[Fic Harry]Frozen Heart [JP/SS]ft.[HP/DM]

ตอนที่ 47 : Frozen Heart: Act V Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 886
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    1 เม.ย. 60

Act V

Chapter 6

 



“ขอบคุณที่ยอมให้ผมทำตัวเอาแต่ใจนะครับ ศาสตราจารย์”



            นั่นเป็นสิ่งแรกที่ชายหนุ่มร่างสูงพูดเมื่อเขาเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่แห่งฮอกวอตส์ เจมส์ส่งยิ้มกว้างไปให้ชายชราเจ้าของแว่นรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว คนถูกกล่าวขอบคุณเองก็ขยับยิ้มน้อย ๆก่อนจะเอ่ยตอบว่า



            “พวกเธอสองคนได้รับความเข้าใจกันก็ดีแล้ว”



            เจมส์ยิ้มรับคำกล่าวนั้นก่อนจะเดินมาหยุดที่โต๊ะทำงานของศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ มือปราบมารหนุ่มเอามือไพล่หลังเอาไว้ก่อนจะสบตากับชายชราตรงหน้า



            “แต่ผมไม่คิดว่า... การเรียกตัวผมด่วนแบบนี้จะเพราะแค่เรื่องนี้หรอกนะครับ” ชายหนุ่มผมดำพลันเปลี่ยนเข้ามาดสุขุมจริงจังในทันใด ร่างสูงมองตรงไปยังชายชรานิ่งก่อนที่บรรยากาศรอบ ๆจะพลันเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว



            “ใช่” ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ขยับมือเบา ๆก่อนที่ซองจดหมายบนถาดเหล็กจะขยับร่อนลงมาบนโต๊ะตรงหน้า ชายชราเลื่อนมันมาให้เขาก่อนจะกล่าวต่อว่า “ภารกิจสุดท้ายให้ระวังดี ๆ อาจเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ได้”



            ดวงตาสีอำพันพลันเป็นประกายกร้าวก่อนที่เจ้าตัวจะพยักหน้ารับ เขาเก็บซองจดหมายสีขาวนั้นเข้าเสื้อคลุมก่อนจะเอ่ยขอตัวและเดินออกจากห้องไปในทันที





















อาจารย์หนุ่มวิชาปรุงยาเพิ่งจะเปิดประตูห้องทำงานของตัวเองเมื่อขาทั้งสองข้างชะงักอยู่กับที่ สายตาของเขามองถ้วยชาที่มีควันกรุ่นบนโต๊ะทำงานของตัวเองนิ่งก่อนที่ร่างบางจะกวาดสายตาไปรอบ ๆห้อง เขาปิดประตูและเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ข้าง ๆถ้วยกระเบื้องนั้นมีกระดาษโน้ตวางอยู่ เซเวอร์รัสหยิบมันขึ้นมาก่อนที่ลายมือคุ้นตาจะเรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาให้ปรากฎขึ้นอย่างงายดาย



            ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งพลางเอื้อมมือไปคว้าถ้วยชาอุ่นร้อน กลิ่นหอมของมันลอยอบอวลไปทั่วและทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นมาในทันที เซเวอร์รัสก้มลงเป่าชาเบา ๆก่อนจะจิบมันอย่างระมัดระวัง



            ชาดำ..



.           รสขมปร่าบนปลายลิ้นที่เขาชอบกับความร้อนที่แผ่ไล่ไปทั่วตั้งแต่ปากจนถึงลำคอ กลิ่นหอมเข้มของใบชาทำให้เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่า ร่างบางรู้สึกราวกับว่าเขาได้ถูกโอบกอดไว้ ความหนาวเย็นจากภายนอกที่เขาได้พาเข้ามาด้วยพลันจางหายไปอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมานานแล้ว



            แต่ถึงอย่างนั้น...



