ตอนที่ 45 : Frozen Heart: Act V Chapter 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 999
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    27 มี.ค. 60

Act V

Chapter 4

 




และมันเป็นอย่างที่เขาคิดไว้จริง ๆ... แฮร์รี่ พอตเตอร์กำลังนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง เหม่อมองออกไปด้านนอกอย่างไร้จุดหมาย ภาพตรงหน้าทำให้เขานึกถึงครั้งแรกที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาในห้องนี้และพยายามจะพูดกับเขา แต่สิ่งหนึ่งที่เด็กหนุ่มบ้านสลิธีรินไม่คิดว่าตัวเองจะเจอ คือการที่เขาจะเดินเข้ามาในบรรยากาศน่าหดหู่นี้โดยไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอะไรหรือพูดอะไรออกไป



            เขาไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจมาปลอบเจ้าสิงโตที่นั่งหงอยอยู่ตรงนั้นเลยสักนิดเดียว



            เด็กหนุ่มบ้านสลิธีรินถอนหายใจออกมาเบา ๆก่อนจะก้าวเท้าเข้าใกล้คนตัวสูงกว่าที่ดูจะไม่สนใจสภาพแวดล้อมรอบข้าง คนตัวสูงกว่าไม่แม้แต่จะหันมามองเขาด้วยซ้ำเมื่อเขาเดินเข้าห้องนี้มา มันให้ความรู้สึกเหมือนว่าพอตเตอร์กำลังจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองจนลืมทุกอย่างไป ความเงียบที่ก่อตัวขึ้นปกคลุมพื้นที่นั้นทำให้เขารู้สึกอึดอัด เขารู้สึกได้ถึงบรรยากาศรอบ ๆตัวของพอตเตอร์ที่ผิดแปลกไปจากเดิม จากใบหน้ามุมข้างของอีกฝ่าย เดรโกเห็นเพียงแต่ดวงตาสีเขียวที่ดูเศร้ากว่าปกติทุกครั้ง ถึงแม้ว่ามันจะดูเหม่อลอย แต่เขามั่นใจว่าเขาเห็นความเจ็บปวดอยู่ในนัยน์เนตรคู่นั้น และโดยไม่รู้ว่าทำไม เขากลับรู้สึกหดหู่ตามไปด้วย



            “เป็นอะไรไป...”



            เดรโกเอ่ยถามเมื่อเขามาหยุดยืนอยู่ข้างอีกฝ่ายโดยเว้นระยะห่างเอาไว้พอสมควร แต่เมื่อไม่มีเสียงตอบรับใด ๆจากคนผมดำ เด็กหนุ่มผมบลอนด์จึงขยับตัวเข้ามาใกล้มากขึ้นก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่ายอีกครั้ง



            “เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า...”



            มือบางเอื้อมไปหมายจะแตะไหล่ของคนตรงหน้า หากแต่วินาทีต่อมา ร่างสูงก็หันตัวพุ่งเข้ามากอดเขาแน่น



            ดวงตาสีอ่อนเบิกกว้างขึ้นเมื่อวงแขนของเด็กหนุ่มร่างสูงโอบล้อมรอบเอวของเขา พอตเตอร์ซุกหน้ากับหน้าอกของเขา เดรโกชะงักก่อนที่จะขยับแขนขึ้นเตรียมผลักอีกฝ่ายออกไป แต่เมื่อไหล่ของคนตัวสูงกว่าสั่นไหว— แม้เพียงเล็กน้อย แต่นั่นก็ทำให้เขาลดมือลงและยอมให้อีกฝ่ายกอดเขาต่อไปโดยไม่คัดค้านใด ๆทั้งสิ้น



            ความเงียบสงัดได้คืบคลานกลับเข้ามาอีกครั้ง เด็กหนุ่มร่างบางผละสายตาจากกลุ่มผมยุ่งสีดำไปยังภาพสีขาวด้านนอก หิมะได้ปกคลุมทุกอณูพื้นที่ไปหมดแล้ว ความเย็นเยือกของเหมันตฤดูได้แผ่เข้ามาจนถึงจุดที่พวกเขายืนอยู่ตรงนี้ มันไม่ใช่อุณหภูมิที่เย็นเยียบหรือความชื้นแฉะของหิมะ แต่เป็นความเดียวดายอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของฤดูหนาวที่เขาสัมผัสได้จากคนตรงหน้า คนที่เหมาะกับฤดูร้อนยิ่งกว่าอะไรในตอนนี้กลับดูเปราะบางและเศร้าโศกอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ราวกับว่าความหนาวเย็นนั้นได้ทำให้อีกฝ่ายอ่อนแอลง และความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกเจ็บ เดรโกเบนความสนใจกลับมาที่แฮร์รี่อีกครั้งก่อนที่แขนเรียวจะโอบรอบตัวของอีกฝ่ายไว้เช่นเดียวกัน



            ไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายนั้นพลันให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวแก่เขา เด็กหนุ่มผมบลอนด์ก้มหน้าลงจุมพิตบนเส้นผมสีเข้มนั้นเบา ๆก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นมากกว่าเก่า



            คนตัวสูงกว่าเพียงแค่กำเสื้อของเขาแน่นขึ้นตอบรับการกระทำนั้น





















และเป็นอีกครั้งที่ศาสตราจารย์หนุ่มผมดำเดินมาหยุดยืนอยู่ใต้ต้นอลาสเทียร์เพียงลำพัง ดวงเนตรสีรัตติกาลจับจ้องไปยังใบไม้สีซีดกับเกล็ดหิมะสีขาวพิสุทธิ์ตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง ควันสีขาวลอยออกจากปากตามจังหวะการหายใจของเจ้าตัว มือเรียวเอื้อมไปหาต้นไม้ตรงหน้าอย่างเชื่องช้าขณะที่ความเย็นเยือกค่อย ๆซึมผ่านเสื้อคลุมตัวหนาอย่างเงียบเชียบ



            มือของเขาค่อย ๆสัมผัสเปลือกไม้ก่อนจะแนบมันลงไปกับลำต้น สัมผัสขรุขระใต้ฝ่ามือของเขาเป็นสิ่งแรกที่เขารู้สึกก่อนที่กระแสพลังเวทมนตร์ที่เขาเคยสัมผัสได้จะพลันไหลผ่านจากต้นไม้มายังตัวเขา ชายหนุ่มร่างโปร่งหลับตาลงชั่วครู่ พยายามซึมซับไอเวทมนตร์ที่คล้ายคลึงกับของเจมส์ก่อนที่เขาจะผละมือออก เปลือกตาเปิดกว้างขึ้นเผยให้เห็นนัยน์เนตรสีเข้มอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้สิ่งที่อยู่ในดวงตาของชายหนุ่มกลับไม่ใช่ความว่างเปล่าที่ยากจะคาดเดา มันกลับเป็นความเศร้าโศกที่ปะปนอยู่กับความอ่อนโยน ริมฝีปากบางพลันขยับเล็กน้อยกลายเป็นรอยยิ้มก่อนที่ร่างโปร่งจะชักไม้กายสิทธิ์ขึ้นมา



            ชายหนุ่มโบกไม้กายสิทธิ์เบา ๆก่อนที่ช่อดอกลิลี่สีขาวจะปรากฎขึ้นมากลางอากาศ เขาถือช่อดอกไม้ไว้ในมือก่อนจะบรรจงวางมันไว้ใต้ต้นอลาสเทียร์ กลีบดอกลิลี่เอนไหวน้อย ๆไปตามแรงลม สีขาวบริสุทธิ์ของหิมะได้กลืนกินดอกไม้นั้นไปแทบจะกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน



            เซเวอร์รัสยิ้มน้อย ๆก่อนที่เสียงกระซิบจะดังขึ้นทำลายความเงียบ



“ฉันคงไปหาเธอตอนนี้ไม่ได้ แต่ไม่ได้แปลว่าฉันลืมเธอไปแล้วนะ เอฟเวนส์”



            ร่างโปร่งกำลังจะหันหลังกลับเข้าไปในปราสาท เมื่อจู่ ๆแขนซ้ายของเขาก็พลันแสบร้อนราวกับถูกไฟเผา เซเวอร์รัสทรุดตัวลงไปคุกเข่าบนพื้นหิมะขณะที่ริมฝีปากบางปิดสนิทไม่ยอมให้เสียงร้องดังลอดออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว เขากัดฟันแน่น มือขวาของเขาบีบลงบนบริเวณที่เป็นแหล่งรวมความเจ็บปวดนั้นไว้ขณะที่ตะกอนความคิดเก่า ๆพลันลอยฟุ้งขึ้นมาอีกครั้ง



          แปดเปื้อน...



            เสียงหัวเราะเย็นเยียบดังแว่วขึ้นมาให้เขาได้ยิน แต่ชายหนุ่มรู้ตัวดีว่าเสียงนั้นไม่มีจริง... อย่างน้อยก็ในตอนนี้... เวลานี้...



