่มาหลายพันปีก็ไม่เคยเกิดขึ้น แต่ทำไมเมื่ออยู่ต่อหน้าเขาคนนี้ ในหัวใจกลับรู้สึก

เหมือนมีดอกไม้กำลังบลิบาน   ไม่นานนักเขาและเธอก็ถูกกระชากชากให้หลุดจากภวังค์

ด้วยเสียงเคาะประตูแก้วที่ดังมาจากภายนอก

“มีคนมาท่านรีบออกไปก่อนเถอะ”

“ถ้างั้นพรุ่งนี้เธอมาพบฉันที่ทุ่งดอกไม้สีขาวได้ไหม”

“อืม”

 

เมื่อได้ยินว่าเธอรับปากแล้ว ยามาโมโตะจึงรีบกุลีกุจอออกไปทันที แล้วเมื่อเขาลงไปจนพ้นจาก

ปราสาทแล้วเอลฟ์สาวก็รีบเดินออกไปเปิดประตู ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกเผยราชินีผู้สง่างาม

เอ็มพิเดอาร์เดินเข้ามาก่อนจะชำเลืองมองหญิงสาวผมสีดำผู้เป็นเจ้าของห้องแล้วจึงเดินผ่านไป

ทางหน้าต่าง การกระทำของเธอทำให้ฟีโอน่าหวาดระแวงจนตัวสั่น เพราะกลัวว่าเธอจะรู้เรื่อง

ที่ยามาโมโตะเข้ามา เอ็มพิเดอาร์สามารถมองเห็นในสิ่งที่เธอต้องการจะเห็นได้ถึงแม้มันยังไม่ได้

เกิดขึ้นก็ตาม

“ท่านราชินีมาหาข้ามีอะไรงั้นหรอ” 

“ข้าแค่จะมาเตือนเจ้า ข้าเห็นสายตาของเด็กหนุ่มคนนั้นมองเจ้า คงยังไม่ลืมหรอกนะ

ว่าถ้าไปหลงรักมนุษย์ที่เป็นเหยื่อสังเวยแล้วมันจะเป็นยังไง เรื่องอดีตของผู้พิทักษ์อีกสองคน

ที่ทรยศน่ะจุดจบมันเป็นยังไงหวังว่าเจ้าคงจะยังไม่ลืม  ผู้ชายน่ะมันก็แค่หมาตัวผู้แล้วก็สมสู่กับ

ตัวเมียทุกตัวที่มันเจอ”

พูดจบเอ็มพิเดอาร์ก็พาเรือนร่างอันอรชรของเธอเดินออกจากห้องไป เสียง คำพูด และภาพแห่ง

ความทรงจำในอดีตยังคงอยู่ในความทรงจำของเธอ ภาพวาระสุดท้ายของเพื่อนที่จากไป

“ทรยศงั้นหรอ”

 

 

นภายามราตรีเต็มไปด้วยดวงดาวพรั่งพราย ท้องฟ้าสีรุ้งภายใต้ป่าควีนเอลฟ์ยังมีความลับซ่อน

อยู่อีกมากมาย ชายหนุ่มจากวองโกเล่จะผ่านพ้นคืนวันแห่งชะตากรรมนี้ไปเช่นไร หากไร้ซึ่ง

แสงนำทาง  ดวงตาสีคาราเมลที่เปี่ยมด้วยความหวัง นั่งท้าวแขนบนโขดหิน  พินิจมองไปยัง

ท้องฟ้าอันกว้างไกล ได้ยินเสียงขับขานบทเพลงแห่งเอลฟ์ดังขึ้นลอยมาตามลมเบาๆ มันถูก

บรรเลงมาจากนางไม้แสนสวยบนต้นเรดวูด สถานที่แห่งนี้มันช่างอัศจรรย์ปราณจะเป็นความ

ฝันก็คงได้  เขาคงมาไม่ได้ถึงนี่ถ้าหากไม่มีความรักที่เป็นเหมือนแสงนำทาง ความรักของเขา

ที่มีต่อเธอนั้นมันแสนยิ่งใหญ่และจิตใจอันมุ่งมั่นนี้ ไม่ว่าเธอจะอยู่แห่งหนใด

“สักวันฉันจะไปให้ถึง”

