Fic Reborn 1896 พอเถอะ!!ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว

ตอนที่ 19 : เพลงรักแห่งพรมลิขิตก่อนสองเราจะพบกัน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 875
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    8 ต.ค. 55







 

"อย่านะ!  ทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ ฮื้อออ"  สาวน้อยหลับตาปี๋ด้วยความกลัว หยาดน้ำตาไหล

 ปริ่มใบหน้า


"คราวนี้รู้รึยังว่าความสอดรู้สอดเห็นมันฆ่าคนได้"  ชายผู้เป็นเจ้าของดวงตาสีเงินอมยิ้มเล็กน้อย

 ก่อนจะผละตัวออกมาจากเธอ  หากแต่ไม่ลืมมองใบหน้าของหญิงสาวผู้นี้


"คุณไม่ทำอะไรฉันหรอกเหรอ"   

"เฮ้อ ก็ไม่รู้สิข้าคงเป็นโรคแพ้น้ำตาผู้หญิงละมั่ง"

ทุกครั้งที่เขามองใบหน้าของเธอมันทำให้เขารู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างภายในจิตใจ ตอนนี้เขาได้

ลงไปนั่งที่ขอบเตียงข้างๆเธอแต่ว่าหันหลังให้

"ขอบคุณนะค่ะ"   เคียวโกะยิ้มอย่างสดใสทอดสายตาไปยังแผ่นหลังของเขา

"ขอบคุณข้าเหรอ ทั้งๆที่ข้างจับตัวเจ้ามาน่ะ"

"แค่คุณไม่ทำอะไรฉันก้ดีแล้วคะ"

"ฮึ ยังเหมือนเดิมเรยนะเจ้าน่ะ"  นิกซ์พูดออกมาเบาๆแต่คนฟังก็ได้ยิน

"เหมือนอะไรหรอ"

"ป่าวหรอก"    ถึงเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนเเต่ข้าก็ไม่เคยลืมเจ้า

"ที่แรกฉันคิดว่าหน้าตาของคุณจะน่าเกลียดหน้ากลัว แค่คุณกลับงดงามยิ่งกว่าผู้หญิงสะอีก

แล้วทำไมคุณต้องคลุมหน้าอยู่ตลอดเวลาด้วยค่ะ"

"ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าควรจะรู้"

"ค่ะ แต่ว่าคุณจับฉันมาทำไมเรื่องนี้ฉันควรจะรู้ใช่ไหมค่ะ!!"

"เจ้ามันก็แค่เหยื่อล่อ ให้พวกนั้นมันมาติดกับดักเท่านั้นแหละ"

"เหยื่อล่อ งั้นหรอ! ไม่ฉันจะไม่เป็นเหยื่อล่อให้ใครต้องมาตายเพราะฉัน อื้ยย"   ทันใดนั้นเธอก็

 คว้ามีดสั้นที่เอวของเขามาจี้คอของตัวเองทันที หมายจะปริดชีวิตตัวเอง หากแต่ว่าเขาหันมายั้ง

มือเธอไว้ได้ทัน และกดร่างเธอลงไป

"อย่าทำแบบนี้นะ!!มารีแอน ความตายน่ะมันเจ็บปวดรู้ไหม!!  จากแววตาทีเฉยชาตอนนี้กับ

 กลายเป็นแววตาที่แฝงไปด้วยไปด้วยความเจ็บปวด


"เมื่อกี้คุณเรียกฉันว่า มารีแอน หรอ"  ชื่อปริศนานี้ทำให้เคียวโกะถึงกับหยุดชงัก เธอปล่อยมีดลง

 ไปทันที



ก๊อกๆๆๆๆ  เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากข้างนอก พร้อมกับเสียงของชายคนหนึ่ง

ท่านนิกซ์ขอรับ นายท่านต้องการให้ท่านไปพบ


"รู้แล้วจะไปเดี๋ยวนี้แหละ"

"ข้าขอเตือนไว้ก่อนนะว่าได้อย่าคิดหนีออกไปจากห้องนี้ เพราะยังไงเจ้าก็ไปไม่รอด แล้วทั้ง

