พยัคฆ์ซ่อนแค้น ประกาศรายชื่อผู้โชคดีค่ะ :)

ตอนที่ 27 : ใบหย่า 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,336
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    7 มี.ค. 56

 

 

 
 

          ทันทีที่เดินผ่านโรงจอดรถเข้ามายังตัวบ้าน ความรู้สึกเย็นวาบก็แล่นปราดไปทั่วหัวใจ คีรูฟส์หลับตากลั้นหายใจชั่วครู่เหมือนจะเรียกสติแล้วเดินเข้ามาในบ้านที่เคยเป็นสถานที่แห่งความทรงจำระหว่างเขากับหยาดตะวัน

          หมอนใบสวยที่เธอหอบไปไว้ที่บ้านคุณปู่เขาเมื่อครั้งยังอยู่ที่นั่นด้วยกัน บัดนี้ได้ติดรถเขามากรุงเทพฯ เหมือนเป็นของแทนตัวเจ้าของ

          “กาแฟซักถ้วยนะครับโอ๊ตวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะก่อนจะถอยออกไปทางโรงจอดรถเพื่อเอารถของผู้เป็นนายออกมาล้าง แล้วเด็กหนุ่มก็เยี่ยมหน้ากลับเข้ามาอีกครั้ง

 “เอ้อ แล้วนี่คุณน้ำค้างไม่มาด้วยหรอครับเจ้านาย

          คีรูฟส์ปัดมือส่งๆ เป็นสัญญาณบอกให้อีกฝ่ายกลับออกไปโดยไม่ตอบคำถาม เขาเงยหน้ามองเพดานด้วยแววตาเหม่อลอยหากแต่ดูเครียดจัด การประชุมช่วงเช้าผ่านพ้นไปด้วยดี แต่พอเดินกลับเข้าบ้าน ความเงียบเหงาชนิดไม่เคยเป็นมาก่อนก็จู่โจมเข้าสู่หัวใจทันที บ้านหลังนี้เมื่อไม่กี่วันก่อนยังมีร่างสมส่วนเดินหยิบโน่นจัดนี่ ทุกมุมในบ้านดูจะมีรอยมือรอยเท้าของเธออยู่เต็มไปหมด ทั้งแจกันทรงสูงที่เปลี่ยนจากดอกไม้เป็นตุ๊กตาเจ้าหญิงทำจากเซรามิคเกรดเอตั้งอยู่ตรงปากแจกันดูเก๋และแปลกตาไปอีกแบบ หัวบันไดที่มีผ้าพันคอสีสวยผูกติดให้บ้านดูมีสีสันนั่นอีกล่ะ ทุกอย่างมาจากความช่างคิดช่างทำของเธอแทบทั้งสิ้น

          ชายหนุ่มดื่มกาแฟจนหมดแล้วพอมองหาแก้วน้ำเปล่าก็ปรากฏว่านายโอ๊ตลืมถือมาให้เขาจึงต้องดินเข้าครัวด้วยตัวเอง แต่ยังไม่ทันได้รินน้ำใส่แก้ว สายตาก็เหลือบไปเห็นชามใบย่อมที่วางอยู่ข้างๆ อ่างล้างจาน

          ถั่วแดง...ใช่ มันคือถั่วแดงที่เมียเขาแช่น้ำเอาไว้เมื่อสามวันก่อน ถึงวันนี้เริ่มจะมีรากงอกออกมาจนเกือบเต็มชามเพราะแช่น้ำเป็นเวลานานและเธอลืมผสมเบกกิ้งโซดาลงไป

          ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ทรุดลงเคาน์เตอร์ตรงล้างจาน มือสองข้างกุมขมับแน่น

น้ำค้างจะทำอะไรหืม... เขาจำได้ว่าถามออกไปแบบนี้ตอนเห็นมันเมื่อสามวันก่อน แล้วเธอก็เปิดถุงเทเมล็ดถั่วลงในชามก่อนตอบเขาเสียงใสว่า

แช่ถั่วสิคะ พรุ่งนี้น้ำค้างจะทำถั่วแดงเย็นให้พี่รูฟส์ทานก่อนกลับรีสอร์ท จะได้สดชื่นแล้วก็มีแรงขับรถพาน้ำค้างกลับบ้านไง

คราวนี้มาทั้งภาพทั้งเสียง ใบหน้าที่เห็นทีไรก็ชุ่มชื่นหัวใจลอยเด่นอยู่ในห้วงความรู้สึก ช่วงเวลาที่เคยมีร่วมกันเริ่มไหลเวียนเข้ามาหลอกหลอนจิตใจของคนเจ้าคิดเจ้าแค้นไม่เว้นแต่ละเสี้ยวนาทีจนเขาต้องบอกตัวเองว่าถ้าขืนทนอยู่อย่างนี้คงจะไม่ไหวแน่...

