[Fic Harry]Frozen Heart [JP/SS]ft.[HP/DM]

ตอนที่ 59 : Summer: The Missing Warmth - 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 676
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    15 ต.ค. 61


Summer: The Missing Warmth


01

 






"เฮ้อ..."



ชายหนุ่มร่างสูงหลับตาลงก่อนจะเลื่อนมือขึ้นนวดขมับทั้งสองข้าง กระบอกตาของเขาปวดตุบขณะที่ร่างกายรู้สึกอ่อนล้าไปแทบจะทุกส่วน เขาถอดแว่นออกก่อนจะก้มตัวลงฟุบลงบนโต๊ะ นั่งฟังเสียงนาฬิกาที่ยังคงเดินต่อไปขณะที่ความคิดในหัวค่อย ๆ จางหายไปทีละอย่าง จนในที่สุด เรื่องงานและเรื่องยุ่งยากซับซ้อนของเคสที่เขาเพิ่งเคลียร์จบก็ออกไปจากหัวจนหมด



เจมส์ถอนหายใจหนัก ๆ ออกมาอีกครั้งก่อนจะยืดตัวขึ้นนั่ง ชายหนุ่มใส่แว่นก่อนจะคว้ากระเป๋าหนังที่วางอยู่บนโต๊ะข้าง ๆ และลุกขึ้นเดิน มือหนายกขึ้นปิดปากเมื่อเจ้าตัวหาวหวอด ขอบตาของเขาร้อนเพราะได้ถูกใช้งานมากเกินไป ตอนนี้ชายหนุ่มไม่ต้องการอะไรไปมากกว่าการได้นอนหลับบนเตียงนุ่มที่บ้านอีกแล้ว



เขาเดินออกจากห้องทำงานก่อนจะเลื่อนประตูปิดเสริมทับด้วยลงกลอนเวทมนตร์ เจมส์เดินไปเรื่อย ๆ ตามทางเดินยาวสลัวภายในกองปริศนา คบไฟสีอ่อนถูกจุดขึ้นตามทาง กระเบื้องสีดำสนิทกับผนังอิฐสีหมองไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหดหู่แต่อย่างใด มันเป็นสภาพแวดล้อมที่เขาเคยชิน ทางเดินคดเคี้ยววกวนกับบรรยากาศมืดสลัวที่ดูลึกลับ เสียงฝีเท้าของตนเองที่ดังก้องสะท้อนไปมาราวกับว่ามีคนกำลังเดินอยู่เป็นเพื่อน ที่นี่คือใจกลางของกองปริศนาที่มีแต่มือปราบมารเท่านั้นที่จะย่างกรายเข้ามาได้



เจมส์หาวอีกรอบก่อนจะก้มลงมองดูนาฬิกาข้อมือ ร่างสูงถอนหายใจก่อนจะยักไหล่เบา ๆ มันเป็นเวลาปกติที่เขามักจะได้กลับบ้านเมื่อไขคดีเสร็จ ดังนั้นชายหนุ่มจึงไม่แปลกใจเมื่อเขาจะไม่เจอใครเลยเมื่อขึ้นมาที่ห้องโถงกลาง เจมส์เดินตรงไปยังเตาผิงก่อนจะคว้าผงฟลูในถ้วยข้าง ๆ และโยนลงพื้น



ฟู่!



เปลวไฟสีเขียวกลืนกินตัวเขาก่อนที่ร่างของชายหนุ่มจะหายวับไปจากกระทรวงเวทมนตร์





















บรรยากาศรอบก็อดดริกฮอลโลว์นั้นเงียบสงบจนแทบจะวังเวง โคมไฟที่อยู่ตามถนนแต่ละต้นห่างกันจนแสงสว่างเอื้อมไม่ถึงกัน สายลมแผ่วเบาในฤดูร้อนพัดผ่านเสื้อคลุมสีเข้มขณะที่ฝีเท้าของใครบางคนค่อย ๆ เดินบนพื้นคอนกรีตสีอ่อน กลิ่นอายของต้นหญ้าพัดผ่านตัวเขา มือบางเลื่อนขึ้นปัดผมยาวที่ปกคลุมใบหน้าออกก่อนจะถอนหายใจหนัก ๆ ออกมา เขาพยายามลากร่างกายที่หนักอึ้งไปตามถนนเพื่อตรงไปยังบ้านเดี่ยวที่อยู่ไม่ไกลออกไป ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันขณะที่เม็ดเหงื่อเย็นเฉียบจะหยดลงมาจากหน้าผาก



เขาเบื่อเวลาร่างกายตัวเองถึงขีดจำกัดจริง ๆ...



