[Fic Harry]Frozen Heart [JP/SS]ft.[HP/DM]

ตอนที่ 49 : Frozen Heart: Act V Chapter 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    9 เม.ย. 60

Act V

Chapter 8

 


เมื่อเด็กหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์เดินเข้ามา เขาก็เห็นว่าเดรโกนั่งรออยู่ในห้องนั้นก่อนแล้ว



            เด็กหนุ่มผมบลอนด์กำลังปล่อยให้เพนเทียร์เลื้อยไปตามแขนขณะที่เจ้างูสีดำเองก็ดูจะพยายามพันรอบตัวเดรโกให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เพราะคนร่างบางนั่งพิงกำแพงอยู่ที่ข้างหน้าต่าง จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่เจ้างูสีดำจะเลื้อยรอบที่อื่นได้นอกจากแขนและขา แฮร์รี่ยิ้มให้กับภาพตรงหน้า คนตัวเล็กที่กำลังยิ้มอย่างร่าเริงขณะเล่นกับสัตว์เลี้ยงของตัวเองแบบนี้ เขาไม่ค่อยมีโอกาสแอบมองเดรโกในมุมแบบนี้เท่าไรนัก จะว่าหายากก็ใช่ ไม่มีโอกาสก็ด้วย แต่ก่อนที่ร่างสูงจะได้ยืนมองคนตัวเล็กเงียบ ๆต่อไป เจ้าลูกสิงโตที่บัดนี้กลับมาแข็งแรงดีแล้วก็วิ่งพุ่งไปข้างหน้าก่อนที่เขาจะห้ามทันพร้อมกระโดดขึ้นไปบนตักของเด็กหนุ่มบ้านสลิธีรินอย่างรวดเร็ว



            “ใจเย็น ๆ ไรอัล” แฮร์รี่ปิดประตูห้องพลางวางตะกร้ามื้อกลางวันบนโต๊ะ เขาพยายามกลั้นขำเมื่อไรอัลไซร้คนตัวเล็กอย่างเต็มที่แต่ก็ทำได้ไม่นานเมื่อเพนเทียร์เริ่มรำคาญจนขู่ฟ่อใส่ ตอนแรกเด็กหนุ่มผมบลอนด์มองมาที่เขาราวกับจะต้องการความช่วยเหลือ แต่สุดท้ายสายตาของเดรโกก็เปลี่ยนเป็นแววตาคาดโทษเมื่อเจ้าตัวเห็นว่าเขาหัวเราะให้กับสถานการณ์ตรงหน้า



            “ขำอะไร พอตเตอร์ รีบเอาสิงโตของนายออกไปจากฉันสักที”



            “พะยะค่ะ ฝ่าบาท” เขาก้มหัวลงคำนับคนหน้าบึ้งก่อนจะอุ้มลูกสิงโตที่ดูคึกกว่าปกติขึ้นมาจากตักของอีกฝ่าย งูสีดำแลบลิ้นขู่อีกครั้งพลางพยายามเลื้อยพันรอบแขนของเขา ซึ่งเขาก็ไม่แน่ใจว่านี่เป็นการทักทายหรือเป็นการข่มขู่กันแน่



            เดรโกเชิดหน้าขึ้นน้อย ๆก่อนจะพูดตอบเขาว่า “ดีมาก รู้ไว้ด้วยนะว่าใครนายใครบ่าว”



            เขาส่ายหน้าขำให้อีกฝ่ายพลางวางไรอัลลงบนพื้น เพนเทียร์เองก็คลายตัวออกจากเดรโกแล้วเลื้อยลงไปพื้นเช่นกัน แฮร์รี่จับมือคนตัวเล็กกว่าก่อนจะดึงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นยืนและพาเดินมานั่งบนเก้าอี้



            “ได้โปรดนั่งรอสักครู่นะเพคะ กระหม่อมขอเวลาจัดโต๊ะก่อน”



            เดรโกพยักหน้ารับแบบส่ง ๆ แต่เขาสังเกตว่าริมฝีปากของเจ้าตัวยกขึ้นเป็นเชิงขบขันขณะที่ดวงตาสีอ่อนนั้นเป็นประกายระยับน่ามอง แฮรืรี่ผละความสนใจไปยังตะกร้ามื้อกลางวันที่เขาได้มาจากโรงครัวและเริ่มจัดแจงอาหารบนโต๊ะ ซึ่งมันก็ไม่ได้มีอะไรไปมากกว่าแซนวิช เค้ก ผลไม้และกระติกน้ำฟักทอง แฮร์รี่วางตะกร้าอีกใบบนพื้นก่อนจะเลิกผ้าคลุมออก เผยให้เห็นเนื้อสดจำนวนมากด้านใน