นั่งชันเข่ากุมขมับอยู่กับพื้นได้ไม่นานเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น คีรูฟส์เหมือนจะหลุดออกจากภวังค์แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจกับมันมากนัก จนนึกขึ้นได้ว่าเสียงเป็นสายเรียกเข้าที่ตั้งไว้เฉพาะ...

น้ำค้างพึมพำอยู่คนเดียวแล้วร่างสูงๆ ก็ลุกขึ้นวิ่งออกจากห้องครัวหัวแทบคะมำ ยิ่งเห็นชื่อคนโทรมาดวงตาก็ยิ่งเป็นประกายแห่งความหวัง

ชายหนุ่มกดรับสายพลางสูดหายใจลึก ไม่ทัก ไม่ส่งเสียง เพราะความตื่นเต้นและความรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำต่อคนปลายสายจนนึกคำพูดไม่ออก รู้แต่ว่าลำคอเขากำลังแห้งผาก

สวัสดีค่ะ...ฮัลโหลคำแรกเป็นภาษาไทยด้วยน้ำเสียงคุ้นหูห่างแต่ฟังดูราวกับคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ส่วนคำที่สองเอ่ยทับศัพท์เป็นภาษาปะกิดเมื่อเขาไม่ส่งเสียงตอบ

หัวใจที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อเสียงโทรศัพท์และชื่อของสาวๆ ที่บันทึกเอาไว้ บัดนี้เต้นรัวเสียจนเจ้าตัวกลัวว่ามันจะทะลุออกมานอกอก

ครับเขาขานรับสั้นๆ

ค่ะ...ขอสายพี่รูฟส์ค่ะ

ประโยคนี้คล้ายจะบอกว่าเธอจำเสียงเขาไม่ได้! หัวใจของชายหนุ่มหล่นตุบไปกองอยู่ที่พื้นแทบจะทันที ใบหน้าที่เครียดขรึมมีริ้วรอยความทุกข์และกังวลใจอยู่แล้วยิ่งหม่นแสงลงกว่าเดิมอีกเท่าตัว

พี่คุยอยู่เสียงเข้มตอบกลับไป เริ่มไม่พอใจกับการปฏิสัมพันธ์ทางโทรศัพท์ที่เหมือนจะเป็นการประกาศจากอีกฝ่ายว่าเธอได้ลบเขาออกไปจากความทรงจำเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ไม่!!! มันต้องไม่ใช่อย่างนั้นแน่ เขาไม่เชื่อว่าเธอจะทำได้ ในเมื่อตัวเขาเองยังทำไม่ได้

ตอนนี้น้ำค้างอยู่กรุงเทพฯ ค่ะ...จะโทรมาคุยเรื่องหย่าปลายสายแจ้งด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่ได้สะดุ้งสะเทือนต่อคำว่าหย่าที่ตนเองพูดออกมา

อยู่คอนโดใช่มั้ย ให้พี่ไปหะ...คำว่า ไปหา ยังไม่จบดีด้วยซ้ำก็มีเสียงหัวเราะคล้ายขบขันดังขัดขึ้น

 “อยากมาหาเหรอคะ...แต่น้ำค้างไม่ได้อยู่คนเดียวนะ ไม่ได้อยู่คอนโดด้วย

คีรูฟส์บดกรามกรอดอย่างระงับอารมณ์ขุ่นมัวและความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

แล้วอยู่ไหน อยู่กับใครถามไปแล้วก็มองเห็นเงาสะท้อนใบหน้าและดวงตาวาววับของตัวเองในผนังกระจกบานใหญ่  

พี่รูฟส์ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกค่ะ น้ำค้างแค่จะโทรมานัดพี่รูฟส์ไปหย่าเพราะตอนนี้น้ำค้างยังไม่ได้บอกพ่อเรื่องทะเบียนสมรส...ลวงโลก!!!”

น้ำค้าง!!!” ชายหนุ่มตวาดกร้าว มือที่ถือโทรศัพท์เกร็งแน่นจนเส้นเลือดบริเวณแขนปูดโปนชัดเจน

ยังไงถ้าพี่รูฟส์ไม่สะดวกน้ำค้างจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้ เองแล้วจะส่งเอกสารไปให้เซ็นนะคะ ส่วนเรื่องร้านของน้ำค้างยังไงก็ให้คนของพี่รูฟส์ติดต่อผ่านผู้จัดการรีสอร์ทได้เลย จากนี้ไปน้ำค้างคงไม่มีเวลามาดูสักเท่าไหร่พูดจบก็มีเสียงสัญญาณตัดสายดังขึ้น คีรูฟส์เกือบจะเขวี้ยงสิ่งที่อยู่ในมือใส่บานกระจกตรงหน้าเมื่อทำอะไรไม่ได้    

