{ KRISYEOL } M A N I A C ♕

ตอนที่ 6 : MANIAC 'A troublemaker'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 354
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 พ.ค. 56





MANIAC

 

 

 

 

         

 

     

        

 




 

            ตัวปัญหา...

            ใครๆก็บอกว่าเสี่ยวลู่หานนั้นน่ะเป็นตัวปัญหา ชอบขัดแข้งขัดขาคนอื่นเขาไปเสียทั่ว  ป่วนเรื่องของชาวบ้านเค้าไม่หยุดหย่อน ทำตัวราวกับว่าเป็นพ่อพระยินดียื่นมือเข้าไปช่วยทุกคนที่เดือดร้อน แต่ถึงแม้ว่าจะทำตัวได้น่าหมั่นไส้แค่ไหนก็ไม่เคยมีใครคิดที่จะกำจัดเสี่ยวลู่หานเลยสักที หรือบางทีก็อาจจะเป็นเพราะว่ากลุ่มเพื่อนของลู่หานด้วยนั่นแหละที่เป็นตัวกันชนอย่างดีทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งกบพวกเค้านัก

            จางอี้ชิง คิมมินซอก และฮวังจื้อเทา

            "อี้ชิง ช่วงนี้แกได้เจอจื้อเทาบ้างหรือเปล่า"ถามหารุ่นน้องคนสนิทที่เมื่อวานโทรมาขอคำปรึกษา ไม่บ่อยนักหรอกที่จื้อเทาจะมาขอร้องให้เค้าช่วยเหลือ รู้ดีว่าจื้อเทาน่ะอยากจะออกจากกลุ่มของพวกเค้าจะตายชัก

            "ช่วงนี้ฉันเห็นอยู่แต่กับพวกแพคฮยอน"

            "หือ แพคฮยอนเพื่อนสนิทน้องชานยอลน่ะเหรอ ไปสนิทกันได้ไงวะ"มินซอกหันมาร่วมบทสนทนาทันที ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าจื้อเทาไปสนิทกับเด็กที่ไม่มีอะไรเลยแบบนั้น ถ้าเป็นเด็กที่ชื่อชานยอลหรือคยองซูก็ว่าไปอย่าง แบบนั้นน่ะมีอะไรให้น่าสนใจกว่าเยอะ

            "เห็นว่าเคยสอนพิเศษให้จื้อเทา"อี้ชิงตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก ใครจะไปสนิทอะไรกับใครยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับเค้าอยู่แล้ว ขอเพียงแต่ไม่เข้ามาทำให้ชีวิตของพวกเค้าวุ่นวายก็พอ

            "เมื่อวานมันโทรมาขอให้ฉันช่วยว่ะ"

            "พูดเป็นเล่น..."มินซอกปาป็อปคอร์นใส่หัวลู่หานแล้วหัวเราะเยาะใส่ มันต้องอำกันแน่ๆที่มาพูดแบบนี้ อย่างจื้อเทาน่ะนะที่จะมาขอความช่วยเหลือจากลู่หานคนที่ตนแสนขยาดนั้นน่ะ

            "มันพูดจริง..."อี้ชิงช่วยยืนยัน

            "จื้อเทาเนี่ยนะ!"

            "เออ"

            "ให้จื้อเทามันมาบอกรักฉันยังจะดูน่าเชื่อถือกว่าไปขอความช่วยเหลือจากแกอีก"มินซอกพูดติดตลก ถึงอี้ชิงจะยืนยันแต่ก็ยังไม่ปักใจที่จะเชื่ออยู่ดี บอกว่าจื้อเทามาขอร้องให้ลู่หานช่วยก็เหมือนบอกไดโนเสาร์ยังไม่สูญพันธ์นั่นแหละ

            "ถ้ามันไม่ใช่เรื่องจริงก็ดีน่ะสิ"ลู่หานพูดพร้อมกับเดินออกไปที่ระเบียง เหม่อมองภาพออกไปเบื้องหน้า เค้าเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นเหมือนกันถึงทำให้จื้อเทาคนนั้นจะโทรมาขอความช่วยเหลือเค้าได้ และเค้าเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจื้อเทาจะเป็นตัวต้นเรื่อง

            ยื่นมือเข้าไปช่วยจนได้เรื่องสินะ...

            "แล้วแกจะช่วยมันมั้ย"อี้ชิงถาม หากเป็นเค้าก็คงจะช่วยทันทีโดยไม่มีข้อแม้ เพราะถึงแม้จื้อเทาจะไม่ได้ทำตัวดีต่อพวกเค้าเสียเท่าไหร่ แต่ยังไงจื้อเทาก็ถือเป็นน้องของพวกเค้าอยู่ดี จะให้ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก็คงจะไม่ไหว แต่นี่ก็ต้องขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของลู่หาน เพราะคนที่จื้อเทาขอความช่วยเหลือเป็นลู่หาน ไม่ใช่อี้ชิง

            "ฉันอยากรู้ว่ามันไปเสือกเรื่องใครเข้าจนถึงต้องมาขอความช่วยเหลือจากแกมากกว่าว่ะ"

            "ทำไม กลัวเป็นพี่แจจุงของแกรึไง"

            "ถ้าเป็นพี่แจจุงก็ดีดิ่ ฉันจะได้คุยให้ได้ ไม่ต้องลำบากถึงลู่หานมัน"ถ้าเป็นคิมแจจุงอย่างที่อี้ชิงว่าก็คงไม่มีปัญหาอะไร เพราะยังไงนั่นก็พี่ชายของคิมมินซอก แล้วอีกอย่างช่วงนี้ดูเหมือนว่าลู่หานก็กำลังถูกจับตามองอยู่ด้วยเหมือนกัน หากจะต้องเข้าไปพัวพันกับพวกตัวปัญหาแล้วก็คงจะลำบากใช่เล่น

            "ใครก็ได้ที่ไม่ใช่เควิน..."

 
          

 

 



 

M A N I A C

 

 

 

 

 

 

 

                "ครับ ผมถึงแล้วครับแม่ แล้วจะโทรหาอีกทีนะครับ"ชานยอลวางสายก่อนจะค่อยๆขนของเข้าไปในบ้านพักที่แม่ของตนเป็นเจ้าของ เค้าเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจู่ๆทางบ้านจะสั่งให้เค้าหยุดเรียนแล้วให้ออกมาเที่ยวคนเดียวในที่ที่ไกลแสนไกลขนาดนี้

            บ้านชั้นเดียวในชนบทติดกับลำธาร

            ชานยอลลากสัมภาระเข้ามาไว้ในตัวบ้านก่อนจะเดินสำรวจไปรอบๆ ภายในไม่มีของอะไรมากมายและก็ไม่ได้มีฝุ่นจับอย่างที่เค้าคิดนัก แถมเครื่องใช้ไฟฟ้าที่พอจะมีก็คงเป็นหลอดไฟสี่ดวงเท่านั้นเสียกระมัง งั้นเวลาทำอาหารเค้าก็คงต้องใช้ฝืนสินะ...