            “กินให้อร่อยนะ เด็ก ๆ”



            ไรอัลเป็นฝ่ายกระโดดเข้าไปงับชิ้นเนื้อในตะกร้าก่อนจะถอยออกมาเคี้ยวด้านนอก เพนเทียร์ขู่ฟ่ออีกครั้งก่อนจะเลื้อยไปรอบ ๆตะกร้า และในที่สุด เจ้างูสีดำก็หายตัวเข้าไปในตะกร้าที่สั่นไปมา



            เด็กหนุ่มร่างสูงหลุดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นว่าไรอัลผละความสนใจจากเนื้อในปาก เจ้าลูกสิงโตขนฟูกระโดดมุดหัวเข้าไปในตะกร้า เสียงขู่ฟ่อที่ฟังดูอูอี้ดังขึ้นก่อนที่ตะกร้าจะล้มลงตะแคงข้างอยู่บนพื้น โดยมีหางของไรอัลโบกไปมาอย่างเริงร่าโผล่ออกมา



            “ปล่อยไว้แบบนี้ก็แล้วกันนะ” แฮร์รี่ว่าพลางหันกลับไปหาคนตัวเล็กกว่าที่ยิ้มออกมาเช่นเดียวกัน จากจุดที่เขายืนอยู่ตรงนี้ บวกกับท่านั่งไขว่ห้าง ทรงผมหวีเรียบเนี้ยบ เสื้อผ้าที่ถูกสวมใส่ไว้อย่างเต็มยศ และที่สำคัญคือท่าทางเสมือนเป็นผู้มีอำนาจ— สิ่งเหล่านี้ทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่เดรโกมีท่าทีไม่ต่างจากราชินีเลยสักนิดเดียว



            ...ไม่สิ น่าจะเป็นเจ้าชายที่เอาแต่ใจมากกว่า



            “มานั่งสิ ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว” เดรโกพยักพเยิดมาที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับตัวเอง เขาก้มหัวรับคำกล่าวนั้นอย่างล้อเลียนก่อนจะก้าวยาว ๆไปนั่งลงและหยิบแซนวิชส่งให้คนตัวเล็กกว่า



            มันเป็นมื้อกลางวันที่สงบเงียบ ไม่มีบทสนทนาใด ๆดังขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งสองคน เด็กหนุ่มผมดำจัดการกับอาหารตรงหน้าพลางเหลือบตามองไรอัลและเพนเทียร์สลับกับเดรโกเป็นระยะ ส่วนคนผมบลอนด์เองดูเหมือนกำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเองที่เขานึกสงสัยอยากรู้ว่ามันคืออะไร



            “นายจะทำอะไรตอนเที่ยงคืน?”



            แฮร์รี่เลิกคิ้วขึ้นให้กับคำถามที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยนั้น “ทำไมหรอ?”



            “ก็เพนเทียร์กับไรอัลจะหายไปตอนเที่ยงคืนนี้ ก็แสดงว่าคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายที่จะได้อยู่ด้วยกัน ฉันก็อยากรู้ว่านายจะทำอะไรกับไรอัล”



            “ไม่นึกเลยนะว่านายจะมีมุมอบอุ่นเหมือนคนอื่นเขาด้วย” คนผมดำกระตุกยิ้มพลางยักคิ้วส่งไปให้อีกฝ่าย คนตัวเล็กกว่ากลอกตาก่อนจะวางชิ้นเค้กที่กำลังจะเอาเข้าปากลงบนโต๊ะ แฮร์รี่สังเกตเห็นว่าปลายหูของอีกฝ่ายเริ่มกลายเป็นสีชมพู



            “ฉันกำลังจะบอกว่ามันน่าใจหายต่างหาก” หูของเจ้าตัวกลายเป็นสีแดงแล้ว โดยเฉพาะเมื่อดวงตาของอีกฝ่ายสบกับเขา แฮร์รี่พยายามซ่อนรอยยิ้มเอาไว้พลางสั่นศีรษะให้กับท่าทีน่ารักของคนผมบลอนด์ในใจ



