[Fic Harry]Frozen Heart [JP/SS]ft.[HP/DM]

ตอนที่ 3 : Special: Spring Time

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4761
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    23 ก.ค. 57

Spring Time

 

Title: Spring Time

Author: Ignetuz

Series: Harry Potter

Pairing: HP/DM

Rating: G

 

NOTES: Special SF for 2nd Anniversary of Frozen Heart

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -


 

SPRING TIME








 

"สาม... สอง... หนึ่ง... จะเริ่มหาแล้วนะ!"

 

 

เสียงเด็กรุ่นเดียวกันดังลอดเข้ามาในโสตประสาทของเด็กชายร่างเล็ก เขาหันหน้าไปมองที่มาของเสียงด้วยแววตาไร้อารมณ์ แต่เมื่อมองดูได้ไม่นาน ดวงเนตรสีเทานั้นกลับฉายแววสดใสเพียงชั่วครู่เมื่อเห็นเรื่องน่าขบขันจากเด็กมักเกิ้ลเหล่านั้น


 

พวกเขากำลังเล่นซ่อนแอบ เขารู้เพียงแค่นั้นว่าจะมีเด็กคนหนึ่งที่ต้องเป็นคนหา ขณะที่คนอื่น ๆซ่อนตัวไม่ให้ถูกจับได้ เขารู้เพียงทฤษฎีแต่ไม่เคยที่จะปฏิบัติจริง เพราะไม่มีโอกาสที่จะได้เล่นกับเด็กวัยเดียวกันได้สักที


 

แต่หรือถ้าจะพูดให้ถูก... เขาไม่มีเพื่อนเลยต่างหาก เพื่อนที่เขารู้จักเองจริง ๆน่ะไม่มีเลย มีแต่ลูกของพ่อ เด็กรุ่นเดียวกันที่ต่างก็ถูกจำกัดไว้ให้รู้จักแต่พวกตัวเอง


 

เด็กชายตัวน้อยถอยหายใจ เขายกมือขึ้นกำลังจะขยี้เส้นผมสีบลอนด์ที่ถูกหวีเรียบไปกับศีรษะ แต่เมื่อหวนนึกถึงคำสั่งของมารดา การกระทำนั้นก็จำต้องหยุดชะงักลงก่อนที่จะแววตาของเขากลับไปเป็นแบบเดิมอีกครั้ง


 

เดรโกเบือนความสนใจจากเด็กมักเกิ้ลที่สนามเด็กเล่นมายังสมุดบันทึกของตนเอง แต่ไหนแต่ไรแล้วที่เขาจะต้องมาเรียนที่นี่อย่างน้อยปีละสองถึงสามเดือนเพื่อเตรียมตัวสำหรับการเข้าเรียนที่ฮอกวอตส์ และการเป็นผู้นำตระกูลในอนาคต


 

“น่าเบื่อจังเลยนะ...”


 

ประตูไม้เปิดออกก่อนจะปรากฏร่างของชายหนุ่มร่างโปร่ง เรือนผมสีดำสนิทยาวประบ่านั้นล้อมใบหน้าเรียวยาวจนดูคล้ายม่าน ผิวสีขาวซีดที่ดูเหมือนคนป่วยกลับดูมีชีวิตชีวามากขึ้นเมื่อยามได้ต้องแสงตะวัน ชายหนุ่มโบกไม้กายสิทธิ์ก่อนที่กระดานดำที่เต็มไปด้วยข้อความมากมายจะถูกลบไปสิ้น ตำราเล่มหนาร่อนลงวางบนโต๊ะต่อหน้าเด็กชายก่อนที่ผู้มาใหม่จะนั่งลงฝั่งตรงข้าม


 

"สวัสดีครับ เซเวอร์รัส" เดรโกยิ้มน้อย ๆขณะที่พ่อทูนหัวของตนพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจนัก เขาไม่นึกโกรธหรือน้อยใจคนตรงหน้าเลยสักนิด เพราะรู้อยู่แล้วว่าถึงภายนอกจะดูเย็นชา แต่จริง ๆแล้วก็ไม่ได้เป็นคนโหดร้ายหรือไม่ดีอะไร


 

เซเวอร์รัส สเนปเงยหน้าขึ้นมองไปยังสนามเด็กเล่นด้านนอกผ่านหน้าต่าง มือของเขาเอื้อมมือหมายจะไปดึงผ้าม่านปิด แต่เมื่อเหลือบไปเห็นใบหน้าของเด็กชาย เขาจึงดึงปิดเพียงส่วนที่แสงส่องโดนใบหน้าของตนเท่านั้น


 

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโดดเดี่ยวนั่น...