            เซเวอร์รัสงอตัวเข้าหากันขณะที่เสียงครางแผ่วเบาดังลอดออกมา ท้องแขนซ้ายของเขาปวดราวกับว่ามันได้ถูกผ่าออกมาเป็นชิ้น ๆ เจ็บราวกับมีเข็มนับพันทิ่มลงมาในครั้งเดียว ร้อนรุ่มไม่ต่างกับถูกถ่านร้อน ๆแนบลงบนนั้น ร่างโปร่งสูดหายเข้าพลางพยายามรวบรวมสติ แต่ทว่าการกระทำของเขากลับสูญเปล่า



          “แกมันตัวน่ารังเกียจ...”



          “เซเวอร์รัส... ทาสรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของข้า”



          “ฉันไม่ต้องการแก!”



            โดยไม่รู้ตัว หยดน้ำอุ่นก็พลันเอ่อคลอขึ้นในดวงตา ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น พยายามอย่างหนักที่จะไม่ให้น้ำตาไหลลงมาแม้จะรู้ว่ามันไร้ประโยชน์ ริมฝีปากสีซีดสั่นระริกขณะที่น้ำเสียงเย็นเยียบพลันดังก้องในหัวไม่ต่างจากเทปที่เปิดวนซ้ำไปซ้ำมา



          “คำพยากรณ์...”



          “ดีมาก เซเวอร์รัส...”



            เขามันแปดเปื้อน เขามันโสโครก



            “ก็อดดริกฮอลโล่ว์...”



            ดวงเนตรสีเข้มเหม่อมองออกไปยังปลายทางที่ไร้จุดหมาย ประกายแสงในความมืดนั้นพลันวูบดับลง เสียงอื้ออึงดังกลบทุกอย่างและปิดประสาทการสัมผัสของเขาทั้งหมดเหลือเพียงแต่ความร้อนรุ่มดังเปลวเพลิง มันเป็นเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่เขายังรู้สึกอยู่และเป็นสิ่งเดียวเท่านั้นที่ทำให้เขารู้ว่าเขายังคงหายใจ มีชีวิตและคร่ำครวญถึงบาปของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า



          ซากปรักหักพังของบ้านหลังนั้น...



          เสียงแผ่นไม้ลั่นของพื้นที่กำลังจะพังทลายลงมา...



            แก้มของเขาชื้นแฉะ เซเวอร์รัสบีบแขนซ้ายของตัวเองแน่นขึ้นขณะที่ความเจ็บปวดนั้นไม่ลดน้อยลงเลยสักนิด



            เขามันน่ารังเกียจ... เขาได้ถูกสาปไปแล้ว...



          เสียงร้องไห้ของเด็กทารก



            ลมหายใจของเขากระชั้นถี่ขึ้น เซเวอร์รัสพยายามที่จะควบคุมการหายใจของตัวเองให้ดีที่สุดถึงแม้ว่ามันจะต้องใช้ความพยายามอย่างหนักก็ตาม



          “ไปที่บ้านหลังนั้นสิ”



          “จอมมารหายไปแล้ว”



          “เซเวอร์รัส!”



            ลำคอของชายหนุ่มตีบตัน เซเวอร์รัสคู้ตัวเองลงบนกองหิมะสีขาว เส้นผมสีเข้มร่วงหล่นลงมาปรกใบหน้าขณะที่เกล็ดหิมะได้ลอยลงมาเกาะตามร่างกายของเขา เสียงคร่ำครวญดังลอดออกมาทำลายความเงียบสงัดนั้นเป็นระยะขณะที่ไหล่บางสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้



          “เขารอด... เขากับเด็กคนนั้น...”



          “ลิลี่ เอฟเวนส์ตาย...”



            เป็นความผิดของเขาที่เด็กคนนั้นต้องกำพร้าแม่...



          “เกิดอะไรขึ้น เซเวอร์รัส...”



            เซเวอร์รัสปล่อยมือจากแขนข้างซ้าย เขายกมือขึ้นขยุ้มผมของตัวเองอย่างบ้าคลั่งขณะที่อกข้างซ้ายเจ็บแน่นจนหายใจไม่ออก



          “ฉันฆ่าเธอ ลูเซียส...”



          เขารอด... แต่เธอตาย...



          มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้



          ทั้งสามคนนั่นควรจะมีชีวิตอยู่ด้วยกันสิถึงจะถูก...



