[Fic Harry]Frozen Heart [JP/SS]ft.[HP/DM]

ตอนที่ 50 : Frozen Heart: Act V Chapter 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 875
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    16 เม.ย. 60

Act V

Chapter 9

 



ก๊อก... ก๊อก...



            เด็กหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์พลิกตัวหนีเสียงรบกวนพลางซุกหน้าลงบนหมอน แต่สิ่งที่ได้คือเสียงเคาะกระจกที่ดังและถี่ขึ้นกว่าเดิมเรื่อย ๆ แฮร์รี่ซุกหัวลงใต้หมอนขณะที่เสียงงึมงำจากใครสักคนดังขึ้นเป็นเชิงรำคาญ เสียงเคาะกระจกเองก็ดูจะหนักกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ และในที่สุดเขาก็ยอมแพ้ เด็กหนุ่มผมดำยันตัวลุกขึ้นก่อนจะหยิบแว่นตามาใส่ แฮร์รี่เบ้หน้าใส่นกฮูกสีน้ำตาลลายจุดก่อนจะเปิดหน้าต่าง นกฮูกที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนยื่นเท้าของมันมาให้ขณะที่ดวงตากลมโตจ้องมาที่เขาอย่างตำหนิ แต่เด็กหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์ไม่สนใจ เขาแกะกระดาษแผ่นเล็กออกมาก่อนที่นกฮูกจะตีปีกใส่และบินจากไปในทันที



            แฮร์รี่ปิดหน้าต่าง ทรุดตัวนั่งลงบนเตียงขณะที่มือหนึ่งขยี้หัวยุ่ง ๆของตัวเอง เด็กหนุ่มเหลือบตามองนาฬิกาที่หัวเตียงก่อนจะส่ายหน้ากับตัวเอง จริงอยู่ที่เดี๋ยวเขาก็ต้องตื่นในอีกไม่กี่นาที แต่เวลาเล็กน้อยเหล่านั้นก็มีค่าสำหรับการนอนของเขาเช่นกัน



            เขาพลิกจดหมายแผ่นเล็กนั้นดูก่อนจะพบว่ามันส่งมาถึงเขา เด็กหนุ่มผมดำเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆก่อนจะคลี่แผ่นกระดาษออกมาอ่าน แฮร์รี่ไม่รู้ว่าเขาคาดหวังว่าจะได้เจอกับอะไร แต่ที่แน่ ๆคือเขาไม่คิดว่าลายมือที่เห็นนับครั้งได้จะปรากฎอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้



            “อย่าลืมไปคุยกับพ่อของนาย”



            ดวงเนตรสีเขียวกะพริบตามองข้อความบนกระดาษก่อนจะพลิกไปมาเผื่อว่าจะมีข้อความอื่นมากกว่านี้ แต่นั่นคือทั้งหมดที่มี แฮร์รี่ถอนหายใจพลางขยำกระดาษแผ่นเล็กนั้นไว้ในมือ เด็กหนุ่มเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่หิมะไม่ตก แต่ถึงกระนั้นหิมะก็ได้ตกมาเป็นเวลานานมากพอที่จะทำให้ทุกพื้นที่ปกคลุมด้วยสีขาวแล้ว เขาคิดถึงกระดาษอีกแผ่นที่คนผมบลอนด์เคยส่งมาให้ แผ่นกระดาษเล็ก ๆที่มีแต่หน้ายิ้ม แต่กลับมีผลต่อจิตใจของเขามากจนไม่น่าเชื่อ



            แฮร์รี่ผละสายตาออกมาจากทิวทัศน์ด้านนอก ตอนนี้ยังไม่มีใครมีทีท่าว่าจะตื่น รอนกำลังนอนขดตัวจนกลายเป็นหนึ่งเดียวกับผ้าห่มขณะที่เชมัสเกือบจะตกจากเตียงอยู่รอมร่อ เด็กหนุ่มร่างสูงก้มลงมองก้อนกระดาษในกำปั้นของตัวเองนิ่งก่อนจะตัดสินใจคลี่แผ่นกระดาษนี้ออกมาอีกครั้ง ลายมือที่เป็นระเบียบเรียบร้อยของเดรโกตอนนี้ดูยับยูยี่ไปแล้ว ร่างสูงถอนหายใจออกมาอีกรอบก่อนจะก้มตัวลงลากหีบมาที่เตียงและเริ่มการขุดหาอัลบั้มรูปที่อยู่ใต้กองเสื้อผ้า



