Fic Reborn 1896 พอเถอะ!!ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว

ตอนที่ 10 : หยดน้ำตาของลูกผู้ชาย 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    8 ต.ค. 55




 

"โคลม ผมจะไม่อยู่สักอาทิตย์นึงนะ ต้องไปประชุมรวมกรรมการคุมกฎระดับประเทศที่

 โตเกียวนะ"


"ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ"

"แต่ผมไม่อยากไปเลย ผมเป็นห่วงคุณ กลัวว่ายัยนั่นจะมาทำร้ายคุณอีก"

"ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกค่ะ ระหว่างที่คุณไม่อยู่ฉันจะพยามอยู่ใกล้กับพวกบอสไว้

เอ็มเอ็มคงจะไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก"

"อืม ถ้างั้นผมไปก่อนนะ เสร็จแล้วจะรีบกลับ ห้อมแก้มผมก่อนดิ"

"อ๊ะ จุ๊บ"

"ไปละ"

"ค่ะ"


อุ้ย! สายแล้วต้องรีบแต่งตัวไปโรงเรียนแล้ว



ณ ภัตาคารอาหารอิตาเลี่ยน


"เหอะ ฉันไปสืบมาแล้ว วันนี้ฮิบาริ เคียวยะ ไม่อยู่ แกเสร็จแน่ ไม่มีใครช่วยแกได้แล้ว 

ชั้นก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าหน้าแกเละเหมือนผียังจะมีใครรักแกอยูอีกมั๊ย"


เอ็มๆ ยิ้มอย่างสะใจ นัยตาของเธอจ้องมองไปที่ขวดอะไรสักอย่างในถุงนั่น



ช่วงพักกลางวันบนดาดฟ้าโรงเรียนนามิโมริ


"บอสเรียกฉันมามีอะไรหรอคะ"  โคลมเอ่ยถามผู้เป็นบอสด้วยความสังสัยเพราะเขาเรียกให้เธอ

มาที่ชั้นดาดฟ้าเพราะบอกมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย

"คือ คือ ฉันมีเรื่องอยากจะให้เธอช่วยน่ะโคลม"

"เรื่องอะไรหรอคะ บอส ?

"ก็...

"เอ๋ ?

"ฉัน  ฉันจะสารภาพรักเคียวโกะจัง อ่า"   หู้ๆๆๆๆ พุดออกไปแล้วว

"ฮ่า! จิงหรอคะ แล้วบอสจะให้ฉันช่วยอะไรบอกมาได้เลยคะ" 

"จิงหรอโคลมจัง"

"ค๊ะ"

"ถ้างั้นก็ ซุบซิบๆ ซุบซิบๆ  ตกลงตามนี้นะโคลม"

"ok คะบอส"



หลังเลิกเรียน


"เคียวโกะจัง"   

"ว่าไงหรอจ๊ะโคลมจัง"

"เลิกเรียนแล้วไปกับฉันหน่อยได้ไหม ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"

"ได้สิจ๊ะ ถ้างั้นฮานะไปด้วยกันนะ"

 "ไม่ได้!  เอ่อฉันอยากคุยกับเคียวโกะจังสองคนน่ะ"

"อะไรกันน่ะ มีความลับอะไรกันหรอ ถึงให้ฉันไปด้วยไม่ได้ เช๊อะ!

"ไม่เป็นไรหรอกฮานะ โคลมจังคงมีเรื่องสำคัญน่ะ"


"งั้นเราก็ไปกันเถอะเคียวโกะ"

"อืมจ๊ะ"



     
     และแล้วโคลมก็พาเคียวโกะจังมาที่สวนสาธารณะ และหยุดนั่งพักตรงใต้ต้นซากุระที่กำลังผลิ

