[Fic Harry]Frozen Heart [JP/SS]ft.[HP/DM]

ตอนที่ 10 : Frozen Heart: Act III Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2362
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    5 มี.ค. 58

Act III

Chapter 2

 



 

เสียงพึมพำวิจารณ์ดังขึ้นแทบจะในทันทีที่ดัมเบิลดอร์พูดจบ แต่ใบหน้าของเขาไม่มีวี่แววของการล้อเล่น ส่วนมาดามมักซีมนั้นนั่งอย่างสงบไม่แสดงสีหน้าใด ๆในขณะที่คาร์คารอฟดูจะแสดงสีหน้าออกมาอย่างชัดเจนว่าเขาไม่เห็นด้วย


 

“เนื่องจากจุดประสงค์ของการประลองเวทไตรภาคี คือการผูกมิตรเพื่อสร้างความปรองดองระหว่างผู้วิเศษทั่วโลก” ดัมเบิลดอร์หยุดระหว่างกวาดตามองไปรอบ ๆห้องโถง “ดังนั้นเหล่าคณาจารย์และฉัน จึงได้มีความคิดจัดกิจกรรมนี้ขึ้นมาเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์และยุติข้อข้องใจบางอย่างที่คอยรบกวนจิตใจของแต่ละฝ่ายตลอดมา”


 

เขาหยุดและโบกไม้กายสิทธิ์ ห้องโถงที่เคยสว่างไสวก็พลันมืดลงแทบจะในทันที แต่ครั้งนี้ไม่มีเสียงพึมพำใด ๆดังขึ้น ทุกคนต่างพร้อมใจกันเงียบกริบเพื่อรอดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป


 

แฮร์รี่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเบื้องบนที่บัดนี้กลายเป็นสีดำและมีดวงดาวประดับอยู่อย่างสวยงาม เขารู้ว่าไม่ใช่เขาเพียงคนเดียวที่ตอนนี้สนใจผืนฟ้ามากกว่าสิ่งที่ดัมเบิลดอร์กำลังจะพูดต่อไปในไม่กี่อึดใจ แต่แล้วเมื่อดัมเบิลดอร์พูดอีกครั้ง เขาก็สามารถเรียกความสนใจได้จากทุกคนเช่นเคย


 

“ขอให้พวกเธอนั่งนิ่ง ๆขณะที่เส้นใยพวกนี้ขยับไปทั่ว” ดัมเบิลดอร์เอ่ยเสียงเรียบ และก่อนที่จะมีใครพูดอะไรหรือเข้าใจความหมายที่เขาพูด เส้นใยสีขาวเรืองก็พุ่งออกจากปลายไม้กายสิทธิ์ของดัมเบิลดอร์ในทันที มันแตกออกจากกันเป็นกิ่งก้านหลากหลายสาขาอย่างรวดเร็ว เสียงฮือฮาดังขึ้นพร้อมกับเด็กนักเรียนบางคนที่ลุกพรวดจากเก้าอี้ด้วยความตกใจ แฮร์รี่หันไปเพ่งมองอาจารย์ใหญ่แห่งฮอกวอตส์ที่บัดนี้กำลังยืนอย่างสงบอยู่เพียงลำพัง แสงสลัวและเงามืดที่ทอดอยู่บนใบหน้าของดัมเบิลดอร์ทำให้เขาดูเคร่งขรึมและจริงจังมากกว่าปกติ แต่ก่อนที่เขาจะได้เบนสายตาไปหาเจมส์ แสงสีขาวเรืองรองอ่อนจางก็ได้เรียกความสนใจจากเขาไป สายใยมนตรานี้ได้เลื้อยมาถึงตัวเขาเรียบร้อยแล้ว


 