 ปราสาทนี้ ก็มีเจ้าเป็นผู้หญิงอยู่คนเดียว จะเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าคงจะรู้นะ ถึงเวลานั้นข้าก็คงจะ

 ช่วยเจ้าไม่ได้"


"อะ อืม"


  จากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องทันทีโดยไม่ได้คลุมหน้าแต่อย่างใด มุ่งตรงไปยังหอคอยที่สูง

ที่สุด ของยอดปราสาท อันเป็นที่อยู่ของผู้เป็นดั่งราชาของพวกเขา เเละเมื่อประตูหินขาวบาน

 

ใหญ่ถูกเปิดออกก็ได้เผยให้เห็นบุรุษในชุดคลุมสีน้ำเงินยาวจรดพื้น เขาไม่ได้สวมผ้าคลุมหน้า

ใบหน้าของเขานั้นก็งดงามประดุจแสงจันทร์เช่นกัน หากแต่ผมนั้นเป็นสีดั่งทองยาวประบ่า

นั่งไขว่ห้างอยู่บนบัลลังกลางห้องโถง สองขางทางมีเหล่าข้ารับใช้ยืนเรียงราย 


"นิกซ์เจ้ามาช้านะ"   ผู้เป็นดั่งราชาเอ่ยวาจาด้วยรอยยิ้ม

"ขออภัยด้วยครับท่านอามาดอล"  นิกซ์คุกเข่าลงทันที่ เมื่อเดินมาถึง

"ไม่มีอะไรต้องให้อภัยหรอกสหายข้า ฮ่าๆ ลุกขึ้นมาสิ ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า"

"ครับ"

"เรื่องที่ข้าให้เจ้าจัดการเรียบร้อยดีไหม"

"เรียบร้อยดีครับ พวกนั้นอีกไม่นานมันก็จะเดินทางมาติดกับดักที่เราวางไว้เเน่" 

"แล้วเจ้าคิดว่าพวกมันจะเลือกมาทางไหนละนิกซ์ ไต่เขาขึ้นมาหรือว่าป่าควีนเอลฟ์"

"ข้าคิดว่าถ้าพวกมันฉลาดคงจะมาทางป่าควีนเอลฟ์ เพราะถึงจะตายก่อนตายก็ยังได้เห็นสวรรค์"

"ฮ่าๆๆๆ สมกับเป็นเจ้าเลยนะนิกซ์ข้าลืมไปว่าเจ้าไปบ่อย แต่ไม่ว่าจะมาทางไหนพวกมันก็ต้อง

 

ตายไม่มีมนุษย์คนไหนขึ้นมาถึงที่นี่ได้ เอ่อแล้วผู้หญิงนั่นข้ายกให้เจ้าจัดการก็แล้วกัน จะทำอะไร

ก็แล้วเเต่เจ้าถึงตอนนี้นางก็หมดประโยชน์แล้ว จะฆ่าทิ้งสะก็ย่อมได้"

"ครับ ท่านอามาดอล"



     ระหว่างที่เคียวโกะูถูกขังอยู่นั้นเธอก็มีความคิดที่จะหนีอยู่ตลอดเวลาเรื่องอะไรจะไปเชื่อ

คำพูดของคนแปลกหน้า

"สึนะคุงฉันจะทำยังไงดี ฉันอยากกลับบ้านจังเลย ถ้าฉันปีนลงไปทางหน้าต่างจะรอดไหมน่ะ แต่

 สูงขนาดนี้คงเห็นที่คงจะไม่รอด อ่อนึกออกแล้วเอาแบบนี้ก็แล้วกัน"

คิดได้ดังนั้นเธอจึงเดินออกไปเคาะประตู เผื่อหวังว่าจะมีใครอยู่ข้างนอกบ้าง หากเขาเปิดประตู

 เข้ามา ก็จะได้โอกาสวิ่งหนีออกไป



"มีใครอยู่ข้างนอกไหมค่ะ!!!  มีใครอยูไหมเปิดตูให้ที ฉันหิวข้าวจะตายอยู่แล้ว ปั้งๆๆๆ สาวน้อย

 

ใช้กำปั้นทุบประตูอย่างแรงอยู่นานแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากบุคคลภายนอก

ปั้ง ปั้ง ปั้ง ๆ ใครอยู่ข้างนอกช่วยเปิดประตูที่ โอ้ยย เจ็บมือจังเลย ฮื้อออ"  

และทันใดนั้นเองประตูถูกเปิดสวนเข้ามา โดยไม่มีเสียงเตือนใดๆ ทำให้ร่างของเธอเซถลาล้มไป

 ด้านหลัง


"โอ้ยยย" 

"บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าโวยวาย"   นิกซ์เข้ามาพร้อมถาดอาหารและน้ำ
เคียวโกะได้โอกาสนี้จึงลุกขึ้นวิ่งหนีออกไปทันที

"นี่เจ้าจะไปไหน!!!  กลับมานะ"  เมื่อเห็นว่าสาวน้อยวิ่งหนีออกไปแล้วเขาจึงรีบวางถาดอาหาร

แล้วตามไปทันทีเคียวโกะเองก็วิ่งสุดชีวิต แต่ปราสาทนี้กว้างมาก เเต่เธอก็วิ่งไปทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจะ

 

ไปทางไหน


"ฉันจะต้องหนีออกจากที่นี่ให้ได้ ฮื้ออ ใครก็ได้มาช่วยทีเถอะ"

แต่ในขณะที่เธอกำลังวิ่งอย่างไม่ลืมหูลืมตาอยู่นั้น จนมาถึงทางแยกก็บังเอิญไปชนเข้ากับคนที่

 

เดินมาพอดีจนเธอล้มลง และต้องใจยิ่งนักเมื่อมองขึ้นไปเห็นชายที่ใส่ชุดคลุมปิดหน้าจนมิด แต่

 

ทว่าสัมผัสได้ถึงรังสีอัมหิตต่างไปจากนิกซ์ลิบลับ

“โอ้ยยยยย  ฮื้อออ

“เฮอะ เจ้าคงอยากจะตายมากสินะถึงได้วิ่งมาจนถึงนี่”    เขาเอื้อมมือลงไปกระชากแขนของเธอ

 

อย่างแรงให้ลุกขึ้นมาจนเธอเจ็บจนกรีดร้องออกมา


"โอ้ยยย!! จะทำอะไรฉัน ปล่อยฉันนะ!!" 

"ก็เจ้าอยากตายไม่ใช่หรอ ข้าก็จะช่วยให้เจ้าตายเร็วขึ้นไง ไม่งั้นคงไม่ดั้นด้นมาจนถึงเขตของข้า

 แบบนี้"


"คุณพูดอะไรฉันไม่เข้าใจ!!

"จะตายยังไงดีละให้ข้าโยนเจ้าลงไปให้พวกหมาป่าหิมะมันกินดีไหม หรือจะไปให้พวกคนเลี้ยง

 

ม้ามันเสพสุขกับเจ้าดี"

"ไม่นะ!!! ปล่อยฉันนนน!!!

"งั้นก็ลงหน้าต่างไปเลยเเล้วกันนะสาวน้อย!!

อ๊ายยยยย!!!  

เขากำลังจะผลักเธอลงแน่นอนละว่า เธอไม่มีทางรอดแน่ๆถ้าเกิดตกลงไป

"ฮอนเจ้ากำลังจะทำอะไร!!!  นิกมาถึงพอดี จึงตะโกนสั่งให้สหายของเขาให้หยุด

"นิกซ์ทำไมเจ้าไม่คลุมหน้า เจ้าเปิดเผยตัวตนของพวกเราให้นางรู้งั้นหรอ งั้นนางก็ต้องตาย"

"ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ฉันขอร้อง ฮื้อออ  ตอนนี้เคียวโกะกลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้ว 

"ปล่อยนางสะฮอนข้าขอเถอะ"

"ไม่ นางสมควรตาย ที่สำคัญนางเข้ามาในเขตของข้าเอง แม้เเต่เจ้าก็ห้ามข้าไม่ได้นิกซ์"

"ปล่อยนางเดี๋ยวนี้!!  ข้าขอสั่งเจ้าในนามมือขวาของท่านอามาดอล เเละท่านก็ยกนางให้ข้าเเล้ว

