[Fic Harry]Frozen Heart [JP/SS]ft.[HP/DM]

ตอนที่ 43 : Frozen Heart: Act V Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1069
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    26 ก.พ. 60

Act V

Chapter 2

 


ชายหนุ่มร่างโปร่งเดินย่ำหิมะตรงมาที่ไม้ยืนต้นโดดเดี่ยว ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาได้รับกระดาษโน้ตจากคนตัวสูงกว่าให้มาที่นี่ ในเวลานี้ ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้อยากจะออกมาข้างนอกปราสาทในขณะที่อากาศหนาวเย็นสักเท่าไร แต่ในเมื่อเป็นความต้องการของคนเอาแต่ใจคนนั้น เขาก็ต้องทำตามอยู่ดีไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม

            เซเวอร์รัสถอนหายใจออกมาเบา ๆเมื่อเดินมาถึงใต้ต้นอลาสเทียร์ ควันสีขาวพวยพุ่งออกจากปากของเขา ร่างโปร่งกระชับเสื้อคลุมสีเข้มเล็กน้อยพลางกวาดตามองรอบบริเวณ ไม่มีวี่แววของมือปราบมารร่างสูงคนนั้นแม้แต่น้อย รอยหิมะที่เห็นก็มีเพียงแค่ของเขาเท่านั้น คนผมดำกำลังนึกฉุนอยู่ในใจที่คนเรียกปล่อยให้เขาต้องมายืนรอ หรือไม่ก็เขาอาจจะโดนแกล้งอีกรอบ แต่แล้วก่อนที่เซเวอร์รัสจะได้หันหลังกลับเดินเข้าปราสาท ร่างของเขาก็ลอยขึ้นจากพื้นดิน

            ชายหนุ่มร่างโปร่งกำลังจะแหกปากร้องลั่นเมื่อจู่ ๆก็มีมือเอื้อมมาปิดปากเขา พร้อมกับการที่ร่างของเขาลอยขึ้นมาอยู่บนต้นไม้แล้วเรียบร้อย เซเวอร์รัสพยายามดิ้นออกจากการเกาะกุมนั้น แต่ทว่าไร้ผล เมื่อวงแขนแกร่งกว่าโอบล้อมรอบเอวของเขาไว้ รั้งตัวเขาไว้ไม่ให้หล่นลงไปข้างล่าง ขณะที่ขายาวของอีกฝ่ายก็ล็อคขาอีกข้างของเขาไว้ไม่ให้เขาไปไหน คนตัวเล็กกว่าหันไปมองคนขี้แกล้งที่บัดนี้ส่งยิ้มระรื่นมาให้อย่างคาดโทษ

            “เล่นอะไรของนาย!”

            ตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนนั่งอยู่บนต้นอลาสเทียร์ หรือถ้าจะพูดให้ถูกจริง ๆคือการที่เขาหนุนตักเจมส์อีกทีมากกว่า เซเวอร์รัสมองลงไปด้านล่างก่อนจะพบว่าไม่มีทางเลยที่คนข้างล่างจะมองเห็นพวกเขา หรือแม้กระทั่งคนที่มองจากระยะทางไกลออกไปก็ตาม เพราะบัดนี้ใบของต้นอลาสเทียร์ที่ได้พลันเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดเรียบร้อยทั้งต้นกับหิมะที่เกาะอยู่ทั่ว พวกเขาทั้งสองคนได้ถูกซ่อนไว้จากโลกภายนอกด้วยสีขาวแห่งเหมันตฤดู

            “ก็อยากจะกอดนายนี่นา แล้วถ้าไม่ใช่ที่ส่วนตัวหรือที่ลับตาคนแบบนี้ละก็ นายก็ไม่ยอมให้กอดแน่ ๆ ถูกไหมละ” เจมส์ว่าพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น แผ่นหลังของเขาถูกดันไปติดกับหน้าอกของอีกฝ่าย ตอนนี้ด้านหน้าของเขารู้สึกเย็นเยือกไปหมดขณะที่ด้านหลังของเขารู้สึกอุ่นสบาย เซเวอร์รัสจิ๊ปากเบา ๆก่อนจะดันตัวเองออกอีกครั้ง

            “ไม่คิดว่าฉันมีงานต้องทำบ้างหรือไง” คนถูกถามเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะส่งยิ้มมาให้เขาอีกครั้งพร้อมกับคำตอบที่น่าหมั่นไส้อย่างที่สุด

            “มีงานอะไรสำคัญมากกว่าฉันด้วยหรอ เซเวอร์รัส?”