            นาทีต่อมาเขาก็หาเจอ แฮร์รี่หยิบอัลบั้มรูปลงไปในกระเป๋าสะพายก่อนจะหยุดนิ่งและมองมันอย่างชั่งใจ แต่แล้วเมื่อสายตาของเขาอ่านทวนประโยคสั้น ๆนั่นอีกครั้ง ก็เหมือนกับว่าเสียงของเดรโกดังขึ้นในหัวและบอกให้เขาทำมันอย่างที่เขาเคยพูดเอาไว้



            เด็กหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์รูดซิปกระเป๋าปิดก่อนจะสอดกระดาษแผ่นเล็กใบล่าสุดที่เขาได้มาในหนังสือควิดดิชที่โต๊ะข้างเตียง ส่วนหน้ายิ้มบนกระดาษแผ่นแรกที่คนตัวเล็กกว่าส่งมาให้เมื่อนานมาแล้วนั้น เขาพกติดตัวไว้เสมอ



            แฮร์รี่ถอนหายใจอีกครั้งพลางภาวนาอย่างสิ้นหวังว่าเขาจะผ่านมันไปได้ด้วยดี





















เด็กหนุ่มบ้านสลิธีรินยืนมองนกฮูกสีน้ำตาลที่เขายืมโรงเรียนบินออกไป ปีกของมันกระพือพาข้อความของเขาไปหาคนที่ตอนนี้คงยังไม่ตื่น เดรโกไม่ค่อยอยากใช้นกของเขาเท่าไรนัก มันเด่นเป็นหนึ่งเดียวในโรงเรียน ถ้าหากว่าใครมาเห็นนกของเขาบินไปที่หอคอยของกริฟฟินดอร์ เขาก็คงได้ต้องมาตอบคำถามพวกชอบสอดรู้สอดเห็นอีก ร่างบางถอนหายใจก่อนจะผละสายตาออกจากจุดเล็กสีดำที่บินออกห่างเขาไปทุกขณะ เดรโกกระชับผ้าพันคอสีเขียวแถบเงินเล็กน้อยจะเดินออกจากโรงนกฮูกไป



            เขาหวังว่า... อาทิตย์เดียวคงพอสำหรับพอตเตอร์



            “โชคดีนะ...”



            เสียงแผ่วเบาดังขึ้นทำลายความเงียบ คำอวยพรเรียบง่ายถูกปล่อยทิ้งไว้กลางอากาศขณะที่คนพูดได้เดินห่างออกไปทุกขณะ ทิ้งไว้แต่เสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆเบาลงเรื่อย ๆ



            เข้มแข็งไว้นะ พอตเตอร์
























เซเวอร์รัสเพิ่งจะแต่งตัวเสร็จเมื่อเขาเดินเข้าห้องทำงานหมายจะเช็คตารางสอนของวันนี้ เมื่อขาทั้งสองข้างของเขาต้องชะงักอีกครั้ง ดวงเนตรสีรัตติกาลกะพริบตามองดอกกุหลาบสีขาวโดดเดี่ยวบนโต๊ะทำงานนิ่งก่อนจะถอนหายใจออกมา



            เหมือนเดิม... ตัวไม่อยู่แต่ชอบทิ้งอะไรไว้ให้รู้ว่าเดี๋ยวก็คงกลับมา



            ศาสตราจารย์ผมดำเสกแจกันทรงสูงที่มีน้ำอยู่ประมาณหนึ่งขึ้นมาก่อนจะจัดแจงเอาดอกกุหลาบใส่ เขาวางแจกันแก้วไว้ที่มุมห้อง ริมฝีปากบางคลี่ออกเป็นรอยยิ้มน้อย ๆทว่าดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเศร้าโศก เซเวอร์รัสก้มลงสูดกลิ่นกุหลาบก่อนจะยืดตัวขึ้นและเดินไปเช็คตารางสอนอย่างที่ตั้งใจไว้ในตอนแรก