 

"วันนี้เราจะมาเรียนต่อกันในเรื่องของสมุนไพรพื้นฐานที่เธอควรจะรู้รวมไปถึงการนำ มันมาใช้เพื่อสามารถรักษาโรคทั่ว ๆไปได้อย่างถูกต้อง... เป็นอะไรหรือเปล่า เดรโก" เซเวอร์รัสเลิกคิ้วเมื่อสังเกตถึงสีหน้าของเด็กชายที่ดูแปลกจากปกติ


 

"เปล่าครับ พูดต่อเลย ผมกำลังฟังอยู่" เดรโกตอบพลางกระชับปากกาขนนกในมือในท่าเตรียมพร้อม เมื่ออาจารย์หนุ่มเห็นดังนั้นก็ไม่รีรอที่จะเริ่มการสอนอย่างจริงจัง เซเวอร์รัสในชุดเสื้อคลุมสีดำชินตากำลังอธิบายถึงเรื่องสรรพคุณของสมุนไพร ตัวแรกอย่างรวดเร็ว


 

มือของเขาขยับอย่างรวดเร็วทันทีที่ชายหนุ่มเริ่มพูด หมึกสีดำถูกตวัดลงบนแผ่นกระดาษปรากฏเป็นลายมือเป็นระเบียบเรียบร้อย ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลมัลฟอยกำลังพยายามอย่างหนักที่จะรวบรวมสติของตน ให้กลับมาจดจ่อที่การเรียนอีกครั้ง

 

ทำไม... ทำไมเขาถึงต้องโดดเดี่ยวและคบหากับคนที่พ่อแม่เลือกไว้เท่านั้นด้วยล่ะ


 

หรือก็เพราะการเป็นมัลฟอย... การเป็นเลือดบริสุทธิ์


 

"...ตัวนี้จะใช้สำหรับการลดไข้ทั่ว ๆไป มักใช้ปรุงคู่กับ..."


 

มือเล็กของคุณชายผมบลอนด์อาจขยับจดอยู่ตลอด ดวงตาของเขาอาจจับจ้องไปที่รูปภาพประกอบที่เซเวอร์รัสเปิดให้ดู เขาอาจจะพยักหน้ารับให้รู้ว่าตนเข้าใจแล้ว แต่จริง ๆแล้ว... สติของเขาไม่ได้อยู่กับตัวเลยแม้แต่น้อย


 

บางครั้งเขาก็คิด... คิดว่าทำไมตนเองถึงไม่ได้รู้จักกับเด็กคนอื่น ๆในละแวกนั้นบ้าง แต่เมื่อเอ่ยปากถามพ่อและแม่ คำตอบที่ได้ก็เป็นคำตอบเดิม ๆที่เขาได้ยินมาตั้งแต่เด็ก คำตอบที่เขาก็รู้อยู่แล้วว่ามันเป็นอะไร


 

เด็กพวกนั้นไม่ใช่เด็กเลือดบริสุทธิ์... เป็นพวกเลือดสีโคลนที่เราไม่ต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย


 

ทำไม เลือดสีโคลนผิดอะไร? ในเมื่อคนเราต่างก็เลือกเกิดไม่ได้ ทำไมจะต้องยึดติดกับชาติกำเนิดขนาดนั้น เขาเองก็ถูกอบรมสั่งสอนมาตั้งแต่เด็ก ว่าจะต้องภาคภูมิใจในเลือดบริสุทธิ์ สายเลือดบริสุทธิ์ของตระกูลที่ไม่เคยแปดเปื้อนเลยสักนิด


 

เลือดบริสุทธิ์.... ที่จะต้องไม่เกลือกกลั้วกับพวกทรยศต่อเลือด หรือพวกเลือดสีโคลน


 

เลือดบริสุทธิ์... ที่สูงศักดิ์กว่าเลือดอื่น ๆ


 

เลือดบริสุทธิ์... ที่จะต้องดำรงอยู่ไว้ เพื่อยืนหยัดถึงความเป็นพ่อมดแม่มดอย่างแท้จริง


 