            คนตัวเล็กกว่ากำลังจะอ้าปากค้าน แต่เขากลับช้าไป และเขาก็หนีมันไม่พ้นด้วย เมื่อมือข้างหนึ่งของคนตัวสูงกว่าเลื่อนขึ้นมาจับที่ต้นคอของเขา พร้อมกับที่ริมฝีปากสัมผัสได้ถึงความเย็นและนุ่มนิ่ม เจมส์ถือโอกาสที่เขากำลังจะอ้าปากพูดรุกเข้ามาในทันที ดูเหมือนว่าคนตัวสูงกว่าจะไม่ยอมเสียเวลาใด ๆทั้งนั้น เพราะทันทีที่ริมฝีปากของพวกเขาเจอกัน ลิ้นร้อนของอีกฝ่ายก็ตักตวงทุกอย่างที่ต้องการไปอย่างหิวกระหาย

            ร่างโปร่งค่อย ๆเลื่อนมือจากไหล่ของร่างสูงไปโอบล้อมรอบคอไว้อย่างหลวม ๆ เซเวอร์รัสต้องเอียงตัวเข้าหาเจมส์เพื่อที่จูบของพวกเขาจะได้ลึกล้ำอย่างที่มันควรจะเป็น แขนข้างหนึ่งของเจมส์กอดเอวบางไว้แน่นราวกับต้องการเน้นย้ำว่าเจ้าตัวจะไม่ตกลงไปข้างล่างอย่างแน่นอน ขณะที่เซเวอร์รัสค่อย ๆหมุนตัวหันมานั่งประจันหน้ากับเขา ริมฝีปากของพวกเขาผละออกจากกันชั่วครู่ เซเวอร์รัสสบตากับอีกฝ่ายก่อนที่รอยยิ้มจะขยับวาดขึ้นบนใบหน้าเรียว

            อาจารย์หนุ่มก้มลงจูบริมฝีปากหยักนั้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เจมส์ไม่ใช่คนคุมเกมเหมือนอย่างเคย เซเวอร์รัสใช้มือข้างหนึ่งเชยคางของคนตัวสูงกว่าขึ้นพร้อมกับไล่ปลายลิ้นไปบนริมฝีปากของอีกฝ่าย เจมส์ตัวสั่นให้กับสัมผัสนั้น เซเวอร์รัสจูบเบา ๆก่อนจะกัดริมฝีปากล่างของร่างสูง บังคับให้เจมส์เผยอปากออกมากกว่านี้ ก่อนที่เขาจะแทรกลิ้นเข้าไปกวาดต้อนทุกอย่างที่มือปราบมารหนุ่มเคยเอาไปจากเขา

            อุณหภูมิที่เย็นเฉียบรอบข้างกลับพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และก่อนที่พวกเขาจะได้ทำอะไรไปมากกว่านี้ ร่างของเซเวอร์รัสก็เอียงวูบลงไป ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังจะตกจากต้นไม้ แต่แล้วทุกอย่างก็หยุดลงเมื่อเจมส์รั้งเอวบางนั้นไว้ให้แนบชิดกับตัวเองอีกครั้ง ร่างสูงหัวเราะเมื่อเห็นว่าเขากอดเจ้าตัวแน่นไม่ยอมปล่อย

            “ไม่ต้องกลัวตกหรอกน่า” เสียงทุ้มบัดนี้ฟังดูแหบกว่าปกติทุกครั้ง “อยู่กับฉันไม่ต้องกลัวตกลงไปหรอก”

            “ชิ...” คนตัวเล็กกว่าค่อย ๆยันตัวลุกขึ้นจากแผ่นอกกว้างก่อนจะก้มลงมองคนที่อยู่ข้างใต้ ใบหน้าคมสันนั้นขึ้นสีระเรื่อ ริมฝีปากของเจ้าตัวก็แดงและช้ำน้อย ๆ เซเวอร์รัสยิ้มพลางไล้ปลายนิ้วไปตามริมฝีปากของอีกฝ่ายก่อนจะก้มลงจูบมันเบา ๆอีกครั้ง

            “นาย... อยากได้ความทรงจำคืนหรือเปล่า”

            เสียงแผ่วเบาที่ดังออกจากปากของเขา เป็นเหมือนดั่งคำสาปที่ทำลายมนตร์สะกด ดวงตาสีอำพันที่เป็นประกายระยับพลันหม่นลงในทันที ร่างเล็กกัดปากพร้อมกับสบถด่าตัวเองในใจที่ไม่สามารถห้ามปากตัวเองได้ทัน

            “ก็อยากนะ... แต่ว่า ถ้าต้องจำได้แล้วมารู้สึกผิดหรือรู้สึกแย่ก็ไม่อยากจะจำหรอก” เจมส์จับคางของเขาเบา ๆก่อนที่นิ้วหัวแม่มือของอีกฝ่ายจะลูบริมฝีปากล่างของเขา เซเวอร์รัสสบตากับอีกฝ่ายนิ่งก่อนที่เสียงนุ่มจะดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

            “แล้วลูกชายนายล่ะ?”