            "น่ากลัวกว่าเก่าอีก"บ่นขึ้นในขณะที่นั่งอยู่ตรงระเบียงหน้าบ้าน ก็จริงที่ว่าอยู่ตรงนั้นมันทำให้เค้ารู้สึกอึดอัดราวกับว่าถูกโลกทั้งใบเกลียด แต่ให้มาอยู่ตัวคนเดียวแบบนี้มองไปทางไหนก็ไม่มีใครมันก็แย่ไม่ต่างกันเลยไม่ใช่หรือไง 

            ที่ฝั่งตรงข้ามของลำธารมีบ้านหลังเล็กอยู่อีกหนึ่งหลัง พืชผักสวนครัวที่เจริญงอกงามอยู่รอบๆตัวบ้านแบบนั้นคงจะมีคนอาศัยอยู่เป็นแน่ เอาหน่า คิดเสียว่าอย่างน้อยตอนนี้ก็มีคนอยู่เป็นเพื่อนแม้ไม่รู้ว่าเป็นใครก็แล้วกัน ตอนนี้เขาควรจะเข้าไปจัดของและทำความสะอาดภายในตัวบ้านเสียมากกว่ามานั่งคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้ เพราะยังไงเค้าก็ต้องอยู่ที่นี่อีกหลายวัน

            พอตกดึกชานยอลก็โทรกลับไปรายงานทางบ้านอีกครั้งเพื่อไม่ให้พ่อกับแม่เป็นห่วงก่อนจะได้รับข่าวดีว่าหากจะทานอะไรก็ให้ไปทานที่บ้านฝั่งตรงข้าม ไม่ต้องไปเข้าป่าหรือตกปลาเพื่อหาอาหารมาทำกินเอง แถมลูกชายบ้านนั้นก็ยังอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขาเสียด้วย คงจะดีไม่ใช่น้อยหากเด็กคนนั้นจะยินดีที่จะเป็นเพื่อนกันกับเขา

            "สวัสดีครับ"ชานยอลทำตามอย่างที่แม่ตนบอก เขาเดินข้ามสะพานมาหยั่งบ้านฝั่งตรงข้ามก่อนจะลองตะโกนเรียกคนในบ้านดู รอเพียงไม่กี่นาทีประตูบ้านก็เปิดออก ชายผิวเข้มรูปล่างดีขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าเค้า

            "นายคงเป็นลูกของคุณนายปาร์ค"

            "ครับ ผมปาร์คชานยอล"ชานยอลผงกหัวรับก่อนจะยิ้มกว้าง ผู้ชายตรงหน้าคงเป็นลูกเจ้าของบ้านอย่างที่แม่เค้าบอก

            "ฉันคิมจงอิน นายเรียกฉันว่าจงอินก็ได้"จงอินยิ้มกลับ นั่นทำให้ชานยอลรู้สึกโล่งใจ อย่างน้อยผู้ชายคนนี้ก็คงจะมีมนุษย์สัมพันธ์ดี"เข้ามาก่อนสิ"จงอินเอ่ยพร้อมเบี่ยงตัวให้ชานยอลได้เข้ามาด้านใน ก่อนจะเดินนำเข้าไปในห้องครัว

            "พ่อแม่ฉันไม่อยู่อาหารก็เลยยังไม่เสร็จ แต่ความผิดก็ไม่ใช่ของฉันทั้งหมด เพราะนายมาเช้าเกินไป"

            "ผมกะจะมาช่วย"

            "นายทำเป็นหรือยังไง"

            "ผมทำเป็นแต่คงจะไม่เก่งเท่าคุณ"ชานยอลว่าก่อนจะเดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาสวม ที่เขาบอกว่าไม่เก่งเท่าจงอินนั้นไม่ใช่คำยินยอ แต่เป็นเพราะท่าทางที่ดูทะมัดทะแมงนั่นต่างหากที่ทำให้เค้าเอ่ยออกมา และก็จริงอย่างที่เค้าคิด จงอินเก่งเสียจนเค้าทำได้เพียงแค่เป็นลูกมือคอยหยิบนู่นยื่นนี่ให้เท่านั้น ไม่นานอาหารก็เสร็จ

            "คุณเก่งจริงๆด้วย"

            "ฉันต้องเก่ง เพราะส่วนมากฉันอยู่ตัวคนเดียว จะให้ทำอะไรเงอะงะๆรอแต่พ่อแม่มาทำให้ก็ไม่ไหวหรอก"

            "ผมไม่ได้รอให้พ่อแม่คอยทำให้นะ แต่คุณกันท่าผมตลอดเลยต่างหากผมเลยไม่ได้โชว์ฝีมือ"

            "ประสาท ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรนายเลยสักคำ ร้อนตัวไปได้ แล้วนายก็เลิกเรียกฉันว่าคุณแทนตัวว่าผมได้แล้ว ฟังแล้วมันรู้สึกจั๊กกะจี้หูพิลึก"จงอินว่าก่อนจะยกอาหารทั้งหมดออกไป ชานยอลเองก็ได้แต่เดินตามออกไปอย่างสงสัยไม่ได้ถามอะไรจนกระทั่งเดินออกมาเจอโต๊ะอาหารที่อยู่ติดกับสวนดอกไม้ด้านหลัง

            "ผมคิดว่าจะเป็นกุหลาบ"

            "สวนดอกไม้ต้องเป็นแต่สวนกุหลาบหรือยังไงกัน"จงอินพูดขึ้นอย่างขัดใจ ใครต่อใครก็มักที่จะปลูกสวนดอกไม้ของตนให้เป็นดอกกุหลาบ มันอาจจะสวยอย่างที่ใครต่อใครว่า แต่สำหรับเค้ามันดูน่าเบื่อเกินไป เพราะอะไรที่ใครต่อใครก็มีน่ะ ไม่เห็นว่ามันจะพิเศษเสียตรงไหน

            ตลอดมื้ออาหารชานยอลและจงอินต่างก็พูดคุยกันไม่หยุด น่าแปลกที่ทั้งสองเพิ่งจะเจอกันแต่กลับสนิทกันได้เร็วขนาดนี้ เหมือนกับโลกนี้กลับมามีสีสันอีกครั้งหนึ่ง ชานยอลรู้สึกสบายใจที่ได้อยู่กับจงอิน ถึงแม้จงอินจะเป็นคนที่ออกแนวพูดจากวนๆชอบขัดคออยู่บ้างแต่ก็เพราะอย่างนั้นนั่นแหละที่ทำให้ชานยอลหัวเราะได้อีกครั้ง รู้ตัวอีกทีก็พระอาทิตย์ก็แทบจะตกดินเสียแล้ว

            "ขอบ..."

            "ไม่ ไม่ต้องขอบคุณฉัน"จงอินพูดดักคอ และก่อนที่ชานยอลจะได้พูดอะไรต่อจงอินก็โบกมือไล่พร้อมปิดประตูหนีทันที ชานยอลถอยหลังออกมาจากประตูด้วยความงุนงงแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก บางทีจงอินอาจจะไม่คุ้นชิน แต่ว่า...

            "ขอบคุณครับจงอิน"

           
          

 

 

 


 

 

M A N I A C

 


 

 

 

 

 

 

                ทันทีที่จื้อเทามาถึงคยองซูก็ซักถามจื้อเทาไม่หยุดเกี่ยวกับแพคฮยอน ตอนแรกจื้อเทาคิดวาคยองซูคงจะคิดมากเกินไปจนสติแตก แต่พอเค้าลองโทรกลับไปทางบ้านของแพคฮยอนแล้วกลับได้รับคำตอบว่าแพคฮยอนยังไม่ได้กลับเข้าบ้านมาตั้งแต่เมื่อคืนวาน

            "ติดต่อไม่ได้ทั้งแพคฮยอนและชานยอลเลย"

            "พี่แพคฮยอนมีเพื่อนสนิทคนอื่นอยู่อีกมั้ยครับ หรือไม่ก็ที่ที่มีแนวโน้มว่าจะไปมากที่สุด"จื้อเทาถาม อาจจะดูน่าเกลียดที่ตอนนี้ในหัวของเค้าไม่ค่อยที่จะคิดถึงชานยอลนัก แต่ก็ต้องยมรับว่าตอนนี้เค้าสนใจแต่แพคฮยอนมากกว่าอะไรทั้งหมด พี่ชายคนนี้ของเค้าหายไปไหนกัน...