“เดรโก... พวกนั้นมีแต่จะต้องการทำให้เลือดของเราแปดเปื้อนนะรู้ไหม พวกนั้นคือสิ่งที่ทำให้สายเลือดบริสุทธิ์ของพวกเราลดน้อยลง ผู้มีเวทมนตร์นั้นสูงชั้นกว่ามักเกิ้ลหลายเท่า เราคือผู้เหนือกว่าที่ไม่จำเป็นต้องใส่ใจผู้ด้อยกว่า”


 

“...โก”


 

มันถูกต้องแล้วจริง ๆหรอ... การภาคภูมิใจในเลือดของตนเองคือสิ่งที่ใครก็ต่างควรทำ แต่ว่าการยึดติดกับความบริสุทธิ์ของสายเลือด –




 

“เดรโก!”


 

“ครับผม!?”


 

เด็กชายตัวน้อยสะดุ้งสุดตัวทันทีที่เสียงดุ ๆดังขึ้นเรียกสติของเขากลับมา ดวงตากลมโตสีเทากะพริบอย่างไม่เข้าใจนัก เขาชะงักปากกาขนนกในมือที่เลื่อนออกไปแทบจะขีดเขียนบนโต๊ะแทนสมุด ขณะที่เซเวอร์รัสขมวดคิ้วและส่งสายตาไม่พอใจมาให้ เดรโกก็พลันนึกขึ้นได้ว่า เขาต้องมาอยู่ที่นี่เพื่ออะไร


 

“ขอโทษฮะ...” เดรโกเอ่ยเสียงแผ่วพลางก้มหน้าลงน้อย ๆ เขาจิกเล็บลงบนฝ่ามือของตนเองแน่นเพื่อพยายามย้ำเตือนไม่ให้หลงลืมไปว่าเขากำลังทำอะไรและมีหน้าที่อะไร ชายหนุ่มร่างโปร่งเอนกายพิงพนักเก้าอี้ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมา


 

“วันนี้ไม่มีสมาธิเรียนเลยนะ เป็นอะไรเดรโก ฉันเห็นตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว”


 

“ไม่มีอะไรหรอกครับ ไม่เป็นไร ช่างผมเถอะ” เด็กชายส่ายหน้าพลางเอื้อมมือไปปิดผ้าม่าน เขาแอบใช้ช่วงเวลาเพียงเล็กน้อยนี้มองดูเด็กเหล่านั้นที่ได้วิ่งเล่นกันอย่างเสรี เสียงหัวเราะและใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของพวกเขาทำให้เดรโกชะงัก


 

การยิ้มอย่างสดใสกับเพื่อนพ้องนั่นน่ะ... มันทำยังไงกันนะ


 

การยิ้มให้กับเพื่อนพ้องที่เราเป็นคนเลือกที่จะผูกสัมพันธ์เอง ไม่ใช่พ่อแม่เลือกให้


 

“เดรโก” เสียงดุที่ดังขึ้นทำลายความเงียบเรียกความสนใจจากเด็กชายร่างเล็กอีกครั้ง ใบหน้าเรียบนิ่งของพ่อทูนหัวทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองหดเล็กลง เซเวอร์รัสอาจไม่ใช่คนดุ แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่ไม่สามารถบ่งบอกอารมณ์ได้อย่างชัดเจนนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขากังวลมากที่สุด เซเวอร์รัสไม่ตามใจเขาอย่างพ่อและแม่ แต่เซเวอร์รัสจะดูแลเอาใจใส่เขาภายใต้กฎระเบียบที่จำเป็นต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด


 

“อยากออกไปเล่นบ้างใช่ไหม?”


 

เดรโกไม่ตอบ เขานั่งมองลายมือของตนเองที่ปรากฏอยู่บนสมุด เขารู้ว่าเซเวอร์รัสรู้เสมอว่าเขาอยากได้อะไร ทำอะไร ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะเงียบเพื่อรอให้เซเวอร์รัสเอ่ยปากพูดเองว่าจะให้ทำอย่างไร


 

“รู้ใช่ไหม... ว่าลูเซียสส่งเธอมาที่นี่ เพื่อให้เรียนไม่ใช่เพื่อเล่น” เสียงเรียบนิ่งดังขึ้นอีกครั้งขณะที่เดรโกยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นสบตา


 

“ครับ ผมทราบดี”


 

“แต่ในเมื่อไม่มีสมาธิจะเรียน...” ร่างโปร่งเว้นวรรคก่อนจะถอนหายใจอีกครั้ง “อย่างนั้นก็ไปเดินเล่นข้างนอกหน่อยละกัน ฉันให้เวลาพักยี่สิบนาที แต่เธอจะไม่ได้พักระหว่างชั่วโมงแล้วนะ กลับมาอีกครั้งเราจะเรียนกันรวดเดียวเลย ตกลงไหม?”