จากที่ตั้งใจว่าจะเดินทางกลับไปตั้งหลักที่บ้านของผู้เป็นปู่ ตอนนี้ต้องเปลี่ยนเป็นปักหลักอยู่กรุงเทพฯ ต่อเพราะเป้าหมายของเขาไม่อยู่ที่นั่นเสียแล้ว

คำถามที่ว่าเธอมากรุงเทพฯ ทำไม มากับใคร และตอนนี้อยู่กับใคร ยังไม่ได้รับคำตอบ แต่เรื่องหย่าที่เธอบอกเมื่อครู่ เขามีคำตอบในใจชัดเจน และชัดเจนมาตั้งแต่วันที่พาเธอเดินเข้าอำเภอแล้ว

 

*****

 

 

ไปบอกเขาว่าผมไม่หย่าคีรูฟส์บอกอย่างไม่เบานัก เกศรินที่เดินเข้ามาแจ้งความจำนงแทนเจ้านายวัยกระเตาะที่นั่งรออยู่นอกห้องทำงานของเขาถึงกับอ้าปากหวอ

เธอต้องมาตามคุ้มครองลูกสาวเจ้านายพร้อมกับชายฉกรรจ์อีกหนึ่งคนจากเดิมทีนั้นทำหน้าที่เป็นเลขาของผู้จัดการรีสอร์ทอยู่ดีๆ แท้ๆ เห็นสีหน้าท่าทางของเจ้าของห้องแล้วเกศรินก็ผวาไปเล็กน้อยแต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตัดสินใจว่าจะถอยหรือสู้ต่อดี ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากประตูเสียก่อน

แต่พี่รูฟส์ต้องหย่า เพราะน้ำค้างต้องการหย่า

ร่างสมส่วนดูผุดผาดสมวัยก้าวเข้ามาในห้องทั้งที่ตอนแรกนั้นส่งแค่ตัวแทนเข้ามาเพราะไม่อยากเผชิญหน้ากับคนนั่งหลังโต๊ะตัวใหญ่ถ้าไม่จำเป็น

ดวงตาของคีรูฟส์อ่อนแสงลงวูบหนึ่ง จนกลายเป็นอ่อนโยนก่อนจะกลับแข็งกร้าวดุจเดิม ต่างฝ่ายต่างมองกันนิ่ง คนกลางได้แต่มองทั้งคู่สลับไปสลับมาแล้วถอยออกไปยืนใกล้ประตูเสียเองเมื่อเจ้านายเป็นฝ่ายบุกเข้ามาออกโรงเอากลางครัน

พี่บอกว่าไม่...ก็ชัดเจนว่าคำตอบคือไม่

เขาย้ำอย่างไม่มีท่าทีเกรงกลัว กลับมองเธอด้วยสายตาที่ทำให้หยาดตะวันเริ่มรู้สึกวูบวาบขึ้นมาจนได้ทั้งที่ตั้งใจและตั้งสติก่อนจะมาที่นี่อยู่เป็นนานสองนาน

เธอมากรุงเทพฯ เพื่อคัดเลือกแบบเสื้อและเครื่องประดับที่ตอนนี้ทุกอย่างพร้อมสรรพเตรียมไว้รอเปิดร้านหมดแล้ว เหลือแค่การก่อสร้างแล้วเสร็จก็ตกแต่งและเปิดอย่างเป็นทางการได้เลยเพียงแต่คราวนี้บิดาไม่ยอมปล่อยให้มาตามลำพัง หญิงสาวจึงมีเกศรินกับชายร่างยักษ์ซึ่งเป็นคนของบิดามาด้วย

นี่พี่รูฟส์ยังไม่หายแค้นพ่อน้ำค้างอีกเหรอคะคนมาทวงใบหย่าถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดแกมเยาะก่อนจะยกมือกอดอกอย่างไว้ตัวเมื่อเห็นเขามองร่างเธอไม่วางตา และมองด้วยสายตาไม่ต่างจากเมื่อครั้งที่เธอยังเป็นยัยโง่ที่หลงรักเขาอย่างหัวปักหัวปำ

พี่ขอโทษชายหนุ่มเอ่ยสั้นๆ เมื่อลุกเดินมาหาคนที่เขาคิดถึงอยู่ทุกเสี้ยวนาที หยาดตะวันถอยกรูดทันทีเหมือนกัน

ค่ะ น้ำค้างจะยกโทษให้ถ้าพี่รูฟส์ไปเซ็นใบหย่าให้น้ำค้างแบบไม่ตุกติกที่ต้องพูดแบบนี้ก็เพราะเธอให้คนส่งเอกสารการจดทะเบียนหย่ามาให้แล้วแต่สิ่งที่เธอได้รู้คือเขาฉีกมันทิ้งแถมยังอาละวาดเสียจนคนที่หยาดตะวันส่งมานั้นเผ่นแน่บกลับไปแทบไม่ทัน