“เธอคิดว่าดัมเบิลดอร์จะทำอะไร” เฮอร์ไมโอนี่กระซิบถามขณะที่เส้นสายนั้นเลื้อยพันรอบคอเธออย่างนุ่มนวล เด็กสาวผมน้ำตาลกัดริมฝีปากน้อย ๆเมื่อสายใยที่ว่าคืบคลานไปแทบทั่วทั้งตัวก่อนที่จะเลื้อยผ่านไป คลายพันธนาการที่อ่อนแรงออกจากตัวเธออย่างรวดเร็วและเลื้อยตรงไปหาคนต่อไป มันยังคงกระจายตัวกลายเป็นเส้นใยไม่ต่างจากรากต้นไม้ และบางครั้งก็ดูเหมือนใยแมงมุมที่ถูกถักทอขึ้นอย่างรวดเร็ว


 

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน นี่อาจจะเป็นเซอร์ไพร์สเมื่อมีแขกต่างชาติมาเยี่ยมโรงเรียนก็ได้” แฮร์รี่ตอบขณะที่สายใยนี้เลื้อยผ่านตัวเขาไปเช่นกัน เส้นใยที่สัมผัสเบาบางและอ่อนนุ่มราวขนนกนี้กำลังพันรอบข้อมือเขาอย่างช้า ๆ เด็กหนุ่มผมดำไม่รู้สึกเจ็บหรืออึดอัดเลยสักนิด เขากลับรู้สึกว่ามันคือกลุ่มแก๊สที่รวมตัวกันจนกลายเป็นควันเบาบางเสียมากกว่า แสงสีขาวอ่อนที่บัดนี้ได้กระจายแทรกซึมไปทั่วห้องโถงได้ทำให้บรรยากาศที่มืดสลัวนั้นกลับมาสว่างไสวอย่างน่าหลงใหล


 

แต่ครั้งนี้ แฮร์รี่กลับรู้สึกว่ามีอะไรที่ผิดแปลกไปจากเดิม สายใยที่พันรอบข้อมือของเขาดูเหมือนจะเริ่มพันขดไปมาจนหนามากขึ้นเรื่อย ๆ จากที่เขาไม่รู้สึกถึงสัมผัสหรือสิ่งใด ๆจากสายใยนี้ บัดนี้กลับกลายว่ามีแรงมหาศาลที่รัดกับข้อมือของเขาไว้ เด็กหนุ่มเบิกตากว้างขึ้นอย่างตกใจก่อนจะหันไปมองเพื่อนคนอื่น ๆที่อยู่รอบตัว ซึ่งดูเหมือนจะไม่ทุกข์ร้อนใด ๆกับเส้นใยประหลาดนี้เลยแม้แต่น้อย รอนที่อยู่ข้าง ๆเลิกคิ้วเมื่อเห็นสีหน้าตกใจของเขา


 

“นายรู้สึกเหมือนฉันไหม ?” แฮร์รี่ถามพลางพยายามยื้อข้อมือขวาของตนที่เริ่มถูกสายใยนี้พันออก รอนส่ายหน้าก่อนจะยื่นมือเข้ามาช่วยเขา เด็กหนุ่มผมแดงพยายามอย่างยิ่งที่จะฉีกเส้นใยนี้ออกจากกัน แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นผล


 

“ให้ตายสิ มันรัดแน่นมาก” รอนสบถก่อนจะถอนหายใจ เฮอร์ไมโอนี่ขมวดคิ้วอย่างเป็นกังวลก่อนที่จะเอ่ยปากเรียกความสนใจจากเขาทั้งสองคนไป เด็กสาวผมน้ำตาลได้หยุดความพยายามในการปล่อยข้อมือของแฮร์รี่ให้เป็นอิสระด้วยคำพูดเรียบง่ายสั้น ๆ


 

“รอน แฮร์รี่ รอดูไปก่อน ฉันว่าไม่น่าเป็นอันตราย”


 

