[Fic Harry]Frozen Heart [JP/SS]ft.[HP/DM]

ตอนที่ 34 : Frozen Heart: Act IV Chapter 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1474
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    13 ก.พ. 59

Act IV

Chapter 9

 



เขาไม่แน่ใจว่า เขาคิดไปเองหรือเปล่า... แต่ดูเหมือนว่าสีของมรกตบนกำไลของเขาดูสว่างและสวยขึ้น



            เดรโก มัลฟอยถอนหายใจออกมาเบา ๆก่อนจะปิดหนังสือแล้วพลิกตัวนอนหงาย ภายในห้องที่สว่างด้วยแสงสีเขียวอ่อนสลัวจากทะเลสาบด้านนอก หน้าต่างที่มีไว้เพื่อลดความอึดอัดและทึบทึมภายในคุกใต้ดินมีกระจกลวดลายเก่าแก่ประดับไว้ ถึงแม้จะดูแปลกที่จะมีหน้าต่างอยู่ในที่แบบนี้ แต่เขากลับไม่เคยคิดไม่ชอบมันเลยสักครั้ง



            ตอนนี้ภายในหอพักนักเรียนชายปีสี่มีเพียงแค่เขาคนเดียวเท่านั้น บรรยากาศที่เงียบสงบกับเงาของคลื่นน้ำจากภายนอกที่กระเพื่อมไปมาอย่างแผ่วเบาทำให้เขายิ่งรู้สึกผ่อนคลาย เดรโกยกมือขึ้นมองกำไลเส้นบางอย่างครุ่นคิด แสงสว่างในวันนั้น ถ้าเขาเข้าใจไม่ผิด มันทำให้สีของมรกตสดใสขึ้นมากกว่าเก่า และนั่นก็เป็นสัญญาณเตือนว่าเขาจะต้องทำตัวดี ๆกับอีกฝ่ายด้วยเช่นกัน



            เด็กหนุ่มร่างโปร่งพลิกตัวมานอนคว่ำบนเตียงก่อนจะเหม่อมองออกไปยังทะเลสาบด้านนอก ใต้ผิวน้ำนี้อาจไม่มีอะไรน่าสนใจ แต่เขากลับพบว่าตัวเองชอบมันมากกว่าที่คิดเอาไว้ กระแสน้ำที่พัดผ่านกระทบกับกระจกหนาเบา ๆนั้นทำให้เขาหลงใหลได้อย่างน่าประหลาด ราวกับว่าสัมผัสแผ่วเบาจากผืนน้ำนี้ได้ขับกล่อมให้เขารู้สึกสงบทุกครั้งที่มอง



            เพนเทียร์แลบลิ้นขู่เบา ๆขณะที่มันกำลังเลื้อยไปตามเสาที่เตียง เจ้างูสีดำของเขาตัวยาวขึ้นกว่าเดิมแล้ว เดรโกหันไปตามเสียงนั้นก่อนจะยกยิ้มขึ้นน้อย ๆ เขาเริ่มชินกับสัมผัสขรุขระจากผิวของมัน รวมไปถึงท่าทางการแสดงความรักแบบแปลก ๆของมันอย่างเช่นการยื่นหัวมาใกล้แล้วแลบลิ้นขู่ใส่หน้าเขา



            เขาไม่รู้ว่าเพนเทียร์เหงาหรือเปล่าที่ต้องอยู่แต่ในหอแบบนี้ แต่เท่าที่รู้มา งูส่วนใหญ่ก็ชอบจะอาศัยอยู่เพียงลำพังอยู่แล้ว พวกมันเป็นนักล่าที่ต้องพึ่งตัวเองเป็นหลัก ดังนั้นในเมื่อเพนเทียร์ยังคงดูมีความสุขกับการเลื้อยไปมาและแอบซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มของคนอื่น เขาก็โอเคกับมัน



            และเด็กหนุ่มก็ชอบปล่อยให้เพนเทียร์ซุ่มอยู่เงียบ ๆรอแกล้งแครบหรือกอยล์ด้วย เพราะมันทำให้เขาหัวเราะออกมาได้เสมอ ท่าทีตกใจของเจ้าพวกนั้นกับการโวยวายเวลาที่เพนเทียร์เลื้อยรัดรอบตัว มันทำให้เขานึกถึงวันแรกที่เพนเทียร์อยู่บนเตียงของเขา แต่ตอนนี้ร่างโปร่งชินให้กับความรู้สึกขรุขระและชวนขนลุกนั่นแล้ว เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่ตกใจหรือกลัวอะไรเกี่ยวกับงูเท่าไรนัก



            ริมฝีปากบางขยับยิ้มเมื่อเจ้างูของเขาเลื้อยลงมาบนเตียง เพนเทียร์ขู่ฟ่อก่อนจะเลื้อยวนรอบแขนของเขา เดรโกปล่อยให้มันทำตามใจชอบขณะที่เขากำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย วิชาเรียนก็ไม่มีอะไรสำคัญเท่าไร เรียงความอะไรก็เสร็จแล้ว...