"งั้นไม่ต้องยกโทษให้ก็ได้ เพราะพี่ไม่หย่าเขาเลือกอย่างไม่ลังเล

หยาดตะวันบอกตัวเองว่าเกลียดสายตาแบบนี้เป็นที่สุด ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะมองสบตาเขาแล้วรีบหลบด้วยหวั่นไหวจนไม่อาจสู้สายตาวาววับฉายชัดทั้งความชื่นชม ดูแพรวพราวและแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของในเวลาเดียวกัน แต่ตอนนี้สิ่งที่หยาดตะวันทำคือมองสบตาเขาอย่างเย็นชาและว่างเปล่า ภาวนาอย่าให้เขาเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ไปกว่าที่เธอแสดงออกนี้เลย

นี่รูฟส์ยังต้องการอะไรอีกคะ ต้องการอะไรกันแน่ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าพ่อของน้ำค้างไม่ได้เป็นคนผิดก็ควรจะยุติความแค้นบ้าบอนั่นแล้วไปหย่าให้น้ำค้างเสียทีเธอถามเสียงขุ่นอย่างไม่เข้าใจในความต้องการของคนตรงหน้า รักเขาข้างเดียว หนำซ้ำเขายังมาหลอกให้รักเพราะความแค้นนี่มันเจ็บปวดดีเหมือนกัน หยาดตะวันบอกตัวเองก่อนจะสะบัดหน้าพรืดเมื่ออีก่ายเริ่มส่งสายตาเว้าวอนและขอลุแก่โทษมาที่เธออีกครั้ง

ก็ไม่ได้แค้นแล้ว

แล้วไงคะ ไม่ได้แค้นแล้วยังต้องการอะไรจากน้ำค้างอีก ทุกอย่างมันเป็นอย่างนี้แล้วเราก็ควรจะเลิกแล้วต่อกันแล้วไม่ต้องกลัวว่าน้ำค้างจะไปตามแก้แค้นหรือตามเอาคืนเพราะน้ำค้างไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น

พี่รู้

เขาตอบสั้นๆ อย่างไม่รู้สึกรู้สาแถมยังเดินต้อนเธอมาจนถึงประตูแล้วเปิดมันออกก่อนจะกันร่างเธอเอาไว้แล้วพยักพเยิดให้พี่เกศออกไปข้างนอก

ผมขอคุยกันน้ำค้างสองคน...แบบส่วนตัว

ไม่ได้ค่ะ พ่อเลี้ยงสั่งให้ดิฉันคอยตามคุณน้ำค้างทุกฝีก้าวเกศรินตอบเสียงหนักแน่น เจ้านายสาวยิ้มกว้างอย่างใจมา

แม้แต่เวลาเข้าห้องน้ำ?เจ้าของห้องถามกวนๆ

นั่นก็อีกเรื่องค่ะ...คุณน้ำค้างคะ นี่จะเที่ยงครึ่งแล้วเดี๋ยวคุณเต้จะรอแย่นะคะตอบแล้วก็หันไปเตือนหยาดตะวันเพราะเธอนัดทานมื้อเที่ยงก่อนจะไปดูของต่อกับเตชัสซึ่งช่วงนี้กำลังเร่งทำคะแนนอย่างยิ่งยวด

ยิ้มน้อยๆ ของคีรูฟส์หุบฉับแทบจะทันที

จะหย่ากับพี่ไปแต่งงานใหม่รึไงคิดถึงใจแทบขาดแต่เขาก็ยังไม่วายถามรวนๆ เมื่อได้ยินชื่อของเตชัส ความหึงหวงแล่นปี๊ดขึ้นมาแบบฉับพลัน

พี่รูฟส์นี่ถนัดพูดจาเลอะเทอะจังเลยนะคะเธอก็ด่าเขาได้แค่นี้อีกตามเคยถึงจะเคืองแสนเคือง

น้ำค้างก็ถนัด...เรื่องทำให้พี่หึงเขายอกย้อนทั้งที่ออกจะขุ่นมัวในอารมณ์อยู่ไม่น้อย

อย่ามาพูดจาแบบนี้นะ น้ำค้างไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับพี่รูฟส์แล้วนะคะ...สะบัดเสียงใส่เขาโน้มตัวไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลจากมือของเกศรินนี่ค่ะ เซ็นให้น้ำค้างได้แล้ว