            “ก็จริงนะ” เด็กหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์มองลูกสิงโตที่ตอนนี้ถูกเพนเทียร์ขดรอบตัวไว้อย่างหลวม ๆก่อนจะหลุดขำออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าไรอัลพยายามดิ้นหนักมากแค่ไหน เด็กหนุ่มผมดำแอบคิดอยากแกล้งเดรโกมากกว่านี้ แต่กลับเลือกที่จะรักษาบรรยากาศอันน่าพึงพอใจในตอนนี้ไว้มากกว่า เพราะเขายังไม่แน่ใจว่าถ้าหากเขาพูดอะไรออกไปแล้วคนตรงหน้าจะมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างไรกลับมา



            “แล้วการใช้เลือดทั้งตัวในการรักษาเป็นอะไรที่...” เดรโกส่ายหน้าก่อนจะกินเค้กชิ้นเล็กที่เพิ่งตัดเสร็จ



            แฮร์รี่กำลังจะพูดตอบอีกฝ่ายและกำลังจะบอกเดรโกว่าเจ้าตัวมีครีมเปื้อนอยู่ที่มุมปาก แต่ในจังหวะนั้นเองที่ไรอัล (ซึ่งไม่รู้ว่าหลุดพ้นจากอ้อมกอดอันอบอุ่นของเพนเทียร์ตั้งแต่เมื่อไร) กระโดดขึ้นไปบนตักของคนผมบลอนด์และพุ่งเข้าใส่ก้อนเค้กกลางโต๊ะที่เหลืออยู่เกือบเต็มก้อน



            วินาทีต่อมา— ไรอัลกระโดดกลับมาหาเดรโกพร้อมกับขนฟูที่เลอะครีมเกือบทั้งตัว



            “เฮ้ย!”



            เดรโกหงายท้องลงไปกับพื้นโดยมีไรอัลไซร้หน้าอยู่อย่างสนุกสนาน เจ้าตัวเล็กของเขาโบกหางไปมาขณะที่เพนเทียร์เองก็เลื้อยเข้ามามีส่วนร่วมในความเลอะเทอะนี้ด้วย แฮร์รี่ที่กำลังจะช่วยพยุงคนตัวเล็กขึ้นมาจากพื้นต้องชะงักและหัวเราะลั่นให้กับภาพตรงหน้า



            สภาพของคนผมบลอนด์ตอนนี้ไม่เหลือเค้าความเป็นเดรโก มัลฟอยที่คุ้นตาเลยสักนิด เดรโกนั่งอยู่ในมุมประหลาดทับพนักเก้าอี้ขณะที่ขาทั้งสองข้างพาอยู่บนตัวเก้าอี้ ทำให้เท้าของอีกฝ่ายลอยอยู่ในอากาศ ไรอัลเองก็ไม่ได้ช่วยทำให้อะไรดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย เจ้าตัวยุ่งขดตัวเป็นก้อนกลม ๆสีขาวปนทองบนหน้าอกของเดรโกแถมด้วยหางที่โบกไปมาอย่างบ้าคลั่ง ดูก็รู้ว่าไรอัลกำลังสนุกกับกองครีมสีขาวที่เปื้อนทั้งตัวเองและเดรโกมากแค่ไหน ใบหน้าของเด็กหนุ่มบ้านสลิธีรินตอนนี้ก็แทบจะไม่มีส่วนไหนที่สะอาด ใบหน้าเรียวนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยวิปครีมสีขาว ซอสช็อกโกแลตเลอะเป็นคราบอยูที่แก้มขวาของเจ้าตัว ผมสีซีดนั้นก็เสียทรงแถมด้วยชิ้นกีวี่ที่ติดอยู่บนศีรษะ



            เพนเทียร์เลื้อยอ้อมไปยังด้านขวาของเดรโกก่อนจะแลบลิ้นเลียแก้มเจ้านาย เดรโกเบ้ปากพลางพยายามลุกขึ้นมาจากความหายนะที่ถูกโยนใส่ตัวเอง ใบหูทั้งสองข้างของคนตัวเล็กเป็นสีแดงเข้มน่าเอ็นดูและนั่นอดทำให้แฮร์รี่รู้สึกว่าคนตรงหน้าน่ารักไม่ได้



            กี่ครั้งแล้วนะที่เขาเผลอคิดขึ้นมาว่าเดรโก มัลฟอยเป็นคนน่ารัก—



            “พอตเตอร์ นายคิดจะยืนขำอีกนานไหม” คนผมดำเงียบเสียงทันทีก่อนจะก้มตัวลงหมายจะช่วยดึงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น แต่ว่า—