            ชายหนุ่มร่างโปร่งฟุบตัวลงกับกองหิมะเย็นเฉียบ ความเปียกชื้นค่อย ๆแผ่เข้ามาผ่านเสื้อผ้าจนถึงผิวกายของเขา แต่อาจารย์หนุ่มร่างโปร่งไม่สนใจ ตรามารบนแขนของเขายังคงแสบร้อนและปวดตุบ เซเวอร์รัสไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะถูกคำสาปเล่นงานจนทรมานได้ถึงเพียงนี้



          เขาเป็นคนฆ่าลิลี่ เอฟเวนส์...



            คนบาปหนาอย่างเขาไม่สมควรที่จะมีความสุข...



          “น่าแปลกที่มือปราบมารกลุ่มนั้นรอดจากการโจมตีของเราได้ทุกครั้ง”



            อาจารย์หนุ่มสะอื้นเบา ๆก่อนจะยกมือขึ้นทุบอกตัวเอง เขากัดปากแน่นจนเลือดไหลซิบออกมา



          “เจมส์ พอตเตอร์เป็นคนนำทีมในรอบนี้ เรามีโอกาสเดียวเท่านั้น”



            คนที่อาศัยอยู่ในความมืดอย่างเขา... ก็ควรจะอยู่ในเงามืดนั้นต่อไป



          “ให้ผมไป...”



            เขาไม่คู่ควรกับแสงสว่างใด ๆทั้งนั้น



          “ไม่ เซเวอร์รัส เจ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะให้เบลลาเป็นคนจัดการ”



            ความเจ็บปวดนี้... ความทรมานนี้...



          “ไม่เป็นไรนะ... เซเวอร์รัส”



            ทุกอย่างเป็นสิ่งย้ำเตือนว่าแท้จริงแล้วเขาคือใคร



            ก็แค่สิ่งมีชีวิตที่มีจิตใจแปดเปื้อน... ไม่แน่ใจเลยสักนิดว่ายังเรียกตัวเองว่ามนุษย์ได้อีกไหม



            เซเวอร์รัสเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงเนตรสีดำสนิทมองตรงไปยังท้องฟ้าสีเทาเบื้องบนอย่างอ้อนวอนทั้ง ๆที่ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร การอภัยบาป การชำระล้าง ความตาย แท้จริงแล้วเขาต้องการอะไร ควรได้รับอะไร ควรเดินไปทางไหน เขาไม่รู้อีกแล้ว



          “ไม่ต้องห่วงไปหรอก สเนป ฉันจะฆ่าเขาให้เอง”



 เกล็ดหิมะสีขาวที่ดูบริสุทธิ์และไร้ซึ่งมลทินใด ๆยังคงหล่นลงมาอย่างไม่ขาดสาย มันเกาะไปทั่วตัวของเขาราวกับต้องการจะย้อมสีดำแห่งรัตติกาลให้หายไปจนสิ้น ราวกับว่ามันต้องการจะปกปิดความผิดบาปของเขาเอาไว้ภายใต้เปลือกนอกที่ดูไร้พิษภัย



ไม่ใช่...



            แต่เขารู้ตัวดี...



            เขาไม่สมควรที่จะได้รับโอกาสที่สอง... ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไรก็ตาม











           











เขานิ่งอยู่อย่างนั้น... นิ่งและกอดตัวพอตเตอร์ไว้อย่างที่อีกฝ่ายกอดเขา เด็กหนุ่มผมบลอนด์ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร แต่แล้วในที่สุด คนผมดำตรงหน้าก็สงบลง



            เดรโกคลายวงแขนจากคนตัวสูงกว่าช้า ๆเมื่อเสียงสะอื้นนั้นเงียบลง เช่นเดียวกันกับไหล่ทั้งสองที่กลับมานิ่งอีกครั้ง เด็กหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์ไม่เอ่ยปากพูดอะไร เจ้าตัวเพียงแต่ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาลวก ๆ ดวงตาสีเขียวดูหม่นแสงและไร้ประกายความสดใสอย่างที่เคยมีมาตลอด คนผมสีซีดเอื้อมมือไปแตะใบหน้าที่เศร้าหมองนั้นเบา ๆก่อนจะทรุดตัวนั่งลงข้างอีกฝ่าย พอตเตอร์ยังดูเหม่อลอยและไม่ได้สติสำหรับเขา แต่นั่นไม่ได้ทำให้เดรโกรู้สึกแย่ไปมากกว่าการไม่รู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายเป็นแบบนี้