            แล้วเซเวอร์รัสจะเป็นยังไงบ้างนะ



            "เอาแต่ใจชะมัด..." เด็กหนุ่มผมบลอนด์บ่นพึมพำกับตัวเองเมื่อนึกถึงความดื้อรั้นของอาจารย์ผมดำ คนที่สุขภาพก็ไม่ค่อยจะดีแต่ก็ยังจะดันทุรังไปทำงานไม่ยอมหยุดพัก แล้วที่ทำอยู่ก็ใช่ว่าจะได้รับคำขอบคุณด้วยนะ



            พอนึกถึงเจ้าหัวแผลเป็นรายนั้นแล้วก็อดหงุดหงิดไม่ได้ ถึงจะเดินทำหน้าหงอยมาขอโทษเขา แต่แน่ล่ะว่าเจ้านั่นจะไม่ไปขอโทษเซเวอร์รัส เดรโกกลอกตาให้กับความงี่เง่าของพอตเตอร์เมื่อเขานึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ในห้องพยาบาล ทั้ง ๆที่ตัวเองก็ไม่ได้มีสิทธิ์จะว่าอะไรใครแท้ ๆแต่กลับเอะอะโวยวายราวกับเป็นผู้เดือดร้อน



            ส่วนที่เขาพูดไปว่าไม่ใส่ใจนั่นก็จริง แต่ก็ไม่ได้พูดว่าไม่โมโหนะ เจ้าหัวแผลเป็นทึ่มกว่าที่เขาคิดไว้ซะอีก เมื่อคิดได้ดังนั้น เดรโกก็หันไปยู่ปากใส่เพนเทียร์ที่ตอนนีัพาดหัวบนไหล่ของเขาก่อนจะบ่นออกมาเบา ๆ



            "เจ้านั่นทั้งทึ่มทั้งงี่เง่า..."



          ป๊อป



            เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับจดหมายที่หล่นลงมาบนเตียง เพนเทียร์ขู่ฟ่อให้กับซองสีครีมนั้น เด็กหนุ่มคลี่จดหมายออกอ่านก่อนที่จะต้องอ่านทวนซ้ำอีกรอบเพื่อความแน่ใจ



            "ถึง คุณมัลฟอย



            เนื่องจากงานเต้นรำสวมหน้ากากเพื่อเฉลิมฉลองวันคริสมาสต์ที่จะถึงนี้ ตัวแทนการประลองเวททั้งสี่คนจะต้องเตรียมการแสดงกับคู่เต้นรำของตนเองเพื่อเปิดฟลอร์ คุณจะต้องเป็นคู่เต้นรำและแสดงร่วมกับคุณพอตเตอร์ ตัวแทนการประลองเวทคนที่สี่โดยไม่มีข้อคัดค้านใด ๆทั้งสิ้น



            รูปแบบการแสดงของคุณจะถูกจัดโดยการจับฉลากของตัวแทน คุณและคุณพอตเตอร์มีเวลาซ้อมตั้งแต่วันที่จับฉลากจนถึงวันก่อนการแสดงหนึ่งวัน อุปกรณ์การแสดงและสถานที่สำหรับการซ้อมขอให้พวกคุณทั้งสองร่วมมือกันจัดการเป็นอย่างดี และจะมีบทลงโทษพิเศษหากพวกคุณทั้งสองคนไม่สามารถร่วมมือกันทำงานในครั้งนี้ได้



            ขอให้โชคดี"



            เด็กหนุ่มผมบลอนด์ครางออกมาอย่างหมดหวังก่อนจะฟุบหน้าลงบนหมอนอย่างเหนื่อยใจ



            "ทำไมฉันถึงซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้เนี่ย..."













"ไม่นะ..."



            เด็กหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์ทรุดตัวลงบนเก้าอี้นวมทันทีที่อ่านจดหมายจบ สีหน้าของเขาในตอนนี้ดูไม่ต่างจากคนขี้กลัวที่เพิ่งเดินออกมาจากบ้านผีสิง แฮร์รี่ปล่อยกระดาษสีครีมลงบนพื้นอย่างไม่ใส่ใจขณะที่คิดถึงชะตากรรมของตัวเองในอีกไม่กี่วันข้างหน้า



            รอนที่กำลังเตรียมกระดานหมากรุกพ่อมดอยู่หยิบจดหมายคำสั่งนั้นขึ้นมาอ่านอย่างสงสัยก่อนจะต้องหัวเราะลั่น เด็กหนุ่มผมแดงยื่นกระดาษไปให้เฮอร์ไมโอนี่อ่านขณะที่ยังหัวเราะไม่หยุด แฮร์รี่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เด็กหนุ่มหลับตาลงพลางภาวนาในใจว่าขอให้มันเป็นแค่เรื่องผิดพลาดเท่านั้น



            "...พยายามเข้านะ" เฮอร์ไมโอนี่คืนกระดาษกลับมาให้เขาด้วยสีหน้าที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เด็กสาวดูจะเข้าใจสภาพของเขาเป็นอย่างดี ดังนั้นเธอจึงแค่ตบบ่าให้กำลังใจเบา ๆทั้ง ๆที่ใบหน้านั้นเป็นกังวล ส่วนรอนเองกลับหัวเราะจนหน้าแดงไม่ต่างจากสีผม



            "แฮร์รี่ นาย-- นายน่าสงสารมาก" รอนละล่ำละลักพูดออกมา ดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มจะหัวเราะจนน้ำตาเล็ดออกมาเลยด้วยซ้ำ "โอย ฉันไม่อยากนึกสภาพนายเลยจริง ๆ"



            "ฉันยังไม่อยากจะยอมรับความจริงเลย..." เจ้าของแผลเป็นรูปสายฟ้าตอบเสียงอ่อย "เขาไม่คิดบ้างหรือไงว่าเราก็เป็นผู้ชายทั้งคู่ จะให้ใครคนหนึ่งใส่กระโปรงแล้วเต้นน่ะหรอ เสียศักดิ์ศรีตาย..."