            เดรโกกลับป้ายวิปครีมลงบนแก้มของเขา



            เด็กหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์ชะงักค้างก่อนที่คนตัวเล็กกว่าจะขยับยิ้มอย่างผู้มีชัย แต่เดรโกก็เป็นคนคุมเกมได้ไม่นานนักเมื่อแฮร์รี่ตั้งสติได้ คนตัวสูงกว่าพลันคว้าส่วนของเค้กที่เหลือมาป้ายลงบนแก้มอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว



            “พอตเตอร์!”



            “นายเริ่มก่อนเองนะ เดรโก”



            และเพราะอย่างนั้น ห้องเรียนสำรองที่มักจะมีแต่ความเงียบเหงาจึงถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน



















เสียงกริ่งดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าหมดคาบเรียน เขากำชับทุกคนเรื่องความยาวขั้นต่ำของเรียงความชิ้นใหม่และวันกำหนดส่งอีกครั้งก่อนจะปล่อยให้เด็กนักเรียนปีหนึ่งทั้งหลายออกจากห้องเพื่อไปทานมื้อกลางวัน



            ส่วนตัวเขาเอง— เซเวอร์รัสไม่ได้คิดจะเดินขึ้นไปที่ห้องโถงใหญ่เลยสักนิดเดียว ชายหนุ่มผมดำโบกไม้กายสิทธิ์เก็บกวาดห้องเรียนให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกไป เขาก้าวยาว ๆไปตามทางเดินที่เย็นเยียบและเลี้ยวเขาห้องทำงานของตัวเองอย่างอัตโนมัติ



            เขามีงานมากกว่าเวลาที่มีอยู่ เพราะฉะนั้นเขาจะไม่ไปเสียเวลากับการนั่งทาน—



            มื้อกลางวัน



            หัวใจของเขาโลดขึ้นเมื่อเห็นถาดสเต็กและขนมปังกระเทียมพร้อมกาน้ำชาและถ้วยชาที่มีควันกรุ่นวางอยู่อย่างเรียบร้อยบนโต๊ะ รอให้เขามาสนใจ ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นเมื่อสายตาของเขาเจอกระดาษโน้ตและลายมือที่คุ้นตาดี



            เซเวอร์รัสส่ายหน้าน้อย ๆพลางคิดไปถึงคนตัวสูงกว่าที่หาตัวไม่เจอแต่ทิ้งของเอาไว้ให้นึกถึงเสมอ เขาทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ ถอนหายใจให้กับความช่างเอาใจใส่ของเจมส์ที่ไม่รู้ว่าเขาควรจะมีปฏิกิริยาตอบโต้อย่างไรดี เขาหาอีกฝ่ายไม่เจอ ถึงจะรู้สึกได้ว่าเจมส์ไม่ได้ไปไหนไกล แต่เขาก็ไม่มีโอกาสดักคนตัวสูงกว่าแล้วจับมานั่งคุยจริงจังเลยสักนิด



            แต่ตอนที่กระเพาะของเขาร้องลั่นพร้อมกับความแสบจี๊ดที่ค่อย ๆก่อตัวขึ้นในช่องท้อง อาจารย์ร่างโปร่งถอนหายใจหนัก ๆออกมาก่อนจะจิบชาดำร้อนในถ้วยกระเบื้อง เขาเริ่มลงมือจัดการสเต็กตรงหน้าอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้โดยไม่ทำให้ตัวเองสำลัก ตอนนี้เขามีงานต้องทำ เพราะฉะนั้นเรื่อยคุยกับอีกฝ่ายก็ต้องรอไปก่อนและยังไม่ควรจะมาติดอยู่ในความคิดของเขาตอนนี้



            ส่วนหนึ่งของด้านที่เห็นแก่ตัวนั้นกำลังคัดค้านอย่างสุดเสียงให้เขาปล่อยเรื่องนี้ไป ล้มเลิกความตั้งใจที่จะจบทุกอย่างซะ เพราะในที่สุดเขาก็ได้สิ่งที่ต้องการกลับมาอีกครั้งแล้ว



          ความรู้สึกของการถูกรัก...



            คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันน้อย ๆก่อนจะสั่นศีรษะเบา ๆเป็นเชิงขับไล่ความคิดเหล่านั้นออกไป



            ไม่ได้... ยังไงก็ห้ามไม่คิดจะจบเรื่องนี้เด็ดขาด























พวกเขาทั้งสามคนนั่งที่ประจำของตัวเองหน้าเตาผิง เฝ้ารอเวลาเที่ยงคืนที่กำลังย่างเข้าใกล้มาทุกขณะ



            รอนอ้าปากหาวขณะที่เฮอร์ไมโอนี่นั่งอ่านหนังสือเหมือนอย่างเคย มันเป็นช่วงเวลาที่สงบเงียบและผ่อนคลาย ไรอัลนอนกระดิกหางไปมาเงียบ ๆพลางจ้องเขาตาแป๋ว แฮร์รี่ยิ้มน้อย ๆก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวที่เต็มไปด้วยขนฟูนั้นอย่างแผ่วเบา นี่คงจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่เขาจะได้ลูบขนสิงโต ครั้งแรกและอาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้มีสัตว์เลี้ยง (นอกเหนือจากนกฮูก ซึ่งแฮร์รี่รักเฮ็ดวิกและพอใจกับนกฮูกสแกนดิเนเวียสีขาวตัวนี้มากเกินกว่าที่จะมีอะไรมาเทียบได้ แต่ไรอัลถือเป็นข้อยกเว้น) เด็กหนุ่มผมดำเปลี่ยนไปลูบหลังของไรอัลพลางคิดว่าเขารอดมาได้อย่างไรกัน กับการเลี้ยงดูลูกสิงโตที่ซนและกินจุยิ่งกว่าสัตว์ชนิดใดก็ตามที่เขาเคยเจอมา



            ตอนนี้ห้องนั่งเล่นรวมแทบไม่เหลือคนแล้ว ที่มุมห้องภายใต้แสงสลัวมีกลุ่มเด็กนักเรียนปีเจ็ดกำลังอ่านหนังสือกันอยู่ ดังนั้นเสียงที่ดังทำลายความเงียบภายในห้องนั่งเล่นรวมนี้ก็จะมีเพียงแต่เสียงปะทุของเปลวไฟในเตาผิง เสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงลมหายใจของพวกเขาเท่านั้น แฮร์รี่ก้มลงมองนาฬิกาข้อมือก่อนที่กล้ามเนื้อของเขาจะพลันเกร็งขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้



            อีกห้านาทีเท่านั้น... อีกเพียงแค่ห้านาที ไรอัลก็จะหายไปตลอดกาล



            ในตอนแรกเขาไม่ค่อยเข้าใจการใช้ศัพท์คำว่า “สัตว์วิเศษที่เกิดจากมนตรา” เท่าไรนัก เฮอร์ไมโอนี่จึงอธิบายขึ้นมาว่ามีเวทมนตร์บางบทที่สามารถสร้างชีวิตของสัตว์ขึ้นมาได้ เหมือนกับการสร้างภาพลวงตาที่จับต้องได้และมีชีวิตจริง แต่แล้วสุดท้ายก็ต้องหายไปเมื่อฤทธิ์ของคาถาหมดลง เนวิลล์เป็นคนแรกที่คว้าไรอัลไปกอดและซุกหน้าลงบนขนฟูสีทองนั้น เด็กหนุ่มเจ้าของใบหน้ากลุ่มพึมพำบางอย่างกับขนฟู ๆนั้นก่อนจะปล่อยไรอัลจากอ้อมกอดและวางลูกสิงโตลงบนพื้นพรม เชมัสกับดีนเองก็มีปฏิกิริยาคล้าย ๆกันเพียงแต่ดูจะเศร้าน้อยกว่าเนวิลล์เท่านั้น



            ฝาแฝดตระกูลวีสลีย์และจินนี่ก็แวะมาเล่นกับไรอัลก่อนจะขึ้นไปนอน เขาอดนึกขำให้กับการที่เฟร็ดและจอร์จจับไรอัลแต่งตัวด้วยผ้าม่านสีแดงสด (ที่ไม่สามารถระบุที่มาได้) และมงกุฎกระดาษสีทอง ทั้งสองคนปฏิบัติกับเจ้าลูกสิงโตน้อยประหนึ่งว่าไรอัลเป็นราชาขณะที่ไรอัลเองก็ดูจะสนุกไม่แพ้กัน เด็กบ้านกริฟฟินดอร์บางคนที่เขาคุ้นหน้าแต่ไม่เคยคุยด้วยก็ขอเข้ามาลูบหัวไรอัลก่อนจะขอตัวขึ้นหอพักไปนอน