            มือทั้งสองข้างของพอตเตอร์ยังเกาะอยู่ที่เอวของเขา มันให้ความรู้สึกแปลกประหลาดทว่าอบอุ่นในเวลาเดียวกัน เด็กหนุ่มบ้านสลิธีรินไม่รู้ว่าทำไม แต่เขากลับรู้สึกผ่อนคลายจากสัมผัสของอีกฝ่ายทั้ง ๆที่เขาควรจะขยะแขยงมากกว่าด้วยซ้ำไป



            “งีบสักหน่อยไหม”



            คนตัวเล็กกว่าเสนอเมื่อเห็นว่าสีหน้าของคนตรงหน้าดูอ่อนเพลีย หากแต่คนหัวรั้นก็ยังดื้ออยู่วันยังค่ำ พอตเตอร์ส่ายหน้า เดรโกนิ่งรอให้อีกฝ่ายเปิดปากพูดตอบ แต่คนผมดำกลับเบนสายตาออกไปมองหิมะด้านนอกแทน



            “ฉันขอสั่งนาย พอตเตอร์” น้ำเสียงแบบเดิมที่เขาเคยใช้พูดอยู่เสมอเรียกความสนใจจากอีกฝ่ายได้เป็นผลสำเร็จ เดรโกสบตาคนผมดำนิ่งขณะที่มือของเขาเลื่อนขึ้นไปลูบกลุ่มผมยุ่งเหยิงนั้นเบา ๆ



            “นอนพักเถอะ ไหน ๆก็ระบายออกมาแล้ว” เสียงที่เขาใช้พูดประโยคนี้ฟังดูแผ่วเบากว่าที่เขาคิดเอาไว้ โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับน้ำเสียงเย่อหยิ่งเมื่อครู่แล้ว



            เด็กหนุ่มบ้านกริฟฟนดอร์มองหน้าเขานิ่ง คนตัวสูงกว่าดูไร้ปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆจนเขาอดรู้สึกแย่หนักกว่าเดิมไม่ได้ มือบางลูบศีรษะคนตรงหน้าเบา ๆขณะที่พอตเตอร์หลับตาลงให้กับสัมผัสนั้น



            เดรโกไม่เปล่งเสียงพูดใด ๆอีก เขาขยับตัวเข้าใกล้อีกฝ่ายมากขึ้นก่อนจะกดศีรษะของเจ้าตัวให้ซบลงบนไหล่ของเขา คนผมดำขยับตัวยุกยิกเล็กน้อยขณะที่แขนทั้งสองข้างของเจ้าตัวยังโอบรอบตัวของเขาไม่ปล่อย คนตัวเล็กกว่าแอบเหลือบตามองคนข้างกาย และเมื่อเห็นว่าคนผมดำหลับตาลงแล้ว ริมฝีปากบางก็ขยับยิ้มน้อย ๆก่อนที่เสียงแผ่วเบานั้นจะดังลอดออกมาเป็นครั้งสุดท้ายและปล่อยให้ความเงียบได้ครอบครองพื้นที่อีกครั้งหนึ่ง



            “นอนเถอะ ไม่มีอะไรต้องร้องไห้แล้วนะ...”



            ฉันจะอยู่ข้าง ๆนายเอง





















ชายหนุ่มผมดำผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ ความเจ็บปวด ความทรมานเหล่านั้นได้จางหายไปแล้ว แต่หลักฐานที่บ่งบอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขานั้นเป็นเรื่องจริงยังคงอยู่ อาจารย์ร่างโปร่งยกมือขึ้นลูบหน้าลูบตาตัวเองก่อนจะชักไม้กายสิทธิ์ออกมา ร่ายคาถากำจัดหิมะบนเสื้อผ้าของเขาและดูดความชื้นแฉะในเนื้อผ้าออกไปจนหมด ถึงแม้ว่ากล้ามเนื้อที่แขนซ้ายของเขายังคงเต้นตุบและแสบร้อนอยู่บ้าง แต่มันก็ไม่ได้หนักหนาเหมือนเมื่อครู่ก่อนที่เขาแทบจะทนไม่ได้



            เซเวอร์รัสก้าวเท้าย่ำหิมะกลับไปที่ปราสาทพลางคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในหัว เขาตัดสินใจแล้ว เขาตัดสินใจที่จะทำให้สิ่งที่ควรทำ เขาจะไม่กลับไปคบกับเจมส์ พอตเตอร์อีก



            เพราะการที่ได้รู้ว่า... เขาไม่ได้รักข้างเดียวก็น่าจะเพียงพอแล้ว



            อีกอย่าง... การที่เขาตีตัวออกห่างอีกฝ่ายน่าจะทำให้เขาทำงานได้ง่ายขึ้น



ร่างบางกำหมัดแน่น หัวใจของเขาเจ็บอีกครั้ง มันบีบแน่นและปวดร้าวไม่ต่างจากตอนที่เขาถูกอีกฝ่ายทิ้งเมื่อหลายปีก่อน นึกแล้วก็น่าขันที่เขาจำความรู้สึกนั้นได้ดีและยังจำมันได้อย่างแม่นยำแม้ว่าจะไม่ได้รู้สึกแบบนั้นนานแล้วก็ตาม



ทั้งความรู้สึกผิดต่อพวกเขา...



