[Fic Harry]Frozen Heart [JP/SS]ft.[HP/DM]

ตอนที่ 19 : Frozen Heart: Act III Chapter 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1704
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    24 มิ.ย. 58

Act III

Chapter 11



 

            เจมส์ฟุบหน้าลงบนกองกระดาษ ชายหนุ่มหลับตาลงพลางพยายามทำความเข้าใจและปะติดปะต่อข้อมูลทั้งหมดที่เพิ่งได้รับมา กระดาษจำนวนมากกระจายอยู่บนโต๊ะ ปากกาขนนกถูกจุ่มทิ้งไว้ในขวดหมึก และเขารู้สึกเหมือนหัวกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ



            มือปราบมารผมดำลุกขึ้นมานั่งตัวตรงอีกครั้งก่อนจะเปลี่ยนท่ามานั่งเท้าคาง เจมส์เคาะโต๊ะอย่างใช้ความคิดขณะที่เขากำลังมองกระดาษโน้ตบนโต๊ะ



            อาการที่เขาเป็นอยู่ ก็ไม่ต่างจากฤทธิ์ของน้ำยาลบความทรงจำแต่เพียงแค่อาการของเขาไม่ร้ายแรงเท่า ชายหนุ่มยังจำเรื่องราวในอดีตได้ครบถ้วนดี ยกเว้นก็แต่ตั้งแต่ก่อนเรียนจบปีเจ็ดถึงก่อนที่ลิลี่จะเสีย



            ไม่สิ... เขาจำไม่ได้จริง ๆก็แค่ช่วงปีเจ็ด ที่เหลือก็พอจำได้ราง ๆอยู่



            เจมส์ขมวดคิ้วพลางพยายามนึกย้อนกลับไป แต่ก็ไม่เป็นผล สิ่งที่เขานึกออกนั้นเป็นเพียงหมอกทึบที่ปกคลุมความว่างเปล่า และตอนนี้เขาก็กลับมาปวดศีรษะอีกครั้ง



            ชายหนุ่มร่างสูงหยิบกระดาษอีกแผ่นขึ้นมาอ่าน มันคือข้อความที่เขาคัดลอกมาจากหนังสือปรุงยาขั้นสูงในบทว่าด้วยยาเสน่ห์ เจมส์เบ้ปากเมื่อเห็นสรรพคุณยาที่ยาวเหยียดและผลข้างเคียงของมัน แต่ว่าไม่มีอาการไหนที่ตรงกับเขาเลยสักอย่าง



            เจมส์สบถก่อนจะยกมือขึ้นนวดขมับทั้งสองข้าง เขาพยายามจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น เขาจำได้ว่าเขารักเซเวอร์รัสมาก แต่แล้วก็กลับมาจำได้ว่าเขาดันมาแต่งงานกับลิลี่ เอฟเวนส์ และมีลูกชายหนึ่งคนคือแฮร์รี่



            แล้วเขาไปอยากแต่งงานกับเอฟเวนส์ตอนไหน...



            “ให้ตายสิ...”



            ร่างสูงยีหัวของตัวเองแรง ๆอย่างขัดใจ ผมสีดำของเขากระเซอะกระเซิงจนแทบไม่เป็นทรง เจมส์จำได้ทุกอย่างหลังจากเรียนจากจบฮอกวอตส์ เขารู้ว่าเขาอยู่ดีมีสุขกับเอฟเวนส์



            แล้วทำไม... ตอนแรกเขาคบกับเซเวอร์รัสอยู่ดี ๆ ไหงไปจบกับเอฟเวนส์ได้



            เจมส์ถอนหายใจหนัก ๆออกมาก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ชายหนุ่มเงยหน้ามองเพดานหินอ่อนอย่างเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง มันคือสิ่งที่เขาไม่เข้าใจ เหมือนเขาทำตัวต่อจิ๊กซอว์หายไป และนั่นก็ทำให้เขาไม่รู้ว่าภาพที่เขาจะต่อนั้นคือภาพอะไร



            “ยาเสน่ห์... กับน้ำยาลบความทรงจำ...”