ถ้าไม่เชื่อก็ลองไปถามท่านดูเองสิ"

"เฮอะ..งั้นก็ได้ เพราะถึงยังไง นางก็ไม่มีวันได้กลับไปอยู่แล้ว”   พูดจบฮอนก็ปล่อยตัวเธอลง

 ทันทีจนเธอทรุดลงกับพื้น แล้วเขาก็เดินจากไป


ฮืออออ  ฮื้อออ  เคียวโกะตอนนี้ที่พึ่งจะรอดตาย ก็หมดแรงนั่งร้องไห้อยู่กับพื้นทำอะไรไม่ถูก


"ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าหนีออกมา"

"ขอโทดค่ะ และก็ขอบคุณที่มาช่วยฉัน ฉันจะไม่คิดหนีอีกแล้วค่ะ"

"ลุกขึ้นมาสะแล้วก็กลับห้องไปได้แล้ว" 

"ฉันลุกไม่ไหว ขามันอ่อนไปหมดแล้ว"

"นี่ถ้าข้ามาไม่ทัน เจ้าคงจะตายไปแล้วละมั่ง เขตตะวันตกน่ะเป็นของฮอน ถึงได้บอกไง ว่าอย่า

 หนีออกมา ส่งมือมาสิข้าจะดึงให้เจ้าลุกขึ้น"   เขายืนมือไปหาเธอ เธอลังเลเล็กน้อยก่อนจะจับมือ

 เขาแต่ขามันก็ล้าเกินจะลุกไหว ขณะที่กำลังจะลุกขึ้นเธอจึงเสียการทรงตัว เขาจึงเข้ามาโอบ

 ประคองเธอไว้ พวกเขามอตาของกันเเละกัน 



"เอ่อ..ขอโทด"    นิกซ์รีบหันหน้าหนีทันที ทำไมน่ะทุกครั้งที่มองตาของเจ้า 

"ไม่เปนไรค่ะ"  แต่ความรู้สึกแบบนี้มันยังไงกันนะ เหมือนอ้อมกอดที่คุ้นเคย

และเเล้วนิกซ์ก็ประคองเคียวโกะให้เดินมาถึงห้องจนได้ และค่อยๆพาเธอไปนั่งลงที่เตียง

"นั่นน่ะอาหารกินสะ ข้าเอามาให้เจ้า"  

"ค่ะ"   เมื่อเธอเปิดดูอาหารที่อยู่ในถาดนั้น ก็ต้องแปลกใจเพราะมันเป็นอาหารที่เธอชอบ

"นี่มัน พาสต้าอบชีส ที่ฉันชอบนิค่ะ แล้วก็น้ำองุ่นแดง  ทำไมคุณถึงรู้ว่าฉันชอบมัน"

"เออ..เอ่อพอดีในครัวมันมีเหลืออยู่แค่นี้น่ะ"

"อ่อค่ะ"   แล้วเธอก็ทานจนหมดด้วยความหิวเเละเหนื่อยล้า เขาก็ยังนั่งมองดูเธออยู่ห่างๆบน

 โซฟาคู่สีแดงเข้มขอบทอง


"ถ้างั้นเจ้าก็นอนได้เเล้วละ แล้วอย่าคิดหนีอีก ข้าไปก่อนนะ"  แล้วก็กำลังจะเดินออกจากห้องไป

"เดี๋ยวค่ะ! มารีแอน คือใครหรอคะ ชื่อที่คุณเรียกฉันเมื่อตอนเย็น"

"เจ้าอยากรู้จริงๆเหรอ"

"ค่ะ" 

"นางเป็นคนรักของข้า และนางก็หน้าเหมือนเจ้ามาก" ขณะที่พูดเขาได้เผยรอยยิ้มออกมาแต่ว่า

 หันหลังให้เธอ 


"นะ น่า เหมือนฉันงั้นหรอ"

"ใช่"  ไม่ใช่เเค่เหมือนหรอก แค่เห็นครั้งแรกก็รู้ว่าเป็นเจ้าแน่ๆ มารีแอน

แต่ก็ไม่แปลกหรอกถ้าเจ้าจะจำข้าไม่ได้

"แล้วเธอไม่ได้อยู่ที่นี่หรอค่ะ คุณมารีแอนน่ะ"