ไม่เซ็นเขายักไหล่จ้องตาเธอเขม็ง

ต้องเซ็น

ตอนไปจดทะเบียนพี่ได้บังคับน้ำค้างรึเปล่าชายหนุ่มเริ่มขุดคุ้ยเรื่องเก่าๆ ขึ้นมาถาม อีกฝ่ายเม้มปากตวัดสายตาใส่เขาอย่างที่ทำบ่อยๆ เวลาโกรธหรือไม่ชอบใจ

ก็ไม่ได้บังคับหยาดตะวันตอบเสียงกระแทกนิดๆ

นั่นไง ตอนจดทะเบียนพี่ก็ไม่ได้บังคับน้ำค้าง...ถ้าอย่างนั้นตอนหย่าน้ำค้างก็ไม่มีสิทธิ์มาบังคับพี่เหมือนกัน

โดนไม้นี้เข้าหยาดตะวันก็ถึงกับหน้าชาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ แล้วเสียงโทรศัพท์เธอก็ดังขึ้นขัดจังหวะ คีรูฟส์หรี่ตามองทันที

ค่ะพี่เต้...เธอเดินหลบมาอีกมุม คนร้ายกาจกลับเดินตามมาติดๆ จนต้องหันไปตวัดสายตาขุ่นเสียวใส่น้ำค้างมาธุระค่ะ อีกหน่อยก็จะออกไปแล้ว เจอกันที่ร้าน...นะคะ ก็มีพี่เกศกับคนของพ่ออีกคนค่ะ

จะไปกินข้าวกับกิ๊กใหม่เหรอ...งั้นเรื่องหย่าก็พับไว้ก่อนนะ วันหลังค่อยมาคุยกันใหม่คนเจ้าเล่ห์ถามแทรกขึ้นชนิดที่ทำเอาหญิงสาวอ้าปากหวอไม่คิดว่าเขาจะกล้าเสียมารยาทถึงเพียงนี้

ทนไม่ไหวเข้าหยาดตะวันก็ใช้มือข้างที่ไม่ได้ถือโทรศัพท์เงื้อกระเป๋าขึ้นทำท่าจะฟาด แต่ก็เพียงแค่ขู่ เธอกล้าฟาดเขาจริงๆ เสียที่ไหน ถึงจะโกรธจะเกลียดแค่ไหนหยาดตะวันก็ทำร้ายเขาไม่ลงหรอก ขนาดตอนที่อัชวินบอกว่าจะตัดสายเบรกรถเขาเธอยังต้องขอร้องอ้อนวอนไม่ให้ทำจนคอแทบระบม

 

*****

 

เขาไม่ยอมหย่าให้น้ำค้างค่ะหยาดตะวันบอกด้วยท่าทางที่เหมือนเด็กฟ้องพี่ชายทันทีที่มาถึงที่นัดหมายซึ่งเป็นร้านอาหารไทยคลาสสิก

เตชัสทำเสียงในลำคอคล้ายหงุดหงิดไม่ชอบใจก่อนจะยื่นเมนูให้เธอสั่งอาหาร ยังไม่ตอบว่ากระไร

น้ำค้างไม่อยากไปเจอเขาอีกแล้วพูดไม่ทันขาดคำคนที่เธอไม่อยากเจอก็เดินผลักประตูเขามาในร้านชนิดที่ว่าตามเธอมาติดๆ

หยาดตะวันขบริมฝีปากด้านในจนส่งผลให้ใบหน้าดูงอง้ำขึ้นเล็กน้อย

พี่ว่าแบบนี้คงต้องให้คุณอาเป็นคนจัดการแล้วละครับ...หรือไม่น้ำค้างก็ต้องยอมให้พี่ไปคุยแทนเตชัสยังไม่เห็นลูกค้ารายล่าสุดของร้านเพราะเขานั่งหันหลังให้ประตู

คนสารเลว จิตใจเขาทำด้วยอะไรก็ไม่รู้นะคะพี่เต้หยาดตะวันพูดไปอีกทางเมื่อเห็น เขา นั่งลงที่โต๊ะซึ่งเก้าอี้แบบทึบนั้นอยู่ห่างจากตัวที่เตชัสนั่งไม่ถึงสองเมตร

เขานั่งหันหลังให้เธอ แถมยังเอี้ยวหน้ากลับมายักคิ้วกวนๆ ให้อีกด้วย

หยาดตะวันเลือกสั่งอาหารสี่อย่างและของหวานตบท้ายสำหรับของเธอและของเตชัสก่อนจะยื่นเมนูคืนให้บริกรแล้วถามเขาว่า

พี่เต้จะสั่งอะไรเพิ่มอีกรึเปล่าคะ

ไม่แล้วฮะ

รับเป็นเซ็ตหรือสั่งแยกดีคะ

เสียงบริกรคนเดิมเลื่อนไปถามอีกโต๊ะซึ่งหยาดตะวันอดมองไม่ได้ แล้วก็เป็นความโชคร้ายของเธอที่เขาหันมาอีกครั้งพอดีก่อนจะใช้นิ้วโป้งชี้มาด้านหลังซึ่งตอนนี้มาเพียงโต๊ะของเธอ

เอาเหมือนโต๊ะนั้นเลยครับ ผมอยากทานเหมือนที่ภรรยาผม...