            "พี่ถามจุนมยอนแล้ว มันบอกยังไม่ได้เจอแพคฮยอนเลยทั้งวัน แล้วอีกอย่างพี่แน่ใจว่าคนอย่างแพคฮยอนมันไม่เที่ยวกลางคืน"

            "แล้วจะหายไปไหนได้กัน"

            คำถามที่จื้อเทาถามมาคยองซูนั้นก็ตอบไม่ได้ เค้าเองก็คิดไม่ออกว่าแพคฮยอนจะหายไปไหน ชานยอลเองก็อีกคน จู่ๆมาหยุดเรียนเอาเสียดื้อๆ ไม่อยากจะคิดมากว่าบางทีสองคนนี้อาจจะหายไปด้วยกัน แต่มันก็อดคิดไม่ได้จริงๆ เพราะแพคฮยอนนั้นก็มีท่าทีจะเข้าไปขอโทษชานยอลอยู่ตลอดเวลาแบบนั้น บางทีอาจจะอาศัยช่วงจังหวะที่ไม่มีเค้าและจื้อเทาอยู่แอบไปหาชานยอลก็ได้

            พอคิดได้อย่างนั้นทั้งสองก็พากันตรงดิ่งไปที่บ้านปาร์คทันที หวังว่าสิ่งที่พวกเค้าคาดเดาจะถูก ภาวนาเหลือเกินว่าให้แพคฮยอนอยู่ที่นี่หรือไม่ก็ขอรับสายโทรศัพท์จากบ้านพยอนว่าแพคฮยอนนั้นกลับบ้านแล้ว

            "แพคฮยอนไม่ได้มาที่นี่เลยจ้ะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าจ๊ะ"

            "เอ่อ ผมคิดว่าแพคฮยอนจะมาขอโทษชานยอลที่ช่วงนี้เค้าแอบไปทำงานพิเศษแล้วไม่ยอมบอกน่ะครับ ขอบคุณมากนะครับ"คยองซูตอบพร้อมก้มหัวขอบคุณก่อนจะรีบดึงแขนจื้อเทาให้เดินตามออกมาทันที ทันทีที่เดินออกมาไกลพอสมควรจื้อเทาก็สะบัดแขนคยองซูออกอย่างไม่พอใจ

            "ทำงานพิเศษอะไรกัน?"

            "พี่รู้ว่าเราเป็นห่วงแพคฮยอนนะ แต่นายจะบ้าไปบอกผู้ใหญ่หรือไงว่าเราไม่คุยกับชานยอล แล้วนั่นก็แม่ของชานยอลด้วย คิดบ้างสิเทา มีสติหน่อย"

            "พี่นั่นแหละสติดีหรือเปล่า เพื่อนตัวเองหายไปทั้งคนยังทำเป็นใจเย็นอยู่ได้!"

            "พี่ไม่ได้ใจเย็น ช่วยใช้สมองของนายคิดเสียด้วยว่าที่ผ่านมาฉันใจเย็นตรง!"คยองซูตะคอกกลับ เค้าเองก็ไม่อยากที่จะขึ้นเสียงใส่จื้อเทานักหรอก แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้จื้อเทาก็จะโวยวายไม่หยุดและสุดท้ายเค้าและจื้อเทาก็จะแตกคอกันในที่สุดและนั่นมันจะทำให้เรื่องที่เป็นอยู่มันยิ่งยากขึ้นไปอีก

            "พี่รู้ว่าเราเป็นห่วงแพคฮยอนนะเทา แต่พี่อยากให้นายใช้สมองมากกว่าอารมณ์ ปกตินายใจเย็นกว่านี้นี่"

            "...."

            "พี่ไม่ได้ใจเย็นหรือไม่สนใจอะไรเพื่อนนะเทา พี่เองก็ร้อนรนไม่ต่างไปจากนายหรอก แต่พี่ก็ไม่คิดว่าการที่เราโวยวายแบบนี้มันจะทำให้เรารู้ว่าทั้งแพคฮยอนและชานยอลหายไปไหน"

            "...."

            "ตอนนี้พี่อยากให้เราใจเย็น สงบสติอารมณ์แล้วช่วยพี่คิดว่าทั้งสองคนนั้นหายไปไหน"คยองซูจับไหล่จื้อเทาแน่นก่อนจะสบตาคมอย่างจริงจัง ในตอนนี้จื้อเทาสงบลงแล้ว สิ่งที่ต้องทำคือให้จื้อเทาได้สติเสียก่อนถึงแม้ว่ามันจะยากมากก็ตามแต่

            "งั้นพี่ก็ช่วยผมภาวนาให้พี่แพคฮยอนปลอดภัยก็แล้วกัน"

            "...."

            "เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพี่แพคฮยอนขึ้นมา..."จื้อเทาดึงมือทั้งสองของคยองซูออกก่อนจะก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูคนตัวเล็กเบาๆ

            "ผมต้องไม่ให้อภัยทั้งพี่และตัวผมเองแน่ๆ"

          

 

 

 


 

 

 

M A N I A C

 

 

 

 

 


 

 

            "แกกับไอ้เด็กนั่นเป็นอะไรกัน?"ผมหันไปถามพยอนแพคฮยอนที่นอนสลบอยู่บนพื้น แต่ก็ใช่ว่าผมจะใจร้ายถึงขนาดที่ไม่รักษาแผลมันหรอกนะ แต่มันดันโชคร้ายไปหน่อยที่ต้องมาหูหนวกตลอดชีวิตแบบนั้น แต่ก็อย่างว่า....

            ใครจะไปสนกัน?

            เป็นไปตามที่ผมคาด ฮวังจื้อเทาจะเสียสติกับการที่พยอนแพคฮยอนหายไป แต่ไอ้เด็กที่ชื่อคยองซูมันดันฉลาดพอที่จะทำให้จื้อเทามันสงบสติอารมณ์ได้ก่อนที่ไอ้เด็กบ้านั่นมันจะทะเล่อทะล่าเข้าไปเล่าความจริงให้กับแม่ของชานยอลฟัง อา... น่าเสียดายจริงๆ ผมคิดว่าถ้าทุกคนรู้เรื่องทั้งหมดแล้วก็กะจะฆ่าปิดปากทั้งหมดเสียหน่อย

            แต่ไม่เป็นไร แค่นี้มันก็เกินพอแล้วล่ะ

            พนันได้เลยว่ากับการที่ทั้งสองไม่มีพยอนแพคฮยอนมันจะต้องแย่มากแน่ๆ ฮวังจื้อเทาคงไม่ใส่ใจเรื่องของชานยอลแล้วเสียด้วยซ้ำ มันคงจะมัวแต่คิดหาวิธีตามหาแพคฮยอนจนไม่สนใจใคร และถ้าเมื่อไหร่ที่ไอ้ตัวปัญหาลู่หานนั่นมันยื่นมือเข้ามามันก็จะต้องขอให้ช่วยเรื่องแพคฮยอนก่อนชานยอลแน่ๆ

            และเมื่อถึงเวลานั้น มันก็จะช่วยชานยอลไม่ได้อีกเลย...

             "ชานยอล... ฉันน่ะ รักนายที่สุดเลยนะ"ผมยกยิ้มให้กับภาพเหมือนของปาร์คชานยอลที่ผมวาดขึ้นเอง ถ้าชานยอลรู้ว่าผมทำเพื่อเค้าขนาดนี้ เค้าจะต้องดีใจมากแน่ๆ เค้าจะต้องมีความสุขที่ผมรักเค้ามากขนาดนี้แน่ๆ

            "อึก..."