...และมลทิน ตราบาปที่จะไม่มีวันเลือนหายไป



ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มขึ้นเยาะเย้ยตัวเองก่อนที่เจ้าตัวจะถอนหายใจออกมา ดวงตาสีรัตติกาลพลันเปลี่ยนกลับเป็นความมืดอันว่างเปล่าและไร้ความรู้สึกอีกครั้ง



เขาไม่คู่ควรกับเจมส์ พอตเตอร์เลยสักนิดเดียว



เซเวอร์รัสตั้งใจแล้ว เมื่อเจอหน้าคนตัวสูงกว่าอีกครั้ง พวกเขาจะต้องจบเรื่องนี้สักที
























-tbc.

 



[Talk] **ควรอ่านจ้า พูดเรื่องการโหลดฟิคเวอร์ชั่นเก่าด้วย**

ก่อนอื่นเลย ขอบคุณสำหรับคห.ในฟิควันเกิดแจ่มปีนี้นะครับ!

แต่ทำไมรู้สึกเหมือนมันไม่น่าจะลงที่เด็กดีได้นะ 555555

ฟิควันเกิดแจ่มนี่ขอหอบข้าวของไปวางแผนชั่วก่อน

 

ขอบคุณสำหรับทุกคนที่ยังอุตส่าห์กดแอด fav. เรื่องนี้ทิ้งไว้ทั้ง ๆที่คนเขียนมันโคตรดอง T^T

ขอบคุณที่ยังคอยรอและอ่านฟิคงง ๆเรื่องนี้ ขอบคุณมากครับ <3

 

นอกจากเรื่องนี้แล้ว เรายังเขียน Gradence จาก Fantastic Beasts ด้วยนะเออ

ขอฝากฟิค A Moonless Night ด้วยนะครับ._. (จบละจ้ะ ใช้แรงติ่งในการปั่นมากมาย ส่วนฟิคหัวใจนี่ใช้ความถึกทนล้วนล้วน) #ได้โปรดอย่ากระโดดถีบผมเนื่องจากความเร็วในการเขียนฟิคที่แตกต่างกัน

 

สุดท้าย.

จะปิดโหลดฟิคหัวใจ A&B [Download]Frozen Heart A&B.pdf ในวันที่ 19 เม.ย. 60 ที่จะถึงนี้

(ไม่ได้ตั้งใจจะเอาครบพอดีสามปีแต่อย่างใด เพิ่งมาเห็นแล้วรู้สึกว่าอมก. นี่มันผ่านมานานขนาดนี้แล้วหรอ มิน่าละคนถึงหาย 55555)

รีบโหลด รีบทิ้งเมล์ไว้นาจา ดีเทลในลิงค์ด้านบนเหมือนเดิมนะ คนที่ทิ้ง ๆเมล์ไว้ก่อนหน้าวันนี้ (27.3.17) ส่งให้หมดแล้วนะครับ

 

นึกอะไรไม่ออกแล้วตอนนี้

อ๋อ ใช่ เขียนฟิคเรื่องนี้ใกล้จบแล้ว ราว ๆ ¾ แต่ยังไม่ได้เอาลงคอมและเกลาแต่อย่างใด รอบนี้ไม่น่ามีการดองยาวข้ามปีแล้วนะ 5555555

 

ขอบคุณทุกคนสำหรับทุกอย่างเช่นเดิมครับ การอ่านคอมเมนท์นั้นมันดีต่อใจมากจริง ๆ :)

 

ปล. ทอล์คนี้ยาวม้ากกก ตอนแรกไม่นึกว่าจะพูดพล่ามอะไรได้เยอะขนาดนี้ อมก.