            "ใช่สิ!" รอนเด้งตัวขึ้นมานั่งตัวตรง แฮร์รี่และเฮอร์ไมโอนี่มองหน้าคนผมแดงอย่างงุนงง "จับมัลฟอยใส่กระโปรงเลย แฮร์รี่ นี่ละ เข้าท่าสุด ๆ"



            เด็กหนุ่มผมดำกะพริบตามองใบหน้าสุดตื่นเต้นของรอนพลางจินตนาการภาพเดรโกใส่เดรสยาวกับส้นสูง บวกกับหน้ากากสักหน่อย



            ยังไงก็ไม่น่าเวิร์คนะ...



            "สงสารนายไหมก็สงสารนะ แต่ก็ขำด้วยเหมือนกัน" รอนส่ายหน้า "แต่นี่ฉันพูดจริงจัง เขาบอกว่าการแสดงต้องเป็นการเต้นรำใช่ไหมละ มันก็ต้องชายหญิงอยู่แล้ว มันไม่มีชายชายหรอกนะ อย่างน้อยก็ท่าเต้นล่ะ"



            "รายนั้นคงยอมหรอก ฉันขี้เกียจจะนั่งเถียงแล้วด้วย" แฮร์รี่ว่าขณะที่เขาดูสิ้นหวังยิ่งกว่าอะไร เฮอร์ไมโอนี่เองก็ได้แต่มองเขาอย่างเห็นใจขณะที่รอนดูจะมีความสุขกับไอเดียนั้นเอามาก ๆ



            "ก็ไม่แน่ ก็ต้องลองไปคุยดู ไม่งั้นถ้าโดนลงโทษคู่มันไม่แย่กว่ารึไง"



            เด็กหนุ่มผมดำถอนหายใจก่อนจะตอบว่า "ดูหัวข้อที่ได้ก่อนก็แล้วกัน"












            แฮร์รี่ก้มลงมองกระดาษแผ่นเล็กในมืออย่างหนักใจ เขาเพิ่งไปจับฉลากหัวข้อพร้อมกับตัวแทนคนอื่น ๆ และตอนนี้เขากำลังรอเดรโกให้มาตามนัดอยู่ เด็กหนุ่มเลือกที่จะมาคุยในห้องเรียนสำรองที่เดิมที่เขาเจอเดรโกนั่งมองหิมะ ระหว่างที่เขารอคนตัวเล็กกว่า เขาก็อดที่จะมองออกไปด้านนอกไม่ได้



            ตอนนี้หิมะปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณแล้ว ไม่มีส่วนใดเลยที่ไม่เป็นสีขาวโพลน ภาพตรงหน้าดูสะอาดและสงบพร้อม ๆกับที่มันดูเย็นเยือกและไร้จิตใจไม่เปลี่ยนแปลง มุมมองดี ๆที่เขามีต่อฤดูหนาวก็แค่หิมะแรกเท่านั้น หิมะที่หล่นลงมาอย่างแผ่วเบานั้น...



            เสียงประตูดังขึ้นเรียกความสนใจจากเขาไป เดรโกมาถึงแล้ว ใบหน้ายาวของอีกฝ่ายบูดบึ้งกว่าปกติ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเพราะอะไร เด็กหนุ่มผมบลอนด์ลากเก้าอี้มานั่งข้างเขาก่อนที่เจ้าตัวจะเริ่มเปิดประเด็นในทันที



            "ได้อะไร"



            "ฟรีสไตล์" แฮร์รี่ตอบพลางส่งกระดาษให้อีกฝ่าย เด็กหนุ่มบ้านสลิธีรินรับมาดูก่อนจะต้องปิดตาลงราวกับผิดหวังอะไรบางอย่าง เดรโกคืนกระดาษมาให้เขาก่อนจะเอ่ยปากถามอีกครั้ง



            "นายเต้นรำเป็นไหม"



            ร่างสูงส่ายหน้าช้า ๆส่วนคนถามเองก็มองหน้าเขาอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง



            "นี่ฉันจริงจังนะ พอตเตอร์ นายเต้นรำเป็นไหม"



            "ฉันก็จริงจังเหมือนกัน" เขาตอบเรียบ ๆ เดรโกยกมือขึ้นกุมขมับเรียบร้อยแล้ว



            "คนอื่น ๆได้อะไรบ้าง"



            "เซดริกกับครัมได้วอลซ์เหมือนกัน สองคนนั่นแสดงพร้อมกันเป็นคิวแรก เฟลอร์ได้แทงโก คิวที่สอง ส่วนเราคิวสุดท้าย"



            "อย่างน้อยก็ดีกว่าได้แทงโก" เดรโกบ่นเบา ๆ แต่กระนั้นเขาก็ยังได้ยินมันอยู่ดี เพราะเสียงพึมพำของเจ้าตัวนั้นกลับดังลั่นท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องนี้



            "ฟรีสไตล์คืออะไรก็ได้ใช่ไหม" ร่างสูงถามขณะที่เดรโกกำลังขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด



            "ใช่ ฟรีสไตล์ก็คือออกแบบการแสดงเองทั้งหมด ไม่มีรูปแบบตายตัวที่แน่นอน ตอนนี้ฉันต้องรู้ว่านายรู้จักอะไรบ้างจะได้ประหยัดเวลาในการซ้อม เพราะเรามีเวลาไม่มาก"