 บานเป็นภาพที่งดงามสวยยิ่งนัก



เรื่องสำคัญที่ว่าน่ะ อะไรหรอจ๊ะโคลมจัง

"อ่อ เอ่อ! ฉันลืมของไว้ที่โรงเรียนน่ะ เดี๋ยวกลับไปเอาแป๊บนึง รอฉันอยู่ตรงนี้ก่อนนะ ห้ามไป

 

ไหนนะเคียวโกะ"

"อะอ้าว! โคลมจัง อะไรของเค้ากันนะ"
 

 

10 นาที่ผ่านไป 

โคลมจังไปนานจังเลย หรือว่าจะหาของไม่เจอนะ

"เคียวโกะจัง"

"โคลมจังหรอ อ่าวสึนะคุงนิ มาทำไรแถวนี้หรอจ๊ะ"


 สึนะเดินมาจากทางด้านหลังของเดียวโกะมือข้างขวาของเขาถือดอกไม้ไว้ด้านหลัง

"ฉันมีอะไรจะบอกเธอเคียวโกะ"

"เรื่องอะไรหรอสึนะคุง"

"เอ่อ   คือ ฉัน...

"เอ๋?

"ฉัน"  บัดนนี้นภาหนุ่มสั่นเกร็งไปทั้งตัว แม้แต่ภายในหัวใจก็สั่นไปด้วย เพราะเขาหลงรักเธอมา

 

นานแล้วแต่ก็ไม่กล้าจะบอกออกไป เพราะกลัวที่จะได้มาซึ่งคำตอบว่าไม่รัก หากแต่ตอนนี้เขา

 

ตัดสินใจแล้วที่จะบอกว่ารักเธอ


“ฉันรักเธอเคียวโกะ!!!

“สึ สึนะคุง!  ใบหน้าของเกียวโกะฉีดสีแดงระเรืออย่างเห็นได้ชัด

"ฉันรักเธอมานานแล้วเคียวโกะ รักตั้งแต่ครั้งแรกที่พบเธอ

รอยยิ้มของเธอช่างเหมือนกับพระอาทิตย์ส่องแสง รอยยิ้มของเธอทำให้ฉันก้าวเดินไปข้างหน้า

 

ได้ดอกกุหลาบสีแดงหนึ่งดอกนี้ เป็นตัวแทนความรักของฉัน ช่วยรับมันไปด้วยนะเคียวโกะ"
     

     กุหลาบแดงไม่ใช่แค่เพียงบอกว่าฉันรักเธอ ธรรมดาๆเท่านั้น แต่ลึกลงไปถึงความดีงาม

 

ภายในใจของเขาและเธอ คือความรัก ความปรารถนา และความเคารพ จำนวนหนึ่งดอก

 

หมายความว่าเธอเป็นหนึ่งเดียวของฉันเท่านั้น

“สึนะคุง!!

“จุ๊บ!

“เคียวโกะ!!  

หญิงสาวยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะมอบจูบแห่งซากุระนี้ให้แก่เขา 

"สึนะคุง รู้คำตอบของฉันแล้วใช่ไหม "

"คะ เคียวโกะ คบกับฉันนะ"

"จ๊ะ"

ทั้งคู่จ้องมองภายในดวงตาของกันและกัน ราวกับว่าเวลาถูกหยุดเอาไว้ตรงนี้ โลกใบนี้มีเพียง

เขาและเธอแต่ทว่า!!



"สุดขั่ววไปเลยซาวาด!!!   เรียวเฮที่แอบดูอยู่นานจู่ๆก็กระโดดออกมาจากพุ่มไม้


สร้างความตกใจให้ทั้งคู่เป็นอย่างมาก

"ไอ่หัวสนามหญ้าแกจะโผลหัวขึ้นมาทำไมฟะ เห็นไหมเสียบรรยากาศหมดเรยอ๊า! โกคุเดระ

 

ตามมาอีกคน

"ฮ่าๆๆ ในที่สุดก็ทำได้แล้วนะสึนะ"  ยามาโมโตะ ก็เอากับเขาด้วย


"คุณพี่ชาย กับทุกคนนิ มา มาได้ไงเนี่ย!!

