วันรักคืนร้อน

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 13 ฟ้าฝน(ไม่)เป็นใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    26 ส.ค. 55

ตอนที่ 13

 

อรุสากรีดร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ พยายามเปิดประตูด้วยมือสั่นระริก แต่ดูเหมือนว่ากลอนที่เธอลงเอาไว้อย่างแน่นหนาจะเป็นอุปสรรคอย่างยิ่ง

 

เสียงหวีดร้องที่ดังลั่นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ทำให้คนที่กำลังมุ่งหน้าจะเดินกลับไปยังบ้านพักของตนถึงกับชะงักเท้าพลางหันกลับไปมองยังทางที่เพิ่งจากมา ก็ได้ยินเสียงร้องโวยวายของหญิงสาวดังลอดออกมาไม่หยุด ชายหนุ่มจึงรีบวิ่งกลับไปทางบ้านพักของสาวชาวกรุงทันที

 

“เกิดอะไรขึ้น...”

 

ธมกรเปิดประตูเข้าไปภายในอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตะโกนถามด้วยความเป็นห่วง แต่ยังไม่ทันจบประโยคดี เจ้าของเสียงกรี๊ดดังสนั่นลั่นทุ่งก็วิ่งพรวดพราดออกมาจากห้องน้ำอย่างไม่คิดชีวิต เธอวิ่งตรงมาหลบข้างหลังชายหนุ่มทันทีด้วยอาการตัวสั่นงันงก พร้อมกับหลับตาปี๋พลางชี้มือไปยังจุดเกิดเหตุ

 

“ตัวอะไรก็ไม่รู้อยู่ในห้องน้ำน่ะ ไล่มันไปทีสิ ฉันกลัว”

 

ท่าทางตื่นกลัวของอีกฝ่าย ทำให้ชายหนุ่มแปลกใจไม่น้อย เขาจึงรีบเดินเข้าไปดูที่ห้องน้ำพลางมองไปรอบๆ ก็พบตัวปัญหา มันคือสัตว์เลื้อยคลานตัวเขื่องสีเขียวเข้มมีลายจุดส้มกระจายไปทั่วผิวหนังที่กำลังเกาะแน่นอยู่กับเสาด้านหนึ่ง และยังคงส่งเสียงร้องดังขึ้นมาอีก ธมกรเห็นดังนั้นจึงค่อยโล่งใจว่าไม่ใช่สัตว์ร้ายหรือสัตว์มีพิษอันตรายอย่างที่คิดจึงหันมากล่าวกับหญิงสาวที่ใช้ร่างสูงใหญ่ของเขาต่างโล่กำบังกายแถมยังเกาะชายเสื้อของเขาแน่นไม่ยอมปล่อยเช่นเดียวกัน

 

“แค่ตุ๊กแกเองนี่ครับ ร้องซะลั่นอย่างกับว่าเจอสัตว์ประหลาดจากต่างดาวบุกโลกเชียว”

 

“จะจิ้งจกหรือตุ๊กแกอะไรก็ช่างเถอะน่า ฉันไม่ชอบมันทั้งหมดนั่นล่ะ รีบไล่มันไปเร็วๆ ซะทีสิ”

 

อรุสาเขย่งเท้ายื่นหน้ามองข้ามไหล่ชายหนุ่มไปทางห้องน้ำแวบหนึ่ง พร้อมกับออกคำสั่งทันที ทำเอาคนได้รับคำสั่งถึงกับถอนหายใจยาว ก่อนจะเขยิบก้าวเท้าเข้าไปใกล้พลางโบกมือไล่สิ่งมีชีวิตที่น่ารังเกียจนั้นออกไปจากห้องน้ำ แต่ดูเหมือนความพยายามจะไร้ผล เพราะนอกจากไม่ยอมหนีไปแล้วมันกลับมุดเข้าไปในช่องเล็กๆ ที่เป็นรอยแยกของไม้แทน และส่งเสียงขู่คำรามออกมาไม่หยุด ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของหญิงสาวร่างเล็กที่ดังขึ้นมาเป็นระยะเช่นเดียวกัน

 

“คุณผู้หญิงครับ ขอร้องล่ะ เลิกกรี๊ดเสียทีได้ไหม หูผมจะแตกแล้วเนี่ย ให้ตายเหอะ ตุ๊กแกมันยังกลัวเสียงคุณจนหนีไปแอบแล้วนั่นเห็นไหม”