            "วอลซ์น่ะ รู้จักนะ แต่ไม่เคยเต้น ที่เหลือไม่รู้หรอก" เด็กหนุ่มผมดำตอบนิ่ง ๆ ฝ่ายคนฟังเองก็ถอนหายใจออกมาเมื่อได้ยินแบบนั้น



            "ก็พอเดาได้... งั้นเอาตามใจฉันเลยก็แล้วกัน ตกลงไหม" เดรโกเลิกคิ้วขึ้นถามทั้ง ๆที่สายตาบ่งบอกอยู่ชัดเจนว่านี่คือการบังคับ แฮร์รี่พยักหน้ารับก่อนที่คนตัวเล็กกว่าจะเริ่มอธิบายความคิดของตัวเอง



            "ดูจากหุ่นแล้วก็ประสบการณ์แล้ว ฉันจะยอมเต้นเป็นผู้หญิงให้ก็แล้วกัน ยังไงมันก็ใส่หน้ากาก ไม่มีใครรู้หรอกว่าเป็นฉัน" เด็กหนุ่มบ้านสลิธีรินพูดเสียงเรียบก่อนจะส่งยิ้มชวนสยองมาให้เขา "และนายก็ห้ามบอกใครเด็ดขาด!"



            "ฉันไม่บอกใครแน่" เด็กหนุ่มร่างสูงทำท่ารูดซิปปากเมื่อเห็นท่าทางจริงจังของอีกฝ่าย เดรโกหรี่ตามองเขาอย่างไม่ไว้ใจก่อนจะกลับมาผ่อนคลายอีกครั้ง



            "ทีนี้ ฟรีสไตล์ ฉันมีไอเดียแล้ว เรื่องเพลงนี่ฉันจัดการเอง ส่วนชุดก็ต่างคนต่างเตรียม การแสดงเดี๋ยวไว้อธิบายให้ฟังว่าควรทำยังไง ส่วนเรื่องเต้นเนี่ย..." เดรโกถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย



            "ฉันจะสอนนายเอง"













"อย่างที่พวกเธอรู้กัน... งานเต้นรำสวมหน้ากากในคืนคริสมาสต์ที่จะถึงนี้"



            ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาเอ่ยเสียงเรียบทั้ง ๆที่ร่างกายตึงเครียดไปแทบทุกส่วน ชายหนุ่มกัดฟันแน่นก่อนจะกวาดตามองไปรอบ ๆ เด็กบ้านสลิธีรินตั้งแต่ปีสี่ถึงปีเจ็ดทุกคนรวมกันอยู่ในนี้แล้ว และนั่นจึงทำให้เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองต้องสอนเด็กมากมายขนาดไหน



            ห้องเรียนสำรองที่กว้างกว่าห้องเรียนปกติถูกดัดแปลงเพื่อเป็นห้องซ้อมเต้นรำชั่วคราว โต๊ะและเก้าอี้ถูกดันไปชิดติดผนัง เครื่องเล่นแผ่นเสียงตั้งอยู่บนโต๊ะไม้มุมห้อง นักเรียนชายและหญิงนั่งฝั่งตรงข้ามกันบนม้านั่งตัวยาว ขณะที่เขายืนอยู่ที่กลางห้อง



            ความเงียบงันที่เขาโปรดปรานกลับกลายเป็นความอึดอัดที่น่าชิงชังในตอนนี้ เด็กนักเรียนทุกคนข่มความตื่นเต้นไว้แล้วก็จริง แต่ทว่าสีหน้าอยากรู้อยากเห็นที่ปรากฎออกมาอย่างชัดเจนก็อดทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ เซเวอร์รัสลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆก่อนจะเปล่งเสียงพูดต่อไปว่า



            "พวกเธอทุกคนจำเป็นจะต้องเต้นรำได้อย่างถูกต้อง" สายตาอาบยาพิษของเขาถูกส่งไปให้ก๊วนจอมแก่นปีเจ็ดที่นั่งยิ้มกว้างอยู่ "นี่เป็นประเพณีเก่าแก่ที่ควรค่าแก่การรักษาไว้ ไม่ต้องพูดถึงชื่อเสียงของโรงเรียนและบ้านสลิธีริน หวังว่าพวกเธอจะไม่ลืมตัวและแสดงกริยาแย่ ๆออกไปในวันนั้น--



            "--เพราะไม่อย่างนั้น พวกเธอต้องเจอดีแน่" ชายหนุ่มแสยะยิ้มกว้างขณะที่เด็กนักเรียนลอบกลืนน้ำลาย อาจารน์ผมดำเปลี่ยนสีหน้าอำมหิตมาเป็นไร้อารมณ์ก่อนจะพูดต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น



            "มีใครที่พอเต้นเป็นอยู่แล้วบ้าง?"