"นางตายแล้ว"

 พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไปทันที แต่เธอยังคงมองแผ่นหลังของเขา

ที่ค่อยๆห่างออกไปนั้นเต็มไปด้วยความเศร้า



"ทำไมนะ เวลาที่เราอยู่ใกล้กับผู้ชายคนนี้ถึงรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก"






ดินแดนแห่งอาทิตย์อุทัย ประเทศญี่ปุ่น


      ถึงแม้ว่าครูพิเศษรีบอนร์จะบอกให้ทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อน แต่ว่าผู้เป็นบอสวองโกเล่

 นั่นเขาไม่สามารถข่มตานอนให้หลับได้ ทุกครั้งที่หลับตาก็พลันให้เห็นใบหน้าของหญิงสาวผู้

 เป็นที่รักในใจกระวนกระวานจนอยู่ไม่สุข  อยากจะไปช่วยเธอกลับมามันสะเดี่ยวนี้แต่ก็ทำแบบ

 นั้นไม่ได้อยูดีก็ได้แต่นั่งแหงนมองท้องฟ้า หวังว่าสายลมจะพัดเอาความคิดถึงนี้ไปยังเธอได้บ้าง


"เคียวโกะตอนนี้เธอจะเป็นยังไงบ้างนะ"

เขารำพันกับตัวเองไปๆมาๆ จนเด็กทารกจุกนมสีเหลืองที่นอนอยู่ในเปลด้านบนตื่นขึ้นมา

"นายก็นอนได้แล้วสึนะ ยิ่งนายคิดมากแบบนี้แล้วมันจะมีอะไรดีขึ้นมา" 

"ก็ฉันเป็นห่วงเคียวโกะ ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้"

"พวกเราก็เป็นห่วงเธอด้วยกันทุกคนนั่นแหละ ถ้านายไม่พักผ่อนเเล้วจะเอาเเรงที่ไหนไปสู้กับ

 พวกมันวันนี้พักผ่อนให้เต็มที่ ส่วนพรุ่งนี้เตรียมของให้พร้อม วันต่อไปก็ต้องออกเดินทางแล้ว

 นะ ฉันบอกกับทุกคนแล้ว"


"ใช่สิพวกมันไม่ธรรมดาสะด้วยรีบอร์น"

"เนอะไม่ธรรมดาเรยเนอะ" 

"ไม่ต้องมาเนอะเล้ยเฟ้ย!

"คอกฟี่ ๆๆ zzzzz


เคียวโกะ รอฉันก่อนนะ ฉันจะไปช่วยเธอกลับมาให้ได้


เช้าวันพรุ่งขึ้น

"เคียวยะ เคียวยะ เคียวยะ!  ตื่นได้เเล้ว"  โคลมเรียกสามีของเธอที่กำลังนอนอยู่ให้ตื่นขึ้น เพราะ

 ตอนนี้มันสายเเล้ว 


"อื้อออ เรียกทำไมเนี่ย เดี๋ยวก็ขย้ำสะเลย"

"คุณขึ้นมานอนบนเตียงคนป่วยแบบนี้ไม่ได้นะ!

"ก็ผมนอนบนโซฟา มันปวดหลังนิ เลยขึ้นมานอนบนเตียงอะ"

"จะบ้าหรอ เดี๋ยวพยาบาลมาเห็นจะทำไงเล่า"   เธอบ่นอุบอิบให้เขาเมื่อตื่นขึ้นมาเเล้วเห็นว่าเขา

 ขึ้นมานอนกับเธอบนเตียงคนป่วย


"เอ้าก็ที่อยู่บ้านยังนอนได้เลยนิ"  

"นี่คุณละเมออยู่รึป่าวค่ะ นี่มันไม่ใช่ที่บ้านเรานะ ลงไปเลย"

"ลงก็ได้  ปวดเมื่อยไปทั้งตัวเเล้วเนี่ย กลับไปบ้านนวดให้ผมด้วยนะ" แล้วเขาก็ทิ้งตัวลงไปนอน