            กึก

            ผมหยุดชะงักทันทีที่ได้ยินเสียงแปลกปลอม หันไปมองทางพยอนแพคฮยอนก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ

            "จ เจ็บ... เจ็บ"

            ที่แท้... ก็เสียงของของเล่นที่ได้มาเมื่อเช้านี้นี่เอง

            "ว่าไง"ผมเดินตรงไปที่ร่างของหญิงสาวที่ถูกมัดตรึงอยู่กับผนังห้อง มันคงจะพูดได้ไม่ถนัดนักเพราะใบมีดที่ฝังตัวอยู่รอบใบหน้าและริมฝีปาก ผมโน้มหน้าเข้าไปหาหล่อนใกล้ๆเพื่อที่จะได้ฟังเสียงหัวใจของหล่อนชัดๆ

            ตึกตึก ตึกตึก

            "ช่างงดงามจริงๆ..."ผมขยับตัวออกมาเล็กน้อยก่อนจะชื่นชมร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยแผลจากการถูกกรรไกรตัดจนเหวอะหวะ บางส่วนของร่างกายมันกำลังถูกผมเหยียบ อา นั่นมันกำลังจ้องผมอยู่งั้นเหรอ?

            พรวด

            เลือดสีแดงเข้มเปรอะเปื้อนเข้าที่ใบหน้าของผม ต้องยอมรับว่านังนี่มันใจเด็ดถึงขนาดที่ยอมปากฉีกเพื่อจะได้พ่นเลือดโสโครกนี่ใส่ผม จะตอบแทนให้อย่างสาสมเลย...

            "ไม่เคยเจอคนใจกล้าอย่างเธอมานานแล้วล่ะ จะตอบแทนเสียหน่อยก็แล้วกัน"ผมเช็ดคราบเลือดออกจากหน้า เดินถอยออกมาก่อนจะเดินไปเปิดลิ้นชักที่โต๊ะวาดรูป ความจริงมันควรจะถูกเก็บแยกเอาไว้อีกที่หนึ่ง แต่ก็ช่างมันเถอะ ผมหยิบพวกมันออกมาใส่ถาดก่อนจะเดินนกลับไปหาหล่อน

            "เมื่อก่อน ฉันเคยอยากจะเป็นหมอเลยชอบซื้อพวกเครื่องมือผ่าตัดมาเก็บไว้ แต่บางทีก็หาอะไรมาลองผ่าเล่นอยู่เหมือนกัน"ผมพูดพร้อมสวมถุงมือ นานแล้วเหมือนกันที่ผมไม่ได้จับของพวกนี้ กี่ปีแล้วกันนะ... อา... อาจจะเมื่อสามปี่ก่อน ครั้งสุดท้ายคงเป็นตอนที่ลองผ่าเครื่องในสุนัข

            " RICHARDS EASTMAN FORCEP นี่คือที่ถ่างแผล"ผมหยิบขึ้นมาตรงหน้าก่อนจะมองไปรอบๆร่างกายของหล่อนเพื่อหาดูว่าตรงไหนดีที่ผมควรค่าแก่การที่จะผ่า"อา... ปอดของเธอดูสุขภาพดีนะ"

            ครืด

            กึกกึก กึกกึก

            มันคงจะเจ็บไม่น้อยเลยสินะหล่อนถึงดิ้นไม่หยุดอย่างนั้น  ก็ผมไม่ได้ซื้อยาชามาเก็บไว้นี่นา เสียใจด้วยก็แล้วกัน

            "BONE RONGEUR FORCEPS กรรไกรขบกระดูก"ผมหยิบมันขึ้นมาก่อนที่จะเริ่มขบไปตามกระดูกซี่โครงของหล่อน เสียงกระดูกที่หักนั้นทำผมรู้สึกดีเป็นบ้า ราวกับการให้จังหวะในการเล่นดนตรียังไงอย่างงั้น ผมวางกรรไกรลงทันทีที่เริ่มเห็นว่าหล่อนเจ็บจนแทบจะขาดใจ

            ไม่ให้ตายก่อนหรอกน่า

            "SURGICAL เบอร์11"ผมหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา อา... ผมจะต้องระวังมากๆเพราะถ้าหากไม่แล้วล่ะก็ผลงานชิ้นนี้จะต้องเละแน่ๆ ผมค่อยกรีดแผ่นเยื่อหุ้มปอดชั้นนอกที่ติดกันอยู่กับช่วงทรวงอก พอผ่ามันเป็นแนวยาวลงมาของเหลวที่เป็นตัวกันเสียดสีระหว่างเยื่อหุ้มชั้นในและชั้นนอกก็ไหลออกมาผสมปนเปกับเลือดสีแดงเข้ม

            "อาจจะเจ็บหน่อยนะครับ อ๋อ ไม่สิ"ผมหยุดชะงักก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปยิ้มให้หล่อน

            "มันจะเจ็บมากๆเลยล่ะ"ก่อนที่จะกลับมาก้มหน้าก้มตาบรรจงกรีดเยื่อหุ้มปอดชั้นในที่ติดกันอยู่กับปอด ภายในของมันเป็นอย่างที่ผมคิด คล้ายกันกับปะการังสีเลือดที่แสนจะงดงาม อืม แต่สำหรับคนอื่นมันก็คงจะเป็นแค่ฟองน้ำสีแดงเท่านั้น

            และเป็นเพราะว่าปอดของเธอนั้นเป็นสีแดงเลือดสวยงามผมเลยค่อยๆใช้ SURGICAL15 กรีดและค่อยๆดึงมันออกมา ไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าหล่อนตายไปตั้งแต่ตอนไหน อาจจะตายไปตั้งแต่ที่ผมลงมีดครั้งที่สองล่ะมั้ง สิ่งที่ผมสนใจคือปอดที่อยู่ในมองของผมต่างหาก ผมวางมันลงกับกล่องเก็บความเย็นก่อนจะหันมาใช้มีดผ่าตัดชำแหละร่างของหล่อนต่อ

          แต่หางตาของผมกลับเหลือบไปเห็นร่างของใครบางคนที่กำลังแอบมองอยู่....

            "นี่น่ะ มันสวยใช่มั้ยล่ะ"

            "...."

            "ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะแพคฮยอน"

 

 

 

 

M A N I A C

 

 

 

 

 

 

 

 

"เพราะเดี๋ยวมันก็ถึงตาของแก"