ทางด้านคนอื่นๆเมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จก็นอนหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้กับเหล่า

นางเงือกที่ดุร้ายกระหายเลือด  ฮิบาริยังคงนอนกอดรูปของสุดที่รักของเขาเช่นเคย เรียวเฮเองก็

นอนหลับอ้าปากน้ำลายย้อยโกรนเสียงดัง โกคุเดระนั่งร้องไห้พิงเสาคนเดียวจนหลับไปด้วย

ความคิดถึงเธอที่จากไป  หากแม้ยามหลับฝันก็ขอให้ได้เห็นหน้าของเธอ   ในที่นี้คงจะไม่มี

ใครอยากจะให้ค่ำคืนนี้ผ่านพ้นไปมากเกินกว่าผู้พิทักษ์พิรุณคนนี้อีกแล้วเขารีบเข้านอน

ในที่สุดรัตติกาลอันยาวนานก็ผ่านพ้นไป รุ่งอรุณรับวันใหม่ท้องฟ้ายามเช้าในป่าแห่งนี้ช่าง

งดงามแสนสดใส  ฝูงนกและแมลงมากมายพากันบินว่อน สีสันตัดกับดอกไม้ที่แย้มบานอยู่

เต็มป่า  หยาดน้ำค้างเกาะอยู่บนดอกกุหลาบสีแดงใต้ซุ้มดอกไม้ที่เขานอนอยูหยดลงมายังยัง

ใบหน้าของเขา ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้น แสงแดดอุ่นๆในตอนเช้าและอากาศที่สดชื่นท่ามกลาง

ป่าที่เป็นเหมือนกับสรวงสวรรค์บนดินทำให้ความเหนื่อยล้าหายไปอย่างบอกไม่ถูก เขาบิด

ขี้เกียจเล็กน้อยแล้วลุกไปอาบน้ำที่ริมน้ำล่างหน้าล้างตาเมื่อทำทุกอย่างเสร็จก็ไปหาฟีโอน่าที่

สวนดอกไม้ขาวตามสัญญา โดยที่ไม่ได้บอกใครเพราะยังไม่มีใครตื่นแม้แต่คนเดียว เดินมา

เรื่อยๆผ่านต้นไม้และดอกไม้แปลกๆมากมายมีทั้งดอกไม้สีแดงสดดั่งสีเลือดขนาดใหญ่และสูง

เท่าคน ต้นแอนท์ยักษ์ขนาดมหึมาที่ตัวของเขาสูงเพียงแค่รากของมันเท่านั้น     พื้นดินที่อุดม

สมบูรณ์ถูกปลกคลุมไปด้วยทุ่งหญ้าสีเขียวขจี กระต่ายน้อยสีชมพูวิ่งไปแอบซ่อนในกอหญ้าเมื่อ

เห็นว่ามีคนเดินมา  สองเท้าเดินเรื่อยไปจนถึงจุดนัดหมายหรือว่านี่มันจะเช้าเกินไป เธอยังไม่มา

ระหว่างที่รอก็เดินเล่นไปพลางๆดอกไม้สีขาวเบ่งบานอยู่เต็มทุ่งไปหมด ส่งกลิ่นหอมคละคลุง

เวลาผ่านไปถึงยามสาย ชายนุมทอดร่างเอนหลังพิงกับต้นแอนท์ใหญ่ยักษ์มีกระต่ายพิ้งกี้นั่ง

เคียงข้าง   สายลมพัดโชยเบาๆมาพร้อมกับร่างของหญิงสาวผมสีดำสวมมงกุฎดอกไม้สีชมพู

วันนี้เธอก็ยังคงใส่ชุดกระโปรงสีขาวลายลูกไม้เล็กๆ ดูสะอาดตาเช่นเดิม ชายหนุ่มรีบลุกขึ้น

มือขวาไพร่หลังไว้แล้วเดินเข้าไปหาเธอด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ

“ฉันมีอะไรอยากจะให้ ดอกไม้นี้สวยเหมือนกับเธอเลยนะ”

ถึงจะเป็นคำพูดที่ดูไม่หวานมากนัก แต่มันก็ออกมาจากใจของผู้ชายชื่อยามาโมโตะ เขายื่นช่อ