เขายังสั่งไม่จบหยาดตะวันก็ผุดลุกขึ้นท่าทางเอาเรื่องทันที

นี่พูดให้มันดีๆ นะคะเธอร้องบริภาษข้ามโต๊ะ เตชัสหันขวับมองตามอย่างไม่รีรอ

หนุ่มร่างเล็กในชุดยูนิฟอร์มของทางร้านยืนกระพริบตาปริบๆ เมื่อเห็นว่าสงครามข้ามโต๊ะกำลังจะเริ่มขึ้น

ครับ...ผมพูดอะไรผิดครับ ก็ผมเห็นว่าคุณสั่งเมนูเดียวกับที่ภรรยาผมชอบทำให้ทานบ่อยๆ พอดีวันนี้เธอไม่มาด้วยแล้วผมก็ขี้เกียจจะสั่งยาวๆ เลยขอสั่งตามคุณก็เท่านั้นเขาตอบซะหยาดตะวันแทบหน้าหงาย

คนเสียหน้ามองซ้ายมองขวา เห็นสายตาหลายๆ คู่มองมาเป็นจุดเดียวก็ยิ่ง เลือดขึ้นหน้า ทั้งโกรธทั้งอาย

ก็คุณ...เขาจงใจป่วนเธอให้เธอเสียหน้าชัดๆ เลย หยาดตะวันคิดอย่างเจ็บใจจนพูดไม่ออก

จะให้พี่คุยเรื่องหย่าเลยมั้ยครับเตชัสถามพอได้ยินกันสองคน

ไม่ได้นะคะ แค่นี้น้ำค้างก็ขายหน้าคนในร้านจะแย่อยู่แล้วพูดไปตาเธอก็มองแผ่นหลังกำยำที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลเข้ม นึกอยากจะปาขวดพริกไทยขนาดเหมาะมือใส่ให้หายแค้นใจนัก ยิ่งเห็นเขานั่งเคาะนิ้วกับขอบโต๊ะท่าทางสำเริงสำราญใจก็ยิ่งทวีความขุ่นเคืองมากขึ้น

ถ้าเดาไม่ผิดและไม่เป็นการคิดเข้าข้างตัวเองจนเกินไป หญิงสาวคิดว่าเขาคงใช้ใครสักคนสะกดรอยตามเธอมาตั้งแต่หน้าบริษัท เพราะตอนที่เธอออกมาจากห้องเขาไม่มีวี่แววว่าเขาจะตามเธอออกมาติดๆ เลยแม้แต่น้อย

อาหารทยอยลำเลียงมาเสิร์ฟ หยาดตะวันรีบทานเอาๆ ทั้งที่รู้สึกว่ารสชาติมันผืดคอชอบกล แต่เธออยากอิ่มและไปจากที่นี่เร็วๆ มันยากเหลือเกินที่จะบังคับสายตาไม่ให้หมั่นมองไปทางเขาซึ่งนั่งตรงข้ามกันกับเธอโดยมีเตชัสกั้นอยู่

พอเตชัสเรียกเช็คบิล เขาก็ส่งสัญญาณเรียกอีกเหมือนกัน และก่อนที่จะออกจากร้านเธอก็มาหยุดยืนที่หน้าโต๊ะของเขาก่อนจะเชิดหน้าพูดแบบไม่ยอมสบตา

ถ้าพี่รูฟส์ไม่ยอมหย่า...น้ำค้างจะฟ้อง

ตามสบาย ถ้าคิดว่าจะชนะก็เอาเขาท้าทาย

ชนะแน่ อย่าลืมนะคะว่าพี่รูฟส์ให้ผู้หญิงอื่นมาอาละวาดที่บ้านน้ำค้าง แล้วก็หลอกน้ำค้างไปจดทะเบียนทั้งๆ ที่ไม่ได้รักไม่ได้จริงใจกับน้ำค้างเธอขู่แบบเด็กๆ แล้วก็เห็นเขากระตุกมุมปากคล้ายจะยิ้มขัน

ศาลได้หัวท้องแข็งกันพอดี

แต่มันเป็นเรื่องจริงหญิงสาวยังเถียงต่อ เตชัสยืนคุมเชิงอยู่ไม่ห่างและไม่แคร์สายตาวาววับของคีรูฟส์ที่มองเขาอย่างไม่เป็นมิตร