ปลล. ยังมีใครสนรวมเล่มอยู่บ้างไหมครับ T T ผมอยากรวมเล่มเรื่องนี้ แต่มันโซอีปิคยาวอลังการมาก ไม่น่ามีคนอยากเก็บเยอะด้วย ใครสนใจก็คอมเมนท์ทิ้งไว้น้า ที่เคยเซอร์เวย์ตอนนู้นก็ช่าง ๆมันนะ เอาตอนนี้ 5555 ขอความอยากความมั่นใจในความต้องการเก็บนะครับ


** ที่บอกยาวอลังการนี่พูดจริงจังนะ ตอนนี้ประมาณ 415 หน้า (A4, ตัวอักษร 16) และมีแนวโน้มจะเพิ่มเรื่อย ๆ **



เจอกันในบทต่อไปครับผม!


#วันนี้แจ่มแก่ขึ้นอีกปีแล้ว!


 




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

1,007 ความคิดเห็น

  1. #984 earnnaruk (@earnzuza) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 21:04
    เครียดจนอยากจะอ้วกเพิ่มละนะ
    #984
    0
  2. #927 Lukyo89 (@Lukyo89) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 17:49
    ฮื่อจะเศร้าอีกแล้วเหรอ แปะๆ kanoknuch040@gmail.com
    #927
    0
  3. #769 ttteerd (@touchh2541) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 16:20
    ยังรออ่านอยู่นะคะ^^ pilonly@outlook.com
    #769
    0
  4. #749 PewPiwLy (@babarbie) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 02:22
    เห้อมมม ก็ยังรออ่านอยู่ดีแหละน๊า แปะนิดนึง mymildpewly@gmail.com
    #749
    0
  5. #748 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 22:44
    เรื่องมันเศร้า
    #748
    0
  6. #747 Pa_riii_pie (@Pa_riii_pie) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 21:43
    ใจหายเลยที่เรื่องนี้ใกล้จบแล้ว
    ถ้าไรท์จะรวมเล่มก็ยังสนใจอยู่ค่า อยากได้ แปะเมลแปร๊ปป pk25462514@gmail.com
    #747
    0
  7. #746 happy-sin (@happy-sin) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 20:54
    เดรกน่ารัก อบอุ่นด้วย
    #746
    0
  8. วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 16:33
    ได้ยินว่าแต่งเรื่องนี้ใกล้จบแล้วก็เบาใจ ยังรอและติดตามต่อไป เอาใจช่วยสเนปคนน่าสงสารของบ่าว และเป็นกำลังใจให้คนแต่งเสมอค่ะ ^^
    #743
    0
  9. #742 otaku family (@junesj) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 14:40
    กรี๊ดดด เราชอบคู่คุณอากับเด็กน้อยของเขามาก เราจะตามไปอ่านนะ
    #742
    0
  10. วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 14:02
    คิดถึงจังเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย//คว้ามากอด 
    #740
    0
  11. #739 Plankton J (@jthida) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 13:52
    เมื่อไหร่สเนปจะมีความสุขกับเค้าสักที ทำไมต้องกดขี่ตัวเอง
    #739
    0
  12. #737 พระเนตรสีเทา (@lovely4898) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 11:55
    อยากได้แบบโอเมก้าเวิร์ส(มาจากไหน555) แบบสเนปเป็นโอเมก้าเพียงไม่กี่คนของฮอกวอต์ แล้วเจมส์เป็นอัลฟ่าไรงี้ โอเมก้าถูกจัดเป็นเพศที่อ่อนแออยู่แล้ว เจมส์เห็นเลยอยากแกล้งพวกโอเมก้า(สเนปนั้นละ) แนวโอเมก้าเวิร์สฉากเรทส่วนใหญ่จะเกิดจากอาการฮีกของโอเมก้าใช้ไหมค่ะ ก็เลยนั้นละอยากให้แกล้งกันไปแกล้งกันมา สเนปจังเกิดฮีกทำให้อัลฟ่าอื่นๆอยากมี...ด้วยแล้วเจมส์ค่อยช่วย(ไม่ก็ปล่ำ)หุๆ

    อีกแบบก็คืออยากให้ทั้ง2เกลียดขี้หน้ากันมากๆเลยอะค่ะ แต่พอจะปี3ปี4 ดันมารู้ว่าทั้ง2เป็นคู่แห่งโชคชะตาของกันและกัน (เขิน>.,<) แล้วก็อื่นๆตามใจไรท์เลย โอ๊ยยยไม่ต้องทำก็ได้นะไรท์ พิมไปเขินไปอะงื้อออ แต่อยากให้แต่งให้หน้า รอเสมอคร้า
    #737
    0
  13. #731 FREE ALONE (@iamminfreealoun) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 18:29
    plot:ขอพลอตอมตะคู่นี้เลยละกัน อยากได้ตอนจบแบบดาร์กๆ สเนปโดนเจมส์แกล้งแบบเรียกร้องความสนใจ อยากให้เค้าจำเราได้อยากให้เค้าสนใจ แกล้งจนสเนปหลอน แบบถ้าทำให้รักไม่ได้ก็ขอให้เกลียดแบบสุดๆไปเลย ยิ่งเขาไม่สนใจก็แกล้งหนักขึ้นเรื่อยๆ คนอื่นก็แกล้งไม่ได้นะนอกจากพี่แกคนเดียว555