          อีกสามนาที



            แฮร์รี่อุ้มไรอัลมาวางบนตัก ลูกสิงโตตัวน้อยขดตัวเป็นลูกบอลกลม ๆขณะที่ยังคงส่ายหางไปมา เฮอร์ไมโอนี่วางหนังสือลงแล้ว เด็กสาวสะกิดรอนที่นั่งสัปหงกก่อนจะเอื้อมมือมาลูบหัวไรอัลและส่งยิ้มให้ เด็กหนุ่มผมแดงที่เพิ่งรู้สึกตัวเกาหลังคอเล็กน้อยก่อนจะทำอย่างเดียวกัน แต่แถมด้วยการเกาคางไรอัลเป็นเชิงหยอกล้อตบท้าย



            อีกหนึ่งนาที



            ไรอัลเงยหน้าขึ้นมองเขาเมื่อรอนผละมือออกไป เขาสบตากับดวงตากลมแป๋วก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา ขยี้หัวที่เต็มไปด้วยขนฟูนุ่มนิ่มนั้นอย่างหมั่นเขี้ยว แฮร์รี่อุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมากอดพลางซุกหน้ากับขนฟูนั้นเป็นครั้งสุดท้าย



            “ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมานะ ฉันสนุกมากเลย”



            เจ้าลูกสิงโตไซร้ตัวเองกับเสื้อของเขาน้อย ๆ แฮร์รี่คลายอ้อมกอดและวางไรอัลลงบนตักอีกครั้ง ดวงตาสีเขียวเหลือบมองเวลาบนข้อมือของเขาก่อนที่หัวใจจะพลันกระตุกวูบ



            เที่ยงคืนแล้ว



            ไรอัลค่อย ๆสลายกลายเป็นผงสีทองละเอียดลอยขึ้นไปบนอากาศ น้ำหนักและความอบอุ่นที่อยู่บนร่างกายของเขาได้หายไปแล้ว รอนและเฮอร์ไมโอนี่มองภาพตรงหน้านิ่งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึงไม่ต่างจากเขา ผงสีทองที่เป็นประกายระยิบระยับนั้นค่อย ๆรวมตัวกันเป็นสสารไร้รูปร่าง มันเปลี่ยนรูปและขนาดไปมาจนเขาไม่สามารถให้คำนิยามได้ว่ารูปลักษณ์ของมันเป็นอย่างไร และอึดใจต่อมา ทุกอย่างก็พลันพุ่งกลับลงมาซึมเข้าไปในกำไลข้อมือของเขา



            แฮร์รี่เลื่อนมืออีกข้างไปแตะเส้นเหล็กเย็นเยียบเบา ๆ เขารู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก และในขณะเดียวกัน เด็กหนุ่มค่อนข้างมั่นใจว่าราชสีห์ที่ประดับอยู่บนกำไลทับทิมของเขานั้นดูมีชีวิตชีวามากขึ้นกว่าเดิม



            ไรอัลอาจหายไปจากความเป็นจริง แต่ความทรงจำของการมีตัวตน— การที่ลูกสิงโตสีทองนี้เคยมีชีวิตอยู่กับเขาไม่จางหายไปไหน มันยังคงอยู่ทั้งในใจของเขาและในกำไลเหล็กเส้นนี้



            มันเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าเขาไม่ได้เดียวดายอีกต่อไปแล้ว






















ภายในห้องนั่งเล่นรวมบ้านสลิธีรินมีเพียงแค่เขาเท่านั้นที่ยังนั่งอยู่ เด็กส่วนใหญ่ไปนอนกันตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้ว แครบกับกอยล์เพิ่งจะขึ้นไปเมื่อครู่ก่อน เหลือเพียงแต่เขากับเพนเทียร์นั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบหน้าเตาผิงที่เปลวไฟยังลุกโชนอยู่ เดรโกลูบหัวของงูสีดำเบา ๆ เพนเทียร์แลบลิ้นออกมาพลางหลับตาลงรับสัมผัสของเขาชั่วครู่