          “บางทีฉันก็คิดนะ ว่านายใช้ยาเสน่ห์กับฉันหรือเปล่า”



          เด็กหนุ่มร่างสูงพูดขึ้นด้วยสีหน้าทะเล้น เจมส์ยักคิ้วให้กับคนตัวเล็กกว่าที่เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือและมองหน้าเขาอย่างคาดโทษ



          “อย่ามาไร้สาระหน่อยเลย ถ้านายโดนยาเสน่ห์เข้าไป นายไม่มีทางมานั่งพูดแจ้ว ๆแบบนี้หรอก” ร่างโปร่งตอบเสียงห้วน



          “ทำไมละ ยาเสน่ห์น่ะ... ก็แค่ทำให้ตกหลุมรักไม่ใช่หรอ”



          “ถ้าแค่นั้นทำไมมันถึงน่ากลัวนักล่ะ?” เซเวอร์รัสเลิกคิ้วมองเขา ตอนนี้คนร่างโปร่งไม่ได้ก้มหน้ากลับไปอ่านตำราในมืออีกต่อไปแล้ว



          “เอ... ไม่รู้สิ”



          เด็กหนุ่มร่างโปร่งถอนหายใจ “ซื่อบื้อจริง ๆเลย... ยาเสน่ห์มีหลายประเภท แต่ประเภทหลักที่พบเจอได้ทั่วไป คือยาเสน่ห์ที่ทำให้ตกหลุมรักโดยทำลายความเป็นตัวของตัวเองไปด้วย



          “อย่างเช่น ถ้าฉันทำใส่นาย นายก็จะรักและเทิดทูนฉัน ทำตามทุกอย่างที่ฉันต้องการ นายจะไม่เป็นตัวของตัวเอง เมื่อหมดฤทธิ์ยานายก็จะลืมไปหมดว่าได้ทำอะไรไปบ้าง”



          “แต่ฉันว่าตอนนี้ฉันรักนายมากกว่าที่ยาเสน่ห์ทำได้อีกนะ” คนตัวสูงกว่าส่งยิ้มสดใสให้ และนั่นก็ทำให้เด็กหนุ่มบ้านสลิธีรินที่หน้าแดงรีบเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง



          “ยาเสน่ห์ประเภทสองที่ไม่ค่อยมีคนนิยมใช้ คือยาเสน่ห์ที่มีฤทธิ์อ่อนกว่า และเพิ่มส่วนผสมบางตัวของน้ำยาลบความทรงจำลงไป ถึงจะปรุงยากและซับซ้อน แต่เจ้าตัวนี้น่ะร้ายกว่ากันเยอะเลย”



          ถึงแม้ว่าเด็กหนุ่มร่างสูงยังคงยิ้มกว้างอยู่ แต่เขาก็ยังถามต่อไป “ทำไมล่ะ”



          “ก็ยาเสน่ห์แบบนี้ จะทำให้ลืมแค่ช่วงแรกที่ดื่มไปน่ะสิ ที่เคยรักใครอยู่ก็จะลบภาพของคน ๆนั้นออกไปจนหมด แล้วก็จะทำให้รักคนใหม่โดยที่ยังเป็นตัวของตัวเองอยู่ แถมยังจำช่วงที่โดนยาเสน่ห์ได้ด้วยว่าทำอะไรไปบ้าง”



          “แล้วเมื่อไรมันถึงหมดฤทธิ์”



          “เมื่อได้กินยาแก้หรือไม่ก็... คนวางยาตายน่ะ”



            หมดฤทธิ์... เมื่อคนวางยาตาย?



            เจมส์สะดุ้งพรวดขึ้นมาจากเก้าอี้ ชายหนุ่มดีดนิ้วดังเป๊าะก่อนที่เจ้าตัวจะพุ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ในช่วงเวลานั้นเองที่เขารู้สึกว่าหัวของเขาปลอดโปร่ง และสิ่งเดียวที่เขานึกออกในตอนนี้คือเสียงของเซเวอร์รัส สเนปที่เคยพูดกับเขาเมื่อนานมาแล้ว



          “ยาเสน่ห์เป็นศุตรยาที่ฉันชอบน้อยที่สุด... เพราะคนที่ใช้ยาเสน่ห์ คือคนเห็นแก่ตัว— คนเห็นแก่ตัวที่ไม่รู้จักความรักอย่างแท้จริง”



            ถ้ามันใช่อย่างที่คิดไว้จริง ๆละก็...



            “ฉันต้องจำให้ได้... รอก่อนนะ เซเวอร์รัส”



            ฉันยังอยากจำทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเราให้ได้...











            “นี่มันอะไรกันเนี่ย...”