            เขาเลิกคิ้วน้อย ๆเมื่อเห็นเดรโกนั่งนิ่ง แต่กระนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป และในเมื่อทุกคนในห้องไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใด ๆ เขาจึงต้องจำใจแสดงท่าทางให้ดูเอง



            ชายร่างโปร่งโบกไม้กายสิทธิ์ ชั่วขณะเดียวเท่านั้นเมื่อแผ่นเสียงเริ่มหมุน เสียงดนตรีก็พลันดังขึ้นก้องไปมาในห้อง



            "สิ่งแรกที่พวกเธอต้องทำ--" เขาหันหน้ามาทางฝั่งนักเรียนชายขณะที่ร่างอยู่ตรงหน้าเหล่านักเรียนหญิงทั้งหลาย "--คือการชวนมาเต้นรำอย่างมีมารยาท"



            เสียงเข้มที่เน้นหนักขึ้นมาทำให้เด็กนักเรียนหลาย ๆคนอดมองหน้ากันไม่ได้ ศาสตราจารย์สเนปดูจะเข้มงวดและจริงจังมากกว่าปกตินัก เซเวอร์รัสค้อมตัวเล็กน้อยก่อนจะผายมือเชิญ



            "ฉันจะเต้นรำฝ่ายชายให้พวกเธอดู ดูจังหวะเท้ากันให้ดี ๆ ส่วนพวกผู้หญิง พวกเธอต้องตามผู้ชาย พวกเขาเป็นคนนำ เพราะฉะนั้นตอนนี้ก็พยายามจับและจำจังหวะกันให้ได้ก่อน"



            เพลงบรรเลงไปชั่วครู่แล้ว แต่เขาก็ไม่คิดจะเริ่มเพลงใหม่ เซเวอร์รัสตั้งท่าตามอย่างที่เขาจำได้ มือข้างหนึ่งวางที่ระดับเอวของผู้หญิง ซึ่งในขณะนี้เป็นอากาศธาตุ ส่วนมืออีกข้างก็ตั้งขึ้นสมมติเอาว่ามีใครจับมือเขาเอาไว้อยู่



            ชายหนุ่มนับจังหวะในใจก่อนจะเริ่มขยับ ทำนองเพลงที่ไม่ช้าไปหรือเร็วไปทำให้ง่ายต่อการก้าวเท้าและกะระยะ เขารู้ว่ามันคงดูแปลกพิกลเมื่อเขาต้องมาเต้นรำกับอากาศท่ามกลางเด็กนักเรียนที่ตั้งใจดูกันยิ่งกว่าปกติ เสียงดนตรีครอบคลุมพื้นที่ทั่วทั้งบริเวณ เซเวอร์รัสรู้สึกราวกับว่าเขากำลังจะล่องลอยอยู่ซะเดี๋ยวนั้น หากเพียงมีคู่เต้นรำอย่างที่เขาเคยมีในอดีต ช่วงเวลาที่ได้ขยับไหวร่างกายไปกับใครสักคนมักให้ความรู้สึกราวกับความฝันเสมอ



            ร่างโปร่งขยับตัวไปเรื่อย ๆตามจังหวะ ตอนนี้ถึงกลางเพลงแล้วและทุกอย่างกำลังไปได้ด้วยดี และชายหนุ่มก็จดจ่ออยู่กับการเต้นรำเกินกว่าที่จะได้ยินเสียงประตูดังขึ้น



            เซเวอร์รัสไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตนเองกำลังถูกจับตามองอยู่ เด็กนักเรียนหลายคนหันหน้าไปมองผู้มาใหม่อย่างแปลกใจ ชายร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำที่ยืนซ่อนอยู่ในเงามืดดูจะกำลังขบขันกับอะไรบางอย่าง หลาย ๆคนสะกิดเพื่อนให้หันไปดูว่าใครเข้ามาในห้องนี้



            มือปราบมารผมดำวางแก้วยาลงบนโต๊ะอย่างเงียบเชียบก่อนจะสาวเท้าเข้าใกล้คนตรงกลางห้องอย่างแผ่วเบา เซเวอร์รัสดูจะไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตนเองกำลังจะถูกคุกคาม ซึ่งหาได้ยากนักที่อาจารย์ผมดำคนนี้จะไม่ระวังตัว เด็กบ้านสลิธีรินกลั้นหายใจเมื่อคนตัวสูงกว่าขยับเท้าเข้าใกล้และสอดมือรับร่างเล็กกว่าไว้อย่างเหมาะเหม็ง



            ดวงตาสีนิลเบิกกว้างขึ้น ใบหน้าเรียวยาวนิ่งค้างเมื่อยามที่ตนถูกวงแขนแกร่งโอบไว้แน่น คนตัวสูงจับมือของเขาเลื่อนขึ้นมาบนบ่าขณะที่เจ้าตัวแตะแผ่นหลังของเขา เขาไม่รู้ว่าเขาชะงักไปนานเท่าไร แต่ก็คงนานพอที่จะทำให้ทั้งห้องกรีดร้องกันอย่างตื่นเต้นได้



            เพราะปลายจมูกของเจมส์ อยู่ห่างจากใบหน้าของเขาแค่คืบเท่านั้น



            ศาสตราจารย์ร่างโปร่งพยายามจะผลักคนตัวสูงกว่าออก แต่ดูเหมือนจะไร้ผล เจมส์ขยับยิ้มกว้างส่งไปให้เด็กนักเรียนทุกคน เพลงจบลงพอดี และนั่นจึงทำให้เขาควรจะได้รับอิสระ



            ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ตัวว่าเขาติดกับแล้วเรียบร้อยก็ตาม...