ดอกลินลี่สีขาวบริสุทธิ์ใช้เถาวัลย์เล็กๆผูกเป็นโบว์ที่เขาตั้งใจทำไว้ตอนรอเธอ ดอกลินลี่สีขาว

ความหมายของมันเปรียบเสมือนความรักที่บริสุทธิ์และ

“เธอคือรักแรกของฉัน”

อาจเป็นรอยยิ้มและแวดตาเธอคู่นั้นเมื่อเราใกล้กันทำให้ฉันใจวุ่นวาย อยากบอกรักเธอไม่รู้จะ

เอ่ยอย่างไร  กลัวเธอไม่ได้มีใจ ปล่อยฉันให้หลงรักเธอ ข้างเดียว

“ท่านก็คือรักแรกของข้าเช่นกัน”

แม้เพียงเจอะเจอ  จะรู้ใจเธอได้ไงว่าเธอจะเลือกใคร จะรักเราบ้างไหม ฉันเป็นหนึ่งเดียวในหัวใจ

เธอรึป่าว

“ท่านรักข้าจริงๆงั้นหรอ”   เธอถามเขาด้วยสีหน้าแววตาที่อ้อนวอนถึงแม้จะรู้ในสิ่งที่เขาคิด

แล้วก็ตาม  คนเบื้องหน้ารีบตอบอย่างไม่ลังเล

“จริงสิ ฉันรักเธอโดยที่ไม่รู้ว่าทำไม แต่ฉันรู้สึกว่าเธอไม่เหมือนคนอื่น คืนนั้นที่เธอเดินหนีฉันคิด

ว่าเธอจะไม่ชอบฉันสะอีก แต่ฉันอยากจะคุยกับเธออยากเห็นหน้าเธอและอยากอยู่กับเธอ

ไปตลอดชีวิต” 

ได้ยินคำพูดจากใจของเขาแล้วแทนที่เธอจะดีใจ สีหน้าของเธอกลับดูเศร้าสลด และหันหลังเดิน

ออกมาตรงริมน้ำที่ตกลงมาจากภูผาหินสีเงิน แสงแดดกับไอน้ำที่ตกลงมาทำให้เกิดสายรุ่ง

สวยงามทีเดียว  ก้อนหินริมน้ำตกนั้นไม่ใช่เพียงก้อนหินธรรมดาหากแต่หินทุกก้อนมันคือ

พลอยไพลินที่มีมูลค่ามากมายในโลกมนุษย์

“ท่านคงไม่รักข้าหรอกถ้าท่านรู้ความจริงทุกอย่างแล้ว”

“ความจริงอะไรกันบอกมาสิ”

เขาเดินลุยน้ำมาดักหน้าเธอแล้วถามด้วยความสงสัย ฟีโอน่าลังเลอยู่นาน ถึงจะรักเขาแค่ไหนก็

ตาม  แต่ถ้าเธอบอกความจริงแก่เขาไปเท่ากับว่าเธอเป็นคนทรยศ ถ้าไม่บอกเธอก็ต้องดูเขาตาย

ไปต่อหน้าต่อตา ยังไงตอนนี้ก็ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกแล้ว ที่ผ่านมาเธอทำเพื่อคนอื่นมามากมาย

วันนี้ขอทำเพื่อหัวใจตัวเองสักครั้ง ถึงแม้จะต้องกลายเป็นคนทรยศแล้วต้องตายก็ตาม

 

“พวกท่านถูกหลอกให้มาตายที่นี่”

“มันเรื่องอะไรกันน่ะ ฉันงงไปหมดแล้ว ฉันมาที่นี่เพื่อมาช่วยคนรักของเพื่อนฉัน”

เธอตัดสินใจแล้วว่าจะเล่าความจริงทั้งหมดให้เขาฟังถึงเรื่องราวทั้งหมดและสาเหตุที่แท้จริงของ

การมาที่ป่าควีนเอลฟ์ 

“จริงๆแล้วท่านเอ็มพิเดอาร์และพวกเราเป็นคนวางแผนหลอกให้พวกท่านมาที่นี่ แล้วที่นิกซ์ที่จับ