เด็กหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์กำลังคิดวางแผนว่าเขาจะหาโอกาสคุยกับเจมส์เมื่อไรดี เพราะที่เขาเห็นตั้งแต่ที่เจมส์มาอยู่ที่นี่ พ่อของเขาก็ดูจะไม่มีที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่งเสียเท่าไร เห็นแค่เดินไปเดินมาตามระเบียง โผล่ไปทานอาหารที่ห้องโถงใหญ่บ้างเป็นครั้งคราว หรือบางทีก็หายตัวไปเสียเฉย ๆซะเกือบเดือน แฮร์รี่อดรู้สึกเอือมระอาให้กับความหาตัวยากของเจมส์ไม่ได้



            และนั่นจึงทำให้เขาชะงักเมื่อก้าวเท้าเข้ามาในห้องเรียนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด เพราะนอกจากห้องเรียนจะถูกดัดแปลงไปจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมแล้ว บุคคลที่ยืนอยู่ตรงกลางห้องพร้อมกับเจ้าของวิชาก็เป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงเช่นเดียวกัน แต่เขาไม่ใช่คนเดียวที่มีปฏิกิริยานี้ เด็กบ้านกริฟฟินดอร์อีกหลายคนชะงักเท้าเมื่อก้าวเข้ามาในห้องก่อนที่คลื่นความตื่นเต้นจะซัดและแผ่กระจายไปรอบ ๆ โดยเฉพาะสำหรับเด็กนักเรียนหญิงที่พร้อมใจกันยืนจับกลุ่มกระซิบกระซาบกันในทันที



            มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เจมส์ พอตเตอร์ปรากฎตัวต่อหน้าพวกเขาในเวลาเรียนหรือในระยะใกล้แบบนี้ แต่มันเป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มไม่สวมเสื้อคลุมตัวยาวและยังพับแขนเสื้อขึ้นมาจนถึงข้อศอก



            “รีบ ๆเข้ามากันได้แล้ว!”



            เสียงคำรามของแม้ด-อาย มู้ดดี้ทำให้เนวิลล์สะดุ้งโหยง แต่มันก็เรียกสติและความสนใจของทุกคนกลับมาได้เป็นอย่างดี พวกเขาเดินมาหยุดอยู่หน้าศาสตราจารย์มู้ดดี้และเจมส์ พอตเตอร์ ขณะที่การเปรียบเทียบระหว่างมือปราบมารทั้งสองคน (และพูดถึงสภาพของห้องเรียนในวันนี้) ยังไม่จบลง



            “พ่อนายดูฉีกกฎทุกอย่างสำหรับการเป็นมือปราบมาร” รอนกระซิบพลางพยักพเยิดไปทางเจมส์ที่กำลังยืนส่งยิ้มกว้างให้ทุกคน “ดูแล้วพ่อนายเหมือนไม่ใช่มือปราบมารเลย โดยเฉพาะเมื่อมายืนข้างมู้ดดี้แบบนี้”



            แฮร์รี่หัวเราะเบา ๆก่อนจะตอบว่า “ก็พ่อฉันเป็นนักกีฬาด้วย จำได้ไหม”



            “แฮร์รี่ พ่อของเธอชอบเด็กรึเปล่า?” ลาเวนเดอร์ บราวน์ที่แทบจะไม่เคยพูดกับเขามาก่อนทักขึ้น เฮอร์ไมโอนี่หันมาเลิกคิ้วให้กับเด็กสาวที่ทุ่มความสนใจมาให้เขาอย่างเต็มที่



            “เอ่อ...”



            “เงียบได้แล้ว!”