"ว๊ายย!! นั่นพี่นี่หน่า" เคียวโกะอายอย่างสุดขีดเมื่อเห็นพี่ชายตัวเอง แล้วก็รีบวิ่งไปทันที

"ไปก่อนนะสึนะคุง"  ฟิ้วววว

"อะอ้าวววว เคียวโกะจัง   ฮึ้ยยย เเล้วพวกแกจะตามมาดูกันทำไม!!! สึนะยืนกัดฟันกรอดๆ





ทางด้านของโคลม 


"เฮ้อ ป่านนี้บอสคงจะสารภาพรักกับเคียวโกะได้แล้วมั่ง"  

โคลมที่เดินห่างมาจากเคียวโกะ เพื่อเปิดโอกาสให้สึนะ ได้บอกรักเคียวโกะตอนนี้เธอจึงอยู่คน

 

เดียวจนลืมไปว่าตัวเองถูกจ้องเล่นงานอยู่

"กลับบ้านดีกว่า"



"จะไปไหนหรอนังตัวดี"   เอ็มเอ็ม สกดรอยตามเธอมาตั้งแต่ออกจากโรงเรียนแล้ว แต่คอยรอ

จังหวะตอนที่โคลมอยู่คนเดียว

"เอ็มเอ็ม"   โคลมเบิกตาโพลงทันใดที่ได้ยินเสียงนี้ รู้เลยทันทีว่าต้องโดนแน่ๆ ในใจคิดว่าจะทำ

 

ยังไงดีเคียวยะก็ไม่อยู่สะด้วย บอสป่านนี้ก็คงจะกลับไปแล้ว คงจะทำได้อย่างเดียวคือรอจังหวะ

 

หนี


"ทำไม ตกใจหรอที่เห็นชั้น"

"ปะ ป่าว"

"คนอย่างแกนี่มันเเพศหยาจิงๆนะ แกคิดจะเอาผู้ชายสักกี่คนกัน!!  ทั้งมุคุโร่ทั้ง ฮิบาริ เคียวยะ"

"มันไม่ใช่แบบนั้นนะเอ็มเอ็ม!!!

" ไม่ใช่แล้วมันยังไง ห๊า!! ก็เห็นๆอยู่ว่าใครๆก็รุมรักแต่แก แกมันมีดีตรงไหน"

เธอใช้มือซ้ายกระชากผมโคลมอย่างแรง  

"โอ๊ยยย"

"เจ็บหรอ เจ็บแค่นี้นะ ไม่ได้ครึ่งที่ชั้นเจ็บหรอก"

"ปล่อยฉันไปเถอะนะ เอ็มเอ็ม ขอร้องละ ฮื้อออ"

"ของั้นหรอ ก้ได้ ฉันจะปลอยแกไป แต่ปล่อยไปแบบสภาพที่ทุเรส ๆนะ"

"เธอจะทำอะไรฉัน!!!

"ก็จะทำให้หน้าแกเสียโฉมไง!! ถ้าเกิดแกหน้าเหมือนศพเน่า มันจะมีใครเอาแกไหม"

"ไม่นะ!!!   

"จะแหกปากทำไม ยังไงวันนี้แกก็ไม่รอด"  ว่าแล้วมืออีกข้างของเธอก็หยิบบางอย่างออกมาจาก

 

กระเป๋า

"นั่นอะไร!!!

"ก็น้ำกรดไง ฉันจะเอามาสาดหน้าแกไงนังโง่!!