 

“ขอบคุณครับ” เดรโกยิ้มกว้างก่อนจะผุดลุกออกจากเก้าอี้แล้ววิ่งออกไปข้างนอกในทันทีโดยไม่คิดจะรอฟังประโยคต่อมาเลยสักนิด


 

“...แต่ไม่ได้บอกว่าจะเล่นกับเด็กพวกนั้นได้นะ” เซเวอร์รัสยกนิ้วขึ้นนวดขมับก่อนจะเปิดผ้าม่าน เขาเอนตัวพิงหน้าต่างพลางรอสังเกตการณ์เหตุการณ์ด้านนอกบ้านพักของตระกูลมัลฟอยอย่างเงียบ ๆ


 

เชื่อฉันเถอะ ลูเซียส... ถ้านายยังเลี้ยงเดรโกแบบนี้ต่อไป โตขึ้นเขาจะเสียคน


 

“การตามใจทุกอย่างแต่ก็บังคับแทบทุกอย่างนี่ก็... น่าอึดอัดเหมือนกัน” เขาพึมพำเบา ๆก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องหนังสือ



 






 

ประตูรั้วเหล็กลายวิจิตรถูกผลักให้เปิดออกก่อนที่จะปรากฏร่างเด็กชายตัวเล็กจากบ้านพักไม้เก่าแก่ เส้นผมสีซีดถูกหวีไว้อย่างเรียบเนี้ยบรับกับชุดที่สวมใส่ เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวกับโบว์สีน้ำเงินที่ถูกผูกไว้อย่างดี กางเกงเอี๊ยมขาสั้นสีดำยาวเกือบถึงเข่า ถุงเท้าสีขาวยาวครึ่งแข้งและรองเท้าหนังสีดำ เขากะพริบตาสู้แสงอาทิตย์ในยามสายขณะที่ฝั่งตรงข้ามคือสนามเด็กเล่นที่บัดนี้มีกลุ่มเด็กวิ่งไปมาอย่างสนุกสนาน


 

เดรโกก้าวขาเดินออกจากอาณาเขตบริเวณบ้านพักก่อนที่จะทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งหินที่อยู่ถัดไปไม่ใกล้ไม่ไกลเพียงลำพัง ขณะที่สวนดอกไม้รอบ ๆต่างผลิบานและเบนตัวไปหาดวงอาทิตย์ กลิ่นอายของฤดูใบไม้ผลิคือสิ่งที่เขาไม่เคยได้สัมผัส


 

สายลมแผ่วเบาที่พาจะทำให้จิตใจสงบลง กลิ่นดอกไม้ที่อาจบางเบาแต่ก็แพร่กระจายอบอวลไปทั่วบริเวณ แสงแดดที่ไม่แรงหรือไม่อ่อนจนเกินไป เสียงหัวเราะที่ดังแว่วเข้ามาให้ได้ยิน เด็กชายซุกมือของตนไว้ในกระเป๋ากางเกงพลางมองตรงไปยังกลุ่มเด็กชายหญิงที่กำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน


 

ตุบ...




 

เดรโกก้มหน้าลงมองปลายเท้าของตนเองที่มีลูกบอลกลิ้งเข้ามาหา เขาก้มลงเก็บมันขึ้นมาก่อนจะเงยหน้ามองเด็กชายผมดำอีกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า


 

“ไม่ไปเล่นด้วยกันหรอ”


 

นั่นคือวินาทีแรกที่เดรโก มัลฟอยรู้จักคนอื่น ๆนอกขอบเขตที่ผู้เป็นพ่อได้ขีดเส้นไว้


 

ดวงตาที่ดูร่าเริงสดใสสีเขียวกับผมสีดำยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงปรกหน้าปรกตา แว่นตาทรงกลมกับรอยยิ้มซื่อ ๆนั้นทำให้เดรโกชะงัก มือเล็กที่กำลังยื่นหมายจะส่งบอลคืนให้ค้างอยู่กลางอากาศขณะที่ภายในหัวของเด็กชายร่างเล็กมีเพียงประโยคเดียวเท่านั้น