507 ความคิดเห็น

  1. #481 1235 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 01:07
    มันน่ากลัวอ่ะ มัน!@#$%%$# เม้นไม่ออก รู้แต่ตตอนนี้ตัวเองใจเต้นแรงเพราะความกลัว มันหลอนมันน่ากลัวไปหมด ทุกๆตัวอักษรมันทำให้เราลุ้นว่าคำต่อไปมันคืออะไร มันจะน่ากลัวไหม มันจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวละครแล้วมันจะ'รุนแรง'รึป่าว ขอโทษที่ตัวเองโลกสวย แต่ก็ไม่ได้สวยพอที่จะรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้ เพราะคนแบบคริสเราเชื่อว่ามีอยู่จริงในสังคมและเราทุกคนสามราถเป็นชานยอลและเพื่อนๆได้โดยไม่รู้ตัว พูดเลยว่าอ่านแล้วกลัวจับจิต และก็ยังอยากอ่านต่อ (แม่งจิตกว่าคริสอีก) ซึคุณก็สะท้อนออกมาได้ดีและคุณเขียนได้โอเคแล้วค่ะ ถ้าทำให้เรารู้สึกได้ขนาดนนี้นี่คือโอเคมากแล้วค่ะ ปกติไม่ได้อ่านฟิคแนวนี้สักเท่าไหร่เป็นเรื่องแรกเลย อ่านมาจนถึงตอนนี้ก็ประทับใจแบบหลอนๆนะคะ ยังไงก็เป็นกำลังใจให้ สู้ๆนะคะ^^
    #481
    0
  2. #471 ZerNerd'w Nate (@pknsleep) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 20:27
    เฮียทำอะไรแบคอ่ะ ;_; โถ่เดี๊ยวแร่เนื้อเลย หวงนะ... :) ทำได้แค่แล่เนื้อเองหรอเฮีย อยากให้สับละเอียดบ้าง -3- ควักลูกตาก็ดีนะ 555555 แต่ห้ามทำกับเด็กดาวเด็ดขาดดดดดดด
    #471
    0
  3. #459 Jris (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 22:01
    หือออออออ อิพี่คริสสส อีโรคจิตตตต คือกลายเป็นที่ไร้ความรู้สึกและเลือดเย็นแบบไม่คิดถึงชีวิตคนอื่นมาก ตอนที่ชำแหละผญ.นี่ไม่อยากคิดเลยว่ามันจะเป็นอย่างไง พี่แกผ่าตรงโน้น คีดตรงนี้เหมือนไม่มีอัไรเกิดขึ้น ชีวิตของคนอื่นคือสิ่งของและของเล่นชิ้นหนึงเท่านั้นเอง แล้วตอนที่หันไปหาแบคฮยอนที่มองอยู่แล้วพูดว่าเดี๋ยวก็ถึงตาของแกนี่แบบ... ณ จุดๆนั้นถ้าเป็นแบคฮยอนคงชิ่งกัดลิ้นฆ่าตัวตายก่อน พี่คริสแกโหดเกินไป..... ㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #459
    0
  4. #411 wanirpc (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 22:00
    อร๊างงงงงงงงง!!!!!พี่คริสแกมันไม่ใช่คนไม่ใช่มนุษย์แล้ว

    เลือดเย็นสุดๆสงสัยจะอยากเป็นหมอมากเลยใช่มั้ยเนี่ยะ

    นอกจากรักชานยอลเป็นที่หนึ่งแล้วสิ่งที่รักอีกอย่างคือ

    การฆ่าคนใช่มั้ยเนี่ยะะะะแล้วพยอนแพคจะตายมั้ยเน่ยะ
    #411
    0
  5. #410 wanirpc (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 21:49
    อร๊างงงงงงงงง!!!!!พี่คริสแกมันไม่ใช่คนไม่ใช่มนุษย์แล้ว

    เลือดเย็นสุดๆสงสัยจะอยากเป็นหมอมากเลยใช่มั้ยเนี่ยะ

    นอกจากรักชานยอลเป็นที่หนึ่งแล้วสิ่งที่รักอีกอย่างคือ

    การฆ่าคนใช่มั้ยเนี่ยะะะะแล้วพยอนแพคจะตายมั้ยเน่ยะ
    #410
    0
  6. #392 pancha88 (@pancha88) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 14:54
    พี่คริสโคตรจิตอ่ะ หลอนอ่ะ ถ้าเราเป็นแบคหนิ โอยยยยยยยยย
    #392
    0
  7. วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 00:23
    จับแล่เป็นชิ้นแล้วขายทิ้งเลยพี่คริส - _ -
    #385
    0
  8. #376 RummieKrisYeol (@rummiexoplanet) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 21:14
    พระเจ้า............
    มันคือที่สุด....คริส...นายมันไม่ใช่คนแล้ว
    เป็นจิตที่น่ากลัวที่สุดเพราะรู้จักเครื่องมือแพทย์และวิธีการใช้!!!! TOT 
    #376
    0
  9. #370 hannidookx (@hannidookx) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2556 / 19:58
    อ๊าคคคคคคคค อิพี่คริสอิบ้า อ๊าคคคคคคคค คือสงสารหมดทุกคนที่ต้องมีเวรมีกรรมมาพบเจออิพี่คริส บ้าไปแล้วจริงๆ วิกลจริตสะสมเหรอวะ?! แบคประสาทหูพังเลยอ่ะ ฮืออออ แล้วนี่ผ่าตัดสด! อิบ้า!! พ่อแม่เอาอะไรเลี้ยงวะ โตมาน่ากลัวซิบหาย =[]=
    #370
    0
  10. #352 ┇HⓐゃゃψÞÃ (@krischanl29-) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2556 / 17:47
    อยากจะปรบมือดังๆให้กับบ๊อบบี้><
    บรรยายตอนผ่าร่างได้แบบ โอย อธิบายไม่ถูก
    คืออ่านแล้วก็รู้สึกหลอนๆขึ้นมาเฉยๆ เหมือนมีคนถือมีดจ้องจะแทงเราอยู่ข่างหลังอ่ะ จริงๆนะ นี่ไม่ได้โม้เลย
    ไก่ ช่วยทำให้ยอลรู้สึกดีขึ้นทีนะ
    เค้าอยู่ที่นู่นไม่รู้หรอกว่าเพื่อนที่นี่กำลังกระวนกระวายมากขนาดไหน
    แต่อีกไม่นานมันคงถึงตาชานยอลใช่มั้ย โฮกกTT0TT

    #352
    0
  11. #335 namexo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2556 / 20:53
    สงสารแบค สงสารยอล สงสารโด้ ต่อไปอีกัมจงจะปลอดภัยไหมม??????

    แอบสงสารเฮียด้วยยยยย สรึดดดดดดดดด เรื่องจะเป็นยังไงต่อเนี่ย

    ตื่นเต้นนนนนนนนนน
    #335
    0
  12. #325 Parery_SuJuEXO (@paie) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 21:06
    แค่คำว่าโรคจิตคงไม่เพียงพอสำหรับพี่คริส
    นี่มันอะไร ฆ่าชำแหละศพแบบนั้นโดยไม่รู้สึกอะไรเลยได้ยังไง
    ปีศาจชัดๆเลยแบบนี้ โอย ฉันสงสารแบคกี้ TOT
    #325
    0
  13. #313 theLAZYgal (@lazybebe96) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2556 / 17:25
    คือแบบ...แทบพูด ไม่สิ พิมพ์อะไรไม่ออกเลยตอนนี้

    มือสั่นไปหมด แขนขาเนี่ยแบบ หมดแรงเลยจริงๆ

    มันเสียวมากกกกกกกกกกก เห็นภาพแบบชัดเจน

    น่ากลัว....ฟิคเรื่องนี้โคตะระน่ากลัวเลย

    อ่านแล้วเสียวสันหลัง T^T 

    กลัวแทนหนูแบค

    อยากบอกไรเตอร์ว่า รีดเดอร์คนนี้อินมากๆ

    รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแบคฮยอนที่ต้องเห็นเฮียชำแหละคนเลย 
    #313
    0
  14. #305 Loritaroz (@verolitar) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 23:35
    ไรเตอร์มันไม่ไหวแล้ว อ่านแล้วเราแบบ เงิบตามตลอด แล้วคือแบบ
    โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ ไรเตอร์บรรยายฉากพี่คริสผ่าศพได้แบบ
    สุดยอดมากอ่ะ ปกติเราไม่กลัวนะ ดูหนังพวกนี้เยอะ แต่พออ่านเรื่องนี้แล้วเราสยองอ่ะ
    แบบไม่ไหวแล้ว แงงงงงงงงงง แต่ถามว่าชอบมั้ยเราชอบนะ #เอ๊ะ คือมันถึงใจดีอ่ะ
    แนวแบบนี้หาอ่านยาก แล้วไม่มีใครเขียนภาษาดีขนาดนี้ ฮือ ตอนสุดท้ายเงิบมาก
    ต่อไปจะถึงตาของแก แบคฮยอนนนนนนนนนน ไม่นะะะ จะโดนแบบนี้เราจะทำใจได้มั้ย