"อย่านะ!!!!  ด้วยสัญชาติญานการเอาชีวิตรอดโคลมสบัดหัวจนหลุดจากมือของศัตรู และได้

 

โอกาสวิงหนีทันที


"แกจะหนีไปไหนได้ หยุดเดียวนี้นะ"   แล้วเอ็มเอ็มก็วิ่งตามไปทันที


"ชั้นบอกให้แกหยุดไง"

"เฮ้ออออ"   โคลมวิ่งหนีอย่างสุดชีวิต


เอ็มเอ็มเองก็วิ่งตามโคลมอย่างสุดชีวิตเช่นกัน จนบังเอิญไปชนเข้ากับคนที่บังเอิญเดินผ่านมา

 

พอดีเข้าอย่างจัง

โครมมมมมม!!!!


"อ๊ายยยยย!!!"

"โอ้ยยยยย!!!"

"ไอ้บ้าเอ้ยย!!  แกเดินยังไงของแกหะ"

"ผมไม่ใช่ไอ้บ้านะ!! ผมชื่อ เอ็นมะ"  

"เอ็นมะ เอ็นหมา ไรก็เรื่องของแกสิ ใครจะไปอยากรู้ชื่อแก หลีกไป๊!! เกะกะ"  แล้วเธอก็รีบวิ่ง

 

ต่อไปทันที
  

"อะไรของเค้านะ ยัยคนนี้นิ เดินชนเราเองแท้ๆไม่ขอโทดแล้วยังมาด่าอีก

อ๊าาาา!!   ทาโกยากิของฉันหกหมดแล้ว!!



ฝ่ายโคลมเองก็วิ่งหนีอย่างสุดแรงเกิดแข่งขาชักเริ่มอ่อนแรง จนมาถึงทางตัน

"หะ ทางตันหรอ ไม่นะ"

"เหอะ ดูเหมือนว่าแกจะหนีไม่รอดแล้วละนะ วันนี้คงจะเป็นวันของฉันจิงๆ"

"ม่ายยย!!

โคลมคิดว่าคงไม่รอดแล้วแน่ๆ แค่คิดขาก็อ่อนแรงทรุดลงทันที  จังหวะนี้เอ็มเอ็มจึงเปิดขวด

 

น้ำกรดนั้นและกำลังจะสาดมันใส่โคลมแต่ทันใดนั้นเอง


ผลั๊ววว!!!


อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!


"เลิกบ้าสักที!!!

    มุคุโร่ได้ข่าวมาว่าเอ็มเอ็มมาป้วนเปี้ยนแถวๆนี้ แล้วคิดว่าเธอต้องมาเล่นงานโคลมเป็นแน่

แล้วมันก็เป็นจริงดังที่คาด  เมื่อเห็นเอ็มเอ็มกำลังจะทำแบบนั้น เขาจึงรีบปัดมือของเอ็มเอ็มออกทันที

น้ำกรดในขวดก็เลยกระเด็นไปถูกหน้าของเอ็มเอ็ม  จนเธอลงไปชักดิ้นชักงอกับพื้น  

แล้วก็รีบเข้าไปช้อนตัวโคลมขึ้นแล้วโอบกอดทันที


"ท่านมุคุโร่"


กรีสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส!!!!!

"โอ้ยยยยย แสบบบบบบบ อ๊ายยยย  แสบไปหมดแล้วว หน้าชั้นนน!!!!


"โคลมเป็นยังไงบ้างครับ ผมเป็นห่วงแทยแย่  ผมคิดถึงคุณเหลือเกินครับ ผมมารับคุณ

เรากลับไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมเถออะนะครับ ผมสัญญาว่าจะไม่ทิ้งคุณไปไหนอีก

นะครับโคลม ให้โอกาสผมอีกสักครั้งนะ"


"ฉันว่าคนที่คุณจะพูดแบบนี้ด้วยไม่ใช่ฉันหรอกนะคะ ภรรยา ของคุณที่อยู่ตรงนั้นต่างหาก"

"โคลม!....  มุคุโร่นิ่งไปสักพักกับสิ่งที่โคลมพูด เขาไม่คิดว่าเอ็มเอ็มจะบอกเรื่องของเขากับเธอ

 

ให้โคลมรู้



"แต่ผม รักคุณ นะ ผมไม่ได้รักเธอ"

"คุณเห็นหัวใจผู้หญิงเป็นอะไรกัน!!!  คิดจะรักก็รักคิดจะทิ้งก็ทิ้งอย่างนั้นหรอคะ 

ผู้หญิงคนนั้นเธอรักคุณมาก แล้วอีกอย่างคุณก็ควรจะไปรับผิดชอบสิ่งที่คุณทำไว้กับเธอ!!