            “ก็อย่าให้รู้จะดีกว่า ใช่ไหมล่ะ” มือหนาที่เล่นผมของเขาอยู่ไม่ได้หยุดชะงักสักนิดเมื่อเจ้าตัวพูดประโยคนั้นออกมา เซเวอร์รัสถอนหายใจ

            “มันก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้นสักหน่อย... ฉันไม่อยากทำให้นายกับลูกต้องมาผิดใจกันนะ บางที—”

            ปลายนิ้วของอีกฝ่ายเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของเขาอีกครั้ง คนตัวเล็กกว่าสบตากับอีกฝ่าย ดวงตาสีอำพันหลังเลนส์แว่นนั้นดูจริงจังและเคร่งเครียดผิดจากปกติที่มักดูซุกซน มืออีกข้างของเจมส์เลื่อนมาหยุดอยู่ที่แก้มของเขา ชายหนุ่มร่างสูงโน้มตัวมาจุมพิตหน้าผากของเขาเบา ๆ เซเวอร์รัสหลับตาลงรับสัมผัสอ่อนโยนนั้นไว้ก่อนที่เสียงทุ้มจะดังขึ้นข้างหู

            “ปล่อยให้ตัวเองมีความสุขบ้างเถอะ เซเวอร์รัส...”

          แต่ว่า... ถ้าเกิดว่าการที่เขามีความสุข หมายถึงการที่จะต้องมีคนทุกข์ละก็...

            ร่างโปร่งกอดคนตัวสูงกว่าแน่นก่อนจะซุกใบหน้าลงบนไหล่ของอีกฝ่าย มือของอีกฝ่ายที่ลูบหลังเขาอย่างปลอบประโลมนั้นทำให้เขารู้สึกอบอุ่น แต่ว่าในขณะเดียวกัน จุกก้อนบางอย่างก็ก่อตัวขึ้นที่ลำคอของเขา

            เซเวอร์รัสพยายามกลืนมันลงไป เขาพยายามลืมความรู้สึกนี้ไปชั่วขณะหนึ่งในชณะที่เขายังพอกอบโกยช่วงเวลาอันสงบสุขแบบนี้ไว้ได้

            ขอแค่นิดเดียว... ขอแค่นิดเดียวเท่านั้น





















หลังจากจบภารกิจที่สองไป ทุกอย่างก็ดูเข้าที่เข้าทาง

            เด็กหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์กำลังนอนเล่นกับลูกสิงโตของเขาอยู่บนเตียง ไรอัลกระโดดข้ามเตียงไปมาขณะที่เขาพยายามตะครุบมันไว้ให้ได้เมื่อไรอัลกระโดดมาที่เตียงของเขา ซึ่งเขามักจะพลาดไปเสมอ เขากำลังจะลุกขึ้นไล่ฟัดกับไรอัลเมื่อจู่ ๆเจ้าสิงโตขนฟูก็เบนความสนใจจากเขาไปอย่างสิ้นเชิง เนวิลล์นั่นเอง แฮร์รี่ขยับยิ้มทันทีที่ไรอัลพุ่งตัวเข้าหาเนวิลล์จนเด็กหนุ่มล้มลงไปกองกับพื้น แฮร์รี่ล้มตัวลงนอนบนเตียงก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ

            เขาอยากจะคุยกับเดรโก มัลฟอย...