 

ไปสิ... ฉันก็อยาก – อยากไปเล่นกับพวกนาย


 

“ไม่ล่ะ...” เดรโกอยากจะกัดลิ้นตัวเองแรง ๆทันทีที่ได้ยินเสียงตัวเองตอบกลับไป เขาพลันนึกถึงใบหน้าของลูเซียสและนาร์ซิสซาเป็นอันดับแรก เขาไม่สามารถขัดคำสั่ง ไม่สิ ออกนอกกรอบที่ที่บ้านได้กำหนดเอาไว้ มันเป็นความเคยชินอย่างหนึ่งที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เขายังเล็ก


 

“อ้าว ทำไมละ” เด็กชายที่เขายังไม่ได้ถามชื่อพลันถามกลับในทันที เดรโกหันหน้าหนีก่อนที่จะเลือกที่จะไม่ตอบคำถาม


 

“ไม่ล่ะ... ไม่เล่นดีกว่า”


 

เด็กชายผมดำขมวดคิ้วน้อย ๆอย่างไม่เข้าใจก่อนที่จะโยนบอลส่งกลับไปให้เพื่อนที่วิ่งเล่นอยู่ในสนามเด็กเล่น ขณะที่เขากำลังเหลือบมองด้วยหางตา เด็กชายคนนี้ก็ทรุดตัวนั่งลงข้างกายเขาทันทีขณะที่เหยียดขาออกไปบนพื้นแกรนิตอย่างสบายอารมณ์


 

“ทำไมไม่ไปเล่นล่ะ?” เดรโกเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าคนข้าง ๆไม่มีทีท่าว่าจะลุกไปไหน


 

“ก็เดี๋ยวนายเหงาไง” คนถูกถามหันมายิ้มกว้างขณะที่ดวงตาสีเทาเบิกกว้างขึ้น


 

เดรโกหันหน้าหนีคนข้าง ๆอีกข้างก่อนที่จะพูดต่อพลางพยายามคุมให้เสียงของตัวเองเป็นปกติ “นายอยากเล่นก็ไปเล่นสิ ไม่ต้องสนใจฉันหรอก ฉันไม่ได้เหงา”


 

“งั้นหรอ...” เด็กชายคนนั้นเอ่ยด้วยเสียงแผ่วลงปล่อยให้ความเงียบเข้าคืบคลานเข้ามา และหลังจากนั้นไม่นานนักก็มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบตรงมายังที่ ๆทั้งสองนั่งอยู่ด้วยกัน


 

“นายน่ะ ไม่เล่นด้วยกันต่อหรอ” เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนที่ดูยุ่ง ๆของเด็กชายคนนี้ดูรับกับสภาพเสื้อผ้าที่เลอะเทอะได้เป็นอย่างดี ดูท่าเหมือนว่าพวกเขาจะเล่นกันอย่างสนุกสนานเกินไปสักหน่อย


 

“เล่นสิ นายละ อยากไปเล่นด้วยกันไหม?” เด็กชายผมดำหันมามองเดรโกเจ้าของสีหน้าเรียบนิ่ง เด็กชายผมบลอนด์ส่ายหน้าก่อนจะเอ่ยปฏิเสธเสียงเรียบ


 

“ไม่ล่ะ นายไปเล่นเถอะ”


 

“อืม... งั้นไปนะ” เด็กชายเจ้าของแว่นตาหันมามองเดรโกที่นั่งกอดอกหันข้างก่อนที่จะวิ่งไปเล่นกับเด็กคนอื่น ๆอีกครั้ง โดยที่เขาแอบเหลือบมองไปที่เด็กน้อยคนนั้นอยู่เป็นพัก ๆ คนที่นั่งอยู่คนเดียวไม่ยอมมาเล่นกับคนอื่น ๆ


 

ก็ไม่ได้เหงาหรอกนะ... ก็แค่ – ก็แค่


 

“นั่งด้วยคนสิ”


 

เสียงที่เพิ่งได้ยินมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนดังขึ้นเรียกความสนใจจากเดรโกอีกครั้ง แววตาของเด็กชายร่างเล็กฉายแววสดใสขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงแบบเดิม


 

“ไม่ไปเล่นแล้วหรอ?”