ตัวคนรักของสหายท่านมาก็เพื่อเป็นเหยื่อล่อเท่านั้น”

 เธอเล่าโดยที่ไม่กล้าสบตาเขาบางทีถ้าเขารู้เรื่องทั้งหมดแล้วเขาอาจจะเกลียดเธอก็ได้

“เธอเป็นพวกเดียวกับนิกซ์วันเดอเรอร์งั้นหรอฟีโอน่า”  เขาเบิกตาโพลงแล้วจ้องเธอ

“ใช่พวกเราขอให้วันเดอเรอร์ช่วยหลอกล่อให้พวกท่านมาที่นี่ ท่านไม่สงสัยหรอว่าทำไม

นิกซ์ถึงให้ท่านมาที่ปราสาทวันเดอเรอร์”

“ฉันไม่รู้อะ แล้วทำไม”

“ก็ถ้าพวกท่านไปที่ปราสาทแล้วก็ต้องผ่านป่าควีนเอลฟ์ไงละ ปราสาทนั่นน่ะมันไม่เคยมีอยู่จริง

หรอก มันเป็นเพียงปราสาทที่นิกซ์สร้างขึ้นมาจากเวทย์มนต์และภาพมายาเท่านั้น”

“เธอว่าไงน่ะ”

“เราต้องการให้พวกท่านมาที่นี่และสิ่งที่พวกเราต้องการก็คือ ชีวิตของพวกท่านทุกคนที่อยู่ที่นี่

ในตอนนี้ พวกท่านคงไม่มีวันไปถึงปราสาทนั้นได้หรอก”

“ทำไมละ พวกเธอทำแบบนี้เพื่ออะไรกัน แล้วจะเอาชีวิตของพวกเราไปทำไม”

“มันเป็นชาตากรรมของพวกเราสตรีชาวเอลฟ์ ที่ต้องถูกพันธนาการจากคำสาปของ

ราชาองค์ก่อน  หลายพันปีก่อนก่อน ตอนนั้นในดินแดนนี้ยังคงสงบสุข  มีองค์ราชาและราชินี

ปกครองณครแห่งนี้ ราชาแห่งความมืดและราชินีแห่งแสงสว่าง สองสิ่งนี้ต้องอยู่คู่กันเพื่อค้ำจุน

ทุกสรรพสิ่ง ราชินีองค์ก่อนก็งดงามไม่แพ้ท่านเอ็มพิเดอาร์เลย นางมีนิสัยเจ้าชู้หลายใจ อยู่มา

วันหนึ่งท่านราชินีเกิดไปพบรักกับมนุษย์ที่นอกเขตของป่านี้ ผู้ชายคนนั้นก็รูปงามเช่นกัน

พวกเขาลักลอบคบหากันเรื่อยมาโดยที่องค์ราชาไม่เคยรู้ เพราะความรักและความไว้ใจทำให้

เขาไม่เคยสงสัยในภรรยาของตัวเอง ราชินีและชายชู้แอบไปหากันบ่อยขึ้นจนผิดสังเกตแล้ว

พระองค์จึงใช้พลังของตัวเองดูจนรู้ความจริงว่านางนอกใจไปรักกับมนุษย์ที่มีเผ่าพันธุ์ต่ำกว่า