แฮร์รี่พยักหน้าก่อนที่จะปล่อยให้สายใยนั้นขดไปมารอบข้อมือ เขาหันซ้ายขวาไปมองคนรอบข้างที่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครถูกพันธนาการไว้อย่างจริงจังเหมือนอย่างเขาเลยสักคน เสียงพูดคุยกันของเด็กนักเรียนยังคงดังอยู่ขณะที่ในแววตาของพวกเขาฉายความตื่นเต้นไว้อย่างชัดเจน


 

ดูเหมือนมันเป็นเวลานานกว่าที่การดำเนินการทั้งหมดจะสิ้นสุดลง แต่ในความเป็นจริงทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงพริบตาเดียวเท่านั้น เมื่อจู่ ๆเส้นใยประหลาดสีขาวได้พุ่งไปรวมกันที่ประตูห้องโถงและเลื้อยขึ้นไป กระจายตัวไปตามผนังและกลับเข้าสู่ปลายไม้กายสิทธิ์ของดัมเบิลดอร์ และทุก ๆครั้งที่เส้นใยนั้นวิ่งผ่านโคมไฟ แสงสว่างอันอบอุ่นก็พลันถูกจุดขึ้นในทันที เสียงฮือฮาดังขึ้นเมื่อทุกอย่างกลับมาเข้าที่เข้าทางเหมือนเดิม ห้องโถงใหญ่กลับมาสว่างอีกครั้งและสายใยประหลาดที่ได้แทรกตัวไปทั่วนั้นก็ได้หายไปหมดแล้ว


 

รอยยิ้มของศาสตราจารย์ผู้สูงวัยนั้นชวนให้อุ่นใจ แต่ในดวงตาของเขาก็ปรากฎความซุกซนและความขี้เล่นเอาไว้ด้วยเช่นกัน แฮร์รี่เห็นเฟร็ดกับจอร์จมองหน้ากันราวกับว่า เขาทั้งสองคนคิดว่าดัมเบิลดอร์ได้วางแผนทำอะไรสักอย่างหนึ่งที่มันต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดา


 

แน่ล่ะ เขาก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน


 

“จบการทดสอบแล้ว ผู้ที่ยังคงมีสายใยพันธนาการอยู่ที่ข้อมือข้างใดข้างหนึ่ง ได้โปรดลุกขึ้นและเดินออกมาที่หน้าห้องโถงนี้”


 

แฮร์รี่รู้สึกได้ถึงดวงตานับสิบดวงที่พุ่งมาที่เขาคนเดียวอีกครั้ง เขาหันไปมองคนรอบตัวที่มองหน้าเขาอย่างให้กำลังใจ รอนและเฮอร์ไมโอนี่ยิ้มให้เขาอย่างไม่แน่ใจก่อนจะกระตุ้นให้เขาลุกขึ้นไป เนวิลล์ เชมัสและดีนได้แต่จ้องข้อมือของเขาซึ่งถูกสายใยเรืองแสงนั้นพันไว้อย่างแน่นหนาอย่างทึ่ง ๆ และก่อนที่จะเขาจะได้ลุกขึ้นเดินออกไปข้างหน้าห้องโถง ถูกทุกสายตาจับจ้องอีกครั้ง ก็มีใครบางคนลุกขึ้นไปก่อนแล้ว


 

จากห้องโถงที่เคยส่งเสียงพึมพำและมีเสียงดังเป็นช่วง ๆกลับพร้อมใจกลั้นหายใจเมื่อวิกเตอร์ ครัมลุกขึ้นจากโต๊ะบ้านสลิธีริน พร้อมกับเดรโก มัลฟอย เด็กหนุ่มเจ้าของเส้นผมสีซีดและใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดูถูกเย้ยหยัน ข้อมือข้างซ้ายของมัลฟอยปรากฎเส้นใยพันธนาการไว้ไม่ต่างจากของเขา และเด็กจากเดิร์มแสตรงก์อีกหนึ่งคนที่สุดปลายโต๊ะบ้านสลิธีรินได้ยืนขึ้น พวกเขาทั้งสามคนเดินไปที่หน้าห้องโถงอย่างใจเย็นและเห็นได้อย่างชัดเจนว่าพวกเขาพยายามไม่สนใจความสนใจที่พุ่งเข้ามาอย่างเต็มที่