    #พรีออเดอร์ยาดม
    #305
    0
  15. #295 Kagaribi no Hanabira (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2556 / 11:36
    แคแรกเตอร์น้องลู่เรื่องนี้น่าสนใจ... ตัวปัญหาหรอ..? จะไปแกล้งไปป่วนอะไรใครไม่สำคัญ... แต่ช่วยน้องยอลกับเพื่อนๆ ทีเถอะ...T^T



    พี่หมินคิดอะไร.. ทำไมถึงบอกว่าน้องยอลกับโด้น่าสนใจกว่าแพกล่ะ... แอบคิดอะไรป๊ะ? ฮ่าๆ ทำไมน้องเทาถึงไม่อยากอยู่กับแก๊งค์นี้ล่ะ - -"...อึดอัดหรืออะไรอย่างไร... เทาสนใจแพกแน่ๆ อ้ะ สู้ๆ ลากพี่ลู่มาช่วยเพื่อนๆ ให้ได้นะ



    หมินดูเป็นคนเฮฮา... น่ารักอ้ะ มีการปาป๊อบคอร์นใส่ด้วย ทุกคนดูเหมือนจะสนิทสนมกันแบบมีสาเหตุ แบบ... ไม่ได้มาสนิทสนมกันเพราะชอบพออยากคบหากันอะไรเทือกนั้น แต่มันมีเหตุให้มาสนิทกัน แต่ก็ใช่ว่าน้องเทาจะอยากอยู่ร่วมกับพี่คนอื่นๆ อ้ะ (เพราะลู่กับอี้ชิงเป็นคนจีนอะไรอย่างงั้นป๊ะ..?) แล้วเทาก็อยากจะแยกตัวเต็มแก่ หมินถึงแสดงท่าทางไม่เชื่อเต็มที่ว่าเทาจะมาขอความช่วยเหลือจากลู่



    แจจุงเป็นพี่ชายหมิน... โอ้... จะว่าไปลู่หานก็มีชื่อขึ้นแบล๊กลิสต์ของพ่อน้องเทานี่นา... รึนี่จะเป็นสาเหตุที่ทำให้เทาไม่อยากอยู่ใกล้น้องลู่ ใครก็ได้ที่ไม่ใช่เควินหรอ... มันใช่แน่ๆ แล้วหละ - -".... เหอะๆ สามคนนี้เคยมีอะไรเกี่ยวข้องกับคริสมาก่อนรึเปล่าเนี่ย..



    แม่น้องยอลส่งน้องยอลมาไกลเชียว... ดีจัง...^ ^ หวังว่าพี่คริสจะตามมาไม่ถึงนะ เฮ้อออ.... ให้น้องได้อยู่อย่างสบายใจบ้างเถอะ



    กัมจงเราท่าทางจะเป็นคนดีนะเนี่ย.. (พี่คริสอย่าทำอะไรกัมจงเลยนะ TT) ดูเป็นเด็กสู้ชีวิต เทียบกันแล้วชานยอลดูเป็นลูกคุณหนูไปเลย ฮ่าๆ ยิ่งเรื่องการพูดการจานะ คือ.. จงอินดูเป็นพวกกวนๆ ห่ามๆ กร้านโลก (!?!) แต่น้องยอลเรานุ่มนิ่มเป็นคุณหนูผู้ดีมากมายอ้ะ



    เทาดูห่วงแพกจนออกนอกหน้าจริงๆ (ก็น่าเป็นห่วงจริงๆ นี่นา.... ) คยองซูดูเป็นคนที่นิ่งที่สุดแล้ว สุดยอดเลยจ้าาา...!!! เทาพอห่วงมากๆ ก็สติแตกไปอีกคนแล้ว



    รู้สึกโล่งใจจริงๆ นะเนี่ยที่อย่างน้อยคริสก็ยังรักษาแพก ถึงน้องจะหูหนวกไปแล้วก็เหอะ TT คยองซูสุดยอดอ้ะ... นี่ถ้าเทาหลุดปากออกไปนี่แม่น้องยอลก็จะโดนเก็บไปอีกคนงั้นสิ... = [ ] =...คิดมั่งมั้ยคะพี่คริสว่าน้องจะเสียใจขนาดไหนอ้ะ!?!



    พี่คริสร้ายกาจ.... เฮียแกวางแผนอ่านหมากล่วงหน้าไว้ทุกอย่าง เท่ากับกันท่าไม่ให้น้องลู่เข้ามายุ่งเรื่องชานยอลได้อย่างเบ็ดเสร็จเลย โรคจิตจริงๆ... ใช้สมองส่วนไหนคิดว่าน้องยอลจะดีใจที่รู้เรื่องที่แกทำ...-*-



    ตอนจบ.... น่ากลัวมาก......T [ ] T.....กวาดอ่านผ่านๆ ไม่กล้าอ่านละเอียดเลย กลัว....TT^TT (เป็นคนกลัวพวกหนังสยองขวัญอะไรเทือกนี้อยู่แล้ว ไม่เคยกล้าดูเลย... ฮืออออ....TT) สงสารผู้หญิงคนนั้นอ้ะ



    นี่อย่าบอกนะว่าจะทำกับแพกแบบเดียวกัน... อุตส่าห์เห็นว่าเป็นคนดีหน่อยนึงที่รักษาแผลให้น้องแพก... อร๊ากกกกก....!!!!! หาคนโรคจิตน่ากลัวเทียบขั้นคริสได้ยากแล้วนะ... ฮือออออ.....TT น่ากลัวที่สุดอ้ะ... แงงงง.....!!!!!! กลับไปปัจจุบันเร็วๆ ได้มั้ย.... หวังว่าอย่างน้อยพี่คริสก็คงไม่ทำแบบนี้กับน้องยอลอ้ะ... ฮืออออ...TT
    #295
    0
  16. #275 JuNe (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 16:56
    โหย นั่งอ่านไปรู้สึกขนหัวลุก เฮียดูโรคจิตรมากอ่ะ
    #275
    0
  17. #273 kkung_ (@kung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 21:09
    โอยยยยยยยย

    อ่านไปเสียวไป
    #273
    0
  18. #266 shiko (@peachara) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 00:45
    โอ้ย พี่คริสปล่อยแบคเถิสสสสสสสสสสสสสสสสสสส กรี๊สสสสสสสสสสส

    อ่านไปอ้าปากค้างไป คือโหดเรทอาร์จริงๆอ่ะ โอ้ยยยยยยยยยยยย

    พี่คริสจิตเว่ออออออออออร์ นี่เสียวจงอินจะโดนไปอีกคนยุ่งกะชานยอล 555555

    พี่คริสบ้าาาาาา อย่าทำไรบยอนนนนนนน กรี๊ดดดดดด อย่าาาาา TTTTTTTT
    #266
    0
  19. #264 liuyue06 (@liuyue) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 22:26
    เหมือนดูหนังสยองขวัญเลยอ่ะ ฟิลลิ่งให้สุดๆเราจะไม่ขออะไรจากคริสเลย แต่ขออย่างเดียวอย่าฆ่าแบคฮยอนนะ!!!!!!! 