 บนโซฟาอีกที
 


     จนบ่ายโมงผ่านไปได้สักพักหมอและพยาบาลก็มาตรวจอาการของเธอและบอกว่าอาการดีขึ้น

 แล้วจึงอนุญาติให้กลับบ้านได้ พวกเขาจึงพากันกลับบ้านไปที่ห้องพักของโคลม  เมื่อมาถึงเมฆา

 หนุ่มก็เอนหลังนอนลงบนเตียงทันที แต่ก่อนจะนอนก็ถอดเสื้อออกจนหมด แล้วนอนคว่ำหน้า

 ไป


"มานวดให้ผมหน่อยสิที่รัก"

"ค่ะ"  โคลมก็ลงไปนั่งบนเตียงเเละเริ่มนวดให้เขา มืออันนุ่มนวลนั่นค่อยๆบีบไล้ไปตามแผ่น

 หลังเเละหัวไล่สร้างความพอใจให้เขาเป็นอย่างมาก


"อืม สบายดีจัง"

"จิงสิเคียวยะ เเล้วพวกบอสว่าไงเรื่องเคียวโกะถูกจับตัวไป"

"หึ..

"ทำไมละเคียวยะ พูดมาสิ

"สัตว์กินพืชนั่นตกลงกันว่าจะบุกไปที่ปราสาทของพวกมัน แล้วช่วยเธอออกมา แล้วผมก็จะไป

 

ด้วยจะไปขย้ำคนที่มันทำให้ผมเกือบต้องเสียคุณกับลูกไป"

"ให้ฉันไปด้วยนะเคียวยะ" 

"จะบ้าหรอ!! คุณท้องอยู่นะ"   ได้ยินดังนั้นเขาก็ลุกขึ้นมาทันที

"ก็ฉันอยากไปกับคุณนิ ฉันเป็นห่วงคุณ"

"โคลม ไม่ว่าจะอะไรก็แล้วแต่ผมจะไม่ให้คุณไปเสียงอันตรายเด็จขาด"

"ฉันเห็นฝีมือของมันเเล้วค่ะ มันไม่ธรรมดาเลยเหมือนกับว่าไม่ใช่คน แม้แต่บอสก็ยังทำอะไรมัน

 ไม่ได้เลย"


"ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก ผมไม่เป็นอะไรหรอกหน่า"

โคลมนั้นรู้ดีว่าฝีมือของพวกนั้น เกินที่วองโกเล่จะรับได้ แต่จะทำยังไงได้นี่มันคงจะเป็นชะตา

 กรรมที่ต้องเผชิญ 


"แล้วจะออกเดินทางเมื่อไรค่ะ"  

"เจ้าหนูบอกว่าวันพรุ่งนี้" 

"โคลมพรุ่งนี้คุณย้ายไปอยู่ที่บ้านผมนะ"

"ทำไมละค่ะ"

"ก่อนผมจะไป ผมอยากเห็นว่าคุณกับลูกจะปลอดภัย อยู่ที่นั้นคุซาคาเบะ กับพวกกรรมการคุม

 กฏทุกคนจะปกป้องคุณ"


"ค่ะ  เธอฝื้นยิ้มออกไปแต่ในใจกลับรู้สึกเศร้าจนบอกไม่ถูก


 คืนนี้ฉันจะได้นอนกับคุณเป็นคืนสุดท้าย พรุ่งนี้คุณก็ต้องไปแล้วสินะเคียวยะ


     เวลาผ่านพบไป ดวงดาวมาแทนที่ดวงอาทิตย์ คืนนี้เป็นคืนที่เธอไม่อยากจะให้มันผ่านพ้นไป

 เลยอยากจะหยุดเวลาไว้เพียงเท่านี้ มันเป็นครั้งแรกที่เธอและเขาต้องอยู่ห่างกัน เขากำจังจะไป

 เสียงอันตรายยิ่งคิดมันก็ยิ่งเป็นห่วง พยายามข่มตานอนให้หลับเพื่อจะได้ลดความกังวลนี้ลงได้

 บ้างจนฟ้าสางเขาจึงพาเธอย้ายมาอยู่ที่บ้านของเขา ข้าวของของโคลมถูกนำเข้ามาเก็บในห้อง