            ดวงตาสีรัตติกาลมองลายมือนกระดาษโน้ตสีอ่อนนิ่ง ริมฝีปากบางค่อย ๆเคลื่อนลง จากรอยยิ้มขบขันได้แปรเปลี่ยนไปและเต็มไปด้วยความเศร้าโศก มือเรียวบางข้างหนึ่งลดลงลูบแผ่นกระดาษนั้นอย่างแผ่วเบา



            เขายกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้งพลางหลับตาลง ทุ่มความสนใจทั้งหมดไปยังรสชาติขมและกลิ่นหอมขณะที่อกซ้ายของเขาเจ็บแน่นอย่างไม่สามารถควบคุมได้



            มันเป็นครั้งแรกที่เขาคิดว่าชาดำนั้นขมเกินไป...





















แฮร์รี่ตื่นขึ้นมาด้วยเสียงกรนของเนวิลล์กับเสียงของเชมัสที่กำลังพยายามปลุกดีนอยู่ เด็กหนุ่มผมดำกะพริบตาถี่ ๆพลางพยายามดึงตัวเองขึ้นมาจากความง่วนงุนที่โอบกอดล้อมรอบสติของเขาเอาไว้ เขาดันตัวขึ้นมาจากเตียงก่อนจะหาวหวอด เด็กหนุ่มกำลังพยายามคิด— ท่ามกลางความคิดอันขมุกขมัวไม่ชัดเจนของเขา ว่าทำไมเขาถึงตื่นมาแล้วรู้สึกแปลก ๆเหมือนมีอะไรบางอย่างขาดหายไป เหมือนเขาไม่ได้ตื่นมาด้วยความรู้สึกแฉะ ๆบนใบหน้า...



            วันนี้ไรอัลไม่ได้กระโดดขึ้นมาเลียหน้าเขาจนตื่นเหมือนอย่างที่เจ้าขนฟูมักทำบ่อย ๆ



            แฮร์รี่หยิบแว่นตามาใส่ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบหอพัก พยายามมองหาเจ้าลูกสิงโตที่มักอยู่ไม่สุข แต่แล้วเขาก็หาไม่เจอ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันขณะที่ความกังวลเริ่มก่อตัว เขาจัดแจงเก็บที่นอนของตัวเองอย่างรวดเร็วก่อนที่จะสังเกตเห็นอะไรบางอย่างอยู่ใต้เตียง



            เด็กหนุ่มก้มลงไปมองก่อนที่มือหนาจะล้วงไปหยิบมันออกมา และทันใดนั้นเองที่ดวงตาสีเขียวพลันเบิกกว้างขึ้น ความงัวเงียทุกอย่างถูกทำลายลงไปจนหมดสิ้น แฮร์รี่สบถเบา ๆเมื่อรู้ว่าสิ่งที่อยู่ในมือของเขาคืออะไร



            ...กระจุกขนสีทองของไรอัล



            เขากระโดดลงจากเตียง ขายาวกำลังจะก้าวออกไปสำรวจนอกหอนอนเมื่อจู่ ๆสายตาก็เหลือบไปเห็นหางสีเข้มที่นิ่งอยู่บนพื้น แฮร์รี่เดินอ้อมไปที่ปลายเตียง และเขาก็เจอไรอัล ลูกสิงโตสีทองกำลังนอนนิ่ง แต่สำหรับเขาแล้ว มีอะไรที่ผิดปกติไปจากการนอนหลับอย่างทุกวัน



            แฮร์รี่ย่อตัวลงก่อนจะใช้ปลายนิ้วไปจ่ออยู่ใต้จมูกของไรอัล ลมหายใจของไรอัลแผ่วเบากว่าปกติ ส่วนขนสีทองที่เคยฟูฟ่องอยู่ทั่วทั้งตัวก็หลุดออกมาเป็นหย่อมอยู่รอบ ๆลูกสิงโตตัวนี้ เด็กหนุ่มบังคับให้ตัวเองกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะพยายามปลุกลูกสิงโตเบา ๆ



            “ไรอัล... ไรอัล...”



            แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีทีท่าว่าไรอัลจะตื่นแต่อย่างใด แฮร์รี่ยืดตัวขึ้นก่อนจะโยนหมอนของตัวเองใส่รอน เด็กหนุ่มผมแดงสะดุ้งตื่นพร้อมคำสบถจำนวนมากที่หลุดออกมาเป็นเสียงครางงัวเงีย แต่เขาไม่รอให้รอนได้มีโอกาสโวยวายอย่างเต็มที่ แฮร์รี่พูดขัดขึ้นมาก่อนที่เพื่อนซี้ของเขาจะได้มีโอกาสตะโกนว่าเขาจริงจัง



            “ไรอัลไม่สบาย รีบแต่งตัว ฉันอยากจะพาไปหาแฮกริด”



            และเพียงเท่านั้น รอนก็กระเด้งตัวขึ้นจากเตียงและเปลี่ยนเสื้อผ้าในทันที





















“เพนเทียร์... เพนเทียร์...”



            เดรโกกำลังสังหรณ์ใจไม่ดี เด็กหนุ่มพยายามปลุกเพนเทียร์มาหลายนาทีแล้ว แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆกลับมาเลยสักนิดเดียว เขาสังเกตเห็นแล้วว่าเกล็ดของเพนเทียร์หลุดออกมาเป็นแผ่น ๆ มันไม่ได้ดูเหมือนการลอกคราบ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้เชี่ยวชาญด้านสัตว์วิเศษมากนัก แต่การที่เกล็ดหลุดออกมาแบบนี้แถมยังมีเลือดไหลซิบออกมาตามจุดที่เกล็ดลอกออกมาด้วยแล้ว ดูยังไงงูสีดำของเขาก็ไม่โอเคเลยสักนิดเดียว



            เด็กหนุ่มผมบลอนด์ตัดสินใจเสกกระเป๋าหนังใบใหญ่ขึ้นมาก่อนจะส่งกระเป๋านักเรียนของตัวเองไปให้แครบถือ เดรโกให้กอยล์ถือกระเป๋าหนังและเปิดมันอ้าทิ้งไว้ มือบางค่อย ๆล้วงลงไปในตู้กระจกช้า ๆก่อนจะช้อนเพนเทียร์ขึ้นมาอย่างนุ่มนวล



            ตัวของเพนเทียร์เย็นมากกว่าปกติ เย็นกว่าอุณหภูมิภายในห้องเสียอีก และเขายังรู้สึกว่าเกล็ดของเพนเทียร์เองก็ยุ่ยและนิ่มอยู่ใต้ฝ่ามือของเขาราวกับว่ามันพร้อมจะหลุดหรือเปื่อยออกมาได้ทุกขณะ เดรโกตั้งสติก่อนจะทุ่มเทความสนใจไปที่การเคลื่อนย้ายงูของเขาให้เพนเทียร์เจ็บน้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้



            คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปมเดียว เขากัดปากขณะที่ค่อย ๆย้ายเพนเทียร์ลงไปในกระเป๋าให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ และเมื่อจัดการย้ายตัวเพนเทียร์พลางจัดแจงให้เจ้างูสีดำอยู่ในท่าทางที่เขาคิดว่าน่าจะสบายที่สุดแล้ว เดรโกจึงรับกระเป๋าหนังนั้นมาจากกอยล์ก่อนจะพยักหน้าให้ทั้งคู่ เขากำลังจะเดินออกไปจากหอนอนอยู่แล้วเมื่อจู่ ๆก็มีสิ่งเรียกความสนใจจากเขาไป



          ป๊อป



            เสียงนั่น— จดหมายคำสั่งอีกแล้ว เขาชะงักฝีเท้าก่อนจะหันหลังกลับมามองซองสีขาวที่เพิ่งหล่นลงมาจากอากาศธาตุ เดรโกเม้มริมฝีปากขณะที่เบลสคว้ามันขึ้นมาและคลี่ออกอ่านเสียงดัง