    #264
    0
  20. #262 หล่ออ่ะ (@pcy_ss0902) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 22:19
    แบคฮยอนรึป่าว แบคโดนดาบใช่ไหม T_______T พี่คริสอย่าทำร้ายน้อง
    #262
    0
  21. #261 หล่ออ่ะ (@pcy_ss0902) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 22:05
    โฮรรรพี่คริสโรคจิตที่สุดอ่ะค่ะ T_T
    #261
    0
  22. #257 white-dwarf ParI'ch (@white-dwarf) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 20:04
    อยากถามคนแต่งว่า พี่เป็นหมอรึเปล่าค่ะ 

    บรรยายซะคนที่ไม่ค่อยกลัวอะไรอย่างหนู สยองเลย 



    เฮีย อย่าทำอะไรแบคนะ แค่หูหนวกมันยังไม่พอเรอะ T[]T

    สงสารอาเทากะโด้อ่ะ

    อยากให้ลู่เผยตัวตนซักที รออยู่นะลู่ 

    ออกมาร้ายแข่งกะคริสได้แล้วววว

    หรือลู่ดีหว่าา ?? ==a



    #257
    0
  23. #253 dduaz (@wowjung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 23:29
    เม้นเด็กดีไม่ยอมขึ้นฟระ =[]=;;;
    ขึ้นยังเนี่ย 55555555555555555555
    #253
    0
  24. #252 dduaz (@wowjung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 23:25


    ต่อ..

    แล้วอะไรคือก่อนทำกิจกรรมผ่าตัดนางไปบอกรักกับภาพเหมือนชานยอล โอ้ยยยยยยยย ค่ะ..ชัคกรี้บรรยายมาแบบเห็นภาพจนนึกอยากจะพ่นคำหยาบคายแต่ไม่ได้เดี๋ยวเด็กดีมันเซ็นเซอร์ 
    555555555 เห้ย คือของเล่นแกก็ทรมานอยู่แล้วป่ะมีใบมีดปักเต็มตัวเนี่ยแล้วยังจะไปผ่านางแบบสด ๆ อีก โอ้ยยยย อิห่ะ ถ้าเป็นเดี๊ยนขอกลั้นใจตายลงตรงนั้นเหอะ ผ่าแล้วมาชมว่าปอดกุสุขภาพดีนี่มันไม่น่าดีใจเลยนะ สยองชิบ = = คือพี่คริสมืงไม่ต้องกลัวว่าสภาพศพจะไม่เละค่ะ คือมันเละตั้งแต่เอาใบมีดไปปักแล้ว แล้วคือผ่าสดอ่ะ อิบ้า ต้องโคตรทรมาน คือมันแบบ..สิ้นใจเถอะแบบนี้ T[]T!!!!!!!!

    มาถึงตอนสุดท้ายที่แม่มหันไปพูดกับแบคฮยอนอ่ะ ไม่อยากจะคิดเลยนะว่าตอนหน้ามันจะเป็นยังไง คืออิพี่คริสมันจะฆ่าทุกคนเลยเรอะ !! แบบมันต้องทรมานมากแน่ ๆ ไง แล้วอิจิตนี่ก็พูดเป็นตุเป็นตะ อุปกรณ์โน่นนี่ คือคิดสภาพหน้าพี่แกตอนพร่ำบ่นแล้วรู้สึกสะพรึงเบา ๆ มีคราบเลือดติดตามตัวงี้ ตอนแรกที่จิ้นไว้ให้มันซาดิสม์กับมาโซคิสนี่ไม่ใช่ละ มันเกินขั้นนี้ไปละ ดูแอดว้านซ์เชี่ ย ๆ ปกติอ่านอะไรแบบนี้ก็ไม่ค่อยเท่าไหร่นะแต่คือชัคกรี้บรรยายมาแบบปลุกความจิตในตัวคุณมาก อิพี่คริสนี่มันชักจะไม่โอเคละไง = =;;;

    ไม่อยากจะเดาเรื่องนะว่าตอนหน้าจะเป็นยังไง แต่เป็นห่วงสุขภาพจิตและชีวิตของทุกคนในเรื่องนี้มาก อารมณ์แบบกว่ากุจะได้ฟินเอ็นซีอำมหิตของมัน กุต้องทนอ่านความวิปริตต่อไปเรื่อย ๆ สินะ 5555555555 ไม่เป็นไร ยังไงก็จะติดตามอยู่แล้วเพราะรอบทสรุปของเรื่องราวทั้งหมด อยากรู้จุดจบของอิพี่คริสนะ คือความจริงจะบอกว่าก็เข้าใจนาง ณ จุดนึงว่าถูกเลี้ยงมาแบบนี้ ชีวิตนางอยู่มาแบบนี้แต่พ่อแม่นางไม่ตะหงิดอะไรเลยเรอะ คือมันหนักตั้งแต่ตัดปีกและเผานก ไม่พอนางยังมาผ่าเครื่องในสุนัขอีกอ่ะ แล้วแช้ปที่ผ่าน ๆ มาก็สร้างเรื่องไว้เยอะละเกิน 5555555555555555555555

    เออจะบอกว่านี่เป็นเม้นแรกเลยที่สำลายสถิติสี่หน้าเอสี่แถมยังเวิ่นเว้อไม่ค่อยออกนอกประเด็นเท่าไหร่ เพราะฟิคชัคกรี้เรื่องนี้ก็มีอะไรให้วิเคราะห์เยอะแต่บอกตามตรงว่าสูบพลังละเกิน พิมพ์ไปนี่แอบนิ้วหงิกเบา ๆ =[]=!!!

    รออ่านโซวอทกับฮิดเดนลัสท์ เย่ะ เป็นกำลังจึยให้เธอออออออ >

    #252
    0
  25. #251 dduaz (@wowjung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 23:24


    ต่อ..

    ฉากเปิดตัวตัวปัญหาอย่างลู่หานทำให้เห็นอะไรหลาย ๆ อย่างนะ ตรงที่พี่ลู่ชอบยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือคนอื่นมันก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องดีป่ะ แต่มันขัดแย้งตรงที่จื้อเทาอยากออกจากกลุ่มเนี่ยแหละ เข้าใจว่าเป็นเพราะพ่อของเทาเป็นซีไอเอแล้วกลุ่มของลู่หานนี่ครอบครัวขึ้นแบล็คลิสต์ไรงี้ป่ะ คือยังไม่ได้รู้สึกเคลือบแคลงอะไรเท่าไหร่ แต่เท่าที่อ่านดูก็พอจะรู้ว่าพี่ลู่คงมีพาวเวอร์พอตัวถึงไม่มีใครกล้ามายุ่งหรือมากำจัด ไม่ใช่แค่ตระกูลของตัวเองแต่มีกันชนอย่างครอบครัวของอี้ชิงกับมินซอกช่วยหนุนอีกแรงประกอบกับครอบครัวของเทาเองด้วยป่ะ คือรายละเอียดก็ยังไม่ลึกขนาดนั้นแต่คิดว่าน่าจะเป็นเพราะเหตุผลทำนองนี้ด้วยแหละ

    อ่านบทสนทนาของลู่หาน อี้ชิงและมินซอกทำให้จิ้นไปถึงคู่เทาแบคนิดนึง 55555555 แอบคิดว่าที่เทายอมช่วยเหลือแบคฮยอนกับคยองซูขนาดนี้จะเป็นเพราะความรู้สึกพิเศษที่นางมีให้แบคฮยอนรึเปล่า มันอาจจะมากกว่าแค่คนสอนพิเศษกับคนเรียนพิเศษธรรมดาอะไรแบบนี้

    ช็อตที่สามเกลอ(?) คุยกันเรื่องยื่นมือเข้าไปช่วยบลา ๆ มีรายละเอียดให้เก็บอีกนิด ๆ หน่อย ๆ แต่ที่สะพรึงคือใครก็ได้ที่ไม่ใช่เควินนั่นแหละ เพราะสิ่งที่ทุกคนคิดไว้มันใช่เลยไง อิจิตที่หลอน ๆ กันน่ะเควินล้วน ๆ เลยจ้า 555555555 เดาว่าทุกอย่างคงจะยิ่งลำบากขึ้นไปอีกถ้าทุกคนรู้ว่าเรื่องที่กำลังจะเข้าไปพัวพันด้วยนี่เกี่ยวข้องกับอิพี่คริส เพราะตั้งแต่แรกที่อ่านมาจนถึงตอนนี้ก็เดาได้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลยที่จะล้มคนอย่างพี่คริสอ่ะ นางดูมีพาวมาก ตั้งแต่เรื่องฆ่าคน ติดตาม สอดแนม ลักพาตัว ทุกอย่างนางทำได้แบบตามอำเภอใจมากจนน่ากลัว

