[Fic Harry]Frozen Heart [JP/SS]ft.[HP/DM]

ตอนที่ 61 : Summer: The Missing Warmth - 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 354
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    7 มิ.ย. 62




Summer: The Missing Warmth

03

 






เขากำลังเฝ้ารอจดหมายที่ไม่มีวันมา



เด็กหนุ่มผมบลอนด์ถอนหายใจก่อนจะผละสายตาออกจากหน้าต่าง แสงอาทิตย์สว่างจ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มแล้ว นี่น่าจะเป็นวันที่สิบแล้วที่เขานั่งอยู่ในห้องนอน นึกสงสัยว่าเมื่อไรจะมีนกฮูกบินมาเคาะหน้าต่าง แต่แล้วในที่สุดเมื่อถึงวันที่สิบก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น ความเงียบงันเป็นสิ่งเดียวที่อยู่เป็นเพื่อนเขาที่นี่ และดูไม่มีทีท่าจะจากไปง่าย ๆ



เดรโกลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปยังอีกฟากของห้องนอน เด็กหนุ่มร่างโปร่งกวาดสายตาดูหนังสือบนชั้นก่อนจะตัดสินใจหยิบเล่มที่ว่าด้วยคาถาเกี่ยวกับพื้นที่มาอ่าน และมันทำให้เขาอดถอนหายใจออกมาอีกรอบไม่ได้ เพราะแม้แต่บนชั้นหนังสือส่วนตัวของเขาภายในห้องนอน ยังไม่วายมีตำราวิชาการอัดแน่นอยู่เต็มไปหมด และแน่นอนว่านั่นคือฝีมือของพ่อเขา



เขาอยู่ในนี้มาสิบวันแล้ว สิบวันนับตั้งแต่นาทีที่พ่อของเขายึดกำไลทั้งสองเส้นนั้นไป สิบวันแล้วที่ข้อมือของเขาโล่งปราศจากเครื่องประดับ สิบวันแล้วที่เขาถูกทิ้งไว้เพียงลำพังในความเงียบ และมีอิสระเพียงแค่ภายในห้องนอนของตนเอง



กำไลข้อมือนั่นที่มีราชสีห์และทับทิม— แน่นอนว่าไม่มีทางเป็นสัญลักษณ์ของสิ่งอื่นนอกจากกริฟฟินดอร์ และแม้ว่าเขาจะสวมกำไลมรกตที่แทนสลิธีรินเอาไว้คู่กัน มันกลับถูกเพิกเฉยและไม่อาจทำให้แววตาของพ่อเขาเปลี่ยนไปได้



เดรโกทรุดตัวนั่งลงบนเตียงก่อนจะเปิดหนังสือในมือ เขาไล่สายตาไปตามสารบัญ ดูจำนวนหน้าทั้งหมดขณะที่สมองไม่ได้มีสมาธิหรือสติรับรู้สิ่งที่ตนเองกำลังทำเลยแม้แต่น้อย เขาถูกกักบริเวณอยู่ในห้องนอนของตัวเอง มีอาหารส่งขึ้นมาครบสามมื้อ ห้องน้ำที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของห้องก็ได้รับการทำความสะอาดจากเอลฟ์ประจำบ้านทุกกลางดึก แต่เพราะเอลฟ์ประจำบ้านมีนายสูงสุดคือผู้นำตระกูลในตอนนี้— ซึ่งก็คือพ่อของเขา ลูเซียส มัลฟอย ไม่แปลกใจเลยที่มันจะมาดูแลเขาเป็นพัก ๆ (หรือก็คือมาตรวจเป็นระยะ) โดยไม่ปริปากพูดสักคำ



"มีอะไรเกิดขึ้นบ้างรึเปล่า?"



และเป็นอีกครั้งที่เขาได้รับความเงียบเป็นคำตอบ เอลฟ์ประจำบ้านผู้ซื่อสัตย์โค้งทำความเคารพเขาก่อนที่จะหายตัวไปในวินาทีถัดมา



แน่นอนว่าพ่อต้องสั่งไม่ให้คุยกับเขา



"บทที่หนึ่ง: การพรางตัวและการสร้างอาคมกั้นอาณาเขต"



ดวงตาสีเทาหยุดนิ่งบนข้อความนั้นก่อนที่จะหลับตาลง เดรโกมั่นใจว่า มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นด้านล่างโดยที่เขาไม่รู้ เพราะห้องนอนของเขาอยู่ทางด้านหน้าของตัวคฤหาสน์ เด็กหนุ่มผมบลอนด์จึงมองเห็นใครต่อใครที่เข้าออกได้