            ลาเวนเดอร์สะดุ้งก่อนจะถอยกลับไปยืนอยู่กับปาราวตี พาติล แต่เด็กสาวสองคนนั้นยังคงหัวเราะคิกคักกันต่อไปโดยซ่อนตัวอยู่หลังเชมัสกับดีน



            “อย่างที่พวกเธอเห็น วันนี้เราจะเรียนภาคปฏิบัติกัน” มู้ดดี้ลดระดับเสียงลงมาบ้างแล้ว แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้ความเงียบสงบแผ่ตัวเข้าปกคลุมทั้งห้อง แม้ด-อายพูดต่อไปเมื่อเห็นว่าทุกคนให้ความสนใจกับเขาแล้ว



            “วันนี้เราได้รับเกียรติจากมือปราบมาร เจมส์ พอตเตอร์ มาร่วมสอนในคาบนี้” เจมส์ก้าวเท้าขึ้นมาข้างหน้าก่อนจะโค้งตัวน้อย ๆรับเสียงปรบมือที่ดังขึ้นอัตโนมัติ ชายร่างสูงถอยหลังกลับไปเมื่อเสียงปรบมือซาลง “ถ้าจะพูดให้ถูกคือ พวกเธอโชคดีที่มีคาบตรงกับเวลาว่างของเขา”



            เจมส์หัวเราะเบา ๆก่อนจะเอนศีรษะไปทางแม้ด-อายอย่างอารมณ์ดี แฮร์รี่มั่นใจว่าเขาได้ยินเสียงเด็กสาวหลายคนถอนหายใจให้กับความหล่อเหลาของชายหนุ่ม (เขาชินกับเจมส์แล้วก็จริง แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าพ่อของเขาเป็นคนหน้าตาดี แถมด้วยดีกรีความโด่งดังแล้วยิ่งไปกันใหญ่)



            “ฉันรักรอยยิ้มของเขา...” เสียงใครซักคนดังแว่วเข้ามาให้เขาได้ยิน รอนถองสีข้างของเขาเบา ๆพลางพยายามกลั้นหัวเราะอย่างเต็มที่



            “ฉันพนันว่าพ่อนายไม่สนเด็กผู้หญิงพวกนี้”



            ก็ถ้าเพียงแต่ทุกคนจะรู้ว่ารักแรกของเจมส์ พอตเตอร์คือใคร...



            “ไม่ต้องเสียเวลากันแล้ว เป้าหมายของพวกเธอคือปลดอาวุธคู่ต่อสู้ให้ได้ ห้ามใช้คำสาปโทษผิดสถานเดียว จับคู่ได้!”



            แฮร์รี่สลัดความคิดที่โผล่ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้นั่นทิ้ง รอนจับคู่กับเขาเหมือนอย่างเคย ส่วนเฮอร์ไมโอนี่ก็คู่กับเนวิลล์เหมือนในวิชาปรุงยา เด็กนักเรียนเดินแยกออกเป็นคู่ ๆก่อนที่ฟูกหนาจะปรากฎขึ้นบนพื้นเท่ากับจำนวนคู่ที่มี พวกเขาไม่ต้องรอให้แม้ด-อายสั่ง ทุกคนพร้อมใจกันเดินขึ้นไปยืนบนฟูกหนานิ่มนั้นและชักไม้กายสิทธิ์ออกมาในท่าเตรียมพร้อม



            “สาม... สอง... หนึ่ง— เริ่มได้!”



            เสียงร่ายคาถาดังขึ้นทั่วทั้งห้องทันที แสงสีวูบวาบไปมาก่อนที่จะมีเสียงครวญครางโอดครวญแทรกเป็นระยะ ๆ แฮร์รี่หลบเส้นประกายไฟจากรอนก่อนจะเสกคาถาใส่กลับบ้าง



            “เอ็กซ์เปลลิอามัส!”



            “โพรเท็คโก!” รอนสะบัดไม้ปัดคาถาปลดอาวุธออกไปจากตัว “นี่จะกลายเป็นคาถาประจำตัวแน่ ๆถ้านายยังจะใช้บ่อยขนาดนี้”



            “หุบปากน่ารอน” เขาส่งยิ้มกว้างให้เพื่อนซี้ก่อนที่จะเริ่มจู่โจมอีกครั้ง “สตูเปฟาย!”



            รอนก้มตัวหลบ “รีดัคโต!”



            เปรี้ยง!