            "ทีนี้ สาว ๆดูศาสตราจารย์สเนปไว้นะ ฉันจะเป็นฝ่ายชายเอง" เจมส์ยักคิ้วกวนประสาทให้เขาก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร เซเวอร์รัสเหลือบตาไปเห็นเดรโกที่นั่งตาโตอยู่ที่แถวหน้าสุด ร่างบางสบถในใจก่อนจะพยายามผละตัวออกห่างอีกฝ่าย



            "อย่ามาเล่นไร้สาระนะ พอตเตอร์" เขาขู่ฟ่อ แต่เสียงที่ดังออกจากปากก็ไม่ได้ดังไปมากกว่าเสียงกระซิบ



            "ว้า... ดูเหมือนว่าจะต้องขอดี ๆซะแล้ว พวกเธอว่างั้นไหม" เจมส์พูดอย่างอารมณ์ดีเมื่อเขาผลักเจ้าตัวออกแล้วหันหลังหนี เจมส์ก้าวยาว ๆดักหน้าเขาไว้ก่อนจะส่งยิ้มที่เต็มไปด้วยเลศนัยให้ คนตัวสูงดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ก่อนที่เพลงจะดังขึ้น แต่รอบนี้เป็นเพลงจังหวะเร็วกว่าเพลงแรก



            ร่างสูงโค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะผายมือรอเขาตอบรับ อาจารย์ผมดำส่งสายตาขุ่นเคืองไปให้อีกฝ่ายก่อนจะกวาดตามองไปรอบ ๆ เจ้าเด็กบ้าพวกนี้ก็ดูจะตั้งตารอซะจริง ๆ



            "นี่ ถ้านายไม่เต้นน่ะ แล้วพวกเด็กผู้หญิงจะทำยังไง ไม่ยุติธรรมเลยนะ เซเวอร์รัส" เจมส์กระซิบขณะที่เจ้าตัวยังรอคำตอบจากเขา อาจารย์ร่างโปร่งกลอกตาให้กับความเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้าก่อนจะวางมือลงบนฝ่ามืออุ่นนั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้



            "ฝ่ายหญิงจับบ่าไว้แบบนี้ ขณะที่ฝ่ายชายก็แตะที่หลังหรือไม่ก็เอว เอาพอประมาณที่เรารู้สึกว่ามันกำลังดี ไม่เกร็งจนเกินไป" เจมส์หันหน้าไปอธิบายให้เด็ก ๆฟังขณะที่เขายังไม่ยอมจับบ่าของอีกฝ่าย



            "แต่ว่านะ ถ้าฝ่ายหญิงไม่ยอมจับบ่าดี ๆ--" คนตัวสูงรั้งเอวเข้ามาใกล้ และนั่นจึงทำให้ร่างของเขาทั้งสองคนชิดติดกัน เจมส์ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากเมื่อเห็นว่าเขาเผลอเงยหน้ามองอีกฝ่าย



            "--จะลองทำแบบนี้ก็ได้นะ"



            ทั้งห้องพลันกรี๊ดให้กับท่าทางและรอยยิ้มชวนละลายนั้นในทันที เขาดันตัวออกห่างแผ่นอกแกร่งของคนตัวสูงก่อนจะยอมวางมือบนบ่ากว้างจนได้ เขารู้ดีว่าหากไม่ทำตามสิ่งที่คนเอาแต่ใจคนนี้ต้องการแล้ว คนที่เสียเปรียบและจะต้องลำบากคือเขา เซเวอร์รัสเบ้ปากขณะที่เจมส์ยิ้มอย่างอารมณ์ดี เจ้าตัวเริ่มก้าวเท้านำเขา การเต้นรำเริ่มต้นขึ้นแล้ว และดูเหมือนว่าร่างสูงจะทำให้ใครต่อใครหลงเสน่ห์ได้โดยไม่ยากเย็นเลยสักนิด เด็กบ้านสลิธีรินก็ดูจะเข้าข้างเจ้าตัวในทันทีที่ปรากฎตัวเสียด้วยซ้ำ



            ทั้งสองคนเต้นรำไปตามเสียงดนตรีที่ดังก้องไปทั่วทั้งห้อง นักเรียนบ้านสลิธีรินทั้งหมดพร้อมใจกันนั่งเงียบเพื่อชมการเต้นรำของทั้งคู่ อาจารย์ผมดำเจ้าของใบหน้าบูดบึ้งหันไปอีกทางหนึ่งไม่ยอมสบตาอีกฝ่าย ตอนนี้เขารู้สึกได้ว่าตัวเองตัวร้อนขึ้นมา แต่เซเวอร์รัสไม่แน่ใจนักว่ามันเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะอายกันแน่



            มือหนาของเจมส์ที่กุมมือของเขาเอาไว้ให้สัมผัสอ่อนโยน มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นชินและเป็นสิ่งที่เขามักคิดถึงเสมอ เซเวอร์รัสได้ยินเสียงชีพจรดังอยู่ข้างหู ชายร่างโปร่งสบถในใจพลางพยายามย้ำเตือนกับตัวเองว่าห้ามหวั่นไหวหรือใจอ่อนอย่างเด็ดขาด



            ตอนนี้ร่างของเขาถูกชักนำไปตามจังหวะที่เจมส์ต้องการ ขณะที่ดนตรีที่ไพเราะได้เข้าครอบครองพื้นที่ทุกบริเวณ ดูเหมือนว่ามันจะค่อย ๆปัดเป่าความไม่พอใจในช่วงแรกของเขาด้วยเช่นกัน เสียงเปียโนนั้นไม่ต่างกับเสียงกระซิบที่คอยปลอบประโลมจิตใจของเขา เซเวอร์รัสลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆเมื่อรู้สึกว่าอารมณ์ของเขาเริ่มกลับมาคงที่แล้ว