 ของฮิบาริเเล้ว ในห้องตอนนี้มีเพียงเขาเเละเธอ  เมื่อเข้ามาถึงก็ต้องสดุดสายตากับรูปที่ตั้งโชวอยู่

 บนหัวเตียงของเขามันเป็นรูปคู่ที่เธอนั่งตักเขาในคืนนั้น คืนที่เขาและเธอนั่งมองพระจันทร์

 ด้วยกัน มันคงถูกแอบถ่ายโดยคุซาคาเบะ ซึ่งฮิบาริเป็นคนสั่งให้เขาถ่ายนั่งเอง ทันทีที่เห็นน้ำตา

 มันก็ไหลออกมา


"เคียวยะ ฮื้อออ  

โคลมโผลเข้ากอดร่างของชายผู้เป็นที่รัก  เขาก็โอบกอดเธอจนแน่น

"โคลม" 

"ค่ะ" ฮื้ออ

"ถ้าเรื่องทุกอย่างจบ แล้วผมรอดกลับมาได้ ถึงวันนั้นเราแต่งงานกันนะ"

"เคียวยะ อย่าพูดแบบนี้สิ ฮื้อออออ อย่าพูดเหมือนว่าคุณจะไม่กลับมา มันเป็นรางไม่ดีรู้ไหม"

"วันนี้ผมยังไม่มีแหวนจะให้คุณ แต่รับรองว่าถ้าวันนั้นมาถึง ผมจะสวมมันให้คุณได้แน่

วันนี้ผมก็มีแค่สัญญาจากใจ"
 
"ค่ะ คุณจะต้องกลับมา แล้วถึงวันนั้นเราจะเเต่งงานกัน ฮื้ออออ ฮื้อ" 

"ผมรักคุณกับลูกนะโคลม รักมากที่สุดเลย"

"ฉันก็รักคุณ เคียวยะ"

"เคียวยะคุณจะต้องปลอดภัยกลับมานะ ฉันกับลูกจะรอคุณ ก่อนคุณจะไปฉันอยากให้

คุณสวมสร้อยเส้นนี้ไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ห้ามถอดเด็จขาดเลยนะ สร้อยเส้นนี้มีพลังคุ้มครอง

ฉันขอให้มันคุ้มครองคนที่ฉันรัก"   ด้วยพลังทั้งหมดที่ฉันมี ขอให้มันเข้าไปอยู่ในสร้อยเส้นนี้

แล้วช่วยตามไปปกป้องคุ้มครองคนที่เป็นเหมือนชีวิตเเละลมหายใจของฉันด้วยเถอะ

     ขณะที่เธอกำลังใส่สร้อยเส้นนี้ให้แก่เขา เธอก็ได้ใส่คำอธิษฐานลงไปด้วย สร้อยเส้นนี้

ไม่ใช่สร้อยธรรมดาๆ มันคือสร้อยเงินที่มีจี้เป็นรูปคล้ายเเท่งหินเล็กๆสีขาวใส 

ที่แฝงไปด้วยพลังลึกลับ..


ก๊อกๆๆ คุณเคียวครับ คุณดีโน่มารับเเล้วครับ

"ผมต้องไปแล้วนะโคลม" 

"ไปค่ะ ฉันจะไปส่ง"


โคลมเดินออกมาส่งเขาจนถึงประตูหน้าบ้านที่ตอนนี้มีดีโน่ยืนรออยู่ ดีโน่แค่มีหน้าที่มารับฮิบาริ

 เท่านั้นเขาไม่ได้ไปด้วย   แต่ก่อนเขาจะขึ้นรถไปก็ได้หันหลังมาส่งยิ้มให้เธอแทนคำพูดในว่า

 แล้วผมจะกลับมานะ




"เคียวยะ ไม่ต้องห่วงโคลมหรอกนะ ฉันจะดูแลเธอให้เองระหว่างที่นายไม่อยู่"

"อืม"


โคลมเองก็มองรถคันนั้นจนมันวิ่งผ่านไปไกลสุดสายตาเช่นกัน

"เคียวยะคุณจะต้องปลอดภัยกลับมานะ"

"ผมก็เชื่อแบบนั้นละครับ ว่าคุณเคียวจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัย" 