            คาถาพุ่งกระแทกกำแพงด้านหลังเมื่อเขาเอี้ยวตัวหลบ การฝึกซ้อมดำเนินต่อไปเรื่อย ๆจนเขาเริ่มรู้สึกเหนื่อย เด็กหนุ่มไม่ได้จับเวลาว่าผ่านไปแล้วกี่นาที แต่มันก็รู้สึกนานพอตัวสำหรับเขา แฮร์รี่กำลังจะเสกคาถาสาปใส่รอนเมื่อจู่ ๆก็มีมือมาวางบนไหล่



            เด็กหนุ่มร่างสูงหันไปก่อนจะผงะเล็กน้อยเมื่อพบเจมส์ พอตเตอร์ยืนส่งยิ้มมาให้



            “สวัสดีครับ คุณพอตเตอร์” รอนทักทายเจมส์ที่โบกมือรับ



            “เราเหินห่างกันขนาดเรียกว่า คุณเลยหรอ รอน?”



            “เพื่อความเป็นทางการครับ” เด็กหนุ่มตระกูลวีสลีย์ขยิบตาตอบ



            “เอาล่ะ มาเข้าเรื่องกันดีกว่านะ” เจมส์ตบมือก่อนจะเดินไปหยุดยืนระหว่างพวกเขาทั้งสองคน “รอน เธอต้องโต้กลับให้เร็วกว่านี้ พอหลบหรือป้องกันได้ก็รีบสวนกลับไปเลย ถ้าเกิดว่ายิ่งโต้กลับช้า สุดท้ายเธอก็จะกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบ”



            “ทราบแล้วครับ”  รอนพยักหน้ารับพลางเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก เจมส์หันมาหาเขาก่อนจะพูดต่อว่า



            “ส่วนแฮร์รี่ ลูกใช้คาถาเวียนกันอยู่แค่ไม่กี่บท ความหลากหลายก็สำคัญนะ ถ้าลูกใช้คาถาบทเดิมซ้ำ ๆกัน ฝั่งตรงข้ามจะอ่านเกมออกและหาวิธีโต้กลับจนสุดท้ายเราอาจจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบได้ เพราะฉะนั้น ใช้คาถาอื่นบ้าง”



            “ครับ” เด็กหนุ่มผมดำรับคำ ชายหนุ่มร่างสูงยิ้มอีกครั้งพลางตบบ่าพวกเขาสองคนเบา ๆ



            “ไปฝึกต่อไปเถอะ”



            เจมส์เดินผ่านฟูกของพวกเขาไปหยุดยืนสังเกตการณ์เฮอร์ไมโอนี่กับเนวิลล์และเริ่มให้คำแนะนำ แฮร์รี่เสยผมให้พ้นหน้าก่อนจะกระชับไม้กายสิทธิ์และเลิกคิ้วใส่รอนเป็นเชิงถาม



            “รอบสองจัดมาเลย แฮร์รี่”



            อีกสักพักใหญ่ ๆ— อย่างน้อยก็ในความรู้สึกของเขาก่อนที่แม้ด-อายจะตะโกนสั่งให้หยุด เด็กนักเรียนบางคนลงไปนอนแผ่บนฟูกขณะที่บางคนเพียงแค่ยืนหอบ อย่างเช่นเขากับรอนที่ยืนเช็ดเหงื่ออยู่เงียบ ๆ ถัดไปจากพวกเขาไม่ไกลนัก เฮอร์ไมโอนี่กำลังพยายามรักษาแผลถลอกที่แขนของเนวิลล์อยู่ ส่วนพื้นที่บริเวณของเชมัสและดีนปรากฎรอยไหม้อยู่หลายแห่ง ซึ่งนั่นคงเป็นที่มาของเสียงตู้ม!ที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องระหว่างคาบ



            แม้ด-อาย มู้ดดี้ปล่อยให้พวกเขาพักชั่วครู่เท่านั้นก่อนที่จะสั่งให้พวกเขาลุกขึ้น ทุกคนทำท่าเหมือนต้องการจะประท้วงด้วยน้ำเสียงโอดครวญ แต่ไม่มีใครกล้าทั้งนั้น โดยเฉพาะเมื่อตาวิเศษของมู้ดดี้กำลังหมุนติ้วอยู่ในเบ้าอย่างน่ากลัว และตอนนี้ก็ไม่มีเด็กนักเรียนสาวคนไหนอยู่ในอารมณ์ชื่นชมเสน่ห์ของเจมส์ พอตเตอร์แล้วเช่นกัน