 

แฮร์รี่กัดริมฝีปาก เขารู้ว่าถึงเวลาของเขาแล้วเช่นกันที่จะต้องเดินออกไปข้างหน้านั่น ถูกดวงตาทุกคู่จับจ้องอีกครั้ง เด็กหนุ่มผมดำลุกขึ้นยืนก่อนที่เสียงกระซิบจะดังขึ้นอีกครั้ง นี่ล่ะ หนึ่งในเรื่องธรรมดาที่เขาควรจะชินได้แล้ว เมื่อต้องเป็นคนเด่นอย่างช่วยไม่ได้และต้องถูกวิพากษ์วิจารณ์โดยอัตโนมัติ เขาเดินตรงไปที่ห้องโถงใหญ่หลังจากที่รอนตบบ่าเบา ๆอย่างให้กำลังใจ


 

ทุกย่างก้าวที่เขาต้องเดินออกไปข้างหน้าห้องโถง เพื่อตรงไปหาเด็กหนุ่มทั้งสามคนที่ยืนรออยู่แล้วไม่ใช่เรื่องยากเท่าไรนัก แต่ดวงตาของคาร์คารอฟที่พุ่งให้ความสนใจมาอย่างชัดเจนนั้นทำให้เขาอึดอัด แฮร์รี่ไม่แน่ใจว่าเขาเห็นความกระหายอยู่ในดวงตาคู่นั้นจริง ๆหรือเขาแค่คิดไปเองกันแน่


 

ดัมเบิลดอร์ยืนยิ้มอยู่ด้านหน้ารอพวกเขาอยู่แล้ว และดูเหมือนว่าจะไม่มีผู้โชคดีจากโบซ์บาตงเลยสักคน ขณะที่เด็กบ้านเรเวนคลอและฮัฟเฟิลพัฟได้ลุกขึ้นยืนและเดินมาทีหลัง เขาทั้งสองคนเป็นรุ่นพี่ที่แฮร์รี่ไม่รู้จัก


 

“กิจกรรมที่ฉันกำลังจะอธิบายต่อไปนี้ คือกิจกรรมเพื่อกระชับมิตรโดยเฉพาะ” ดัมเบิลดอร์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่ทรงพลังอย่างทุกครั้ง เขาทำให้เสียงพูดคุยต่าง ๆนั้นเงียบลงแทบจะในทันทีอย่างไม่ต้องใช้ความพยายามใด ๆ


 

“สายใยที่พวกเธอเห็นเมื่อสักครู่ คือผลลัพธ์จากคาถาโบราณที่ถูกลืมเลือนไปแล้ว สายใยนี้คือการแทรกซึมผ่านเข้าไปในตัวเธอและคู่อริที่เธอเกลียดชัง จับคู่หาคนที่มีความรู้สึกเกลียดให้แก่กันและกันอย่างลึกล้ำ และแน่นอน พวกเธอไม่ต้องกังวลว่าคาถานั้นจะตกค้างในตัวเธอหลังจากการแทรกซึมผ่านเข้าไป” ดัมเบิลดอร์ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากน้อย ๆราวกับมันเป็นเรื่องตลกที่จะมีเวทมนตร์ตกค้างอยู่ในร่างกาย


 

“และสำหรับนักเรียนจากเดิร์มแสตรงก์ทั้งสอง ฉันต้องขอโทษด้วยที่เธอจะไม่สามารถเข้าร่วมกิจกรรมนี้ได้ เนื่องจากศาสตราจารย์คาร์คารอฟเห็นว่าไม่เป็นการเหมาะสมที่จะให้นักเรียนของเขามากระชับความสัมพันธ์กัน” ดวงตาของดัมเบิลดอร์เป็นประกายอย่างแรงกล้าอย่างไม่เห็นด้วย และแน่นอนว่าสีหน้าของคาร์คารอฟเองก็ดูจะเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากใบหน้าที่ดูสงบและพร้อมประจบประแจงได้ทุกเมื่อกลับกลายเป็นใบหน้าของชายผู้เต็มไปด้วยความร้ายกาจ