คฤหาสน์มัลฟอยตั้งอยู่กลางสวน เวทมนตร์คุ้มครองพื้นที่ถูกร่ายเอาไว้และซ้อนทับกันอย่างแน่นหนา แขกที่มาเยือนจะสามารถหายตัวเข้ามาใกล้ที่สุดคือหน้าประตูรั้วเท่านั้น ก่อนที่จะต้องได้รับการอนุมัติจากอาคมเวทมนตร์ให้เข้ามาในพื้นที่ และต้องเดินเท้าเข้ามาจนถึงตัวคฤหาสน์



และช่วงสองสามวันนี้เขาเห็นคนที่คุ้นหน้าหลายคนเข้าออกคฤหาสน์ ทุกคนล้วนใส่เสื้อคลุมสีดำ แม้บางคนจะดูหน้าตาอิดโรย แต่ก็มีบางคนจะมีสีหน้ายินดี เดรโกมั่นใจว่าเขาเห็นเบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์ผู้มีศักดิ์เป็นป้าของเขาเมื่อวันก่อน และเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้าป้าเบลลาก็ปรากฎตัวขึ้นอีกครั้งพร้อมกับโรโดลฟัส สามีของเธอและจากไปภายในเวลาไม่นาน และเพราะเขารู้ดีว่าทั้งสองคนแหกคุกอัซคาบันออกมาได้เพราะใคร มันจึงทำให้เขาเริ่มเป็นกังวลว่าพ่อและแม่ของเขาจะต้องเจอกับอะไรบ้าง



แต่แน่นอนว่าเขามีเพียงความเงียบเท่านั้น ความเงียบสงัดที่น่าอึดอัดและไร้ข่าวสารเป็นสิ่งเดียวที่อยู่กับเขามาตลอด สม่ำเสมอและดูจะคงทนต่อไปอีกนาน



ตอนเด็ก ๆ เมื่อครั้งที่เขาถูกกักบริเวณในห้องนอนแบบนี้ บางครั้งแม่ของเขาจะขึ้นมาคุยด้วย และเด็กหนุ่มร่างโปร่งอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมตอนนี้แม่ของเขาจึงไม่ทำมันแล้ว ไม่พยายามที่จะเข้าใจว่าเขาทำมันเพราะอะไร หรือเข้าใจว่าเขาคิดอะไรอยู่ในตอนนั้น เดรโกก้มหน้าลงมองตัวอักษรบนกระดาษขณะที่ภาพความทรงจำเมื่อไม่นานมานี้ผุดขึ้น



ดวงตาสีอ่อนที่ดูเศร้าสร้อยและผิดหวัง



ผมทำอะไรให้แม่ผิดหวังหรอครับ?



เด็กหนุ่มร่างโปร่งพยายามเงี่ยหูฟังหลายต่อหลายครั้ง อยากจะรู้ว่าคนที่มาที่นี่มีธุระอะไร แต่เขาไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยสักนิดเดียว



แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร มันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่



ช่วงสองสามวันมานี้พ่อของเขาออกไปข้างนอกแต่เช้า และกลับมาอีกทีก็เลยเวลาอาหารเย็นไปหลายชั่วโมง เดรโกนึกอยากจะลงไปทานอาหารกับแม่ของเขา เพราะเด็กหนุ่มรู้ดีว่าแม่ของเขาเกลียดการนั่งทานอาหารคนเดียวมากแค่ไหน โดยเฉพาะที่โต๊ะยาวในห้องทานอาหารนั่น แต่เพราะการลงโทษของเขายังไม่จบ เขาจึงติดอยู่ที่นี่ ภายในห้องนอนขนาดใหญ่นี่ กับถาดอาหารที่เอลฟ์ประจำบ้านเอาขึ้นมาให้



มีแต่ความเงียบเท่านั้นที่ยังคงดำรงอยู่



สม่ำเสมอ... นิ่งสงบและไร้จุดจบ



ปัง!



เดรโกสะดุ้งเฮือก เขาลุกขึ้นมานั่งก่อนจะขยี้ตา ความง่วงงุนที่ได้เข้าครอบครองสติได้ถูกขับไล่ออกไปแล้ว เขานั่งอยู่บนเตียง หนังสือคาถาที่เขาหยิบสุ่ม ๆ มาถูกวางทิ้งไว้ข้าง ๆ เด็กหนุ่มมองออกไปนอกหน้าต่างก่อนจะพบว่าบัดนี้ท้องฟ้ายามราตรีได้มาเยือนแล้ว มองผ่านนาฬิกาข้างเตียงไปยังถาดอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟ เขาสั่นศีรษะให้กับตนเองก่อนจะดันตัวลุกขึ้นยืน



"เราต้องส่งเขาไป... กันเขาให้พ้นจากคนพวกนั้น!"