ชายหนุ่มผมดำค่อย ๆ เดินไปอย่างทุลักทุเล ปลายทางของเขาที่อยู่ห่างไปไม่ถึงสิบเมตรคือบ้านเดี่ยวที่ปิดไฟมืดสนิท ร่างเล็กพาตัวเองไปอยู่ที่ประตูก่อนจะพึมพำรหัสผ่าน ประตูไม้เปิดออกก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปข้างใน เดินลากขาพาตัวเองไปทิ้งลงบนโซฟาก่อนที่จะปล่อยให้ความมืดกลืนกินสติไปอย่างสมบูรณ์



ไม่สนใจแล้ว... ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว...





















เจมส์ก้าวเท้าออกจากเตาผิงก่อนจะปัดขี้เถ้าตามเสื้อคลุม ดวงตาสีเข้มกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องนั่งเล่นที่มืดสนิทก่อนจะสั่นศีรษะเบา ๆ ที่นี่เงียบเสมอเมื่อลูกชายของเขาไม่อยู่บ้าน และมันเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับแฮร์รี่ที่แม้ว่าเจ้าตัวจะมีบ้านกับครอบครัวของตัวเอง แต่สุดท้ายแล้วก็ต้องใช้เวลาชั่วขณะหนึ่งกับลุงและป้าของเขา เจมส์เดินไปวางกระเป๋าบนโต๊ะก่อนจะกวาดมือผ่านอากาศ ทันใดนั้นเองที่แสงไฟก็พลันสว่างขึ้นทั่วทั้งบ้าน



ร่างสูงเดินตรงไปยังห้องครัวพลางหาวออกมาอีกรอบ เขาขยี้ตาเบา ๆ ก่อนจะสะบัดมืออีกครั้ง เครื่องทำโกโก้อัตโนมัติ (ซีเรียสซื้อให้เขาเพราะยืนยันว่าเจ้าเครื่องนี้ที่คิดค้นโดยมักเกิ้ลทำโกโก้อร่อยกว่าเขาหลายสิบเท่า) ทำงาน เขาเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น ถอดรองเท้าและร่ายคาถาให้มันลอยไปอยู่บนชั้นวางข้างประตูด้วยตัวเอง ร่างสูงเดินอ้อมมายังโซฟาตัวยาวก่อนที่ขาทั้งสองข้างจะชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า



เซเวอร์รัส สเนปอยู่ตรงนี้ คนผมดำกำลังนอนขดตัวอยู่บนโซฟาที่พอดีตัวอย่างไม่น่าเชื่อในเครื่องแบบสีดำเต็มยศเหมือนทุกครั้ง เจ้าตัวไม่แม้แต่จะถอดรองเท้าออกมาด้วยซ้ำ เจมส์อดยิ้มเอ็นดูให้กับภาพตรงหน้าไม่ได้เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหลับสนิทเพียงใด เส้นผมสีดำที่แผ่กระจายไปรอบศีรษะกับริมฝีปากบางที่เผยอออกจากกันน้อย ๆ คน ๆ นี้ก็ทำงานหนักไม่ต่างจากเขาสินะ



เขาถอดรองเท้าสีดำคู่นั้นออกและส่งให้มันลอยไปวางบนชั้นวางรองเท้าอีกครั้ง เจมส์ย่อตัวลงก่อนจะสอดแขนเข้าไปใต้แผ่นหลังและข้อพับหลังเข่าของเซเวอร์รัส ฝ่ายคนที่หลับอยู่พลิกตัวยุกยิกน้อย ๆ เมื่อเขาดันเจ้าตัวออกมาจากโซฟา เขาปล่อยให้คนตัวเล็กหลับทั้งอย่างนี้ไม่ได้หรอก เพราะรู้ว่าเจ้าตัวจะต้องปวดหลังจนหน้าบึ้งยิ่งกว่าเดิมเมื่อตื่นนอนมา เจมส์หัวเราะเบา ๆ เมื่ออีกฝ่ายซุกตัวเข้าหาเขาทันทีที่โดนดันออกมาจากโซฟา ร่างสูงกระชับวงแขนก่อนจะลุกขึ้นยืนและพาอีกฝ่ายขึ้นไปบนห้องนอน