เรื่องจริงที่ไหนกัน น้ำค้างรู้ได้ยังไงว่าพี่ไม่ได้รักชายหนุ่มถือโอกาสพูดความในใจแต่อีกฝ่ายกลับทำเสียงหึในลำคออย่างเยาะๆ

ไม่ต้องมาเล่นแง่ แล้วก็เลิกตามก่อกวนน้ำค้างได้แล้ว อย่ามาคิดแค้นอะไรต่อกันอีกเลยนะคะ ปล่อยน้ำค้างไปตามทางของน้ำค้างเถอะ ชีวิตของน้ำค้างเจอเรื่องร้ายๆ มามากเกินพอแล้วคราวนี้เปลี่ยนเป็นขอร้องแทนที่จะข่มขู่ตามแบบของเธอ

จะไปแต่งงานใหม่แล้วเหรอ ถึงได้มายืนทวงใบหย่ากับพี่ต่อหน้าคนอื่นแบบนี้เขาชม้ายตาไปมองเตชัส

นั่นมันเรื่องของน้ำค้าง แล้วพี่เต้ก็ไม่ใช่คนอื่น

งั้นจะหย่าหรือหรือไม่หย่ามันก็เป็นเรื่องของพี่เหมือนกันเขาย้อนด้วยสีหน้าที่เริ่มบึ้งตึงกว่าตอนแรก

ถ้าอย่างนั้นก็รู้เอาไว้ด้วยว่าน้ำค้างไม่มีวันยอมแพ้ แล้วอีกอย่าง...ต่อให้พี่รูฟส์ไม่หย่าให้ก็ไม่ได้หมายความว่าน้ำค้างจะแต่งงานกับใครไม่ได้หรอกนะคะ ถ้าคิดจะเอาชนะด้วยวิธีนี้ก็เตรียมตัวผิดหวังได้เลย

พี่ไม่เคยคิดจะเอาชนะ ที่ทำทุกอย่างนี่ก็ไม่ได้จะเอาชนะ แล้วถ้าน้ำค้างแต่งงานกับคนอื่น...กฎหมายก็ไม่รับรองอยู่ดี

น้ำค้างไม่แคร์หรอกค่ะ กฎหมายไม่รับรองแต่สังคมรับรู้ ดีกว่าโดนคนสารเลวมันหลอกไปจดทะเบียนให้กฎหมายรับรู้แต่สังคมไม่ได้รับทราบ...น้ำค้างอยากเจอพี่รูฟส์ที่อำเภอมากกว่าเจอที่ศาลนะคะ

พูดจบก็เดินตัวปลิวออกไปทันที ทิ้งให้คนกำลังจะถูกฟ้องหย่าด้วยข้อหาบ้าๆ บอๆ ถึงกับนั่งจังงังอยู่กับที่เป็นนาที

 

*****

 

 

สิ่งปลูกสร้างที่กำลังเป็นรูปเป็นร่างขึ้นตรงหน้าทำให้หยาดตะวันเผลอยิ้มออกมาด้วยความชื่นชม แล้วก็มีอันต้องหุบลงเมื่อนึกขึ้นได้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง เป็นคนจัดการให้มันออกมาในรูปนี้

นี่คงเป็นสิ่งที่สุดท้ายเธอกับเขาจะต้องข้องเกี่ยวมีภาระผูกพันต่อกันถ้าจะลืมเรื่องหย่าไปอีกหนึ่ง เมื่อตึกหลังนี้ก่อสร้างแล้วเสร็จและเขายอมหย่าให้เธอ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็จะกลายเป็นเพียงฝันร้ายเท่านั้น ฝันร้ายที่หอบเอาความสาวและหัวใจของเธอไปทั้งดวง...ตอนเดินออกมาจากร้านอาหารเธอเห็นรถของเขายังมีรอยบุบและสีถลอกทั้งที่ความจริงแล้วเขาจะเปลี่ยนใช้คันอื่นไปก่อนก็ได้ แต่ก็ช่างเถอะ ไม่เกี่ยวกับหยาดตะวันอยู่แล้วนี่

พี่ว่าดูจากเนื้อที่แล้วน่าจะทำอย่างอื่นได้อีกเยอะเลยนะครับเตชัสเดินมาจากมุมถนนอีกด้านหนึ่งบอกขึ้นเมื่อประเมินจากเนื้อที่ของตัวอาคารแล้วเห็นว่ามันน่าจะใช้ประโยชน์ได้มากกว่าร้านเสื้อผ้าและเครื่องประดับ

น้ำค้างก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันค่ะความจริงแล้วไม่ใช่เธอหรอกที่คิดน่ะ มันเป็นความคิดของใครบางคนที่เคยแนะไว้เมื่อหลายเดือนก่อนต่างหาก