"เพราะ ฮิบาริ เคียวยะ ใช่ไหมที่ทำให้โคลมของผมเปลี่ยนไป"

"ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ก็เพราะคุณนั่นแหละคะ!!

"แต่ผมยังรักคุณนะโคลมม!!! ไม่ว่าคุณจะเป็นของมันไปแล้วก็ตาม แต่ผมก็ยังรักคุณ!!

คุณจะผ่านอะไรมา ผมก็รับได้ทุกอย่าง นะโคลม นะ" 


บัดนนี้นัยตาสองสีของผู้ชายชื่อ โรคุโด มุคุโร่ แทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

หญิงสาวที่อยู่เบื้องล่างค่อยๆยืนใบหน้าขึ้นไปหาเขาแล้วพูดอะไรบางอย่าง



"พอเถอะ  ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว"

 
 
     น้ำตาของลูกผู้ชาย หยดลงบนใบหน้าของคนที่อยู่เบื้องล้าง  น้ำตาหยดแรกของผู้ชายที่ได้ชื่อ

 ว่าฆ่าล้างบางมาเฟีย แต่มันกลับไหลออกมาเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียว....




นี่คือคำพูดสุดท้ายของผู้หญิงที่เขารักหมดหัวใจ ก่อนที่เธอจะเดินจากไป

มันทำให้เขานึกย้อนกลับไปถึงวันนั้น วันที่เขาทิ้งเธอ


โคลมถ้าผมย้อนเวลาได้ ผมจะย้อนกลับไปวันนั้น วันที่เรารักกัน แล้วผมจะไม่ทิ้งคุณไว้แบบนั้น

ผมขอโทษ ผมเสียใจ  


ฮื้อออออ...

 

 

 

 

ถ้าคุณเป็นฉัน คุณจะเลือกใครละค่ะ ระหว่างคนที่ทิ้งเราให้ตาย กับคนที่ให้ลมหายใจ
 
 


โอ้ยเศร้า น้ำตาของลูกผู้ชายก้ไหลได้เหมือนนะครับ 


แล้ววันนี้คุณดูแลคนที่คุณรักดีพอรึยัง อย่าให้เป็นแบบนี้เรยนะครับ

ไม่รู้จะอธิบายยังไง


อ่านแล้วเม้นด้วยนะจ๊ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

1,107 ความคิดเห็น

  1. #1063 Poppy3zap (@Poppy3zap) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 14:23
    ถ้าเค้ามีแฟนที่รักเราขนาดนี้เค้าจะไม่ทิ้ง แบบมุคุโร่แน่นอน
    #1063
    0
  2. #1049 Porfai SONE (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 13:03
    ฮึกฮึก ซึ้งค่ะ หนูก้อเชียร์MMอยู่"นิด"นึงน้าาา MMไฟท์
    #1049
    0
  3. #1048 Porfai SONE (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 13:03
    ฮึกฮึก ซึ้งค่ะ หนูก้อเชียร์MMอยู่"นิด"นึงน้าาา MMไฟท์
    #1048
    0
  4. #988 Euretrit (@krbenzene) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 01:05
    โสนะหน้าค่ะ ก็อยากไม่ถามนี่คะว่า "แม้อยู่ข้างฉันจะอันตราย เธอยินดีไหม" คิดเองทั้งนั้นสุดท้ายก็เลยเป็นแบบนี้ ไม่เป็นไรฉันเข้าข้างฮิบาริ หุหุ
    #988
    0
  5. #920 cha (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2556 / 11:56
    อยากให้มุกับเอ็มรักกัน
    #920
    0
  6. #886 Sirirak Pang (@rebornonetail) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 16:02
    อย่างเห็นจังตอนโคลมบอกว่า'พอเถอะ ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว' สะใจ 555
    #886
    0
  7. #818 Shadow D.Nuvora (@nono1234) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:05
    ตอนนี้ชักสงสารมุกับเอ็มๆแล้วสิ
    #818
    0
  8. #803 ๐๐llRunGll๐๐ (@Monkeiiz_l2ung) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มกราคม 2556 / 11:36
    'พอเถอะ ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว'  อั๊ย!!! มันกระแทกใจแรงๆ เลยประโยคนี้
    #803
    0
  9. #789 snow night (@french-za) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 17:33
    -0- มุ เจ็บไหม โคลมเธอแรงมากเลย

