[Fic Harry]Frozen Heart [JP/SS]ft.[HP/DM]

ตอนที่ 25 : Frozen Heart: Act IV Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1645
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    10 ต.ค. 58

Act IV

Prologue



 

          "เซเวอร์รัส... เซเวอร์รัส..."



            เปลือกตาของเขาหนักอึ้ง ชายหนุ่มพยายามจะขยับตัวแต่เขาทำไม่ได้ ร่างกายของเขาแข็งทื่อและเย็นเฉียบ แต่เขาไม่รู้สึกอึดอัดเลยสักนิด เขาพยายามจะกระดิกนิ้ว แต่ว่ามือของเขาชาจนไร้ความรู้สึก



            เสียงทุ้มนั้นยังคงดังอย่างต่อเนื่อง เขาไม่รู้ว่าใครกำลังร้องเรียกเขาอยู่ และเขาก็ไม่รู้ว่าเสียงนั้นมาจากที่ไหน ร่างบางเห็นแต่เพียงความมืดที่อยู่ในดวงตาของตนเอง มันมืดหม่นและไร้แสงสว่างใด ๆ หมู่ดาวที่เคยเป็นประกายระยับนั้นพลันหายไปแล้ว ความมืดล้อมรอบตัวเขาอยู่



            ร่างบางนึกฉงนในใจ เขาพยายามจะขมวดคิัวอย่างไม่รู้ตัว แต่ว่าเขาก็ทำไม่ได้ ทุกส่วนของร่างกายแข็งทื่อไม่สามารถขยับได้เลยสักนิด เขารู้ตัวว่าเขาไม่หายใจแล้ว แต่นั้นไม่ใช่สิ่งที่เขานึกสงสัยไปมากกว่าการที่เขาฟื้นตื่นขึ้นมาโดยมีแค่สติเท่านั้น



            เขาควรจะตายไปแล้วไม่ใช่หรือไงกัน...



          "เซเวอร์รัส..."



            เสียงอ่อนโยนนั้นคุ้นหูอย่างน่าประหลาด คน ๆนั้นที่เรียกชื่อของเขาอยู่เป็นใครกัน หรือว่าเขาจะแค่คิดไปเองกันแน่ ร่างบางแน่ใจว่าเขาอยู่เพียงคนเดียวที่นี่ ถึงแม้ว่าเขาจะยังคงหลับตาเอาไว้และเห็นแต่ภาพสีดำสนิท แต่เขาก็มั่นใจว่าเขาสัมผัสได้ถึงความเย็นชาและโหดร้ายของเหมันตฤดูอยู่รอบตัว



            เซเวอร์รัสไม่รู้สึกหนาวทั้ง ๆที่เขาควรจะหนาว ความเย็นที่แผ่อยู่รอบตัวของเขายังไม่อาจเท่าอุณหภูมิที่อยู่ในร่างกาย เขารู้สึกได้ถึงตัวตนของเขาที่ถูกแช่แข็งเอาไว้ ตัวตนที่เปราะบางและอ่อนแอของเขาที่เขาได้ซ่อนมันไว้ภายใต้ปราการน้ำแข็ง แต่ถึงกระนั้น แม้ว่าเขาจะไม่รู้สึกถึงอะไรเกี่ยวกับร่างกายของตัวเองเลยสักนิด หัวใจของเขากลับรู้สึกเจ็บขึ้นมา



            มันเจ็บแน่นและอึดอัดจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก รัตติกาลในนัยน์ตาของเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว มันถูกแทนที่ด้วยที่รกร้างว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยหิมะสีขาวบริสุทธิ์ เขาเห็นท้องฟ้ายามราตรีทอดตัวอยู่เบื้องบน ดวงดาราที่เขาเฝ้ามองหาได้กลับมาอีกครั้งขณะที่หัวใจของเขายังเจ็บอยู่ไม่หาย



            ชายหนุ่มร่างโปร่งมองไปรอบ ๆภาพที่เขาเห็น หิมะโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา ความเงียบสงบที่ได้แผ่ตัวยึดทั่วทั้งบริเวณทำให้เขารู้สึกสงบ แต่แล้วในทันใดนั้นเองที่สายตาของเขาก็พลันสะดุดกับอะไรบางอย่าง มันเป็นต้นอ่อนเล็ก ๆที่โผล่พ้นจากกองหิมะหนา 