เขาวางร่างเล็กลงบนเตียงช้า ๆ ขณะที่อีกฝ่ายขยับตัวซุกเข้าหาหมอนแทบจะในทันที เจมส์ยกยิ้มพลางเกลี่ยเส้นผมสีเข้มออกจากใบหน้าที่ราบเรียบไร้อารมณ์นั้น มือหนาเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ข้างลำคอของอีกฝ่าย— สัมผัสจังหวะชีพจรก่อนที่จะผละออกในนาทีต่อมา เขาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าก่อนจะหยิบชุดนอนของเจ้าตัวออกมา จากนั้นจึงเริ่มปฏิบัติการเปลี่ยนชุดนอนให้กับเจ้าชายนิทราที่นอนหลับอยู่บนเตียงของเขา



เมื่อเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับคนตัวเล็กกว่าเสร็จ ชายหนุ่มก็เดินลงไปข้างล่างอีกครั้งเพื่อดื่มโกโก้ร้อนที่อร่อยกว่าเขาทำเอง ชายหนุ่มร่างสูงหลับตาลงขณะที่ยืนพิงเคาท์เตอร์ในครัว ลิ้มรสชาติหอมละมุนขณะที่ความง่วงงุนเริ่มคืบคลานกลับเข้ามาอีกครั้งหนึ่ง เจมส์หาวก่อนจะจัดการโกโก้ร้อนให้หมด ล้างแก้วและปิดไฟชั้นล่างพร้อมกับเช็คเวทมนตร์ป้องกันภัยอีกรอบ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเดินขึ้นไปชั้นบน แวะเข้าไปหยิบชุดนอนออกจากตู้ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ



ในอีกไม่กี่นาทีถัดมา ชายหนุ่มก็กลับเข้ามาอยู่ในห้องนอนอีกครั้ง เจมส์หาวก่อนจะถอดแว่นออกและวางลงบนโต๊ะข้างเตียง ร่างสูงนอนลงข้าง ๆ เจ้าชายผมดำก่อนจะเอื้อมมือไปโอบรอบเอวของอีกฝ่ายและรั้งคนตัวเล็กกว่าให้เข้าใกล้ เขาหัวเราะเบา ๆ เมื่อเซเวอร์รัสพยายามปัดเขาออก แต่แล้วเมื่อเขาหยุดนิ่ง เจ้าตัวเองก็หยุดดิ้นเหมือนกัน เจมส์หลับตาลงขณะที่เขายังคงกอดร่างเล็กเอาไว้ ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าและความอบอุ่นจากอีกฝ่ายดึงเขาให้จมสู่ห้วงนิทรา





















ความคิดแรกที่โผล่เข้ามาในหัวคือ... ร้อน



ร่างกายของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เซเวอร์รัสขยับตัวที่เหนียวเหนอะหนะไปมาก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นในที่สุด แสงอาทิตย์สว่างจ้าทำให้เขาต้องหรี่ตาลง ร่างเล็กครางเสียงต่ำเมื่อร่างกายของเขาร้องประท้วงอยากจะพักบนเตียงนุ่มนี้ต่อ แต่เพราะตอนนี้เขารู้สึกว่าอากาศร้อนจนน่าหงุดหงิดและอยากจะอาบน้ำเต็มที เขาจึงเมินเฉยต่อความเมื่อยล้าตามตัวและพยายามดันตัวเองออกจากการเกาะกุมของคนตัวสูงกว่า



เซเวอร์รัสขืนตัวออกมาก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง เขาหาวก่อนจะลืมตาขึ้นมองหานาฬิกา ดวงตาสีเข้มกะพริบตามองหน้าปัดก่อนจะสบถในใจเมื่อรู้ว่าตัวเองหลับไปนานมากแค่ไหน ถึงแม้ว่าภารกิจเมื่อวานจะเสร็จไปแล้ว แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่มีงานอื่นอยู่อีก