พวกเรา  เมื่อรักมากก็ยิ่งแค้นมาก พระองค์ทรงทำโทษนางและชายชู้ด้วยการทรมานอย่างสา

สมแล้วจึงพิพากษาโดยการโยนพวกเขาลงไปยังหุบเหวแห่งความมืดที่ไม่ว่าใครก็ตามที่ตกไป

แล้ววิญญาณของเขาจะต้องจมอยู่ในความมืดมิดนิรันด์ไปตลอดการไม่มีวันได้พบกับแสงสว่าง

หลักจากที่นางตายไปแล้วพระองค์ก็ตรอมใจลงทุกวัน  ของพระองค์ทำให้ถูกความมืดกลืนกิน

จิตใจไปจนหมดสิ้น จากราชาที่เคยเปี่ยมด้วยเมตตากลับกลายเป็นเป็นปีศาจที่อาคาดแค้น

ก่อนจะปริดชีพตัวเองด้วยอาวุธคู่กาย เมื่อเลือดหยดสุดท้ายของพระองค์หยดลงพื้น

พระองค์ได้ทิ้งคำสาปไว้แก่พวกเราทุกคนที่เป็นหญิงว่าไม่ให้ออกไปจากป่านี้ได้แล้วก็

“แล้วก็อะไร!”  ยามาโมโตะเค้นเสียงถามแล้วจับหัวไหล่ของเธอ

“ถ้าไม่อยากสูญสิ้นเผ่าพันธุ์ ในทุกๆหนึ่งพันปีก็จะต้องสมสู่กับชายหนุ่มมนุษย์ที่บริสุทธิ์เพื่อ

ดูดกลืนพลังชีวิตของคนๆนั้น ในคืนแห่งความมืดที่มีเพียงวันเดียวในรอบพันปีซึ้งก็คือวันพรุ่งนี้

จะพ้นจากคำสาปได้ก็ต่อเมื่อมีองค์ราชาที่คู่ควร แต่ในโลกนี้น่ะนอกจากราชาองค์ก่อนแล้วก็มี

เพียงคนๆเดียวที่เกิดจากความมืด นิกซ์ เขาถูกเลือกให้เป็นราชาแต่เขาปฏิเสธเพราะใจเขาไม่

สามารถรักใครได้อีกนอกจากคนรักของเขาถึงแม้ว่านางจะตายไปแล้วก็ตาม   ท่านเอ็มพิเดอาร์

ซึ่งเป็นทายาทเพียงคนเดียวของราชินีองค์ก่อนได้ขึ้นมาแทนแต่ก็ไม่มีองค์ราชา  เลยต้องมีผู้

พิทักษ์ของราชินีอย่างข้าขึ้นมาแทน ที่จริงแล้วมีทั้งหมดหกคนแต่ตายไปแล้วสองคน

เพราะไปรักกับมนุษย์ที่เป็นเหยื่อสังเวยจนต้องตายเพราะคำสาป  ส่วนผู้พิทักษ์ของราชาตอนนี้

ก็คืออามาดอลเขามีหน้าที่รักษาอาวุธแห่งราชันย์ ท่านราชินีและพวกเราก็เลยต้องสังเวยชีวิต

ของมนุษย์ตามคำสาปนั้นเรื่อยมาจนถึงวันนี้  วันพรุ่งนี้จะครบรอบสี่พันปี  มันเป็นความข่มขื่น

ที่พวกเราเจ็ดคนต้องเผชิญเพื่อความอยู่รอดของทุกคน ราชาองค์ก่อนคงอยากให้คนอื่นรับรู้ถึง

ความเจ็บปวดที่เขาได้รับ เขาคงเกลียดผู้หญิงทุกคน  เอลฟ์ทุกคนที่เป็นผู้ชายเข้าร่วมเป็นพวก

วันเดอเรอร์ หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าคนจรสีน้ำเงิน พวกเขาอยากจะไปไหนก็ได้ที่อยากจะไป

ไม่เหมือนผู้หญิงอย่างพวกเราที่ต้องถูกจองจำอยู่แค่ป่าแห่งนี้ ไม่ยุติธรรมเลยนะพวกผู้ชายน่ะ”

“ทำไมเธอถึงบอกเรื่องทั้งหมดนี้กับฉันละ”

“เพราะท่านแตกต่าง ท่านแตกต่างจากผู้ชายที่ข้าเคยเจอมา แค่ข้ามองเข้าไปในแววตาของเขาก็

รู้แล้วว่าเขาเป็นคนเช่นไร คนพวกนั้นสมควรตาย  แต่ท่านช่างเป็นคนที่แสนดี”

“ฟีโอน่า ถ้าเธอดูดกลืนพรมจรรย์ของฉันในคืนแห่งความมืดแล้วเธอจะเป็นยังไง”

“ข้าก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไป แล้วท่านจะต้องตายไม่ใช่แค่ดูดกลืนพลังชีวิตเท่านั้นแต่ท่านจะไม่เหลือ

แม้แต่เลือดหยดสุดท้ายและหมดลมหายใจจนร่างกายแห้งเหี่ยวกลายเป็นหนังหุ้มกระดูก

แล้วข้าก็ไม่อาจทำเช่นนั้นกับคนที่ข้ารักได้”