            แฮร์รี่ยกมือข้างที่สวมกำไลขึ้น ทับทิมบนกำไลเหล็กของเขาก็เป็นสีแดงก่ำเหมือนอย่างเคย เขาขยับข้อมือไปมาให้อัญมณีเปลี่ยนสีไปตามแสงที่ตกกระทบลงมา ขณะที่ความคิดของเขาล่องลอยไปถึงคืนงานเต้นรำและภารกิจที่สอง เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า แต่เขากลับรู้สึกว่า มีอะไรบางอย่างที่กั้นเขากับเดรโกไว้อยู่

            สิ่งที่ยังคาใจเขาอยู่อีกเรื่องคือการที่เดรโกตื่นก่อนจะโผล่เหนือผิวน้ำแบบนั้น เพราะเท่าที่เขาสังเกต หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือถามคนอื่น ๆ ตัวประกันทุกคนจะตื่นขึ้นโดยอัตโนมัติเมื่อเจ้าตัวโผล่พ้นจากผิวน้ำขึ้นมา ยกเว้นในกรณีของเดรโกเท่านั้นที่จู่ ๆเจ้าตัวก็ตื่นขึ้นมาทั้ง ๆที่ยังอยู่ใต้น้ำ มันทำให้เด็กหนุ่มบ้านสลิธีรินคนนั้นเกือบตาย และแน่นอนว่าเกือบทำให้เขาตายไปด้วย แฮร์รี่หลับตาลงก่อนจะพยายามทบทวนเหตุการณ์ทุกอย่างอีกครั้ง เขารู้สึกว่าเรื่องนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากล แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่างหนึ่ง โดยเฉพาะเมื่อเหตุการณ์นั้นจบลงไปโดยไม่มีใครได้รับอันตรายใด ๆทั้งสิ้น ซึ่งแน่นอนว่านั่นก็เป็นเรื่องที่ดีอยู่แล้ว

            เด็กหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์ลืมตาขึ้นอีกครั้งก่อนที่ความคิดของเขาจะวกกลับไปวินาทีที่ริมฝีปากของเขาสัมผัสกับริมฝีปากของเดรโก แฮร์รี่เลื่อนมือขึ้นมาแตะปากของตัวเองไว้เบา ๆ เขายังรู้สึกได้ถึงกระแสน้ำเย็นเฉียบที่ไหลผ่านช่องว่างเล็ก ๆระหว่างพวกเขาทั้งสองคนไป เขายังจำสัมผัสของอีกฝ่ายได้แม้ว่ามันจะบางเบาและหายไปภายในชั่วพริบตาเดียว เขานึกถึงร่างนั้นที่เขาดันเข้ามาใกล้เมื่อเจ้าตัวพยายามจะดิ้นให้หลุด และโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากของเด็กหนุ่มก็ขยับขึ้นกลายเป็นรอยยิ้มที่ดูเหม่อลอย

            เขาทั้งอยากให้เดรโกจำได้และจำไม่ได้... ว่าเจ้าตัวได้ถูกเขาจูบไปแล้ว

            คุณหนูผมบลอนด์คนนั้นจะทำหน้ายังไงกันเมื่อรู้ความจริงข้อนี้

            เด็กหนุ่มผมดำหัวเราะกับตัวเองเบา ๆก่อนที่จะถูกดึงกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงเมื่อเนวิลล์ร้องลั่นอีกครั้ง ไรอัลกำลังพยายามไต่ตัวเนวิลล์ที่พยายามจะเอาเจ้าลูกสิงโตออกไปจากตัวเอง  รอนกับเขมัสที่เพิ่งเดินขึ้นมาก็ไม่คิดจะช่วยเนวิลล์เช่นเดียวกัน ทั้งสองคนหัวเราะให้กับท่าทางของเนวิลล์ก่อนจะพยายามเชียร์ไรอัลให้ไต่ขึ้นมาถึงไหล่เนวิลล์ให้ได้ หางของไรอัลโบกปัดไปมาอย่างเริงร่าขณะที่มันพยายามกระโดดงับเสื้อของเนวิลล์อย่างเอาเป็นเอาตาย เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เจ้าขนฟูกำลังมีความสุขมากแค่ไหน

            แฮร์รี่พลิกตัวไปอีกด้านก่อนจะลากหีบของเขาเข้ามาใกล้ เขาอยากจะอ่านหนังสือควิดดิชสักหน่อย ในเมื่อปีนี้เขายังไม่ได้เล่นมันเลยสักนิดเดียว อย่างน้อยการอ่านหนังสืออะไรก็ตามที่เกี่ยวกับควิดดิชก็น่าจะพอทำให้เขาหายคิดถึงได้บ้าง เด็กหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์ควานหาหนังสือภายในหีบไปมาก่อนที่จะชะงักเมื่อเจอสิ่งที่สะดุดตาเข้า

            เด็กหนุ่มกะพริบตามองสันหนังสือสีน้ำตาลท่ามกลางกองเสื้อผ้าก่อนจะตัดสินใจหยิบมันขึ้นมาดู

            “หยิบติดมาด้วยหรอ...”