            เดรโกได้ยึดครองห้องนั่งเล่นรวมไว้เป็นอาณาจักรน้อย ๆของเขาเรียบร้อย เขายืดแขนออกไปให้เพนเทียร์คลายอ้อมกอดออกและเลื้อยไปตามพื้นพรม เด็กหนุ่มผมบลอนด์ล้มตัวลงนอนบนโซฟาตัวยาว เขายืดขาออกไปบนโซฟานุ่มขณะที่สายตามองตามเพนเทียร์ไปเรื่อย ๆ คอยเผ้าดูว่างูสีดำจะเลื้อยไปที่ไหนบ้าง



            เพนเทียร์เลื้อยไปตามพื้นพรม มุดลอดใต้โซฟาที่เขานอนอยู่ก่อนจะเลื้อยกลับขึ้นมาหาเขาอีกครั้ง เดรโกยืดแขนอีกข้างไปหา กำไลเหล็กประดับมรกตสัมผัสกับเพนเทียร์เบา ๆก่อนที่เจ้างูเกล็ดสีเข้มของเขาจะเริ่มเลื้อยพันรอบแขนของเขาอีกครั้ง



          อีกห้านาที...



            ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกน้อย ๆขณะที่ดวงตาสีซีดสั่นไหวไปตามจังหวะการเต้นของเปลวไฟ เพนเทียร์เลื้อยมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาและแลบลิ้นขู่ฟ่ออีกครั้ง ปลายลิ้นของเพนเทียร์สัมผัสกับแก้มของเขา และเดรโกอดรู้สึกขนลุกและจั๊กจี้ในเวลาเดียวกันไม่ได้



            เขาคิดว่าเขาควรจะพูดอะไรสักอย่าง อะไรก็ได้ก่อนที่เพนเทียร์จะหายไปเมื่อเวลาเที่ยงคืนมาถึง แต่เดรโกกลับคิดอะไรไม่ออกเลยสักอย่างเดียว เด็กหนุ่มร่างบางเพียงแต่หวังว่าเขาจะสามารถส่งผ่านความรู้สึกที่เขามีนี้ให้เพนเทียร์รับรู้ได้ ทั้งตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน— ตอนที่เขาถูกเลื้อยรอบตัวตอนหลับ จนถึงตอนนี้ที่เขากำลังนอนแผ่อยู่บนโซฟา เดรโกหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆเมื่อเขาจำได้ว่าวันแรกเขาตกใจและสับสนมากแค่ไหน



            “แต่เราก็มาถึงจุดนี้กันได้นะ” เด็กหนุ่มผมบลอนด์พูดเสียงเบาพลางกระดกแขนตัวเองขึ้นน้อย ๆ



            เพนเทียร์ขู่ฟ่อรับคำพูดของเขา เดรโกยิ้มกว้างก่อนที่สายตาจะเหลือบไปมองนาฬิกาหน้าตาโบราณที่มุมห้อง



            หมดเวลาแล้ว...



            เพนเทียร์แลบลิ้นใส่เขา ขู่ฟ่อใส่ปากของเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่งูสีดำ— สัตว์เลี้ยงตัวแรกของเขาจะสลายหายไปกับอากาศธาตุ เกล็ดสีดำและลำตัวเพรียวยาวนั้นสลายกลายเป็นผงสีเขียววาววับ เด็กหนุ่มร่างบางมองภาพตรงหน้าขณะที่มือของเขาเอื้อมไปหาเศษผงกลุ่มสุดท้ายที่กำลังผละออกจากท่อนแขนของเขาไป ปลายนิ้วเรียวพยายามจะสัมผัสส่วนหนึ่งของเพนเทียร์ไว้ให้ได้มากที่สุดขณะที่ริมฝีปากของเขาเม้มเข้าหากัน ความรู้สึกประหลาดเมื่อถูกงูขู่ฟ่อใส่นั้นยังติดอยู่บนใบหน้าของเขา ดวงเนตรสีอ่อนหม่นแสงลงขณะที่ผงละเอียดสีมรกตนั้นลอยฟุ้งหลุดออกจากมือของเขาไปในที่สุด



            วินาทีต่อมา ผงสีเขียวที่เป็นประกายระยับนั้นก็รวมกันเป็นรูปวงแหวนกลางอากาศและพุ่งเข้าไปในกำไลข้อมือเส้นบางของเขา เม็ดมรกตที่ประดับอยู่บนเส้นโลหะพลันดูสดใสขึ้นและเป็นสีเดิม สีปกติอย่างที่มรกตควรจะเป็น เดรโกขยับยิ้มน้อย ๆพลางพลิกข้อมือเพื่อมองดูรูปงูที่ประดับอยู่บนนั้น เด็กหนุ่มหลับตาลงก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ



            ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนชอบใส่เครื่องประดับเท่าไร แต่ถ้าเป็นกำไลข้อมือเส้นนี้ ไม่ว่ายังไงเขาก็จะไม่ถอดเด็ดขาด



            เขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว

















-tbc.