            เขาอยากจะยกยิ้มให้กับความหวังอันริบหรี่ของมัน แต่ริมฝีปากของเขาไม่ขยับ เขารู้สึกชาไปทั่วทั้งร่างเมื่อยามความคิดที่ว่า ไม่นานต้นอ่อนนั้นจะต้องยอมแพ้ให้กับความทารุณรอบข้าง ความเศร้าโศกก่อตัวขึ้นในจิตใจของเขา เซเวอร์รัสรู้ดี มันเป็นสิ่งที่เขาไม่ควรจะมี ไม่ควรจะรู้สึก แต่กระนั้นเขาก็ยังรู้สึกมัน



            แต่แล้วจู่ ๆความเจ็บปวดในอกซ้ายของเขาก็พลันหายไป เมื่อชายคนหนึ่งได้ปรากฎตัวท่ามกลางแผ่นดินสีขาว เขามองไม่เห็นหน้าของชายคนนั้น คนที่กำลังเดินตรงมาที่เขาอย่างแน่วแน่



          "เซเวอร์รัส... ได้โปรด"



            มันคือเสียงของชายร่างสูงคนนี้หรือเปล่า เขาไม่รู้เลยสักนิด เส้นผมสีดำของเจ้าตัวตกลงมาปรกหน้าทำให้เขาไม่รู้ว่าคนที่มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคือใคร ร่างบางคิดขณะที่ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในจิตใจ ความเศร้าหมองได้พลันหายไปแล้ว



            ชายร่างสูงยกมือขึ้นแนบกับมือของเขา แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงมัน เซเวอร์รัสพยายามเพ่งมองโครงหน้านั้น ความรู้สึกที่คุ้นเคยที่ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย และด้วยเหตุผลที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร เขาคิดว่าเขาได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังอยู่ในร่างกายของเขาเอง



          ตุบ...



            มันแผ่วเบา เบาเสียจนเขาแทบจะคิดว่าเขาหูฝาดไป ชายคนนั้นยังยืนอยู่ที่้เดิม มือทั้งสองข้างยังแนบกับฝ่ามือของเขา ริมฝีปากหยักของคนตัวสูงขยับ แต่ไม่มีเสียงใด ๆเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน



          ตุบ...



            เสียงที่แปลกประหลาดนั้นดังขึ้นอีกครั้ง มันเหมือนดังมาจากที่ห่างไกล แต่เขารู้ว่าจริง ๆแล้วมันอยู่ในตัวของเขา หัวใจของเขาพลันบีบแน่นจนเขาแทบจะร้องออกมา แต่แล้วมันก็คลายออก พร้อมกับเสียงนั้นที่ดังขึ้นมาอีกครั้ง



          ตุบ...



            และครั้งนี้เขารู้แล้วว่ามันคืออะไร เสียงชีพจรของเขา เสียงหัวใจของเขา มันพยายามจะกลับมาเต้นอีกครั้งหนึ่ง ริมฝีปากของชายร่างสูงคนนี้ขยับอีกแล้ว อกซ้ายของเขาปวดร้าวราวกับว่ามันจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ทำไมมันถึงยังเต้นได้อีก เขาควรจะอยู่ที่นี่ จมลงไปในห้วงนิทรานิรันดร์ หลับใหลอยู่ภายใต้ปราการน้ำแข็งแห่งนี้ เขาไม่ควรจะตื่นขึ้นมารับรู้อะไรอีก



          ตุบ...



            ปลายนิ้วของเขาขยับได้แล้ว เปลือกตาของเขาก็เช่นกัน ภาพของร่างสูงคนนั้นกำลังจะเลือนหายไป เซเวอร์รัสพยายามขยับปาก ถึงแม้ว่าเขาไม่รู้ว่าเขาจะพูดว่าอะไร แต่เขาไม่อยากให้คนนี้ ๆหายไป แม้ว่ามันจะขัดกับความตั้งใจของเขาก็ตาม



            ความตั้งใจที่จะขังตัวเองไว้ในนี้ตลอดกาล...