“ฟีโอน่า เธอก็แตกต่าง”

 ร่างสูงค่อยๆเอื้อมมือไปสัมผัสกับใบหน้าของคนเบื้องหน้า  เธอและเขามองลึกเข้าไปดวงตา

ของกันและกัน ความรักของทั้งคู่ที่มีให้กันมันเอ่อจนล้นใจ ท่ามกลางสายน้ำอันฉ่ำเย็นนี้ ชาย

หนุ่มยืนใบหน้าเข้าไปใกล้ ฟีโอน่าหลับตาลง ในไม่ช้าจูบแรกแห่งความรักอันแสนหวานนี้ก็ถูก

ส่งไปถึงเธอ รสจูบทวีความรุนแรงขึ้น พวกเขาจูบกันอย่างดูดดื่มจนลิ้นพันกัน ไม่นานจากนั้นมัน

ก็กลายเป็นจูบที่เร่าร้อน เขาขยี้ผมเธอจนมงกุฎดอกไม้หลุดไปแล้วค่อยปลดกระดุมเสื้อแจ็คเก็ค

ของตัวเอง……

 

ตอนนี้มี nc นะอยากได้ก็ทำเหมือนเดิม

ขอมาในเฟสบุคเป็นการส่วนตัว

หรือไม่ก็เม้นบอกอีเมลไว้ก็ได้จ้า

โว้วว เป็นยังไงบ้าง เป็นอย่างที่ตัวเองคิดไว้ไหมเอ่ย 555 ยามาโมโตะจะทำยังไงต่อไปนะ

ในตอนหน้าขอบอกว่าบู้ดุเดือดเลือดพล่าน แล้วคุณอาจจะพบกับคนที่คาดไม่ถึงก้เป็นได้

วันเดอเรอร์กับวองโกเล่ ใครจะอยู่ใครจะไปเดี๋ยวได้รู้กัน เย้ๆในที่สุดตอนที่ผมรอคอยก็มาถึงแล้ว ฮ่าๆ

ใครอยากจะเห็นนิกซ์สู้กับสึนะ   ขอเสียงกรีสหน่อยเร็ววววววว

 (บอกไว้ก่อนนะว่านิกซ์น่ะไม่กระจอกเหมือนเมอวิวด้าหรอก)

ตอนต่อไป วันเดอเรอร์ ปะทะ วองโกเล่

ขอ

406 เม้นอัพ!!  

 



------------------------------------------------------------------

ผมรู้สึกว่ารุปในตอนนี้มันเยอะจังเลยเนาะว่ามั้ย เอ่อผมก็แค่อยากให้คนอ่านเห็นภาพไปด้วยอ่า

ที่จริงแล้วคนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังทั้งหมดคือเอ็มพิเดอาร์งั้นหรอ มันยังไงกันแน่นะ แล้วพวกสึนะ

จะตายไหม เขาต้องการให้วองโกเล่มาที่นี่ทำไมกัน แล้วฟีโอน่ากับยามาโมโตะหล่ะ

ความรักของทั้งคู่จะเป็นยังไงต่อไป ต้องติดตาม

อยากอ่านต่อเร็วๆ 366  คอมเม้น

ครบวันไหนอัพวันนั้น! เหมือนเดิม



___________________________________________________________________________

ว๊าว ในที่สุดพวกสึนะก็เข้าไปในป่าควีนเอลฟ์แล้ว จะเกิดะไรขึ้นกับพวกเขานะ เอาเป็นว่าไม่มีใคร
เดาได้หรอก ฮ่ะๆ เพราะนิยายผมมันเกินจะคาดเดาจริงๆ คงมีแต่คนบ้าเท่านั้นละที่เดาได้ เพราะผมก็บ้าเหมือนกัน เอ้ายังไงเนี่ย ฮ่าๆ ต่อไปนี้อย่าว่าผมหื่นเลยนะ คริคริ // เอะ พี่นิกซ์พูดแบบนี้เเสดงว่ามีอะไรรึป่าว
อยากรู้ก็ต้องติดตามเสะ มันมีแน่ๆ //เอ้าแล้วมีไรอะ// ไม่บอก 

อยากรู้หรอจ๊ะ  305  เม้นจ๊ะ

ครบวันไหนอัพวันนั้น ทันที

 

อ่านแล้วเม้นสักหน่อยเถอะครับ จะได้ไม่เป็นภาระของลูกหลาน

 

 

 

????? 
 