 

“เดี๋ยวนายจะเหงา” เด็กชายคนข้าง ๆของเดรโกยกยิ้มขึ้นอีกครั้ง ขณะที่ทายาทบ้านมัลฟอยกำลังรู้สึกว่ารอยยิ้มของคน ๆนี้ทำให้เขารู้สึกคุ้นชินได้ภายในเวลาอันรวดเร็ว มันดูจริงใจจนเขาไม่อยากจะปฏิเสธเลยสักนิด


 

“งั้นก็ได้... นายนั่งตรงนี้ก็ได้ ฉันจะนั่งเป็นเพื่อนนายเอง นายจะได้ไม่เหงา”


 

                เดรโกยกยิ้มขึ้นที่มุมปากน้อย ๆก่อนจะพุ่งความสนใจไปยังกลุ่มเด็กที่ยังคงเล่นกันอย่างสนุกสนานที่ฝั่งตรงข้าม ขณะที่ปล่อยให้เด็กชายผมดำนั่งข้าง ๆต่อไป





 

               

 

March, 30th 1987

                มันไม่มีอะไรเป็นพิเศษภายในช่วงเวลายี่สิบนาทีนี้...

                แต่ผมคิดว่าบางสิ่งบางอย่างได้ผลิบานขึ้นในหัวใจของผมแล้วล่ะ

                ถึงผมจะยังไม่รู้ว่าเป็นอะไรก็ตาม แต่ผมเชื่อว่า เมื่อผมโตไป ผมจะเข้าใจมันเอง

     D.M.















-end.






[Talk] #ยาว

สวัสดีครับ เราเคยรู้จักกันรึเปล่า ~

แหม่แบบหายไปนาน... ขอโค้งงาม ๆเป็นการขอโทษสักที //โค้ง//

ติดสอบครับ มหกรรมงานหลวงช่างมหาศาลยิ่งนัก บวกกับไล่เขียนฟิคหลาย ๆเรื่อง ก็เอาเป็นว่าผมยังไม่ตายและยังเขียนเรื่องนี้อยู่เรื่อย ๆ เพียงแต่เวลาลดลง นั่งชิลเขียนไม่ได้เหมือนแต่ก่อน อะไร ๆก็เลยลำบากขึ้น T T

กำลังพยายามรื้อฟื้นฟีลลิ่งและภาษาที่ใช้เขียนสำหรับสองคู่สองรุ่นนี้อยู่ครับ สเปก็อาจจะแปลก ๆหรือยังไงก็ต้องขออภัยล่วงหน้า ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ไม่ทิ้งเนอะ กำลังไฝว้กับตัวเองเรื่องพล็อตอยู่ว่าจะติดเรทหรืออะไรยังไงดี #ผิดมาก

ยังมีใครคอยตามอ่านอยู่ไหมเอ่ย-3- สองปีแล้วล่ะ ทำไมมันผ่านไปเร็วจัง.

 

อัพรอบนี้ก็ไม่มีอะไรมากมายนอกจากสเปรุ่นลูกใส ๆ เนื้อเรื่องจะตามมาทีหลังนะเออ

ขอบคุณทุกคนที่ชอบเรื่องนี้ครับ!

 

PS. เด็กดีเข้าเฉพาะเมื่อมีกิจ exteen error บ่อยมว้ากจนปลง ปัจจุบันหลงรัก wordpress <3

→ สามารถเข้าไปอ่านฟิคเรื่องอื่น ๆของผมได้โดยจิ้มแบนเนอร์ที่หน้าบทความนะครับ!




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

1,007 ความคิดเห็น

  1. #945 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 16:33

    เปิดตัวมาน่าอ่านเวอร์

    #945
    0
  2. #913 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 06:05
    สนุกค่ะ
    #913
    0
  3. #473 BlueBunny (@smirk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 15:38
    เป็นตอนที่อ่านแล้วรู้สึกถึงบรรยากาศอุ่นๆ เหงาๆ ไงไม่รู้ >__< 

    ติดตามค่ะ
    #473
    0
  4. #436 T'Toon_Indysmile (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 13:36
    เปิดเข้ามาเหนอัพตอนใหม่แล้วดีใจ >\<