ขาที่กำลังขยับเดินชะงัก เดรโกหันหลังกลับไปมองผนังห้องฝั่งที่ติดกับห้องนอนใหญ่ น้อยครั้งนักที่เขาจะได้ยินพ่อและแม่ขึ้นเสียงใส่กันในห้องนอน เพราะทั้งสองคนรู้ว่าเขาอยู่ครงนี้ ทางแก้ปัญหาส่วนใหญ่คือการร่ายคาถากักเสียงซะ แต่ดูเหมือนว่าประเด็นในวันนี้จะเร่งด่วนมากกว่าปกติ แม่ของเขาถึงมีน้ำเสียงแบบนั้น



เร่งรีบและฟังดู... กลัว?



"เราส่งเขาออกไปตอนนี้ไม่ได้ ซิสซา ไม่อย่างนั้นมันจะน่าสงสัย"



"แต่เราจะให้เขาอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้ ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะต้องใช้เดรโกเป็นเครื่องต่อรองแน่ ๆ"



พวกเขา? พวกเขาไหน?



ผู้เสพความตาย?



เด็กหนุ่มผมบลอนด์ค่อย ๆ เดินไปยังผนังฝั่งที่ติดกับห้องนอนใหญ่ เสียงจากอีกห้องเงียบลงชั่วขณะก่อนที่มันจะเบาลงกว่าเดิมมากนัก เดรโกแนบหูไปกับกำแพงก่อนจะพยายามตั้งใจฟัง



"ลูเซียส... เขายังเด็กเกินกว่าที่จะทำอะไรแบบนั้นนะ"



"ถ้าผมทำมันสำเร็จ... เขาก็จะไม่ยุ่งกับเดรโก"



"และคุณรู้ว่าถึงยังไงพวกเขาก็ไม่ปล่อยเดรโกไปง่าย ๆ ขนาดนั้น" เด็กหนุ่มเจ้าของชื่อขมวดคิ้วน้อย ๆ ไม่เข้าใจว่าทั้งสองคนกำลังพูดเรื่องอะไร คนพวกนั้นที่พ่อและแม่ของเขาพูดถึงคือเพื่อนของทั้งคู่ไม่ใช่หรือไงกัน "พยายามดันเขาให้ห่างจากเรื่องนี้จะดีกว่า อย่างน้อยก็ในตอนนี้— ตอนที่เรายังตัดสินใจเองได้"



บทสนทนาเงียบลงอีกครั้ง เขายืนนิ่งไม่ต่างจากรูปปั้นโดยที่ยังแนบหูไปกับผนังอยู่ เสียงลมหายใจของเขากับเสียงชีพจรเป็นสิ่งเดียวที่เขาได้ยิน และนาทีถัดมา เสียงพูดก็ดังขึ้น



"ถ้าคุณยืนกรานอย่างนั้น... ซิสซา ผมจะให้เขาไปบ้านพักตากอากาศพรุ่งนี้เช้าเลย คุณก็ไปกับเขาด้วย"



บ้านพักตากอากาศ—  ดวงตาสีอ่อนเบิกกว้างขึ้นขณะที่ความคิดทุกอย่างชะงัก บ้านพักตากอากาศที่ว่าคือหนึ่งในสถานที่ตระกูลมัลฟอยใช้ซ่อนตัวและปลีกหนีจากโลกภายนอก และการส่งเขาไปแบบนั้นทั้ง ๆ ที่จะกักตัวเขาอยู่ในห้องนอนแบบนี้ต่อไปก็ได้...



มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นจริง ๆ และมันไม่ใช่เรื่องดี



"ไม่มีทาง ถ้าคุณอยู่ที่นี่คนเดียว พวกเขาก็หาโอกาสเล่นงานคุณได้ อย่างน้อยเบลลาก็ยังต้องเกรงใจฉัน"



"แล้วเราจะให้เขาไปอยู่คนเดียวงั้นหรอ?"



"ยังไงที่นั่นก็ปลอดภัยอยู่แล้ว เราส่งเอลฟ์ประจำบ้านไปอยู่กับเขาด้วยก็ได้"



"ถ้าเอลฟ์ประจำบ้านหายไปด้วยจะยิ่งแปลก ให้มันแวะไปอยู่เป็นเพื่อนเขาระหว่างวันจะดีกว่า แต่ช่วงที่เรามีแขก เอลฟ์ประจำบ้านจะต้องอยู่ที่นี่"



"งั้นสรุปก็ตามนี้ เราจะบอกพวกเขาว่าเดรโกไปต่างประเทศ... คนที่อยู่ฝรั่งเศสคนนั้น บอกพวกเขาว่าเดรโกไปเยี่ยมญาติฝั่งคุณแทนตัวคุณเอง"



"ตกลง งั้นผมจะลงไปคุยกับฝั่งนั้นให้เขารู้ไว้ก่อน"



เสียงประตูดังขึ้นจากที่ไกล ๆ ก่อนมันจะปิดลงอีกครั้ง และบทสนทนานั้นได้เงียบลงไปแล้ว เด็กหนุ่มผมบลอนด์ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมาก่อนจะไถลตัวลงไปนั่งชันเข่าบนพื้น เอนศีรษะพิงกำแพงและยกมือทั้งสองข้างขึ้นมา มองความว่างเปล่าที่ข้อมือนิ่งขณะที่ความคิดหนึ่งวนเวียนในหัว



เขาทำอะไรได้บ้างนะ?