    บางทีการที่ชานยอลไปพักผ่อนที่ชนบทแบบนั้นมันก็ดีเหมือนกันนะ ตัดเรื่องปัญหาอิโรคจิตอู๋อี้ฟานออกไปได้นิดนึง ถึงแม้ว่าชานยอลนางจะมองว่าบ้านหลังนั้นดูน่ากลัวไม่น่าอยู่ก็เถอะ แต่อาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้ที่จะได้มาพักผ่อน ปิดตัวเองให้ห่างจากโลกภายนอกบ้างเผื่อจะได้รับอะไรใหม่ ๆ ที่มันดีขึ้น แต่เอาจริง ๆ สภาพบ้านแม่มก็ไม่ค่อยจะน่าอยู่เท่าไหร่นะ ทำอาหารต้องใช้ฟืนอีก เครื่องใช้ไฟฟ้าก็ไม่ค่อยจะมี แลดูลำบากเบา ๆ นะ นี่พูดเลย 555555555555

    เปิดตัวจงอินมานี่ทำเอาจิ้นไคยอลนิสนึง จงอินดูเป็นเพื่อนบ้านที่โอเคอ่ะ ทำอาหารเป็น ทะมัดทะแมง เออมันก็ดูเป็นผู้ชายที่โอเคคนนึง ชานยอลไม่พูดพร่ำทำเพลงเดินเข้าไปก็จัดการสวมผ้ากันเผื้อนเตรียมพร้อมเป็นลูกมือเต็มที่ อะโหย แบบนี้คือเขวนิด ๆ บวกกับรูปไคยอลที่ชานยอลนางยิ้มหวานให้น้อง โอ้ยตาย นี่ออกนอกประเด็นไปนิดนึง กลับมาต่อ ๆ 5555555555  แล้วอะไรคือการที่สองคนนี้ดูมีโมเม้นคุยกัน เหมือนจะเถียงไปเถียงมาแต่มันก็ให้ความรู้สึกไม่ว้าเหว่เหมือนอย่างในตอนแรกนะ

    แอบคิดว่าเออ อาจจะเป็นเพราะจงอินยังไม่ต้องมาเจอเรื่องแบบที่แบคฮยอนและคยองซูเจอ แต่ก็ไม่คิดว่าพอจงอินรู้แล้วจะเลิกคุยกับชานยอลไปซะทีเดียวนะ ไม่อย่างนั้นการมาพักผ่อนที่ชนบทของนางครั้งนี้ก็คงจะไร้ประโยชน์อ่ะ ที่ผ่านมานางก็รู้สึกเหมือนโลกหันหลังให้แล้วป่ะ การได้มาเจอมาพูดคุยและมีเพื่อนบ้านแบบจงอินอย่างนี้ทำให้คนอ่านพอจะใจชื้นขึ้นมานิดนึง ก็ได้แต่หวังว่าทุกอย่างที่นี่จะช่วยลดความตึงเครียดและหม่นหมองของชานยอลลงไปได้บ้าง ชอบบทสนาของสองเพื่อนบ้านนะ ดูเหมือนว่าสองคนนี้จะเข้ากันได้ง่ายดีอะไรแบบนั้น จงอินดูมีบุคลิกที่เออ เป็นผู้ชายง่าย ๆ เก่งอะไรหลาย ๆ ด้านประมาณนั้น

    ถามว่ารู้สึกดีไหมที่ชานยอลกลับมายิ้มและหัวเราะได้อีกครั้ง บอกเลยว่าดี..ดีมาก ๆ เพราะอย่างน้อยช่วงเวลานี้อะไร ๆ มันก็เริ่มจะสดใสขึ้น สำหรับคนที่อยู่อย่างว้าเหว่ ตัวคนเดียวมาตลอดสองเดือนอ่ะ การได้กลับมาพูดคุย ยิ้มและหัวเราะแบบนี้อีกมันก็เป็นเรื่องที่ดี แต่ก็นะ..ไม่รู้ว่าความรู้สึกดี ๆ ของนางจะอยู่แบบนี้ได้ถึงเมื่อไหร่ เพราะเดาว่าถ้าอิพี่คริสมันรู้มันจะต้องจัดการอะไรซักอย่างอีกแน่ ๆ เพราะขนาดเพื่อนสนิทของชานยอลยังโดนไปซะขนาดนั้น ไม่อยากจะคิดภาพนะ พี่แกจะทำอะไรวิปริตอีกก็ไม่รู้ = =;;

    สรุปว่าเรื่องนี้นี่เทาแบคจริง ๆ สินะดูจากอาการร้อนรนเพราะความเป็นห่วงของจื่อเทาแล้ว เข้าใจว่าคนหายไปทั้งคนมันก็ต้องเป็นห่วงมากเป็นธรรมดา แล้วก็เข้าใจว่าสำหรับเทาเองแบคฮยอนหายไปแบบนั้นมันก็ยิ่งรู้สึกเป็นห่วงมากเข้าไปใหญ่ จนถึงขั้นขาดสติไปพักนึงแบบนั้นก็ไม่โทษนะเข้าใจฟีลอ่ะ ตอนแรกก็แอบโกรธคยองซูนิดนึงเหมือนกันแต่พอมาดูเหตุผลแล้วก็เข้าใจว่าทำไมถึงได้ไม่สติแตกไปซะก่อน คือคยองซูเองก็ไม่ได้ใจเย็นกับเรื่องที่เกิดขึ้นแต่ก็นั่นแหละ มุมมองของสองคนอาจจะต่างกันแต่สุดท้ายจื่อเทาก็มีสติขึ้นมาบ้างแล้วเพราะสิ่งที่คยองซูพูดมันก็ถูก จะโวยวายดิ้นรนไปก็ไม่ทำรู้อะไรมากขึ้นเลยจริง ๆ บอกตามตรงว่าประโยคสุดท้ายของจื่อเทามันทำให้เข้าถึงฟีลที่เป็นห่วงใครซักคนมาก ๆ แต่ต้องยอมเก็บความรู้สึกไว้และรออยู่แบบนั้นอ่ะ เออ..ถ้าเกิดอีกฝ่ายเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ เป็นเราเราก็ไม่อยากจะให้อภัยตัวเองเหมือนกัน ยิ่งถ้าใครคนนั้นเป็นคนที่เรารักหรือเป็นคนพิเศษสำหรับเราน่ะ

    มาถึงฉากที่ต้องสกรีมดัง ๆ ให้กับความวิปริตของอิพระเอก แบบว่าสุด ๆ จริง ๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่อ่านแล้วรู้สึกว่าชัคกรี้เตรียมข้อมูลทุกอย่างมาเพื่อสิ่งนี้จริง ๆ ทั้งอุปกรณ์การแพทย์ การบรรยายวิธีและขั้นตอนต่าง ๆ ที่อิพี่คริสมันเริ่มลงมือชำแหละ อหหหหหหหหหหหห อิวิปริตตตตตตตต ช็อคอ่ะ ช็อคมากกกกกกกกก ก็เข้าใจนะว่านางจิตแต่แบบการที่พี่แกซื้อเครื่องมือผ่าตัดมาเก็บไว้เพราะอยากเป็นหมอแถมยังเคยผ่ามาแล้วนี่... =[]=!!!!!!!!

    #251
    0