มือบางเสยผมอย่างลวก ๆ ก่อนจะหันไปมองคนข้างกายที่ยังหลับสนิท ริมฝีปากบางขยับยกขึ้นน้อย ๆ ก่อนที่จะเลื่อนมือไปแตะแก้มของอีกฝ่าย แต่แล้วก็ต้องเบ้ปากเมื่อสัมผัสได้ถึงเหงื่อบนร่างกายนั้น เซเวอร์รัสถอนหายใจก่อนจะมองหาไม้กายสิทธิ์ เอื้อมมือไปหยิบที่โต๊ะข้างเตียงอีกฝั่ง (เจมส์มีนิสัยชอบวางของทุกอย่างรวมกันไว้ที่ฝั่งของตัวเอง ซึ่งรวมไปถึงของของเขาด้วย) และพึมพำร่ายคาถาลดอุณหภูมิลง



เซเวอร์รัสวางไม้กายสิทธิ์ลงอีกครั้งก่อนจะห่มผ้าให้กับคนตัวสูงกว่า อากาศภายในห้องนอนพลันเย็นลงอย่างน่าพอใจ เขาลุกขึ้นยืนและเดินเข้าห้องน้ำพลางปล่อยให้อีกฝ่ายหลับต่อ



แต่แล้วจนกระทั่งเขาอาบน้ำ แต่งตัว ทำอาหาร (มื้อเที่ยง) เสร็จ จนเขาแวะกลับไปเอางานเอกสารที่โรงเรียนเพื่อจะมาทำต่อที่นี่ เจมส์ พอตเตอร์ก็ยังคงนอนหลับสนิท ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มและดูมีความสุขกับอากาศที่เย็นสบายนี้



เซเวอร์รัสอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเจ้าตัวไม่ร่ายคาถานี้ไว้ตั้งแต่เมื่อคืน... เขาจะได้นอนหลับอย่างเป็นสุข ไม่ต้องตื่นมาเพราะร้อนและเหนียวตัวแบบนี้ พอเห็นหน้าตาสบายใจแบบนี้แล้วก็อดนึกหมั่นไส้ขึ้นมาไม่ได้



อาจารย์ผมดำถอนหายใจเมื่อเขาเดินเข้ามาในห้องนอนครั้งที่สาม เพื่อพบว่าเจมส์ พอตเตอร์ก็ยังคงหลับสนิทแบบนั้นเหมือนเดิม เซเวอร์รัสมองเห็นความเหนื่อยล้าที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้านั้น โดยเฉพาะรอยคล้ำใต้ตาของร่างสูงที่เห็นชัดขึ้นเมื่อเจ้าตัวถอดแว่น ร่างเล็กทรุดตัวนั่งลงบนเตียงก่อนจะสะกิดให้อีกฝ่ายตื่น



"เจมส์... ตื่นได้แล้ว"



ไร้เสียงตอบรับใด ๆ จากร่างกายตรงหน้า เซเวอร์รัสกลอกตาก่อนที่จะพยายามสะกิดอีกรอบ แต่แล้วเมื่อผลลัพธ์ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม ร่างเล็กจึงเดินไปที่ริมหน้าต่าง เปิดออกให้ความร้อนไหลวูบเข้ามาในห้อง



แต่แน่นอนว่า... มือปราบมารหนุ่มก็ยังไม่สะทกสะท้าน



ร่างเล็กกำลังพยายามคิดหาวิธีปลุกคนขี้เซาเมื่อจู่ ๆ สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นทุ่งดอกไม้สีเหลืองด้านล่าง เขากวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนที่ริมฝีปากจะกระตุกยิ้มขึ้น เซเวอร์รัสเดินกลับเข้าไปหยิบไม้กายสิทธิ์ก่อนจะเดินกลับมาที่ริมหน้าต่างอีกครั้ง เพ่งสมาธิไปยังทุ่งดอกไม้นั้นและจินตนาการเพียงแค่ช่อดอกไม้กำมือเดียวที่จะลอยมาหาเขา



"แอ็กซิโอ!"



ชายหนุ่มเอื้อมมือซ้ายออกไปรอรับช่อดอกไม้นั้นก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่ามันคือดอกแมรี่โกลด์ ดอกไม้ที่พบได้ทั่วไปในช่วงฤดูร้อนจนแทบจะกลายเป็นสัญลักษณ์ของฤดูนี้ เซเวอร์รัสปิดหน้าต่างก่อนจะหันกลับไปมองเหยื่อบนเตียง เขาเดินไปทรุดตัวนั่งลงบนเตียงก่อนจะใช้ช่อดอกไม้นั้นก่อกวนอีกฝ่าย



"เจมส์ ตื่นได้แล้ว"