            เขาเลื่อนมือขึ้นมาลูบปกหนังก่อนจะเปิดออก มันเป็นอัลบั้มรูปครอบครัว มีตั้งแต่ช่วงที่พ่อกับแม่ของเขาแต่งงานกัน รูปตอนงานแต่ง รูปเพื่อน ๆของพ่อและแม่ รูปเขาตอนเป็นเด็กทารก เขาส่งยิ้มให้หญิงสาวผมสีแดงที่มีนัยน์ตาเหมือนกับเขา เธอเองก็กำลังยิ้มอย่างร่าเริงในรูปเช่นเดียวกันกับเพื่อนคนอื่น ๆ

            แฮร์รี่พลิกหน้ากระดาษไปเรื่อย ๆจนกระทั่งถึงหน้าสุดท้าย และทันใดนั้นเองที่เด็กหนุ่มได้เจอสิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้เจอมากที่สุด

            เขาหยิบซองจดหมายสีขาวขึ้นมาจากอัลบั้มรูป สีกระดาษเริ่มกลายเป็นสีเหลืองแล้วเนื่องจากกาลเวลา แต่สิ่งที่อยู่บนหน้ากระดาษ รอยหมึกที่ถูกตวัดกลายเป็นลายเส้นเฉพาะนี้ จะต้องเป็นลายมือของแม่ไม่ผิดแน่

            “ถึง เจมส์ พอตเตอร์”

            เด็กหนุ่มร่างสูงไม่รู้ว่าทำไม แต่เขากลับรู้สึกไม่ดีสำหรับจดหมายฉบับนี้

            แฮร์รี่ขยับตัวขึ้นมานอนคว่ำบนเตียงดี ๆก่อนจะคลี่จดหมายออกอ่าน ทันทีที่สายตาของเขาเริ่มไล่อ่านตัวอักษรบรรทัดแล้วบรรทัดเล่า โสตประสาทของเขาก็ค่อย ๆอื้ออึงจนเขาไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น เช่นเดียวกันกับร่างกายที่ชาไปทั่วทั้งร่าง

“ถึง เจมส์ พอตเตอร์

          เมื่อนายได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ฉันก็คงจะไม่อยู่ให้นายเห็นหน้าอีกต่อไปแล้ว ดังนั้นฉันก็คงจะไม่รู้สึกแย่หรืออึดอัดใจที่จะต้องมองหน้านาย หลังจากที่นายรู้ความจริงทั้งหมด

          เจมส์ ความทรงจำทั้งหมดที่เรามีร่วมกันมาตั้งแต่ปีเจ็ด ตอนนี้มันคงจะคลุมเครือ ไม่ชัดเจน หรือนายอาจจะจำมันไม่ได้แล้วใช่ไหม ความรู้สึกทั้งหมดที่นายมีให้ฉันก็คงจะจางหายไปแล้วเช่นกัน ฉันรู้สึกขอบคุณที่ฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อเห็นนายร้องไห้ออกมา หรือทำท่าทีเป็นเย็นชาเหินห่างใส่ นายคงจะสงสัยแล้วว่าทำไมฉันถึงตัดสินใจทิ้งจดหมายฉบับนี้ไว้ และยังเขียนอะไรแปลก ๆเต็มไปหมด ก่อนที่นายจะอ่านจดหมายทั้งฉบับ ขอให้เชื่อฉันว่า นี่คือความจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้นและไม่ว่านายจะรู้สึกยังไงก็ตาม ได้โปรดอ่านจดหมายฉบับนี้ให้จบ นี่คือคำขอร้องสุดท้ายของฉัน

          เรื่องราวทุกอย่างเกิดขึ้นก่อนหน้านั้น— ก่อนที่เราจะขึ้นปีเจ็ด นายจำได้ไหมว่าช่วงหนึ่งที่นายพยายามไล่ตามจีบฉันแล้วจู่ ๆนายก็หายไปเลย ตอนนั้นฉันเริ่มมีความรู้สึกดี ๆให้นายแล้ว แต่ฉันกลับมาเจอนายอยู่กับเซเวอร์รัส เพื่อนสมัยเด็กของฉันคนนั้น