            ใบหน้าของชายหนุ่มร่างโปร่งนั้นเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนอย่างชัดเจน เมื่อยามที่เขาเห็นว่ารอยพับใหม่ในตำราปรุงยาที่เขาเพิ่งได้มานั้นอยู่ในบทอะไร



            เซเวอร์รัส สเนปขมวดคิ้วน้อย ๆก่อนที่จะตัดสินใจอ่านเนื้อหาตรงหน้า มันคือบทที่ว่าด้วยยาเสน่ห์ รอยพับถัดไปอยู่ที่หน้าแรกของบทน้ำยาลบความทรงจำ ร่างโปร่งกวาดตาอ่านอย่างรวดเร็วพลางนึกถึงจุดประสงค์ของคนยืมก่อนหน้าเขา



            แต่พอนึกถึงใบหน้าคมสันนั้นพร้อมกับถ้วยยาแล้วก็ต้องเสียวสันหลังวาบ เซเวอร์รัสพลิกผ่านไปที่รอยพับถัดไป บทที่ว่าด้วยน้ำยาลบความทรงจำนี้เขาก็เคยอ่านมาแล้ว แต่สิ่งที่เขาสนใจกลับเป็นรอยขีดทำสัญลักษณ์เล็ก ๆที่ย่อหน้าสุดท้าย



          “น้ำยาเรียกคืนความทรงจำสามารถลบล้างผลของน้ำยาลบความทรงจำได้ แต่ขึ้นอยู่กับสภาพร่างกายและความทรงจำที่หายไปว่าหายไปมากน้อยหรือเป็นระยะเวลานานเท่าใด ดังนั้นจึงไม่มีข้อสรุปที่ชัดเจนว่าจะมีน้ำยาตัวใดสามารถกู้คืนความทรงจำกลับมาได้ แต่เท่าที่ปรากฏมาคือ ไม่มี”



            เซเวอร์รัสหยุดสายตาลงที่วรรคสุดท้าย ดวงตาสีดำนั้นปรากฏแวววูบไหวเมื่อยามที่เจ้าตัวนึกถึงคำพูดของร่างสูงที่หอดูดาว และในเวลานั้นเองที่เขารู้สึกเจ็บและสมเพชตัวเองที่ไม่ยอมฟังอีกฝ่ายดี ๆ



            “ฉันไม่แน่ใจแล้วว่า... จะเชื่อนายดีไหม” ชายหนุ่มผมดำพึมพำกับตัวเองเบา ๆขณะที่สายตาของเขายังจ้องอยู่ที่จุดเดิม



            แต่ไม่สิ... เขาไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเจมส์ พอตเตอร์อีกแล้วนี่นา



            เซเวอร์รัสส่ายหน้าเบา ๆก่อนจะเปิดหนังสือไปที่หน้าที่เขาต้องการจะอ่าน เขาผลักข้อสงสัยที่เจอออกไปจากหัวก่อนจะมาจดจ่ออยู่ที่สูตรปรุงยาและรายละเอียดเล็ก ๆน้อย ๆที่เขาต้องการอ่าน



            ก็เรื่องมันตั้งนานแล้วนี่นะ... จะมาสนใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว



            “เพราะฉะนั้น— จะเป็นยังไงก็เรื่องของนายแล้วล่ะ พอตเตอร์”













            บรรยากาศภายในหอนอนของเด็กปีสี่ บ้านกริฟฟินดอร์นั้นช่างเงียบสงบแตกต่างจากห้องนั่งเล่นรวมด้านล่างอย่างสิ้นเชิง



            แฮร์รี่เดินขึ้นบันไดพลางกระชับกระเป๋า เขาหันหลังให้กับเสียงเฮฮาจากงานเลี้ยงฉลองที่เขาเป็นตัวแทนของโรงเรียนที่จัดกันไม่เลิกสักที เด็กหนุ่มแยกกับเฮอร์ไมโอนี่ที่บันไดส่วนรอนก็นั่งเล่นหมากรุกพ่อมดอยู่กับเชมัสด้านล่าง



และเมื่อที่เขาเดินเข้ามาในห้อง ไรอัลก็กระโดดลงมาจากเตียงในทันที แฮร์รี่ยกยิ้มเมื่อลูกสิงโตตัวน้อยพุ่งมาใส่อกของเขา เด็กหนุ่มร่างสูงรับเจ้าตัวเล็กไว้ได้ทันก่อนที่จะตกลงหัวทิ่มพื้น ไรอัลส่ายหางไปมาอย่างร่าเริงจนเขาอดคิดไม่ได้ว่า ตกลงเขาเลี้ยงลูกสิงโตหรือลูกหมากันแน่