            "ไม่ได้เต้นนาน... ยังเต้นดีอยู่นี่นา" เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหูของเขา อาจารย์ผมดำหันกลับมาประจันหน้าอีกฝ่ายในทันที และนั่นจึงทำให้แก้มของเขาเกือบโดนจมูกของคนตัวสูง



            ดวงตาสีน้ำตาลเป็นประกายพราวระยับ ใบหน้าที่เคยซูบซีดบัดนี้ได้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ถึงแม้เจ้าตัวจะผอมไปอย่างเห็นได้ชัดเจน โดยเฉพาะแก้มที่ตอบลงไปเล็กน้อย แต่สิ่งเหล่านั้นก็ไม่ได้ทำให้เจมส์ดูดีน้อยลงเลยสักนิด ตรงกันข้าม ดูเหมือนว่าคนร่างสูงคนนี้จะดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นเสียด้วยซ้ำทั้ง ๆที่ความซุกซนยังฉายชัดอยู่ในนัยน์เนตรคู่นั้น



            "หายดีแล้วรึไง" ร่างบางถือโอกาสแขวะกลับ "ถ้าป่วยไปอีกรอบก็เอาตัวรอดเองนะ ฉันไม่ยุ่งด้วยแล้ว"



            เจมส์ยิ้มกว้างขึ้น "เป็นห่วงฉันก็บอกกันดี ๆสิ เซเวอร์รัส" ร่างโปร่งอ้าปากจะเถียง แต่คนตัวสูงรู้ทัน ดังนั้นเจมส์จึงจับให้เขาหมุนตัวก่อนจะรับกลับเข้ามาในอ้อมกอดอย่างนุ่มนวล ทั้งสองคนเต้นรำต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตอนนี้เพิ่งจะครึ่งเพลงเท่านั้น แต่เซเวอร์รัสกลับรู้สึกว่าร่างของเขาถูกดันให้แนบชิดกับอีกฝ่ายมากกว่าเก่า



            "คิดถึงตอนนั้นจังเลยนะ" ชายหนุ่มร่างสูงพึมพำขณะที่เขาเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมสบตา เซเวอร์รัสเม้มปากแน่นเมื่อเสียงหัวใจของเขาดังขึ้นจนแทบคุมไม่ได้ ร่างสูงเอ่ยปากพูดอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบอะไร เจมส์ก้มหัวลงเล็กน้อยให้ริมฝีปากอยู่ในระดับเดียวกันกับใบหูของเขา



            "สัมผัสได้แล้วนะ ชีพจรของนาย..."



            เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าเจมส์ พอตเตอร์แอบวัดชีพจรของเขาตั้งแต่เมื่อไร มือปราบมารผมดำกดนิ้วที่แนบกับข้อมือของเขาเล็กน้อย ก่อนที่เสียงทุ้มจะดังขึ้นอีกครั้ง



            "ของฉันก็เหมือนกัน ตอนนี้ชัดเจนพอไหม เซเวอร์รัส"



            เจมส์ถือโอกาสตอนที่เขาต้องหมุนตัวรอบสุดท้ายจับข้อมือของเขาเอาไว้แน่น และนั่นจึงทำให้นิ้วของเขาสัมผัสข้อมือของอีกฝ่ายไม่ต่างกัน เซเวอร์รัสรู้สึกได้ถึงจังหวะรัวเร็วเพียงชั่วครู่ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกดึงกลับมาอีกครั้ง



            แต่เพราะพื้นห้องลื่นเกินไป เท้าของเขาพลิกในทันทีที่เขาจะก้าวเท้าเพื่อหยุดการหมุน



            ร่างของเขาล้มลง ดวงตาสีดำเบิกกว้างขึ้นอีกครั้งเมื่อโลกทั้งใบเอียงวูบ ข้อมือถูกบีบแน่น และเมื่อเซเวอร์รัสรู้ตัวอีกที เขาจึงพบว่าร่างสูงรับร่างของเขาเอาไว้ได้อย่างนุ่มนวล



            มือข้างหนึ่งของเขายังประสานกับมือของเจมส์แน่น แขนข้างซ้ายของเจมส์รับหลังของเขาเอาไว้ มือขวาของเขาอยู่บนบ่าของร่างสูง อาจารย์หนุ่มผมดำสบตาอีกฝ่ายนิ่ง ใบหน้าของเขาทั้งสองคนอยู่ห่างกันไม่มากนัก



          ตอนนี้... เขาเห็นเพียงแต่ใบหน้าของคน ๆนี้เท่านั้น



            เสียงปรบมือดังขึ้นทำลายภวังค์ความคิดของเขา ศาสตราจารย์หนุ่มหันไปเบ้หน้าใส่คนตัวสูงกว่าทันทีที่กลับมายืนเองได้ ดูเหมือนว่าเด็กพวกนี้จะได้ฉากเด็ดไปเสียแล้ว ซึ่งเขาก็ได้แต่หวังว่าจะไม่มีคนสงสัย เซเวอร์รัสเหลือบตามองไปทางเดรโกที่ร่วมปรบมือไปพร้อม ๆกับคนอื่น ขณะที่เจมส์ยังโอบเอวเขาเอาไว้อย่างหลวม ๆ ร่างสูงก้มหัวเล็กน้อยเพื่อลงรับเสียงชื่นชม



            "ทีนี้พวกเธอก็ลองจับคู่กันแล้วซ้อมเลย ไม่มีอะไรดีไปกว่าได้ลองทำจริง ๆแล้วล่ะ!"