            คาบเรียนในวันนี้ไม่ได้หยุดทำให้พวกเขาประหลาดใจเพียงแค่นั้น เพราะมู้ดดี้ที่ปกติไม่ค่อยจะค่อยสั่งงานสักเท่าไร— กลับสั่งให้พวกเขาเขียนเรียงความรายงานข้อผิดพลาดในการใช้เวทมนตร์ของตัวเอง รวมทั้งวิธีการแก้ไข ความยาวไม่ต่ำกว่าสองหน้ากระดาษ



            เสียงกริ่งดังขึ้น มู้ดดี้กำชับวันส่งงานก่อนจะปล่อยให้พวกเขาออกจากห้องเรียนได้ ซึ่งนั่นหมายความว่ามู้ดดี้เดินออกไปจากห้องเรียนโดยทิ้งฟูกและร่องรอยของการต่อสู้ไว้อย่างนั้น มันอาจเป็นการบอกใบ้กลาย ๆว่าพวกเขายังได้เรียนภาคปฏิบัติในคาบต่อไป ส่วนเจมส์เองไม่ได้ขยับตัวในทันที ชายหนุ่มร่างสูงยืนโบกมือให้เด็กนักเรียนที่เดินลากขาออกไป และเขารู้ดีว่านี่เป็นโอกาสเดียวของเขาแล้ว



            เด็กหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์รั้งแขนรอนและเฮอร์ไมโอนี่เอาไว้ ทั้งสองคนหันมามองเขาอย่างงุนงงก่อนที่เขาจะไขข้อสงสัยนั้นในประโยคเดียว



            “ฉันคุยกับพ่อเสร็จแล้วจะตามไป”



            ทั้งคู่มองหน้าเขาชั่วขณะก่อนจะพยักหน้ารับและเดินออกไปจากห้องเรียน แฮร์รี่นึกขอบคุณที่ไม่มีใครถามว่าเขาต้องการจะคุยเรื่องอะไร เด็กหนุ่มเดินรั้งท้ายตามหลังทุกคนและเมื่อเขาเดินไปถึงประตู เด็กหนุ่มจึงหันกลับมาประจันหน้ากับชายหนุ่มที่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย



            แฮร์รี่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ



            มันต้องเป็นตอนนี้... ตอนนี้เท่านั้น



            “พ่อครับ ผมขอคุยด้วยได้ไหมครับ”



            เจมส์ขมวดคิ้ว “เรื่องด่วนหรือเปล่า”



            “ด่วนครับ”



            พ่อของเขาพยักหน้าก่อนจะโบกไม้กายสิทธิ์รอบหนึ่งเงียบ ๆและตอบเมื่อเห็นสีหน้าของเขาว่า “คาถากักเสียงน่ะ”



            แฮร์รี่ถือว่านั่นเป็นคำสั่งให้ปิดประตู รอนและเฮอร์ไมโอนี่เดินลงบันไดไปไกลแล้ว เขาปิดประตูก่อนจะหันกลับมาหาเจมส์ เด็กหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์เปิดกระเป๋าสะพายและหยิบอัลบั้มรูปที่หนักอึ้งส่งให้คนตัวสูงกว่า



            “อะไรหรอ แฮร์รี่” เจมส์มองหน้าเขาพลางพลิกอัลบั้มรูปดูเรื่อย ๆ “ก็แค่อัลบั้มรูปของครอบครัวเราไม่ใช่หรอ พ่อเพิ่งรู้ว่าลูกพกมันมาฮอกวอตส์ด้วย”



          ครอบครัวเรา...