"ใจเย็นนะ ใจเย็น" แฮร์รี่อุ้มไรอัลกลับไปที่เตียง เด็กหนุ่มปล่อยไรอัลลงก่อนจะหยิบกระดาษโน้ตแผ่นเล็กจากแฮกริดขึ้นมาอ่าน



"ไรอัลซนมาก ทำแปลงฟักทองฉันเละไปหมดเลยนะ รู้ไหม"



ซีกเกอร์ผมดำส่ายหน้าให้กับลูกสิงโตตัวจ้อยที่กระโจนลงจากเตียงอีกครั้ง ไรอัลวิ่งไปทั่วห้องขณะที่เขาทรุดตัวนั่งลงและถอดเสื้อคลุมออก



ในห้องนี้มีเพียงเนวิลล์กับเขาเท่านั้น เนวิลล์กำลังนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงอย่างจดจ่อ แฮร์รี่ปลดเนกไทออกแล้วล้มตัวนอนแผ่ลงบนเตียง



"เฮ้ย!"



เนวิลล์ร้องลั่นเมื่อจู่ ๆไรอัลกระโดดขึ้นมาบนหลัง แฮร์รี่หัวเราะขณะที่เขาต้องลุกขึ้นมาจับเจ้าตัวเล็กออกห่าง ดูเหมือนว่าไรอัลจะพยายามซุกตัวใกล้ ๆกับเนวิลล์ที่ไม่รู้จะทำอย่างไรดี



"'โทษทีนะ เนวิลล์" เขาพูดทั้ง ๆที่ยังยิ้มกว้างอยู่ "ดูเหมือนเจ้าตัวเล็กนี่จะติดใจนายซะแล้ว"



"น่ารักจังเลยนะ" เนวิลล์ว่าพลางเอื้อมมือมาเกาคางให้ไรอัล "ชื่ออะไรหรอ แฮร์รี่"



"ไรอัล... เจ้าจอมซนนี่ชื่อไรอัล" แฮร์รี่สั่นมือที่อุ้มเจ้าตัวเล็กอยู่ เนวิลล์หัวเราะให้กับความน่ารักของลูกสิงโตตัวน้อย เขาปล่อยให้เนวิลล์เล่นกับไรอัลอีกสักพักก่อนจะปล่อยลงพื้นอีกครั้ง



เด็กหนุ่มทรุดตัวนั่งลงบนเตียงอีกครั้ง เขาก้มตัวลงหยิบหนังสือวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ขึ้นมาพร้อมกับม้วนกระดาษ ปากกาขนนกและขวดหมึก แฮร์รี่จัดแจงท่าทางก่อนจะเสกให้แผ่นไม้ข้างเตียงลอยอยู่ตรงหน้า เพื่อเป็นกระดานรองเขียน



แฮร์รี่โบกไม้กายสิทธิ์อีกรอบ ก่อนที่ถุงเท้าเก่า ๆของลุงเวอร์นอนจะลอยขึ้นมาจากหีบ ถุงเท้าคู่นั้นลอยไปมาตรงหน้าไรอัลขณะที่เจ้าตัวเล็กพยายามจะตะครุบให้ได้ เขามักทำแบบนี้เสมอ หาของเล่นให้ไรอัลจอมซนระหว่างที่เขาต้องทำงาน เพื่อที่เจ้าตัวเล็กจะได้ไม่ทำเรียงความของเขาเละ



"มันไม่เหม็นหรอ?" เนวิลล์ที่หันกลับมามองที่มาของเสียงไม้ลั่นถามขึ้น ขณะที่ถุงเท้าลอยไปลอยมาและไรอัลก็กระโดดครั้งแล้วครั้งเล่า



"ไม่หรอก ฉันซักแล้วนะ" เนวิลล์พยักหน้ารับก่อนจะต้องหัวเราะออกมาเมื่อไรอัลกระโดดงับถุงเท้าพลาด แฮร์รี่ยิ้มกว้างให้กับความน่ารักเดินได้ตรงหน้า ก่อนที่เขาจะต้องมารวบรวมสมาธิเพื่อเขียนเรียงความส่งศาสตราจารย์บินส์



เขาเปิดหนังสือเอาไว้ก่อนจะเริ่มต้นเขียนเรียงความเรื่องการล่าก็อบลินและยักษ์ ซึ่งเขาเพิ่งจะเขียนไปได้บรรทัดเดียวเท่านั้น เมื่อมีอะไรบางอย่างมาเคาะกระจก