ช่อดอกไม้สีเหลืองเริ่มต้นทักทายคนตัวสูงที่แก้มก่อนจะค่อย ๆ เลี้ยวไปที่คาง เลื่อนกลับไปตามแนวสันกรามจนหยุดที่ใบหู เจมส์ขมวดคิ้วพลางพยายามเขยิบตัวหนีเขา แต่ร่างเล็กก็ไล่ตามไปจนกระทั่งช่อดอกไม้นั้นไปปัดเรี่ยอยู่บนดวงตาและหน้าผากของอีกฝ่าย



"เจมส์ นี่บ่ายแล้วนะ ตื่นได้แล้ว"



"อีกห้านาที..." เสียงงึมงำดังออกจากลำคอ นั่นถือว่าเป็นความสำเร็จขั้นที่หนึ่งของเขา



"ไม่ได้ อีกห้านาทีของนายมันก็คืออีกสักห้าชั่วโมงน่ะสิ" ช่อดอกไม้นั่นยังคงตามไปก่อกวนใบหน้าหล่อเหลาขณะที่มืออีกข้างของเขาจิ้มเอวของคนตัวสูงไม่ห่าง แม้ว่ามันจะไม่เกิดอะไรขึ้นเลยก็ตามที



"ห้านาที..."



"ไม่ได้"



ร่างสูงครางก่อนจะพลิกตัวกลับมาหาเขา แขนทั้งสองข้างโอบรอบเอวของเขาก่อนจะดึงเขาลง ดวงตาสีดำเบิกกว้าง และเมื่อรู้ตัวอีกที เขาก็นอนแผ่อยู่บนเตียงโดยที่ร่างสูงคร่อมเขาไว้อยู่



ดวงตาสีอำพันนั้นไม่มีวี่แววความง่วงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันกลับเป็นประกายซุกซนราวกับเด็กกำลังเล่นสนุก เซเวอร์รัสขมวดคิ้วน้อย ๆ ขณะที่ริมฝีปากหยักนั้นขยับเป็นรอยยิ้ม เจมส์เมินเฉยต่อสายตาอาบยาพิษของเขาก่อนจะก้มลงให้หน้าผากของพวกเขาทั้งคู่สัมผัสกัน



"อรุณสวัสดิ์... เซเวอร์รัส"



คนตัวเล็กพ่นลมออกดังพรืด "อรุณสวัสดิ์บ้าอะไร นี่มันบ่ายแล้ว"



เจมส์หัวเราะในลำคอก่อนจะจูบริมฝีปากของเขาเบา ๆ "ฉันยึดตามเวลาที่ตื่นน่ะ เพราะฉะนั้นตอนนี้ก็ยังเป็นตอนเช้าอยู่"



เซเวอร์รัสกลอกตาก่อนจะถีบคนตัวสูงออกจากตัว เจมส์หัวเราะเมื่อเจ้าตัวล้มลงไปนอนอยู่ข้าง ๆ แต่กระนั้นแขนยาวก็ยังรั้งเขาเข้ามาใกล้อยู่ดี



"ไปเอาดอกไม้มาจากไหน" เจมส์จูบหัวไหล่ของเขาเบา ๆ



"สวนสารธาณะ?"



"เดี๋ยวนี้นายเริ่มทำลายทรัพย์สินสาธารณะแล้วหรอ?" ชายร่างสูงยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก คนตัวเล็กกว่าทำหน้าบึ้งก่อนจะโยนช่อดอกไม้สีเหลืองนั่นใส่ใบหน้าหล่อเหลาข้าง ๆ



"ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าติดนิสัยใครมา" เจมส์หัวเราะให้กับคำกล่าวนั้นก่อนจะสะบัดมือน้อย ๆ ช่อดอกไม้นั้นลอยขึ้นจากเตียงและออกไปจากห้องนอนในวินาทีถัดมา



"แล้วนายจะเอามันไปทำอะไร" คนตัวเล็กขมวดคิ้วน้อย ๆ เมื่อเห็นว่าร่างสูงส่งช่อดอกไม้นั่นให้ไปอยู่ชั้นล่าง



"ก็เดี๋ยวเอาไปใส่แจกันไง เซเวอร์รัสอุตส่าห์ขโมยมาให้ทั้งที" คนตัวเล็กกลอกตาให้กับน้ำเสียงร่าเริงนั่นก่อนจะขยับตัวเข้าหาอีกฝ่าย ซุกตัวเข้าใกล้กับความอบอุ่นที่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัย



"เซเวอร์รัส..."