กำลังจะไปบุกปราสาทวันเดอเรอร์แล้วนะ

ตอนสเปเชียวนิกซ์กลับเคียวโกะเดี๋ยวจะจัดให้ครับ

แล้วพวกเขาจะต้องพบเจอกับอะไรบ้าง ที่ป่าควีนเอลฟ์มันมีอะไรอยู่กันเเน่

แล้วพวกเขาจะฝ่าฟันอุบสรคค์ครั้งนี้ไปได้หรือไม่

บอกได้แค่ว่า ฟิคผมเกิดจะคาดเดา

ใบให้นิดนึงก็ได้

ว่าสร้อยเส้นนี้ จะกุมชะตาของวองโกเล่

อย่าลืมเป็นกำลังใจให้พวกเขาด้วยการเม้นให้ผมเยอะๆนะ ฮ่าๆ

จากใจ

นิกซ์ วันเดอเรอร์ ฮ่าๆ
 
 






 
















 















 
     

 



















 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

1,107 ความคิดเห็น

  1. #928 cha (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2556 / 13:07
    สู้นะวองโกเล่
    #928
    0
  2. #908 อิง อิง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2556 / 17:59
    สนุกมากๆค่ะ
    #908
    0
  3. #834 ๐๐llRunGll๐๐ (@Monkeiiz_l2ung) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:26
    เชียร์ฮิบาริ & วองโกเล่สุดใจขาดดิ้นเลย >___<

    เคียวโกะจัง...อย่างเพิงเปลี่ยนใจจากสึนะน้าาาาา
    #834
    0
  4. #826 Shadow D.Nuvora (@nono1234) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:50
    เคียโกะคงไม่เอนเอียงหรอกนะ 555+

    ท่านฮิยังหวานจนเลี่ยนเหมือนเดิม
    #826
    0
  5. #798 snow night (@french-za) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 18:19
    ท่านฮิสู้ๆๆ
    #798
    0
  6. #691 เคนจัง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มกราคม 2556 / 00:01
    ขอให้ปลอดภัยน๊าฮิ
    #691
    0
  7. #630 pead (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 15:29
    เห็นด้วยกับคห.370อ่ะ ดูแล้วหวานกว่าของสึนะอีกอ่ะ

    ท่านฮิต้องกับมาหาโคลมให้ได้น่ะ
    #630
    0
  8. #554 Sea (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มกราคม 2556 / 21:18
    น่าลุ้นๆ
    #554
    0
  9. #419 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 13:54
    สนุกมากเลยครับ
    #419
    0
  10. วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 16:18
    ไรท์ชอบเคียวโกะใช่มั้ยคะ บทของนิกซ์กับเคียวโกะเยอะมากเผลอๆจะแลดูหวานกว่าสึนะเคียวโกะอีก5555555
    #364
    0
  11. #328 ❥ßabeⓀuran~ (@babebabelovebel) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 14:16
    ฮิบาริกลับมาหาโคลมให้ได้นะไม่กลับมามีเฮ!(โดนตบ)
    #328
    0
  12. #191 Zeekay (@243648510612) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2555 / 17:28
    ไคลเเมกซ์เเล้วววววว
    #191
    0
  13. #128 LazyGirl* (@peerada27) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กันยายน 2555 / 12:41
    อัพพพพพพพพ
    #128
    0
  14. #106 พจน์มาน (@mami-ko) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กันยายน 2555 / 22:05
    แฟบ -__-
    #106
    0
  15. #105 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กันยายน 2555 / 15:27
    สู้ๆน่ะ T^Tb
    #105
    0
  16. #102 สาวหน้ากากดำ (@sui0123) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กันยายน 2555 / 23:27
    ท่านฮิบาริต้องกลับมาหาโคลมให้ได้น้า
    #102
    0
  17. #100 killua (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กันยายน 2555 / 14:23
    เห้ย ยยย น่าลุ้น อยากรู้ แห่ะ เคยเปงอะไรนะ OK
    #100
    0
  18. #93 สาวหน้ากากดำ (@sui0123) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กันยายน 2555 / 13:37
    อยากรู้จังเลย
    #93
    0