    ยังติดตามอยู่นะค่ะ เปนกำลังใจให้ สู้ๆ m/
    #436
    0
  5. #421 พี (@gamhunter) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 08:17
    ยังคอยติดตามเสมอจ้าาาา ถ้าสเป' เดรโกจะน่ารักเยี่ยงนี้ สงสารเดรโกอ่าาาาา ทำไมต้องถูกกีดกั้นความรู้สึกต่างๆไว้ในกรอบด้วยนะ ;w;
    #421
    0
  6. #408 GChan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 17:34
    ซาบซึ้ง T^T
    #408
    0
  7. #357 Babigon (@big-giant) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 20:06
    แฮรี่ตัวป่วน 555 
    #357
    0
  8. #275 sowrow angle (@jam-jam-maryweth) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 16:11
    jp/ss จงเจริญ
    ชอบมากเลยค่ะ
    น่ารักมาก
    #275
    0
  9. #266 BlacX Lotus (@blacx-lotus) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2556 / 21:20
    จบแล้วก็เริ่มใหม่สิคะ!! เซอร์วิสกันหน่อยยย >< ดราม่าทำไมคะศ. >/////<
    #266
    0
  10. #257 aomeii-bumeii (@aomeii-bumeii) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 09:10
    มีฉากสวีท (?) มาให้ชื่นใจทั้งคู่พ่อ คู่ลูกเลยตอนนี้
    #257
    0
  11. #249 เดร (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 15:57
    เอาแล่วไงเจ้ารี่ หลงเสน่ห์ลูกเดรแล้วใช่มั้ยละ คิ___คิ
    #249
    0
  12. #198 [:: - Oni' [N a N a H o] Neko" - ::] (@nanaho2553) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2556 / 12:00
    //เอาหัวโขกคอมสิบครั้ง

    ม๊ายยยยยยยย สเนป อย่าได้ซึนนนนนนนน อย่าซึนสิคร๊าาาาา ฮ่าๆ

    แต่งดีมากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ>w<
    #198
    0
  13. #171 BirdS of ParadiZe (@birdsof-paradize) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:01
    เซฟอ่าาาาาา
    ยิ้มให้เค้าดูบ้างจิ
    #171
    0
  14. #156 Kinsenka (@kira-isuru) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 14:28
    สนุกมากๆเลยค่ะ แต่งเก่งมากๆเลย(เจมส์-สเนป สุดยอดดดดดดดดดด!!!!)
    #156
    0
  15. #155 Kinsenka (@kira-isuru) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 14:28
    สนุกมากๆเลยค่ะ แต่งเก่งมากๆเลย(เจมส์-สเนป สุดยอดดดดดดดดดด!!!!)
    #155
    0
  16. #150 mai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มกราคม 2556 / 22:10
    แฮรี่ใช้วิธีพิสูจน์แรงไปไหมแต่ก็ได้ผลดีมิใช่น้อย
    #150
    0
  17. #125 CSbread (@pangpond-c7) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2555 / 16:15
    โอ้ยยยย ดิ้นอยู่หน้าคอม คู่พ่อจะหวานกันไปไหน แต่ก็นะลืมอดีตแล้วมาเริ่มต้นกันใหม่ได้แล้วนะคะ >< ♥
    #125
    0
  18. #102 KuroJung (@pokemon-specail) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2555 / 15:53
    ก็นะ คู่รุ่นพ่อ มีอะไรให้แต่งมากกว่าเยอะเยย แถมเราก็ชอบมากกว่ารุ่นลูกด้วย >v<

    โมเม้น เจมส์ดูแลสเนป นี่มัน.... อั้ยยยย -///-

    เลิกยึดติดกับอดีต แล้วกลับมารักกันเหมือนเดิมเถ๊อะ~~
    #102
    0
  19. #83 BigCountry (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2555 / 13:07
    โอ้ยยย ตายยยยยย เจมส์ หล่อมากกกกก

    ชอบไม่ไหวแล้วฉากเจมส์ดูแลสเนปเนี่ย

    แฮร์รี่ไปเอาแผนร้ายกาจนี่มาจากไหนเนี่ย

    #83
    0
  20. #68 shaatza (@shaatza) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2555 / 23:12
    ว้าวว !! สนุกสุดๆ อ่านแล้วติดมาก !!!!
    #68
    0
  21. #30 จอมโจรแมวดำ (@kurai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2555 / 21:43
    สนุกมากกกกกกกกก ชอบคู่นี้สุดๆ
    #30
    0
  22. #18 vampire_saleen (@vampire-saleen) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2555 / 15:46
    รออยู่นะครับ
    #18
    0
  23. #15 Negro Recuerdos (@negro-recuerdos) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2555 / 03:23
    อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก สนุกมาต่อนะครับ ><
    #15
    0