หยาดตะวันคิดถึงเขาอีกแล้วสินะ ทั้งๆ ที่เพิ่งจะมีเรื่องหันไปไม่ถึงสองชั่วโมงแท้ๆ

อืม ทำอะไรดีน๊าชายหนุ่มทำท่าคิดครุ่นคิด

น้ำค้างคุยกับแม่ว่าจะเปิดเป็นร้านเบเกอรี่ด้วยค่ะ ชั้นสามก็จะทำเป็นที่พักแล้วก็อาจจะขายคอนโดทิ้งไปเลย

แต่แค่ชั้นแรกนี่ก็น่าจะเป็นได้ทั้งช้อปแล้วก็ร้านขนมแล้วนะ ชั้นสองทั้งชั้นนี่พี่ว่าน้ำค้างน่าจะ...เขามองขึ้นไปบนชั้นสองกรุกระจกใสด้านหน้าแล้วทำเป็นโชว์รูมขายพวกอุปกรณ์ตกแต่งบ้านพวกสไตล์วินเทจออกแนวคันทรี่ดีมั้ย พอเทรนพวกนี้มันเอาท์เมื่อไหร่ก็เปลี่ยนตามได้ แต่ยังเป็นพวกของตกแต่งบ้านอยู่เหมือนเดิม

อืม...ถ้าอย่างนั้นลูกค้ารายแรกที่จะประเดิมก็คงต้องเป็นคิรินฟอร์เรสรีสอร์ทแล้วล่ะค่ะหญิงสาวตอบก่อนจะหัวเราะคิกคัก ทำเอาคนเสนอแนะพลอยหัวเราะตามไปด้วย

ทั้งคู่ไม่รู้หรอกว่าภาพที่เห็นมันทำเอาคนที่แอบซุ่มดูอยู่ห่างๆ ทั้งๆ ที่ในไชต์งานก็มีแต่คนของเขาทั้งนั้นถึงกับหัวใจกระตุกและนัยน์ตากร้าวขึ้นมาทันที

 




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

487 ความคิดเห็น

  1. #430 จิรารัตน์ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 22:20
    ก็สะใจเหมือนกันแต่สงสารด้วย เพราะว่าโดนใส่ข้อมูลผิดๆ มาตลอด
    #430
    0
  2. #396 fsn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 00:20
    นึกว่าเฮียจะเศร้าหง๋อย ที่ไหนได้เฮียยังวีนได้ดีไม่มีตก เท่เหมือนกันนะคะ เก็บรถไว้เตือนใจ
    #396
    0
  3. #394 นัควัต (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 22:25
    เชอะ สมน้ำหน้าพี่รูฟส์
    #394
    0
  4. #392 Iread (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 20:57
    คีรูฟส์ได้เจ็บซะบ้าง
    #392
    0
  5. #391 apop (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 18:58
    สมวันที่รอคอยมาถึงแล้ว
    #391
    0
  6. #390 I'm not a girl (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 17:45
    สมน้ำหน้าอิตาพี่รูฟส์
    #390
    0
  7. #387 ViVi (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 17:05
    ขอบคุณค่ะ รออ่านอยู่น้า
    #387
    0
  8. #386 amil (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 14:08
    ไม่หย่าแต่มีสามีใหม่ได้ คนแบบนี้ก็ต้องเล่นแบบนี้ล่ะ ผู้หญิงอีกคนรู้เรื่องหมดแล้วมาหลอกอีกคน ก็ย้อนศรสิให้ผู้หญิงของเขานั่นแหละจัดการตัวเขาเอง ส่วนเราก็รอผลชัยชนะ
    #386
    0
  9. #385 mukneakib (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 12:40
    สมนำ้หน้าอีพี่รูฟ แกจะง้อเค้ายังไงเนี่ย
    #385
    0
  10. #384 MU @ Club (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 09:58






    Iอ้คีรูฟส์

    กระอักเลือดตายๆ ไปนะแก ชิ้ว ชิ้ว..





     
    #384
    0
  11. #383 NooMayMay (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 09:45
    พระเอกของเราด้านได้ใจจริงๆ 5555
    #383
    0
  12. #382 น้าฝน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 06:34
    รอต่ะค่ะ
    #382
    0
  13. #381 Iread (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 01:13
    รออ่านต่อนะคะ
    #381
    0
  14. #380 jolo (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 00:01
    บอกได้คำเดียวว่า สะใจคร่าาาา
    #380
    0
  15. #378 AnGeLaz (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มีนาคม 2556 / 20:44
    อยากอ่านต่อ่ะ
    #378
    0
  16. #376 kkk000 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มีนาคม 2556 / 20:12
    สะใจที่ได้เห็นพระเอกเจ็บปวดบ้าง 
    #376
    0