 

“ก็ฉันไม่ชอบนี่ เป็นความผิดของนายนั่นแหละที่ให้ฉันมาพักในบ้านโกโรโกโสแบบนี้ นายก็ต้องรับผิดชอบสิ ไม่งั้นก็หาห้องใหม่ให้ฉันอยู่แทน เอาแบบที่ไม่มีตุ๊กแกด้วยนะ”

 

เมื่อถูกตำหนิกลับมา อรุสาก็ได้แต่ยืนเชิดหน้ากอดอกบ่งบอกถึงความไม่พอใจเป็นอันมาก พลางถือสิทธิ์ของความคิดที่ว่าลูกค้าคือพระเจ้า กล่าวโทษอีกฝ่ายและไม่วายออกคำสั่งเสียงเข้มอีกเช่นเคย

 

“ผมบอกแล้วไงครับว่าเหลือแค่บ้านนี้หลังเดียวที่ว่าง นอกนั้นมีแขกเข้าพักเต็มหมดแล้ว จะมีก็เหลือแค่เรือนใหญ่บ้านผมนั่นละ ถ้าคุณไม่พอใจอยากกลับไปก็เชิญครับ ผมจะคืนเงินให้ทุกบาททุกสตางค์ไม่มีตกหล่นเลย”

 

ธมกรเองก็ชักเริ่มฉุนหมือนกันกับความรั้นและแสนเอาแต่ใจของลูกค้าสาว พลางกล่าวประชดประชันกลับไปอย่างท้าทาย ทั้งที่รู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีทางไปจากที่นี่ได้อยู่แล้ว อีกอย่างท้องฟ้าก็เต็มไปด้วยเมฆหมอกหนาครึ้มราวกับว่าพายุลูกใหญ่กำลังพัดใกล้เข้ามาทางนี้  แม้แต่คนในพื้นที่ซึ่งคุ้นเคยกับเส้นทางดีแล้วก็คงไม่มีใครกล้าเสี่ยงเอารถขับออกไปเป็นแน่

 

“นายนี่มัน...ฮึ้ย! ก็ได้ๆ ระหว่างนี้ฉันจะไปพักที่บ้านนายก่อนแล้วกัน รอแป๊บนะฉันจะไปเก็บของ”

 

อรุสาได้แต่ทำท่าเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างหงุดหงิดที่ทำอะไรไม่ได้ ครั้นจะพักที่บ้านหลังนี้ต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะมีตัวอะไรโผล่มาให้เธอตกใจเล่นอีก สู้ไปอยู่ที่บ้านของชายหนุ่มเจ้าของรีสอร์ตโฮมสเตย์ดีกว่า อย่างน้อยก็ยังมีแม่บ้านสูงวัยกับหญิงวัยรุ่นชาวพม่าที่ดูท่าทางจะพออาศัยไหว้วานได้ง่ายกว่า พลางหันกลับไปหมายจะไปหยิบสัมภาระของตนเพื่อขนย้ายกลับไปที่เรือนหลังใหญ่อีกครั้ง แต่ก็ถูกมือใหญ่รั้งข้อมือเล็กเอาไว้ก่อน

 

“นี่คุณ ไม่เห็นเหรอว่าข้างนอกนั่นฟ้าครึ้มขนาดไหน ถ้ายังมัวแต่ห่วงข้าวของนัก ก็เชิญอยู่ร่วมบ้านกับตุ๊กแกไปเถอะ ผมขอตัวก่อนล่ะ”

 

“เดี๋ยวสิ นายจะทิ้งฉันไว้ที่นี่แบบนี้ไม่ได้นะ เสื้อผ้าข้าวของฉันจะทำยังไงล่ะ โธ่เอ๊ย...ตุ๊กแกบ้า ทำไมแกต้องเข้ามาอยู่ในบ้านฉันด้วยเนี่ย นายจะรีบไปไหน รอฉันด้วยสิ”

 

ร่างสูงไม่พูดเปล่า ซ้ำยังเดินดุ่มๆ ออกจากบ้านพักไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้อรุสายืนหันรีหันขวางมองตามแผ่นหลังกว้างค่อยๆ ห่างออกไปอย่างลังเลใจ กระทั่งได้ยินเสียงร้องของ