            และเมื่อขาของเขาขยับได้ ร่างบางก็พยายามจะก้าวเท้าไปหาอีกฝ่ายแทบจะในทันทีขณะที่เขาค่อย ๆขยับมือให้แนบชิดกับมือหนานั้นให้มากขึ้น ร่างกายที่เย็นเฉียบของเขาค่อย ๆอุ่นขึ้นอย่างช้า ๆ



          ตุบ...



            และความทรมานนั้นก็ก่อตัวขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันนานเกินกว่าที่เขาเคยเจอมา หน้าอกของเขาเจ็บปวดราวกับมีกรงเล็บสัตว์ตะกุยอยู่ภายในตัวของเขา มันพยายามที่จะตะกายออกมาด้านนอก อุณหภูมิเย็นเยียบรอบตัวของเขาเหมือนกับเข็มนับพันที่ทิ่มแทงทั่วทั้งร่าง ชายร่างสูงหายไปจากสายตาของเขาแล้ว เช่นเดียวกันกับทิวทัศน์ที่เขาเห็น ความมืดได้กลับมาครอบครองทุกอย่างไว้อีกครั้ง



          "เซเวอร์รัส..."



            ความมืด... ความว่างเปล่า... ความโดดเดี่ยว... ทุกอย่างรอบตัวของเขาอัดแน่นและพุ่งเข้าหาตัวเขา ขณะที่ความรู้สึกเจ็บแน่นด้านในพยายามจะออกมาด้านนอก แขนของเขาขยับได้แล้ว ร่างบางกัดฟันแน่น เขาเป็นอิสระจากการควบคุมที่มองไม่เห็นนั้นแล้ว 



            ลมหายใจของเขาติดขัด เซเวอร์รัสอ้าปากพยายามจะสูดอากาศเข้าไป เขาอยู่ท่ามกลางความมืดที่ได้กลายเป็นกรงขังตัวของเขาเอง ชายร่างโปร่งทึ้งผมตัวเอง เขาเปล่งเสียงร้องออกมาเมื่อยามที่ร่างกายถูกบีบแน่นด้วยมือที่มองไม่เห็น ร่างกายของเขาเปลือยเปล่า เซเวอร์รัสรู้สึกได้ถึงร่างกายของตัวเองที่กำลังจะกระจายออกเป็นชิ้น ๆ



            หัวใจของเขาตอบรับความอบอุ่นนั้น มันปรารถนาที่จะมีชีวิตอีกครั้ง และนั่นจึงทำให้ทุกอย่างพังทลายจนแทบไม่มีชิ้นดี สิ่งที่เขาสร้างขึ้นเพื่อเป็นเกราะคุ้มกันก็ถูกทำลายลงจนสิ้นซาก ไม่มีสิ่งผูกมัดใด ๆที่รั้งเขาไว้กับความมืดเหล่านั้นอีกแล้ว



            ความเจ็บปวดนั้นทวีความรุนแรงมากขึ้น มันเจ็บจนเขาแทบจะร้องไห้ออกมา มันเจ็บจนเขาแทบอยากจะร้องขอความตายแทนให้ได้



          ตุบ



            และแล้วมันก็หยุดลง



            เขามองไม่เห็นอะไรเลยสักอย่าง ความอบอุ่นที่ห่อหุ้มเขาเอาไว้กับความหนาวเย็นรอบกายทำให้เขาสับสน ชายร่างโปร่งไม่รู้ว่าเขาควรจะทำอย่างไรดี สิ่งที่เขารู้สึกเมื่อครู่นี้ กับสิ่งที่เขากำลังรู้สึกอยู่ ความอ่อนโยนที่เขาสามารถสัมผัสได้นี้คือความฝัน หรือความเจ็บปวดเหล่านั้นคือความฝันกันแน่



            เซเวอร์รัสค่อย ๆลืมตาขึ้นก่อนจะพบกับใบหน้าคมสันของชายร่างสูงคนนั้น คนที่เขาเห็นก่อนหน้านั้น



            ชายคนนี้ดูคุ้นตาอย่างน่าประหลาด เขารู้สึกเหมือนว่าเขาเคยเจอคน ๆนี้มาก่อน ชายร่างสูงกำลังหลับตาอยู่ ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูซีดเซียวและเหนื่อยอ่อน แต่วงแขนของเจ้าตัวกลับกอดเขาไว้แน่นอย่างน่าประหลาด มือบางเลื่อนขึ้นไปสัมผัสที่ต้นคอของอีกฝ่ายเมื่อเห็นว่าคนตัวสูงกว่านอนนิ่งเกินไป



            ชีพจรของชายคนนี้กำลังเต้นอย่างอ่อนแรง...