แฮร์รี่หันไปมองหน้าต่างข้างเตียง นกฮูกนาของโรงเรียนจ้องเขาก่อนจะใช้จะงอยเคาะกระจกอีกรอบ เด็กหนุ่มร่างสูงวางของลงและรีบเปิดหน้าต่างออก ทันทีที่เขาแกะจดหมายออกมาเสร็จ เจ้านกฮูกก็บินกลับออกไปในทันที



เด็กหนุ่มปิดหน้าต่างแล้วทรุดตัวนั่งลงบนเตียง ไรอัลเมินถุงเท้าลอยได้และกระโจนขึ้นมานั่งอยู่ข้าง ๆเขา แฮร์รี่คลี่กระดาษออกก่อนที่เขาจะต้องยิ้มออกมาอีกครั้ง



มันคือกระดาษโล่ง ๆที่ตรงกลางมีรูปหน้ายิ้มอยู่ ไรอัลเอาจมูกมาดุนมือของเขาเบา ๆก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะส่ายหางไปมาเมื่อดมกระดาษเสร็จ เด็กหนุ่มร่างสูงลูบหลังลูกสิงโตตัวน้อยขณะที่เขานึกถึงคนที่ส่งรอยยิ้มนี้มาให้โดยไม่ระบุชื่อว่าตนเองเป็นใคร



เดรโก มัลฟอย... น่ารักจริง ๆเลยนะ











            ตอนนี้... เดรโกรู้สึกเหมือนว่าเขาเพิ่งจะทำอะไรที่งี่เง่าและไร้สาระที่สุด



            เด็กหนุ่มร่างโปร่งยืนมองนกฮูกโรงเรียนที่เพิ่งบินออกไปด้วยสายตาเรียบนิ่ง เขายืนมองมันบินไปทางหอคอยของพวกกริฟฟินดอร์ก่อนจะหันหลังกลับเมื่อมันลับสายตาไปในที่สุด



            เดรโกเดินออกจากโรงนกฮูกพลางครุ่นคิดถึงเหตุผลที่เขาตัดสินใจทำอะไรบ้า ๆแบบนี้ ทั้งการที่ไปนั่งคุยปลอบใจเจ้าหัวแผลเป็นกับส่งจดหมายปริศนาไปกับนกฮูกของโรงเรียน เขารู้สึกหงุดหงิดที่ตัวเองต้องมาทำอะไรให้แฮร์รี่ พอตเตอร์ โดยเฉพาะเมื่อต้องอ้างว่าเป็นคำสั่งจากจดหมายด้วยแล้ว



            “คำสั่งบ้าบออะไรกันล่ะ” ร่างเล็กบ่นกับตัวเองเบา ๆขณะที่เดินกลับไปที่ห้องโถงใหญ่ แครบและกอยล์ยืนรอเขาอยู่ที่หน้าประตู และสองคนนั้นกำลังยืนกินคุกกี้ช็อกโกแลตอย่างเอร็ดอร่อย



            “เบลสล่ะ?” เดรโกเอ่ยถามเสียงห้วน เขาสูงแค่ไหล่ของสองคนนี้ แต่ต้องขอบคุณพ่อของเขาส่วนหนึ่งที่ทำให้เขาสามารถคุมแครบกับกอยล์ได้



            ถึงจะพูดว่าเป็นเพื่อนก็เถอะ... มันก็ไม่ได้ต่างจากพวกลูกน้องเลยสักนิด



            “เบลสลงไปก่อนแล้วล่ะ” กอยล์ตอบทั้ง ๆที่ยังเคี้ยวขนมอยู่เต็มปาก “เห็นบอกว่าต้องรีบทำการบ้าน”



            เขาพยักหน้ารับก่อนจะเดินนำลงไปในคุกใต้ดินเพื่อกลับห้องนั่งเล่นรวม อากาศเริ่มเย็นขึ้นแล้ว และนั่นก็ทำให้เขาอดนึกถึงอาจารย์ผมดำคนนั้นไม่ได้ ชายคนที่คอยดูแลเขาเมื่อยังเป็นเด็กไม่ต่างจากพ่อคนที่สอง



            ดวงตาสีเทาของเดรโกเหลือบมองไปที่ห้องทำงานของเซเวอร์รัส สเนปชั่วครู่เมื่อเขาเดินผ่าน แต่แล้วเขาก็ไม่ได้เลือกที่จะเคาะประตูและเดินเข้าไปข้างใน เดรโกเดินผ่านไปขณะที่จิตใจของเขาหนักอึ้งเมื่อหวนนึกถึงความทรงจำในวัยเด็ก



          “เซเวอร์รัส... หิมะพวกนี้สวยจังเลยนะฮะ”



            เขาจำแววตาโศกเศร้าของเซเวอร์รัสได้ ดวงตาที่มักเย็นชากลับดูอ่อนลง พร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้า



          “อืม สวยมากเลยล่ะ”



            เขาคิดมาตลอดว่าเซเวอร์รัสต้องมีความหลังอะไรบางอย่างกับฤดูหนาว กับหิมะสีขาวบริสุทธิ์ เจ้าตัวถึงได้ดูเศร้าทุกครั้งที่ฤดูหนาวมาถึง



            ปีนี้ก็เหมือนกัน...