    ปล.ขอให้สเนปทั้งเกลียดทั้งกลัวเจมส์แบบเกลียดจริงๆนะไม่มีเสี้ยวความรักต่อเจมส์เลย//แบบโดนแกล้งใครจะชอบหล่ะเนอะ
    ส่วนเจมส์ก็รักสเนปแบบจิตๆหน่อยเสพติดการแกล้ง555

    rate:R ไปเลยหึๆ
    style:dark,drama
    age:ถ้าเป็นไปได้ขอประมาณปี1-ปี6
    #731
    0
  14. #730 llHarukunll (@kemu546) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 16:48
    อยากอ่านการจีบของคู่ JP/SSค่ะ อ่านในเรื่องหลักแล้วน่าจะเป็นตอนระหว่างคบกัน(มั้ง) เลยอยากรู้ว่าถ้าสเนปยังโดนแกล้งอยู่(ถ้าอิงจากเนื้อเรื่องในหนังสือกับหนังน่าจะโดนแกล้งในช่วงแรก) แกล้งแล้วเริ่มผูกพันหัวใจกันรึป่าว เจมส์แอบรักสเนปตอนไหน จีบกันยังไง แล้วตอนบอกเพื่อนๆนี่เจมส์โดนซิเรียสตบกบาลมั้ย(อันนี้น่าจะโดน) ก็รวมๆแล้วน่าจะเป็นช่วงเวลาสมัยเรียนอยู่ฮอกวอตส์ของเจมส์กับสเนปเลยค่ะ
    ปล.ตอนแรกอยากจะขอ ตอนที่ทั้งคู่พ่อและคู่ลูกลงเอยกัน อยู่ด้วยกันแล้ว แล้วมานั่งคุยกัน แกล้งกันบ้างหวานกันบ้างแบบซึ่งๆหน้า ที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องหลัก แต่อ่านเจอข้อบังคับแล้วต้องพับเก็บไป5555555
    #730
    1
    • #730-1 P.Flame (@pannyll) (จากตอนที่ 45)
      15 มีนาคม 2560 / 18:01
      ซีเรียสไม่น่าแค่ตบกบาลเจมส์นะ... ทำไมมันมีความรู้สึกว่าน่าจะเป็นอะไรที่รุนแรงกว่านั้น แล้วรีมัสก็จะมาห้ามซีเรียสตามสเต็ป 5555

      ขอบคุณสำหรับทอล์คนะครับ &#9829;

      #ตอบปล. เป็นอะไรที่น่ารักมากเลย จริง ๆนะ T T พอตเตอร์พ่อลูกมานั่งอวยแฟนตัวเองกันอะไรงี้ อาจจะมีการแข่งขันกันเกิดขึ้นก็ได้ 55555
      #730-1
  15. #729 Jirachaya Ketsantea (@jirachayaketsa) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 15:55
    เอาแบบแวมไพร์ดีไหม แวมไพร์กับหมาป่า ซึ่งถือเป็นคู่แค้นคู่จิ้นตลอดกาล อะไรแบบนี้อะ เอา nc ด้วยจะดีมากเลยคะ แต่ไหนๆถ้าเป็นวันเกิดแล้วก็เอาตามใจเราดีกว่านะ
    ปล. 15 มีนาคม หรือวันนี้ ก็คือวันเกิดรีดคนนี้นะจะ
    Happy Birth Day to me
    #729
    1
    • #729-1 P.Flame (@pannyll) (จากตอนที่ 45)
      15 มีนาคม 2560 / 17:57
      จริงป้ะะ เมนท์แรกก็มาแบบเซอร์ไพร์สเลย &#9829;
      HBD นะค้าบบบ ขอให้มีความสุขมาก ๆ คิดอะไรก็ขอให้สมปรารถนา ขอให้เจอแต่คนดี ๆในชีวิต
      ขอบคุณที่มาทอล์คกันและขอบคุณที่อ่านงานเขียนมึน ๆงง ๆของไรท์คนนี้นะครับ:)
      #729-1