วันรักคืนร้อน

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 9 ชายหนุ่มคนสวน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 346
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    13 ส.ค. 55

            เมื่อเดินเข้าไปใกล้ตัวบ้านมากขึ้น แสงสว่างจากดวงอาทิตย์เวลาเที่ยงวันที่สาดส่องลงมายังพื้นที่โล่งตรงกลางลานหน้าบ้านทำให้ความมืดรกครึ้มซึ่งถูกปกคลุมด้วยต้นไผ่สูงใหญ่ตรงแนวขอบกั้นรั้วแลดูสว่างไสวขึ้นทันตา ภาพเบื้องหน้าที่ปรากฏแก่สายตาของอรุสา ทำให้หญิงสาวถึงกับชะงักนิ่งงันไปดวงตากลมโตเบิกโพลงด้วยความประหลาดใจยิ่งนัก เมื่อพบกับทัศนียภาพอันงดงามของทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังบ้านพักซึ่งมีทิวเขาสูงชันตั้งตระหง่านเป็นฉากหลังอีกที

 

ผืนน้ำกว้างใหญ่ส่องประกายระยิบระยับสะท้อนกับแสงเจิดจ้าของดวงตะวันคล้ายดั่งอัญมณีเม็ดงามซึ่งได้รับการเจียระไนมาอย่างดี หญิงสาวรู้สึกตื่นตาตื่นใจยิ่งนักกับภาพเบื้องหน้าราวกับว่าเธอได้ก้าวข้ามมาสู่อีกโลกหนึ่งที่สวยงามตระการตาไม่ต่างไปจากภาพวาดโดยฝีมือจิตรกรเอกชื่อดังก้องโลกเลยแม้แต่น้อย

 

“มาพบใครหรือครับ”

 

อรุสาคงจะยังเผลอดื่มด่ำอยู่กับภาพความงดงามเบื้องหน้าต่อไปอีกนาน หากไม่มีเสียงของใครคนหนึ่งร้องทักมาจากทางด้านข้าง หญิงสาวหลุดจากภวังค์พร้อมกับหันขวับไปมองตามเสียงนั้นอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตมองคนที่จู่ๆ ก็โผล่ออกมาจากหลังบ้านด้วยสายตาพินิจพิจารณาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะพบว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นชายหนุ่มวัยฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ผิวสีเข้มอย่างคนกร้านแดดโผล่พ้นออกมาจากชุดเสื้อและกางเกงขายาวสีน้ำเงินซีดๆ มีผ้าขาวม้าสีมอซอผูกคาดตรงเอวอีกผืน บนศีรษะสวมไว้ด้วยหมวกฟางปีกกว้างแต่ไม่อาจปิดบังใบหน้าที่แลดูถมึงทึงและสกปรกมอมแมมราวกับเพิ่งไปคลุกฝุ่นมามิได้ เศษดินเศษหญ้าที่ติดอยู่ตามเสื้อผ้าและเนื้อตัวเต็มไปหมด ทำให้อรุสาเข้าใจว่าคนตรงหน้านี้คือคนสวนของที่นี่อย่างไม่ต้องสงสัย

 

“คุณคงเป็นคนสวนของที่นี่สินะ ช่วยไปบอกเจ้าของโฮมสเตย์นี่ให้ทีสิว่าแขกที่จองห้องพักไว้มาถึงแล้ว”

 

ประโยคของอรุสา ทำให้ชายหนุ่มที่ถูกเข้าใจว่าเป็นคนสวนได้แต่ยืนงงมองสาวชาวกรุงตรงหน้าเขาอย่างแปลกใจไม่น้อย ใบหน้าคมเข้มที่มีหนวดเคราหร็อมแหร็มรอบริมฝีปากและใต้คางก้มลงมองหญิงสาวที่สูงเพียงแค่ศีรษะเลยบ่าเขาขึ้นมานิดหน่อยเท่านั้น รูปร่างผอมเพรียวบาง ทว่า แลดูสมส่วนไม่ได้เก้งก้างจนเกินไปนัก ผิวกายที่ขาวนวลเนียนราวกับคนที่ไม่เคยต้องแสงแดด เรือนผมสีน้ำตาลประกายทองถูกม้วนขึ้นเป็นมวยสูงตรงกลางกระหม่อม รับกับใบหน้าขาวใสที่แต่งแต้มไว้ด้วยเครื่องสำอางโทนสีชมพูอ่อน เข้ากับชุดเสื้อยืดแขนกุดสีขาวลายโลโก้แปลกตาตรงกลางอก กางเกงขาสั้นสีบานเย็น และรองเท้าสานส้นเตารีดสีขาวได้เป็นอย่างดี มีเพียงสายตาเหยียดๆ ที่มองมาทางตนกับท่าทางยืนกอดอกเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อยอย่างคนมั่นใจในตัวเองสูงเท่านั้นที่แลดูจะขัดหูขัดตาชายหนุ่มอยู่บ้างสักหน่อย