[Talk]

ฮัลโหล ใครที่คิดว่าบทสองบทที่แล้วจะดราม่านี่โนว. มันคือเซอร์วิสรุ่นลูกต่างหาก

เดรกน่ารักเนาะ #มีความอวย 5555

คหสต.คือเขียนช็อตแรกฉากป้ายครีมไม่ค่อยดี แต่เพราะอยากโฟกัสไปที่แฮร์รี่มากกว่าว่าตอนนี้นางคิดเห็น/มีฟีลลิ่งยังไงกับเดรก มันเลยดูเหมือนแฮร์รี่เหม่อยังไง ๆอยู่ซะงั้น omg. I'm sry


ขอบคุณสำหรับทุกคนที่แวะเข้ามาอ่าน ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนท์นะครับ <3


แล้วเราก็เข้าโซน PR กันอีกรอบจนได้ 5555

สำหรับใครที่สนรวมเล่มนะค้าบ แบบ "หนังสือเล่มจริง ๆ" และ "e-book"


เจอกันในบทต่อไปครับ:)







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

1,028 ความคิดเห็น

  1. #988 earnnaruk (@earnzuza) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 21:26
    น้ำตา ฮืออ ไรอัล เพนเทียร์
    #988
    0
  2. #952 0902323156 (@0902323156) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 19:25
    ร้องไห้ทำไมมมม
    #952
    0
  3. #950 Hayeon22 (@Hayeon22) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 10:34
    น้ำตาจะมา
    #950
    0
  4. #784 Kronos-Hades (@Kronos-Hades) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 22:09
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆ สนุกมากกกก ชอบเรื่องนี้ รู้สึกหน่วงแต่อ่านเพลินมากค่ะ ภาษาใหลลื่นดี
    #784
    0
  5. #783 pd_72 (@DD_Ten) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 10:30
    มีความพ่อแม่ลูก
    ชอบตอนเล่นครีมจริงๆ หวานนนน
    จะรอตอนต่อนะคะ
    #783
    0
  6. #781 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 08:04
    มีความน่ารัก
    #781
    0
  7. #778 P.ERR (@peacechan) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 00:20
    เดรกน่ารักค่ะ แงงงง แต่รู้สึกเสียดายเหมือนกันนะ จะไม่ได้เจอสองตัวนี้อีกแล้
    #778
    0
  8. #777 happy-sin (@happy-sin) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 19:54
    เดรก นายเป็นราชินีแหละดีแล้ว แต่เจ้าชายก็เจ๋ง เดรกน่ารักมากกกกก
    #777
    0
  9. วันที่ 9 เมษายน 2560 / 12:44
    หลงรักตัวน้อยทั้งคู่แล้ววววว
    ตัวเล็กเป็นทุกอย่างจริงๆ แงงงง
    #774
    0
  10. #773 พระเนตรสีเทา (@lovely4898) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 12:26
    โอ๊ยยยย ทำไมเราหลงรักไรอัลกับเพนเทียร์แบบนี้บอกทีอย่างน้อยสัตว์ทั้งสองจะกลับมา อยากให้กลับมาอะงี้ เดรกดูเหงา เหงามากอะ เล่นกับเพนเทียร์คนเดียวเลย(บ้านงูแลดูไม่สนิทกับงู555)แต่ก็ได้มีเวลาอยู่กับเพนเทียร์มากกว่าแฮร์รี่ ไอรี่แบบ..โอ๊ยมันเหมือนไอเศร้าแต่มันก็เศร้าอะมันหน่วงๆอะงื้อออ เหมือนพวกเขาจากไป แต่ความจริงตอนแรกก็ไม่ได้มีชีวิตอยู่จริงๆอยู้แล้วอะ อารมณ์แบบมันจะเศร้าเห็ยมันก็เศร้ามากนะ มันจะสุขมันแฮปปี้มากนะ ไปรู้อะมันป่นอะ งื้อออ
    ชอบอะแต่งๆๆๆๆอัพๆๆๆ
    #773
    0
  11. #772 171018 (@171018) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 12:14
    เดรกนางน่ารักมากจีๆ^^
    #772
    0