          ฉันไม่เคยคิดอิจฉาเขา เพราะฉันคิดว่านี่คงเป็นเรื่องตลกที่พวกแก๊งตัวกวนทำกัน แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็อยากจะเข้าไปแทนที่เซเวอร์รัส เมื่อเห็นว่าสิ่งที่นายทำไม่ใช่แค่เรื่องล้อเล่นหรือเรื่องตลกอะไร ฉันเห็นสีหน้าที่จริงใจของนายในตอนนั้น รวมทั้งรอยยิ้มที่ไม่ได้ยิ้มเพื่อฉัน ฉันถึงรู้ว่าตัวเองกำลังอิจฉาเซเวอร์รัสที่มีนายอยู่ข้างกายตลอด ทุกครั้งที่ฉันต้องการจะคุยกับนายหรือกับเขา จะต้องเห็นใครอีกคนหนึ่งอยู่ด้วยกันเสมอ และนี่จึงทำให้ฉันเฝ้าครุ่นคิดว่าทำไมนายถึงเลือกที่จะอยู่กับเซเวอร์รัส ไม่ใช่อยู่กับฉัน ที่ข้าง ๆนายควรเป็นที่ของฉันไม่ใช่หรอ ฉันถามตัวเองแบบนั้น ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่า หรือว่าฉันมีอะไรไม่ดีพอกันแน่ เซเวอร์รัสมีอะไรที่ฉันไม่มี หรือว่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็แค่เรื่องเข้าใจผิด ฉันสงสัยมาตลอดว่า ที่นายพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะชวนฉันไปเที่ยว เพื่อที่จะเอาใจฉัน ช่วงเวลาเหล่านั้นมันไม่มีจุดประสงค์อะไรนอกเหนือจากการฆ่าเวลาหรือว่าจริง ๆแล้วนายคิดจริงจังกับฉันกันแน่

          เพื่อนของฉันคนหนึ่ง ซึ่งฉันจะไม่ยอมเปิดเผยชื่อของเธอเป็นอันขาด แนะนำให้ฉันปรุงยาเสน่ห์และใช้มันกับนาย เธอแค่พูดเล่นตามนิสัย เธอบอกว่าหากนายไม่รักฉันอีกต่อไปแล้ว ก็ต้องพึ่งยาเสน่ห์อย่างเดียวอยู่แล้วไม่ใช่หรอ ตอนแรกพวกเราก็แค่พูดกันขำ ๆ แต่นานวันเข้า หลังจากที่เรื่องนี้ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดซ้ำอยู่บ่อยครั้ง และฉันก็ทำมันจริง ๆ เธอตกใจมากเมื่อเรื่องหยอกล้อกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมา

          ใช่ เจมส์ ฉันวางยาเสน่ห์นาย ฉันใช้เวทมนตร์บังคับให้นายรักฉันมาตั้งแต่ตอนนั้น ตั้งแต่ตอนที่เราเจอกันที่ระเบียง จนถึงตอนนี้ จนกระทั่งแฮร์รี่เกิดมา เรื่องทุกอย่างระหว่างเรามันเกิดจากขนมชิ้นนั้นที่นายยอมใจอ่อนชิมมันตามคำขอของฉัน และมันก็ทำให้ชีวิตของเราสามคนเปลี่ยนไปจนกลายเป็นแบบนี้

          ฉันใช้ยาเสน่ห์อย่างอ่อน แบบที่มีส่วนผสมของน้ำยาลบความทรงจำ เพราะฉันต้องการให้นายลืมเซเวอร์รัส สเนป ฉันอยากให้นายมองมาที่ฉันคนเดียวเท่านั้น อย่างที่นายเคยทำสมัยก่อน ฉันรู้ว่ามันบ้า แต่ฉันในตอนนั้นก็ยังคิดจะทำ และทำมันจริง ๆในที่สุด จนเราสองคนได้มาอยู่ด้วยกันจนถึงจุดนี้

          ฉันเคยค้นคว้าเรื่องเด็กที่เกิดจากผลของยาเสน่ห์มาก่อน ถ้าเป็นจริงที่ว่า เด็กที่เกิดมาจะไม่รู้จักความรัก ความห่วงใย ฉันก็กังวลว่าแฮร์รี่จะเป็นแบบนั้น แต่เมื่อเห็นเขาแล้ว ฉันก็มั่นใจว่าเขารู้จักความรัก เขาจะเข้าใจมัน แม้ว่าเขาจะเกิดมาจากความรู้สึกดี ๆในอดีตที่นายมีให้ฉัน กับความรักที่เห็นแก่ตัวของฉันที่มีให้นาย