 

“นี่ มัวยืนงงอยู่ทำไมล่ะ บอกแล้วไงว่าฉันเป็นหลานของคุณเกื้อกูล คนที่ติดต่อจองห้องพักโฮมสเตย์ของที่นี่ไว้เมื่อวานน่ะ คุณช่วยไปเรียกเจ้าของมาพบฉันทีสิ”

 

            เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มคนสวนตรงหน้าไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหนซ้ำยังเอาแต่จ้องมองมาที่ตนด้วยสีหน้าท่าทางฉงนราวกับไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด อรุสาจึงกล่าวซ้ำอีกครั้งพลางขยับตัวถอยห่างออกมาเล็กน้อยด้วยความรู้สึกหวั่นเกรงกับสายตาที่มองมายังเธออย่างไม่ละสายตานั้น

 

            คล้ายว่าคนถูกเรียกจะตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองไปชั่วขณะ จนนายเปี๊ยกคนขับรถต้องสะกิดเรียกและถามซ้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มที่ร่างกายสูงใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่นยังคงยืนจังก้ามองหน้าหลานสาวของผู้เป็นเจ้านายอย่างไม่วางตา กระทั่งฝ่ายนั้นเริ่มรู้สึกตัวพลางเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

 

            “อ้อ ผมคงเรียกมาให้ไม่ได้หรอกครับ เพราะเขาไปเยี่ยมญาติที่ต่างจังหวัดกว่าจะกลับก็คงอีกสองสามวันน่ะ” 

 

            สำเนียงแบบคนทางใต้ที่แปร่งหูแต่พอจะฟังรู้เรื่องของชายผิวเข้มที่บอกว่าเจ้าของบ้านพักไม่ได้อยู่ที่นี่ ทำเอาอรุสาถึงกับบ่นพึมพำเบาๆ พลางถามไปถึงลูกชายเจ้าของที่อาของเธอบอกว่าเขาเป็นคนดูแลที่นี่

 

            “อ้าวอะไรกัน ไม่อยู่หรอกเหรอเนี่ย จริงสิ แล้วคุณธมกร ลูกชายเจ้าของบ้านล่ะ ไม่อยู่เหมือนกันเหรอ”

 

            เมื่อได้ฟังคำถามจากหญิงสาวตรงหน้า ก็ทำเอาคนถูกถามมีสีหน้าประหลาดใจไม่น้อย เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบคำถามของอรุสาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มและมีร่องรอยความขบขันเจืออยู่ในดวงตาคมจางๆ แต่หมวกฟางปีกกว้างที่ชายหนุ่มสวมอยู่ทำให้หญิงสาวไม่ทันเห็นความผิดปกติบางอย่างในแววตาคู่นั้น

 

            “อ้อ คนนั้นก็ไม่อยู่เหมือนกันครับ แต่คุณกรสั่งไว้ว่าถ้ามีแขกที่จองห้องมาจากกรุงเทพฯ แล้ว ให้ผมพาไปที่ห้องพักได้เลย เราจะไปกันเลยไหมครับ”

 

            “ก็ดีค่ะ ห้องพักอยู่ที่ไหนล่ะต้องนั่งรถไปอีกไกลหรือเปล่า”

 