© Tenpoints !
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1,107 ความคิดเห็น

  1. #1041 poo (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 14:00
    Chom-091@hotmail.com
    #1041
    0
  2. #1021 อะไรก้ได้ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 14:58
    ชอบจัง nenatcha7291@gmail.com
    #1021
    0
  3. #1007 IchibiNoSHUKAKU (@shukaku) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 22:59
    นานจุง
    #1007
    0
  4. #964 julie niphavanh (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 11:35
    Nkeonouchanh@gmail.com
    #964
    0
  5. #907 BUTTER (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 21:19
    ขอNCด้วยนะคะอยากอ่านจริงๆ
    #907
    0
  6. #903 อิง อิง (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2556 / 12:16
    สนุกๆๆๆมากค่ะ เพลงประกอบก็เพราะมากๆค่ะ
    #903
    0
  7. #856 Shadow D.Nuvora (@nono1234) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:29
    สงสัยยามะจะอยู่กับเรียวเฮมากไปแฮะ เลยติดเชื่อมา -.-
    #856
    0
  8. #848 ๐๐llRunGll๐๐ (@Monkeiiz_l2ung) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:26
    ยามาโมโตะมีคู่แล้ว //จุดพลุฉลองเลย 555
    #848
    0
  9. #722 เคนจัง (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 00:26
    ยามามูโคะมีเมียแร้วโวย
    #722
    0
  10. #671 pead (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 20:50
    ในที่สุดยามะเราก้อมีคู่แล้ว
    #671
    0
  11. #454 minami mine (@paizaloveu) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2555 / 21:43
    หนุกมากๆเลยค่ะ ขอncด้วยนะ

    paizaloveu@hotmail.com
    #454
    0
  12. #433 ❥ßabeⓀuran~ (@babebabelovebel) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 11:42
    สนุกมากคะ><
    #433
    0
  13. #429 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 21:31
    สนุกมากครับ มาอัพต่อน่ะครับ
    #429
    0
  14. #428 มะ... (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 20:29
    numafueng@gmail.com

    ส่ง nc เรื่องนี้ให้ทีค่ะ
    #428
    0
  15. #387 Sea (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2555 / 20:53
    อยากรู้จังว่าncจะเป็นยังไง
    #387
    0
  16. #386 Sea (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2555 / 20:52
    นุกอ่ะ
    #386
    0
  17. #382 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2555 / 15:13
    หนูว่าแล้ว ฮ่า>w<~~~~~~~
    #382
    0
  18. #381 *^^* Tanja *^^* (@pichayarat) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2555 / 09:27
    อัพๆๆๆ กำลังมัน
    #381
    0
  19. วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 18:29
    สู้ๆนะคะ
    #373
    0
  20. #372 *^^* Tanja *^^* (@pichayarat) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 18:13
    อัพๆๆๆๆ
    #372
    0
  21. #343 ice-cream pop (@itim-itim) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 20:30
    อัพต่อๆ><
    #343
    0
  22. #342 ❥ßabeⓀuran~ (@babebabelovebel) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 19:58
    >O< ต่อๆๆๆๆ(ไม่ถงไม่ถามว่าไรท์เหนื่อยไหมซ้ากคำ : ไรเตอร์) รอคอย 366 เม้น นะฮับ*ปูเสื่อรอ*
    #342
    0
  23. #341 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 17:25
    รู้เลยว่าพี่หมายถึงอะไร
    #341
    0
  24. #334 ❥ßabeⓀuran~ (@babebabelovebel) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 16:26
    โอ้ยามาโมโตะมีความรักซะแล้ว>.,< เกิน 305 เม้น แล้นน้าไรท์รีบๆมาอัพนะค้า
    #334
    0
  25. #309 LazyGirl* (@peerada27) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 21:30
    คราวนี้ถึงตายามะออกโรงแล้วสินะ =.,=
    #309
    0