          น้ำยาลบความทรงจำกับยาเสน่ห์นี้ จะทำให้นายลืมเรื่องราวกับคนรักในอดีตไป และทำให้นายมองมาที่ฉันคนเดียว ความทรงจำทุกอย่างตั้งแต่ตอนที่นายถูกวางยาจนถึงนาทีสุดท้ายที่ยาเสน่ห์ออกฤทธิ์จะคลุมเครือไม่ชัดเจน ฉันขอโทษที่ปล่อยมันไว้นานแบบนี้ นายต้องเสียความทรงจำไปมากมายขนาดไหนในช่วงระยะเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมา ฉันเสียใจจริง ๆ ฉันถึงได้ถอนเวทมนตร์ออกจากนายแล้ว แต่ฉันคิดว่ามันคงยังต้องใช้เวลาฟื้นฟูกว่าที่นายจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง รวมทั้งความทรงจำของนายที่อาจจะหายไปอย่างถาวร นายอาจจะมีอาการประหลาดอย่างเช่นฝันซ้ำ ๆเรื่องเดิม เห็นภาพเดิม ๆแต่นึกไม่ออกว่ามันคืออะไร หรือนายเคยเห็นมันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า

          แต่ฉันอยากให้นายรู้ไว้ว่าน้ำยาชนิดนี้จะไม่มีผลเลยถ้าหากนายไม่เหลือความรู้สึกดี ๆอะไร มันทำให้ฉันรู้ว่าอย่างน้อยครั้งหนึ่งนายก็เคยรักฉันจริง ๆ ฉันขอบคุณสำหรับความจริงใจนั้น มันเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันรู้ว่าที่นายพยายามตามจีบฉันในช่วงนั้นไม่ใช่เพราะนายนึกอยากหาความสนุก แต่เพราะนายจริงใจจริง ๆ ความค้างคาใจ ความอยากรู้อยากเห็นและความอิจฉา ความรู้สึกทั้งหมดนั่นเป็นต้นเหตุที่ต้องทำให้เกิดเรื่องทุกอย่างขึ้น ฉันขอโทษอีกครั้ง ฉันขอโทษที่ทำให้ทุกอย่างระหว่างนายกับเซเวอร์รัสต้องจบลง ฉันขอโทษสำหรับทุกอย่างที่นายต้องเสียไป ฉันรู้ว่านายคงจะต้องได้รับผลกระทบจากยานั่น แต่ฉันก็ยังจะทำ ฉันในตอนนั้น... ก็ไม่ต่างจากคนโง่ที่พยายามไขว่คว้าสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเองมาให้ได้

          ฉันทนไม่ได้ที่จะต้องมองตานาย แล้วพบแต่ความรักจากเวทมนตร์ แต่ฉันก็ใช้เวลานานเกินไปกว่าจะยอมปล่อยนายไป

          ฉันขอโทษที่ไม่สามารถบอกความจริงกับนายตรง ๆได้ ฉันเป็นคนขี้ขลาด จึงได้แต่สอดจดหมายนี้ไว้ในอัลบั้มรูปครอบครัวกับความหวังลม ๆแล้ง ๆว่านายจะเจอมันสักวันหนึ่ง สักวันที่ฉันไปไกลจากนายพอ สักวันหนึ่งที่นายจะคิดถึงความทรงจำระหว่างเราแล้วมาเปิดดูอัลบั้มรูปนี้ วันนั้นจะมาถึงรึเปล่านะ?

          สิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากจะขอร้องนาย คือดูแลลูกชายของเราให้ดี ได้โปรดรักเขาอย่างจริงใจ และอย่าได้คิดว่าเขาคือความผิดพลาด ฉันรู้ว่าคุณจะต้องยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นความจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้ในที่สุด ขอเพียงอย่างเดียว คืออย่าให้เขาต้องเติบโตอย่างโดดเดี่ยว

          นี่ไม่ใช่จดหมายคำสั่งเสียของคนที่อาจถึงฆาตเมื่อไรก็ได้ ฉันไม่ได้เขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้นเพราะเรากำลังอยู่ในยุคมืดที่สุดของโลกเวทมนตร์ ไม่ได้เขียนเพราะฉันรู้ดีว่าเราสามคนกำลังถูกตามล่า แต่ฉันเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้นเพื่อขอโทษสำหรับทุกอย่าง ฉันหวังว่านายจะให้อภัยฉัน

         

ด้วยรัก

ลิลี่ เอฟเวนส์

 

ปล. หากความรู้สึกของนายที่มีต่อเขายังไม่เปลี่ยนแปลง ได้โปรดไปหาเขาและบอกความจริงนี้ทั้งหมด ฉันรู้ดีว่าเซเวอร์รัสเป็นคนยังไง เขาจะให้อภัยนายเมื่อเห็นจดหมายฉบับนี้