            คำตอบที่ได้รับทำให้อรุสาพยักหน้ารับหงึกหงักอย่างเข้าใจ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างอดสงสัยไม่ได้ เพราะนอกจากบ้านหลังเก่าๆ ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าแล้ว เธอยังไม่เห็นว่าจะมีที่พักในสไตล์รีสอร์ตตั้งอยู่ตรงไหนอีกเลยในบริเวณนั้น

 

            “ไม่ไกลหรอกครับ อยู่แค่ด้านหลังนี่เองเดินเลาะริมตลิ่งไปหน่อยเดียวก็ถึง แล้วคุณสองคนจะเอากระเป๋าไปด้วยเลยไหม หรือจะไปดูที่พักก่อน”

 

            ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินนำไปทางด้านหลังบ้านซึ่งเป็นที่พักอาศัยของครอบครัวเจ้าของโฮมสเตย์แห่งนี้ พลางชี้มือไปยังบ้านหลังเล็กๆ ที่ตั้งเรียงรายกันอยู่ริมสันเขื่อนราวสี่ถึงห้าหลัง ถัดไปจากบริเวณที่ยืนอยู่ราวห้าสิบเมตรได้ ก่อนจะหันมาถามแขกผู้มาเยือนทั้งสอง

 

            “เอ่อ พี่เขาไม่ได้พักด้วยกันหรอกแค่ขับรถมาส่งเฉยๆ เพราะเดี๋ยวจะต้องตีรถกลับไปรับคุณอาของฉันที่กรุงเทพฯ อีกรอบน่ะ พี่เปี๊ยกคะช่วยเอากระเป๋าลงมาให้สาทีนะ ยกไปเลยทีเดียวดีกว่าจะได้ไม่ต้องเดินกลับไปกลับมาหลายรอบ เดี๋ยวพี่เปี๊ยกต้องรีบกลับไปรับอาเกื้อด้วยนี่นา”

 

            อรุสารีบปฏิเสธแก้ความเข้าใจผิด พลางหันไปสั่งคนขับรถให้นำข้าวของและสัมภาระของเธอมาวางไว้ตรงนี้เลย นายเปี๊ยกรับคำอย่างแข็งขันแล้วหันหลังเดินกลับไปยังรถตู้ที่จอดอยู่หน้าทางเข้าทันที

 

            “ถ้างั้นผมจะเข้าไปหยิบกุญแจบ้านพักให้ รออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ”

 

            ชายหนุ่มผิวเข้มกล่าวก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังบ้านหลังใหญ่ ปล่อยให้แขกผู้มาเยือนได้ยืนชมนกชมไม้และทัศนียภาพอันงดงามโดยรอบแต่เพียงลำพัง เพียงไม่นานเขาก็กลับออกมาอีกครั้งพร้อมด้วยพวงกุญแจขนาดย่อมซึ่งมีลูกกุญแจราวสี่ถึงห้าดอกในมือ แต่กลับพบว่าคนขับรถชายและรถตู้คันใหญ่ได้อันตรธานไปจากตรงนั้นเสียแล้ว เหลือเพียงหญิงสาวรูปงามกับกองสัมภาระที่วางเกลื่อนอยู่บนพื้นหญ้าสีเขียวขจีใกล้ๆ กัน ทำเอาหนุ่มคนสวนก็ถึงกับเบิกตาโพลง พร้อมกับเอ่ยถามอย่างอดข้องใจไม่ได้เมื่อเห็นบรรดากระเป๋าเดินทางแบบล้อลากขนาดใหญ่สองใบและกระเป๋าเดินทางใบย่อมอีกสามใบซึ่งเธอยืนยันว่าเป็นเจ้าของพวกมันทั้งหมดคนเดียว

 

โปรดติดตามตอนต่อไปเร็วๆ นี้ค่ะ >>>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

79 ความคิดเห็น

  1. #64 จิรารัตน์ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 22:27
    จุดใต้ตำตอแน่เลย
    #64
    0
  2. #48 วนัน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 15:51
    มาคอยคะ
    #48
    0
  3. #21 tungkn4841 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 02:11
    คุณสา .... เข้าใจผิดเสียแล้ว
    รอไรเตอร์มา up ต่อ
    #21
    0
  4. #20 jeabkiss (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2555 / 18:30
    สาเปลี่ยนอาชีพให้คุณกรเป็นคนสวนซะแล้ว
    #20
    0