"หืม?"



"เดรโกเป็นยังไงบ้าง?"



เซเวอร์รัสถอนหายใจก่อนจะกอดอีกฝ่ายแน่นขึ้น "เดรโกถูกย้ายไปอยู่ที่บ้านพักตากอากาศชานเมือง สถานการณ์ฝั่งนั้นก็พอ ๆ กับฝั่งเราในตอนนี้ ที่อยู่ของเดรโกน่ะเป็นความลับ ดูเหมือนว่าลูเซียสจะพยายามกันเขาออกจากเรื่องนี้"



"แฮร์รี่เองก็เหมือนกัน เพราะว่าเขาต้องกลับไปอยู่ที่ซอยพรีเว็ตทุกปีก่อนที่จะกลับมาที่นี่ได้ แต่ดัมเบิลดอร์คิดว่าจะให้แฮร์รี่อยู่ที่นั่นตลอดทั้งปีนี้"



คนตัวเล็กดันตัวออกห่างเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา "ทำไมล่ะ?"



"เหมือนดัมเบิลดอร์อยากจะตรวจสอบอะไรบางอย่างให้แน่ใจ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน" เจมส์ถอนหายใจ มือหนาเลื่อนขึ้นเล่นกับเส้นผมสีดำก่อนที่เสียงทุ้มจะดังขึ้นในนาทีต่อมา "แฮร์รี่บอกว่าเขาเขียนจดหมายไปหาเดรโก แต่ว่าเดรโกไม่เคยตอบเขาเลย"



"ฉันไม่รู้ว่าเดรโกได้จดหมายรึเปล่า... น่าเสียดายนะ ทั้งสองคนนั่นกำลังจะได้เป็นเพื่อนกันแล้วแท้ ๆ ดูพวกเขาเมื่อปีที่แล้วสิ"



"ใช่..." เจมส์เลื่อนมือขึ้นหยุดที่ศีรษะของคนตัวเล็กก่อนจะเริ่มสางผมสีเข้มนั้นอีกครั้ง "แต่พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเฝ้าดู"



คนตัวเล็กพยักหน้าตอบขณะที่มือบางนั้นเลื่อนขึ้นแตะแก้มของอีกฝ่าย เจมส์กะพริบตามองใบหน้าที่ห่างจากเขาไม่ถึงฟุตก่อนจะสบตากับดวงเนตรสีเข้มตรงหน้า



"นี่เป็นเรื่องของพวกเขา... เราทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น"



เจมส์ยิ้มน้อย ๆ พลางเลื่อนมือขึ้นแนบกับมือเล็กนั้น "พวกเขาจะต้องผ่านมันไปได้แน่ ๆ"



เด็กหนุ่มสองคนที่โตมาพร้อมกับความโดดเดี่ยวนั่น...



เราก็ทำได้แค่เฝ้าดูเท่านั้น












-tbc.








[Talk]

สวัสดีครับ ผมกลับมาแล้ว (หลังจากหายไปเกือบครึ่งปี... ขอโทษสำหรับความล่าช้าด้วยครับ)

ก็หลังจากคิดนู่นคิดนี่พยายามเอาชีวิตรอดจากงานหลวงและสิ่งต่าง ๆ มากมายก่ายกอง

ในที่สุดก็มีเวลาว่าง (พักหายใจ) มานั่งเขียน (ปั่น) กัน เย้!


ก่อนอื่นเลยต้องขอโทษด้วยที่บทนี้ดูมีความเร่งรีบ ความภาษาแย่ ความแบบไม่ดีเท่าไหร่ เหมือนขัดสนิมเพราะไม่ได้เขียนนาน T T


Summer: The Missing Warmth จะเป็นแนวเรื่องสั้น (มั้ง?) ที่มีไทม์ไลน์ต่อกัน โดยช่วงเวลาจะเป็นช่วงหลังจากจบจาก Frozen Heart เลย = ช่วงฤดูร้อนก่อนเปิดเทอมปี 5 

จำนวนตอน ไม่แน่ใจนะครับ แต่คิดว่าน่าจะไม่เยอะ

จริง ๆ ตอนแรกเริ่มเดิมที คือมีโปรเจ็กต์ฟิคต่อจาก FH ที่เป็นเรื่องยาวอยู่ 3 ea แต่ด้วยความคิดไปคิดมาแล้วรู้สึกว่า เหมือนมันเขียนซ้ำซาก เลยคิดจะย่อส่วนลงให้เป็นเรื่องสั้นมากกว่า ดังนั้นแล้วนอกจาก Summer: The Missing Warmth แล้วก็ "น่าจะ" มีช็อตอื่น ๆ มาให้อ่านกัน


ผมจะเขียน Summer ควบคู่ไปกับ State of Nature แต่อัตราความเร็วไม่คงที่และค่อนข้างช้ามาก เพราะ?