            “ถึง คุณมัลฟอย



            เนื่องจากสัตว์วิเศษของคุณป่วยเป็นโรคหายากที่มีทางรักษาเพียงทางเดียวเท่านั้น คือการใช้เลือดทั้งตัวของสัตว์วิเศษอีกตัวที่มีความเฉพาะเจาะจง— ในที่นี้คือราชสีห์ของคุณพอตเตอร์ ในการรักษาให้สัตว์วิเศษของคุณหายขาด คุณจึงต้องเลือกว่าจะรักษาสัตว์วิเศษของคุณ หรือปล่อยให้สัตว์วิเศษของคุณตาย เพื่อที่จะรักษาชีวิตของราชสีห์ตัวนั้นเอาไว้ ทุกอย่างจะต้องเสร็จสิ้นภายในเวลาแปดนาฬิกาของวันนี้



            ขอให้คุณคิดไตร่ตรองให้ดีก่อนตัดสินใจ”



            เดรโกสบถเบา ๆก่อนจะก้มลงมองสภาพที่ดูไม่ได้ของเพนเทียร์ ทั้งเกล็ดสีดำที่ดูเปื่อยยุ่ยลงอย่างน่าตกใจ ทั้งรอยเลือดที่เปรอะเปื้อนอยู่ตามจุดต่าง ๆของร่างกาย เด็กหนุ่มบ้านสลิธีรินขบฟันแน่นพลางพยายามคิดหาวิธีที่ดีที่สุดที่จะทำได้



            นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน


















-tbc.




[Talk]

ขออภัยสำหรับความสั้นของบทนี้ด้วยนะครับ._.

บทหน้าจะยาวกว่านี้นะ!


ช่วงเปิดเซอร์เวย์นี้จะมีการแปะลิงค์มากมายเลยทีเดียว อมก.

สำหรับคนที่สนใจรวมเล่มแบบหนังสือจริงนะครับ เชิญติ๊ก "สนใจ" ใน สำรวจความสนใจในการสอยฟิคหัวใจ

สำหรับคนที่สนใจรวมเล่มแบบ e-book เชิญแวะแสดงความสนใจได้ที่ สำรวจความสนใจสอยฟิคหัวใจแบบ e-book


เนื้อหาอะไรที่จะรวมเล่ม ทั้งสองแบบจะเหมือนกันนะครับ ต่างก็แค่จับต้องได้กับจับต้องไม่ได้นะเออ

อย่าลืมอ่านดีเทลก่อนน้า


ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านครับผม!


#วันนี้เอพริลฟูล แต่ผมอัพจริงไม่หลอกนะเออ <3









 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

1,007 ความคิดเห็น

  1. #986 earnnaruk (@earnzuza) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 21:12
    เจมส์อีบ้าา
    #986
    0
  2. #763 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 21:35
    บททดสอบชัดๆ
    #763
    0
  3. #760 พระเนตรสีเทา (@lovely4898) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 20:50
    งื้ออออ ทำไมเพนเทียร์กับไรอัลต้องเจองี้อะงื้ออออ ไม่เอาอะ สงสารอะงื้ออออ
    #760
    0
  4. #759 happy-sin (@happy-sin) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 17:54
    โรคบ้าราวกับให้เลือดนั้นกลายเป็นของกันและกัน หวังว่าคงไม่ต้องมาดูแฮร์รี่งี่เง่าอีกรอบนะ คู่ลูกนี้รู้สึกทำไมแฮรรี่มีปัญหาบ่อยจัง~
    #759
    0
  5. วันที่ 1 เมษายน 2560 / 17:06
    กี๊สสสสส โรคอัลไลเนี่ยยยยยยยย
    #758
    0
  6. #757 soie99 (@mhai0809) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 16:19
    สงสารอ่าาาาาาา มาเร็วๆนะ รออยู่ค่าาาา
    #757
    0