    เอ็มๆ แก อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #789
    0
  10. #709 ice-cream pop (@itim-itim) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มกราคม 2556 / 11:29
    เอาใจไปเลยกับคำพูดของโคลม><b! 
    #709
    0
  11. #683 เคนจัง (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มกราคม 2556 / 18:39
    โหสึนะ บอกรักเคียวโกะได้แร้วๆๆๆๆๆ
    #683
    0
  12. #659 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 10:48
    พอเถอะฉันไม่ได้รักคุณแล้ว บ๊ะ!!!!!!!!!
    #659
    0
  13. #622 pead (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 12:27
    สึนะในที่สุดนายก้อทำได้แหล่ะน่ะ แอบสงสารมุคุโร่จังเลย
    #622
    0
  14. #577 Sea (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 22:16
    โคลมเจ๋งอ่ะ
    #577
    0
  15. #545 Sea (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มกราคม 2556 / 20:57
    ห้า!!!มุร้องไห้ไม่น่าเชื่อ
    #545
    0
  16. #519 Sea (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มกราคม 2556 / 23:08
    พอเถอะ ฉันไม่ได้รักคุณแล้วคำนี้โดนใจสุดๆอ่ะ
    #519
    0
  17. #467 Sea (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2555 / 09:24
    Mmแรงอ่ะ
    #467
    0
  18. #411 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 13:33
    ดีใจกับสึนะด้วยครับ
    ในที่สุดก็กล้าบอกเคียวโกะสักที
    #411
    0
  19. #396 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2555 / 21:25
    หน้าสึนะ 555 5
    #396
    0
  20. #379 Luce (@amwonderful) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2555 / 23:08
    สมน้ำหน้า มุคุรั่วเอ๊ยย!!! 555555555555
    หนูโคลมสุดยอดมากลูก!!!!
    #379
    0
  21. วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 09:16
    อ๊ายยยยยยย>.< ชอบบทนี้มากมายอ่ะ>.<
    #355
    0
  22. #320 ❥ßabeⓀuran~ (@babebabelovebel) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 13:07
    มุคุโร่ร้องไห้=[]=! ถ่ายรูปเก็บไว้(โดนเตะ)
    #320
    0
  23. #278 meawlovefic (@waaslovefic) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 01:21
    ตอนเขาร้กก็ทิ้งเขาพอเขามีใหม่ก็หวงก้างนี่แหล่ะมุ รักฮิคนเดียวนะโคลม
    #278
    0
  24. #188 Zeekay (@243648510612) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2555 / 15:09
    ก็โคลมเค้าไม่ได้รักเเล้วอ้า ฮือออออ สงสารเอ็มเอ็ทเหมือนกัน งั้นมุคุโร่ก็ควรจะรับผิดชอบเอ็มเอ็มอ่าเเหละ
    #188
    0
  25. #146 โคร โดคุโร่ (@33553355) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กันยายน 2555 / 10:48
    สงสานท่านมุคุโร่จังเลยT-T
    #146
    0