TBC.


[Talk]

บทสุดท้ายของ 5 คอมโบ

อยากลองอัพรวดเดียวที่เดียวจบมานานละ 55555 #แต่สาเหตุที่หายไปหาใช่เพราะความอยากนี้ไม่

อ่านแล้วมึนมั้ย... คนเขียนยังแอบงงนิด ๆเลยว่า "เฮ้ย มาถึงนี่ได้ไงวะ" -0-

แลดูอเมซิ่งมาก. ใกล้ความจริงเข้าไปทุกทีแล้ว! #ความจริงที่ว่าจะเขียนฟิคยาวจบสักที

แบบ... อยากรวมเล่มฟิคบ้างไรบ้าง._.

#แต่ไอ้นิสัยชอบเขียนนอกกระแสนี่มัน... LOL


ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านครับ!


ขอจบการทิ้งระเบิด 5 ลูกพร้อมการพร่ำเพ้อแต่เพียงเท่านี้

แล้วพบกันใหม่ในโอกาสหน้า

สวัสดีครัช.


- I

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

1,007 ความคิดเห็น

  1. #964 earnnaruk (@earnzuza) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 18:33
    รู้ได้ไงว่าเป็นแฮร์รี่ สเนปปป นายสงสัยแบบที่มีความเป็นไปได้ไม่คิดจะหาความจริงหรอ
    #964
    0
  2. #507 kikunee (@nunee_kikunee) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 12:52
    ถ้ารวมเล่มจริงๆอุดหนุนเเน่นอนค่ะ รออยู่นะคะ ขอให้รวมให้ได้นะคะ ><
    #507
    0
  3. #503 minizipzap (@kwansbaza) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 20:34
    คิดถึง
    #503
    0
  4. #502 gintoki (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 11:52
    ไม่ได้เข้ามาอ่านนาน พึ่งเห็นว่าไรท์อัพเยอะมาก ผมโคตรตกใจเลย ฮา



    เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้นเลยผมจะตามเรื่อยๆนะครับ ถึงแม้จะมาเม้นรวดยอดเเบบนี้(เพราะไม่ได้เข้ามานาน) แต่จะติดตามอยู่เสมอนะครับ สูๆ



    รู้สึก ณตอนนี้ผมจะชอบเเฮร์เดกมากกว่าเดิมซะเเล้วสิ เป็นอะไรที่ดูอบอุ่น น่ารัก และฮาดี (ชอบเวลาที่เดรซึน(?)จริงๆ ฮาาา) คนอะไรเป็นห่วงก็เเทนที่จะบอกไปตามตรง -.,-



    #502
    0
  5. #501 moon (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 21:14
    เหงาแทนสเนปและก็หวังว่าเจมส์คนเดิมจะกลับมา
    #501
    0
  6. #500 Haiiro Sakana (@gamhunter) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 19:55
    อ่านไปมึนไป อ่านถึงไหนแล้วหว่า 55555 ยังตามอยู่จ๊ะ ไม่หลีกหนีหายไปไหน เดรโกน่ารักที่สุดเลย!!!!
    #500
    0
  7. #499 Momokoro (@cloudo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2558 / 21:46
    โอ้ยย สนุกมาก ขอให้เจมส์จำเรื่องได้ด้วยเถิ้ดดด อาแมน 55555 หนูเดรกก็นะ จะส่งจดหมายถึงแฮร์รี่ยังน่ารัก ><
    #499
    0
  8. #498 Nudee (@goolandhang) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2558 / 21:04
    งือออออออน่ารักๆๆๆๆๆๆ
    เอาอีกๆๆๆๆๆๆ
    #498
    0
  9. #497 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2558 / 19:02
    อ่า นึว่าจะไม่อัพซ่ะแล้วสิ
    รอตอนต่อไปน่า
    งีลิลีก้อเห็นแก่ตัวอ่ะดิ
    #497
    0