            เด็กหนุ่มเม้มริมฝีปากชั่วครู่ ใช้เวลาอันน้อยนิดในการกลืนจุกก้อนในลำคอลงไปก่อนที่เขาจะเอ่ยปากตอบคำถามนั้น ซึ่งเสียงที่ดังออกมาฟังดูแหบแห้งกว่าปกติ



            “เปิดดูไปเรื่อย ๆสิครับ”



            เจมส์เหลือบตาขึ้นมองเขาอีกครั้งก่อนจะไม่พูดอะไร ร่างสูงเปิดดูไปเรื่อย ๆขณะที่ความเงียบเข้าครอบครองพื้นที่ แฮร์รี่กัดฟันแน่นพลางนับหนึ่งถึงร้อยในใจ เขากำลังพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ตะโกนออกมา ไม่ร้องไห้ ไม่ทำตัวเหมือนเด็กทั้ง ๆที่เขายังไม่พร้อมที่จะได้ยินสิ่งใด ๆก็ตามที่เจมส์จะพูด เมื่อเจมส์พบจดหมายนั้น



            เขากำลังคิดว่าตัวเองคิดถูกหรือเปล่า ตัดสินใจดีแล้วหรือเปล่าที่คุยกับเจมส์ตรง ๆแบบนี้ ถ้าเกิดว่าเจมส์พูดออกมาว่าเขาเป็นแค่ความผิดพลาด เขาจะรับได้ไหม แฮร์รี่สงสัยว่าเขาจะเชื่อคำพูดของเจมส์ได้หรือเปล่า ถ้าเจมส์บอกว่ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิด เด็กหนุ่มร่างสูงเพิ่งรู้ในวินาทีนั้นเองว่าเขาไม่สามารถรู้ได้เลยว่าสิ่งที่พ่อของเขาจะพูดออกมาจะเป็นเรื่องจริงมากน้อยแค่ไหน



            แฮร์รี่สูดลมหายใจเข้าอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเจมส์พลิกไปยังหน้าสุดท้าย มือของคนตัวสูงชะงัก เจมส์เงยหน้าขึ้นมองเขาก่อนจะหยิบจดหมายออกมา ปิดอัลบั้มรูปและคลี่จดหมายออกอ่าน



            เขายืนเงียบเฝ้าดูปฏิกิริยาของเจมส์ ตอนแรกเจมส์ขมวดคิ้ว และทันใดนั้นเองคิ้วที่เป็นปมก็คลายออก พ่อของเขาหน้าซีดและมือสั่น แฮร์รี่บังคับให้ตัวเองกลืนน้ำลายลงคอขณะที่เสียงชีพจรเต้นตุบอยู่ข้างหู ปลายนิ้วของเขาเย็นเฉียบ เด็กหนุ่มผมดำสบตาผู้เป็นพ่อนิ่งพลางภาวนาขอให้สีหน้าของเขาในตอนนี้ไม่ดูทั้งเศร้าโศก ตกใจ ผิดหวังและสับสนเหมือนคนตรงหน้า



            เจมส์หลับตาลงชั่วขณะหนึ่ง เขาสังเกตเห็นเส้นเลือดที่ขมับของเจมส์ปูดขึ้น มือของเจมส์ยังสั่นอยู่ แฮร์รี่พยายามปลอบใจตัวเองและคิดถึงเรื่องดี ๆ แต่ก่อนที่วิธีสงบสติอารมณ์ของเขาจะได้ผล เจมส์ก็ลืมตาขึ้นมาและสบตากับเขา



            ดวงตาสีอำพันที่เขาไม่ได้รับมานั้นมองตรงมาที่เขา แฮร์รี่รู้สึกเหมือนเขาเป็นหนังสือที่เจมส์เปิดออกอ่านอย่างง่ายดาย แต่ความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นเพียงวินาทีเดียวเท่านั้นก่อนที่มันจะถูกทำลายลงโดยเสียงพูดของเจมส์



            “งั้นลูกก็รู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้วสินะ”



            ทำไมพ่อของเขาถึงพูดออกมาด้วยเสียงเรียบแบบนั้นได้ ท่าทางของอีกฝ่ายนี่เป็นความจริงหรือการแดง เขาไม่รู้เลย เขาไม่รู้—



            เขาไม่รู้ว่าตัวเองคาดหวังว่าจะเจออะไรตั้งแต่แรกแล้ว



            ลำคอของเขาแห้งผาก เขาไม่อยากตอบคำถามนี้ เด็กหนุ่มอยากจะหนีไปให้ไกล เขาต้องการสัมผัสอ่อนโยนที่อบอุ่นนั้น ภาพหน้ายิ้มบนกระดาษแผ่นเล็กผุดขึ้นมาในหัวและจางหายไป เด็กหนุ่มผมดำบังคับให้ตัวเองกลืนน้ำลายลงคออีกครั้งและเอ่ยตอบผู้เป็นพ่อ



            “ใช่ครับ”



            เขารู้สึกขอบคุณทุกอย่างที่ไม่ทำให้เสียงของเขาสั่น












-tbc.