1. เวลาผมเขียน ผมชอบเขียนยาว 2-3 ชม.เป็นอย่างต่ำ สุด ๆ คือเขียนทั้งวันเลย ไม่ชอบเขียนทีละนิดทีละหน่อย (รู้สึกว่ามันไม่ flow ไม่ต่อเนื่องกัน) เพราะฉะนั้นมันจะหาเวลาที่จะมานั่งเขียนยาว ๆ แบบนี้ค่อนข้างยาก ยกเว้นแต่ช่วงวันหยุด (ที่ปกติต้องอ่านหนังสือ)

2. เนื่องจากผมเรียนสายวิทย์สุขภาพ ชีวิตจึงวนลูปอยู่ที่ นอน ตื่น เรียน ตาย นอน ตื่น เรียน ตาย 55555555 เหนื่อยมาก อันนี้ก็จะพยายามหาเวลามานั่งเขียนเนาะ เพราะผมเองก็คิดถึงการเขียนเอามาก ๆ เหมือนกัน


ไม่น่ามีอะไรแล้วมั้ง...

ขอบคุณทุกคนที่ยังแวะเข้ามาอ่านนะครับ! :)


Gracias, as always.

I.


ปล. ผมใช้คีย์บอร์ดบลูทูธตอนพิมพ์ แล้วค่อยมาเช็คในคอมอีกที ไม่แน่ใจว่าจะมีสระ/วรรณยุกต์เกินบ้างมั้ย (แบบตัวซ้อนกัน เบิ้ลกันงี้) ถ้ามีก็บอกได้นะครับ ไว้จะเข้ามาแก้พวกคำผิด สะกดผิดต่าง ๆ












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

1,007 ความคิดเห็น

  1. #926 Chocoe'clair (@reren) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 16:50
    ตามด้วคนค่ะ ตามต่อหลังจบแอคที่แล้ว 5555
    #926
    0
  2. #924 Loste (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 05:11

    ตามด้วยคนคะ

    #924
    0
  3. วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 01:07
    รู้สึกดีที่ได่อ่านคู่นี้ คู่พ่อเป็นคู่ที่เราโปรดปรานมาก แต่เราก็ยังคงคอยตามเชียร์คู่ลูกด้วยเช่นกัน อ่านไปก็ยิ้มไป มีความสุขที่ได้อ่านตอนนี้ค่ะ ขอบคุณคนแต่งที่กลับมาสร้างรอยยิ้มให้เรา เราจะรอตอนต่อไปเรื่อยๆค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #923
    0
  4. #922 N.X.X.X (@0888174076) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 23:27
    คิดถึงจังเลยค่ะ สู้ๆนะคะสำหรับความเหนื่อยอะไรต่างๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ ????????
    #922
    0
  5. #920 YO64621 (@YO64621) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 17:54

    คิดถึงจังเลยยยย
    #920
    0
  6. #919 FF263_103AS (@FF263_103AS) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 14:15
    ยังตามอยู่ค่ะ😀
    #919
    0
  7. #918 RyouKillian (@Tarnero) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 13:03
    ยินดีต้อนรับกลับค่า~☆ \(^□^)/
    #918
    0
  8. #917 inthach onyy (@nooksingmen) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 12:43
    เห็นแจ้งเตือนรีบเข้ามาอ่านต่อเลยยังติดตามยุนะ
    #917
    0
  9. #916 Plankton J (@jthida) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 12:40
    ติดตามอยู่น้า ถ้าคนแต่งไม่หยุดแต่งเราก็จะอยู่ติดตามต่อไปจ้า แต่ขอไปรื้อความเดิมตอนเก่าๆสักครู่
    #916
    0
  10. #915 13.23.18 (@taylovelove) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 12:06

    สู้ๆค่ะ ยังติดตามอยู่ ยังสนุกเหมือนเดิมเลย
    #915
    0