สัตว์เลื้อยคลานเจ้าปัญหาดังแว่วมาอีกครั้งนั่นละ เธอจึงรีบฉวยคว้ากระเป๋าสะพายแล้ววิ่งตามชายหนุ่มไปทันทีโดยไม่รีรอ

 

เพียงแค่ก้าวเท้าออกจากบ้านพักมาไม่ทันไร ฝนเจ้ากรรมก็เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาราวกับฟ้ารั่ว กว่าทั้งคู่จะฝ่าพายุฝนมาถึงเรือนใหญ่ได้ ร่างของสองหนุ่มสาวก็เปียกม่อล่อกมะแล่กไปหมด ชายหนุ่มรีบเปิดประตูบ้านพักเข้าไปภายในพร้อมกับหันมาเรียกให้หญิงสาวตามเขาเข้ามาด้วยกัน

 

“เข้ามาในบ้านก่อนสิคุณ....ป้าเจียมครับ ขอผ้าเช็ดตัวให้ลูกค้าหน่อยครับ”

 

เจ้าของบ้านหนุ่มร้องถามหาแม่บ้านผู้ดูแลที่พักของตนเมื่อเปิดประตูเข้ามาภายใน แต่กลับพบว่าภายในนั้นมืดสนิทและเงียบงันไร้เสียงตอบกลับราวกับว่าไม่มีใครอยู่สักคน เขาจึงเดินไปกดเปิดสวิตช์ทีละดวง

 

“ป้าเจียมครับ เหมียว หายไปไหนกันหมดเนี่ย หรือว่ากลับบ้านไปแล้ว นี่ก็เพิ่งจะห้าโมงกว่าเท่านั้นเอง พอลุงกับป้าไม่อยู่ทีไร ก็เป็นแบบนี้ทุกทีสิน่า”

 

ธมกรหัวเสียเล็กน้อยเมื่อพบว่าคนดูแลบ้านของตนไม่อยู่ เขาบ่นกับตัวเองเบาๆ แต่ประโยคนั้นกลับทำให้หญิงสาวที่กำลังเดินตามเข้ามาในบ้านถึงกับชะงัก เธอทำหน้าตกใจเป็นอันมากก่อนจะโพล่งออกมาเสียงดัง

 

“นายว่าไงนะ! คุณป้าแม่บ้านกับเด็กคนนั้นกลับไปแล้ว แปลว่าบ้านนี้เหลือแค่ฉันกับนายสองคนเท่านั้นน่ะเหรอ”

 

“ก็คงงั้นมั้ง”

 

ชายหนุ่มหันกลับมาตอบคำถามของอีกฝ่าย พลางยักไหล่น้อยๆ อย่างไม่ทันได้คิดอะไร พลันสายตาคมบังเอิญไปสะดุดเข้ากับร่างที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝนของอรุสา หยดน้ำที่ไหลรินลงมาจากเรือนผมลอนยาวสีน้ำตาลทองทำให้เสื้อยืดสีขาวตัวบางที่เธอสวมอยู่เปียกลู่แนบไปกับผิวจนมองเห็นสัดส่วนเรือนร่างได้อย่างชัดเจน ภาพของอรุสาในเวลานี้ดูเซ็กซี่ยิ่งกว่าพรีเซ็นเตอร์โฆษณาก๊อกน้ำยี่ห้อดังเสียอีก ทำเอาธมกรถึงกับเผลอมองจ้องหญิงสาวอย่างลืมตัวไปชั่วขณะ

 

โปรดติดตามตอนต่อไปเร็วๆ นี้ค่ะ >>>

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

79 ความคิดเห็น

  1. #68 จิรารัตน์ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 22:54
    ตุ๊กแกเป็นเหตุ
    #68
    0
  2. #31 tungkn4841 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2555 / 19:38
    ชายหญิงอยู่ด้วยกันในสภาพเปียกปอน แล้วจะเกิดอะไรขึ้น  ????



    รอไรเตอร์มา up ต่อ
    #31
    0
  3. #29 jeabkiss (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2555 / 19:28
    ตุ๊กแกนั่นเอง
    #29
    0
  4. #28 nefertari (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2555 / 07:59
    จ้องไปแบบนั้นระวังถูกตบเน้อ
    #28
    0