เดรโกหลับตาลงก่อนจะถอนหายใจหนัก ๆ ออกมาอีกครั้ง ทำไมเขาจะต้องถูกปฏิบัติเสมือนว่าเป็นตัวประกัน แต่ในขณะเดียวกันเขาก็จะเป็นไพ่ใบสุดท้ายเช่นเดียวกัน แค่การกลับมาของเขาคนนั้นกลับทำให้ทุกอย่างสั่นคลอนได้เพียงนี้ แค่การพูดถึงคน ๆ นั้นก็สามารถปลุกความเกรงกลัวได้แล้ว และเพราะเขาคนนั้นกลับมาสู่โลกแห่งคนเป็น มีตัวตนและมีเนื้อหนังอีกครั้ง เด็กหนุ่มผมบลอนด์รู้สึกราวกับว่ามีเมฆหนาลอยอยู่เหนือคฤหาสน์ หมอกสีเทาเข้มหนาที่ทำให้บรรยากาศหดหู่ไม่น่ายินดี การพยายามดิ้นรนเป็นเรื่องสิ้นหวัง และการต่อสู้เพื่อมีชีวิตรอดสำคัญกว่าการรักษาศักดิ์ศรีไว้



หรือนี่จะเป็นความรู้สึกเมื่อรู้ว่าเจ้าแห่งศาสตร์มืดไม่ได้อยู่ไกลตัวเลยสักนิดเดียว?



และคำตอบสำหรับคำถามของเขามีเพียงความเงียบ สิ่งเดียวที่อยู่กับเขามาตลอดสิบวันและจะคงอยู่จนกว่าเขาจะกลับมาจากบ้านพักตากอากาศหลังนั้น



เขามีเพียงความเงียบเท่านั้นจริง ๆ

















-tbc.







[Talk]

Surprise! //จุดพลุ

ตกใจว่าทิ้งไปนานมากจริง ๆ T___T

ตอนแรกคิดว่า อ่า... เรื่องนี้มันก็นานแล้วเนาะ หรือจะไม่ต่อแล้วดีนะ (ไม่ได้แพลนอะไรไว้เป็นชิ้นเป็นอันเลย สำหรับเรื่องนี้)

แต่เพราะรู้ว่า ถ้าเกิดทิ้งไปแบบนี้ มันก็จะรู้สึกค้างคาอยู่ตลอด เพราะฉะนั้นในเมื่อมีเวลาว่างแล้ว ก็เอามันออกมาเถอะ


อ้อ สำหรับฟิคแจ่มเนะอีกเรื่องที่อัพอยู่ที่ Wordpress ใกล้จบแล้วนะครับ เย้!

>สารบัญรวมตอน< สำหรับผู้ที่สนใจอ่าน โอเมก้าเวิร์สเรื่องนั้นเรื่องเดิม (State of Nature) เพิ่มเติมคือใกล้ถึงฝั่งแล้ว


ไม่ได้เข้ามานานมาก เห็นเฟบแล้วตกใจ พันสามเลยหรอ ว้าว

ขอบคุณทุกคนที่คลิกเข้ามาอ่านเรื่องนี้ กดเฟบไว้ จิ้มให้กำลังใจและทิ้งคอมเมนต์ไว้นะครับ


:)


I.


PS. บางอย่าง พอไม่มีออกมาเป็นรูปธรรมแล้วก็เหมือนไม่เคยมีอยู่จริงเลย._.




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

1,007 ความคิดเห็น

  1. #1002 ทนน (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 17:18

    จุดพลุด้วยคน แวะเวียนมาตลอด ดีใจมากๆเลยค่ะ

    #1002
    0
  2. #1000 Leodre K (@chanakan-11) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 21:59
    ดีใจที่ไรท์มาอัพนะคะ เป็นกำลังใจให้น้าาา
    #1000
    0
  3. วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 17:59
    แง ทุกคนปกป้องน้องอยู่ <3
    #999
    0
  4. #998 Kronos-Hades (@Kronos-Hades) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 17:27
    กรี๊ดๆๆๆ
    #998
    0
  5. #997 Kronos-Hades (@Kronos-Hades) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 17:27
    อัพแล้วๆๆๆๆๆๅๅๅ
    #997
    0
  6. #996 MIyougi (@MIyougi) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 15:01
    นึกว่าไรท์จะไม่อัปสะแล้วดีใจมากกกกกก
    #996
    0