            นักเรียนบ้านของเขาก็ดูจะเชื่อฟังเจมส์ พอตเตอร์ดี เด็กพวกนั้นลุกขึ้นยืนอย่างกระตือรือร้นก่อนที่เสียงเซ็งแซ่จะดังไปทั่วทั้งห้อง เซเวอร์รัสผลักคนตัวสูงกว่าออกเบา ๆก่อนจะขยับตัวออกห่าง



            แต่เขาเดินก็เดินไปได้ไม่กี่ก้าวเท่านั้นเมื่อเจมส์ฉวยข้อมือของเขาเอาไว้



            "อะไรอีก" ชายหนุ่มหันหน้าไปมองอีกฝ่ายอย่างรำคาญ เจมส์ปล่อยมือเขาก่อนจะผายมือชวนเขาอีกครั้ง



            "เต้นรำกับผมอีกสักเพลงไหมครับ"



            เจมส์ พอตเตอร์คือผู้ชายที่ร้ายที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา...

 

 








-TBC.


[Talk]

ขอโทษนะครับบบ ไม่คิดว่าจะหายไปนานขนาดนี้จริง ๆ T T

ตอนแรกเขียนบทนี้ใกล้จบแล้วแหละ แต่ว่ามีงานเข้ามาหลาย ๆอย่าง ก็เลยไม่ได้ต่อจนจบสักที

รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปเดือนนึงแล้ว... orz||

ตอนนี้งานอะไรเคลียร์หมดละ เหลือแต่สอบแล้ว นี่ก็แวะมาอัพก่อนเนอะ คิดว่าบทต่อไปอาจจะเป็นหลังไฟนอลนะครับ

อีกไม่กี่บทก็จบ Act แล้ว เป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะ Q__Q


แฮปปี้วาเลนไทน์เดย์ล่วงหน้านะครับผม ♥


#ขอบคุณทุกเมนท์ทุกวิวทุกคนที่กดแอด fav. :)






 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

1,007 ความคิดเห็น

  1. #976 earnnaruk (@earnzuza) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 19:47
    เจมส์มันต้องงี้สิ
    #976
    0
  2. #906 Phudkhing (@chew2555) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 21:26
    โอ๊นนนนหนหนสหวหววหวหวหื ทำไมคุณพ่อร้ายแบบนี้ เจินตัวจกกกกกแ
    #906
    0
  3. #668 Plankton J (@jthida) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 12:49
    บอกตรงๆว่าเขินมาก ฮื่อออออ
    #668
    0
  4. #644 V.I.P™KAEW™ (@keaw0238) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 19:56
    นี่เปิดตัวเลยนะ 555555 ทำไมเจมส์ถึงได้มั่นขนาดเน้ๆๆ
    #644
    0
  5. วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:22
    โถ่ พ่อเจมส์ เปิดขนาดนี้ก็ประกาศไปเลยเถอะ 5555 เป็นกำลังใจให้นะคนแต่ง สู้ๆ ^^
    #617
    0
  6. #616 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:42
    น่ารัก มากก
    #616
    0
  7. #615 ป่าสีน้ำเงิน (@kamontip-123) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:09
    โอ๊ยยยยย เขินตัวบิดแล้วค่า55555 มาต่อไวๆน้าาา
    #615
    0
  8. วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:58
    ไม่เกรงใจนักเรียนเลยนะเจมส์
    #614
    0
  9. #613 yaoi yaoi (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:00
    "เต้นรำกับผมอีกสักเพลงไหมครับ"โอ้ยยยเขินมากอ่ะไรท์กับประโยคนี้แบบฟหกด่าสว...เขินมาก

    รีบๆมาต่อไวๆอีกนะคะ ไรท์พยายามเข้านะ
    #613
    0
  10. #611 Kwan Pisut (@kwan2543) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:00
    ไรท์คัมแบ็คค >< สนุกมากค่าาา
    //คู่รุ่นพ่อนี่ เกรงใจเด็กเรียนบ้าง
    #611
    0
  11. #610 Haiiro Sakana (@gamhunter) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:58
    คู่พ่อช่างหวาน หวาน หวานมาก ฟินนนนนนนนน ><
    #610
    0
  12. #609 DailyDay (@viewsun2002) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:10
    รอต่อนะคะ สู้ๆนะคะไรต์

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:18
    #609
    0
  13. #608 W.Hyacinth (@tiwarate) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:07
    คู่พ่อหวานมากกกกกก สวีตกันไม่เกรงใจเลย
    ป.ล.สู้ต่อไปค่ะไรต์ เราก็กำลังจะสอบเหมือนกัน
    #608
    0
  14. #607 colnonelia (@colnonelia) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:55
    ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ ทั้งพลอต ทั้งการเขียน สู้ๆนะคะไรต์ รออ่านต่ออยู่นะ แล้วก้แฮปปี้พรีวาเลนไทน์ค่ะ
    #607
    0
  15. #606 -sin-421- (@xingxing421) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:25
    ไรท์กลับมาแล้ว ดีใจสุดๆ อ่านแล้วฟินค่ะ
    // สู้ๆ น่ะไรท์
    #606
    0
  16. #605 ปอเช่ เพน (@so20180) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:03
    จะฟินตายเพราะคู่อาจารนี้แหละค่าา คู่ของรี่ก็น่ารักน่าา//สู่ๆเข้านะคะ
    #605
    0
  17. #603 I_To_Se (@mistfox) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:59
    น่าร้ากกกกกก//สู้ๆนะครับไรท์
    #603
    0