            โดยไม่รู้ว่าทำไม น้ำตาก็พลันเอ่อคลอขึ้นในดวงตาของเขา ปลายนิ้วของเขาแตะที่แก้มเย็นเฉียบของชายร่างสูงอย่างแผ่วเบาก่อนที่เขาจะขยับตัวเข้าหาอีกฝ่าย ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มน้อย ๆก่อนที่เขาจะก้มลงจุมพิตหน้าผากของอีกฝ่าย



            “เป็นนายสินะ... เป็นนายมาตลอด”



            ตื่นขึ้นมาสิ... อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวแบบนี้



            “เจมส์...”












-TBC.

 

[Talk]

ตุลาละ... มาตามสัญญาแจ้ะ

จะพยายามเขียนให้ได้ดีเหมือนเดิมนะเออ ไม่ชอบเหมือนกันเวลาอ่านแล้วมันไม่พีค หาแพชชั่นและฟีลลิ่งด่วน ๆ

ฟิคเรื่องนี้ตั้งใจจะจบภายในปีหน้า ซึ่งมันต้องทันดิ! แต่เอา Act นี้ก่อน จะจบตอนไหน 55555

อยากแต่งให้จบก่อนสิ้นปีมากเลย เพราะมันตรงกับไทม์ไลน์ในเรื่องพอดี เวลาแต่งก็รู้สึกอิน ๆแบบประหลาด ๆ


บทนำ Act นี้จะต่อจาก Chapter 0 และ 0.5 นะครับ ซึ่งจริง ๆสองบทนำนั้นเป็นบทนำของ Act 1 + 2 ที่ไม่ได้ลงเว็บ

อาจจะอ่านแล้วงง ๆหน่อยว่ามันคืออะไร ๆ แต่ต้องการให้อ่านแล้วรู้สึกมึนงงหน่อย ๆเนี่ยแหละครับ ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันคืออัลไล

(เขียนแนวเมา ๆนี่ต้องผมเลยจริง ๆ)


ไม่รู้จะพิมพ์อะไรแล้ว -0- ไว้แค่นี้ละกัน #ยาวแล้ว


ขอบคุณทุกคนที่ยังติดตามนะครับผม!


PS. ขอบคุณทุกเมนท์ค้าบบบ โดยเฉพาะคนที่ตอบคำถามนั้น คือผมต้องการคำยืนยันว่าผมไม่ได้คิดไปเอง 55555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

1,007 ความคิดเห็น

  1. #529 macnnum (@macn) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 16:11
    มาแบบอึนๆมึน แต่ยังไงก็มาต่อนะะ เรารอคุณอยู่ฮะ <3
    #529
    0
  2. #528 Grvazeangunn (@grvaze19) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 21:09
    ตะหนุก ชอบ คู่ที่หายากมาก ละพอหาเจอก็สนุกมากเช่นกัน รอติดตามค่า
    #528
    0
  3. #527 PoisonGirl (@tiwarate) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 20:55
    อัพแล้ว! เย้ๆ ชอบคู่พ่อมากกกกกกก รักคู่นี้สุดๆ รีบมาต่อนะคะ จะรอค่ะ
    #527
    0
  4. วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 19:41
    ติดตามนะคะ
    #526
    0
  5. #525 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 19:31
    ฮ่า หนวงเนอะ
    ตอนหน้าเคเาดีกันแล้วใช้มัย
    #525
    0
  6. วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 18:45
    ยังรอติดตามอยุ่จ้า ชอบคู่คุณพ่อมากจริงๆ เป็นอะไรที่รักกันมากแต่ก็เหมือนมีบางอย่างมาขวางกั้น เป็นกำลังใจให้คนแต่งนะ มาต่ออีกไวไวนะ สู้ๆ
    #524
    0