ปลล. ฉันตั้งใจจะแยกทางกับนายตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ไม่ใช่แค่เพราะเรื่องนี้ แต่เพราะว่าเรากำลังโดนเขาตามล่า บางทีการที่เราอยู่แยกกันอาจจะดีกว่า บางทีโอกาสรอดของแฮร์รี่จะได้เพิ่มขึ้น”

            เด็กหนุ่มร่างสูงไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร... แต่อาจจะเป็นตั้งแต่เมื่อเขาเริ่มอ่านจดหมายฉบับนี้แล้ว แฮร์รี่ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวก ๆ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆก่อนจะก้มลงมองลายมือที่คุ้นเคยบนแผ่นกระดาษสีเหลืองอ่อนอีกครั้ง แฮร์รี่ก้มหน้าซุกลงบนหมอนพร้อมกับที่มือของเขาคลายออก ปล่อยให้จดหมายนั้นหล่นลงไปบนพื้นข้างเตียง

            “นี่มัน...อะไรกัน”


 










[Talk]

กลับมาแล้วจ้า ~ ขอโทษที่หายไปนานเลยนะ ;(

ขอบคุณทุกคนที่รอครับผม ♥



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

1,007 ความคิดเห็น

  1. #982 earnnaruk (@earnzuza) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 20:58
    โอเอ็มจี
    #982
    0
  2. #719 I_To_Se (@mistfox) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:28
    กะ...กรี๊ดดดดดด ไรต์กลับมาแล้วโว้ยยยยยยยย เม้นอะไรไม่ออกเลยค่ะ รุ่นพ่อนี่มันหวานจริงๆ
    #719
    0
  3. #718 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:47
    แฮรีรู้เรื่องแล้วว
    #718
    0
  4. #717 Porche_pen (@so20180) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:48
    คิดถึงไรต์มากค่ะะะะะ ในที่สุดท่านก็กลับมาาาา รอต่อไปนะคะ
    #717
    0
  5. #716 llHarukunll (@kemu546) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:27
    ฮรือออออ คิดถึงมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ส่องทุกวัน อ่านวนไปทุกเวลาเลยค่ะ ดีใจที่ไม่ทิ้ง
    #716
    0
  6. #715 vary952543 (@vary952543) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:44
    รู้สึกตกใจมากเลยครับ สำหรับการกลับมา เลยเผลอไล่อ่านย้อนกลับตั้งแต่บทที่หนึ่งถึวจะจำเรื่อวราวได้ ขอบคุณที่กลับมานะครับ ผมจะติดตามต่อไป#รู้สึกดีแท้ที่เห็นแฮรี่คิดถึงจูบที่จูบกับเดรก#5555
    #715
    0
  7. วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:41
    และแล้ววันนี้ก็มาถึง พีคไปอีกกกกก แฮร์รี่จะทำไงต่อไป ลุ้นมาก

    เป็นกำลังใจให้คนแต่งค่ะ รอๆๆๆ
    #714
    0
  8. #712 Haiiro Sakana (@gamhunter) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:00
    ตกใจไรท์เตอร์อัพ รีบกดเข้ามาอ่านเลย ถึงกับต้องอ่านย้อนก่อนหน้าตอนสองตอนเพื่อฟื้นความจำเลยทีเดียว 5555+

    อย่างหน่วงอ่ะเธออออ เราหวังว่าหลังจากที่ชอกช้ำกับจดหมายแล้ว แฮร์รี่จะถือจดหมายไปถามเรื่องราวกับเจมส์และสเนปนะ ไม่ใช่ทำลายจดหมายหรือเก็บเงียบเพราะสุดท้ายมันจะต้องอยู่ในใจของนายตลอดแน่แฮร์รี่ อยากให้สเนปเรามีความสุขเพื่อตัวเองสักที
    #712
    0
  9. #711 otaku family (@junesj) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:04
    อื้อหือ พีค ความจริงก็คือความจริงอ่ะเนาะ สุดท้ายก็ต้องได้รู้กัน ดีนะที่แฮร์รี่มาเจอจดหมายเองอ่ะ
    #711
    0
  10. #710 Plankton J (@jthida) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:55
    นี่ตาฝาดรึเปล่าเนี้ย ปริ่มเหลือเกิน จะร้องไห้ละนะ เข้ามาอ่านอยู่บ่อยๆเลย รอตอนต่อไปนะคะ แฮร์รี่จะเป็นไงต่อไปป
    #710
    0
  11. #709 อิสระ_ (@Candy__) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:41
    ไรท์กลับมาแล้ววววว ดีใจ
    #709
    0