[Talk]

น้ำร้อนแล้ว มาต้มมาม่ากันเถอะ!

ขอบคุณทุกคอมเมนท์และทุกคนที่ยังตามอ่านอยู่นะครับ <3


เจอกันในบทต่อไปจ้า





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

1,007 ความคิดเห็น

  1. #989 earnnaruk (@earnzuza) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 21:28
    สู้ๆนะพอตเตอร์
    #989
    0
  2. #796 Bh_zt (@Bh_zt) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 16:56
    ค้างหนักมาก ขอตอนต่อไปด่วนค่ะ
    #796
    0
  3. #795 Haiiro Sakana (@gamhunter) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 11:42
    ค้าง! หนัก!! มาก!!!
    #795
    0
  4. วันที่ 19 เมษายน 2560 / 13:11
    กลับไปไล่อ่านตั้งแต่ตอนแรกมาอีกรอบ เพื่อมาลุ้นตอนนี้โดยเฉพาะ 5555 เจมส์จะทำยังไงต่อ แฮร์รี่จะรับได้มั้ย เซฟก็กำลังจะหนีหัวใจตัวเองอีกรอบ เดรกก็กำลังน่ารักเลย อยากอ่านต่อแล้วอ่ะ เป็นฉากที่รอคอยมากจริงๆ 5555 เจมส์จะเอาอยู่มั้ยนะ เขาจะจัดการสถานการณ์นี้ได้ดีหรือเปล่า

    รออ่านทุกวันค่ะ เป็นกำลังใจให้คนแต่ง สู้ๆ ^^
    #794
    0
  5. #792 Kronos-Hades (@Kronos-Hades) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 21:30
    ปวด ตับ /เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #792
    0
  6. วันที่ 16 เมษายน 2560 / 20:28
    ลุ้นมากก โอ้ยลุ้นกับท่าทางเรียบนิ่งของเจมส์มาก ท่าทางนิ่งๆ ถามเสียงเรียบๆ แต่มันคงไม่แย่จนทำร้ายแฮร์รี่มากเกินไปหรอกนะ ใช่มั้ย?
    #791
    0
  7. #790 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 20:16
    มันคงไม่แย่มากนัก ใช้มัย
    #790
    0
  8. วันที่ 16 เมษายน 2560 / 17:15
    มาม่าหรอออ เอื้ออออออออ//หลบ
    #789
    0
  9. วันที่ 16 เมษายน 2560 / 16:35
    ยิ่งเลื่อนบรรทัดอ่านลงมาข้างล่างใจก็ยิ่งเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ อาจจะเป็นเพราะเป็นฉากที่รอคอยด้วยมันถึงทำให้รู้สึกลุ้นขนาดนี้ อยากจะอ่านต่อไปให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยอ่ะ แบบนี้มันบีบหัวใจมาก มันเหมือนจะรอไม่ไหว 5555

    ปูเสื่อรอเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้คนแต่งเสมอ ^^
    #788
    0
  10. #787 unit_1955 (@unit_1955) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 14:48
    ใจจะขาดกับฉาก 2 พ่อลูก สู้ๆนะคะไรต์รอติดตามตอนต่อไปค่ะ
    #787
    0
  11. #786 happy-sin (@happy-sin) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 14:23
    อ่า เซเวอรัสน่ารักมากๆนะแฮร์
    #786
    0
  12. #785 Neta-pingSCC (@Neta-pingSCC) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 13:29
    จะรอตอนต่อไปนะคะและจะติดตามตลอดไป
    #เป็นกำลังใจให้นะคะ^^
    #785
    0