 

ครัมและเพื่อนจากเดิร์มแสตรงก์ของเขาพยักหน้าน้อย ๆก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะบ้านสลิธีริน ทั้งสองคนเดินห่างออกจากกันและไม่พูดคุยกันเลยสักคำ และนั่นน่าจะแสดงให้เห็นได้ชัดอยู่แล้วว่าคาถาบทนั้นมีความแม่นยำขนาดไหน เมื่อสังเกตจากหน้าของเด็กหนุ่มร่างสูงจากเดิร์มแสตรงก์อีกคน ถึงครัมจะดูบูดบึ้งตามปกติอยู่แล้ว แต่ก็ดูจะไม่แสดงความเกลียดชังหรือความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจนต่างจากเพื่อนร่วมสถาบันของเขา


 

“กิจกรรมนี้คือกิจกรรมกระชับมิตร โดยเราจะจับคู่กัน และเชื่อมความสัมพันธ์ เปลี่ยนจากคู่อริให้กลายเป็นเพื่อนรัก” อาจารย์ใหญ่แห่งฮอกวอตส์เว้นวรรคเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อไป


 

“ผู้เข้าร่วมกิจกรรมจะมีกำไลที่ฝังอัญมณีประจำบ้านของตนอยู่ และหากทำให้ความสัมพันธ์ต้องแย่ลงกว่าเดิม ทั้งคู่ก็จะถูกหักคะแนนบ้าน และถ้าหากทำให้ความสัมพันธ์ดีขึ้น แน่นอนว่าคะแนนก็จะถูกเพิ่มขึ้นไปด้วย แต่ก็ไม่ใช่ว่าพวกเธอจะเสแสร้งทำกันเพื่อคะแนนบ้าน เพราะกำไลมนตรานี้ถูกลงคาถาไว้ เธอจะต้องทำด้วยใจจริงเท่านั้นถึงจะมีผลต่อคะแนนบ้านของเธอ”


 

แฮร์รี่หันไปมองหน้าคนที่เขารู้ว่าต้องเป็นคู่ของเขาแน่ ๆอย่างเป็นกังวล เดรโก มัลฟอยยังคงเชิดหน้าและเหยียดริมฝีปากตรงอย่างทุกครั้ง และนั่นทำให้เขาออกจะรู้สึกหนักใจอยู่ไม่น้อยเมื่อต้องมาคู่กับคนที่อาจจะเรียกว่าเกลียดก็ได้ หรืออาจจะแค่ไม่ชอบหน้าก็ได้



 

“โดยเราจะมีจดหมายบอกภารกิจสิ่งที่เธอต้องทำเป็นระยะ ๆ ซึ่งฉันหวังว่าพวกเธอก็จะให้ความร่วมมือกันเป็นอย่างดี เพราะจุดประสงค์หลักของกิจกรรมนี้ คือการหัดเรียนรู้ที่จะเปิดใจให้กว้างและยอมรับสิ่งใหม่ ๆ ยอมรับความต่างและรู้จักเรียนรู้ซึ่งกันและกัน” ดัมเบิลดอร์กล่าวต่อไป “และฉันก็หวังว่า พวกเธอทุกคน แม้ว่าจะไม่ได้มีส่วนร่วมในกิจกรรมนี้ ก็จะนำคำพูดของฉันไปไตร่ตรองเพื่อพัฒนาตนเองและเป็นมิตรที่ดีต่อกันและกัน”


 

แฮร์รี่ขยับข้อมือที่หนักอึ้งของเขาน้อย ๆก่อนจะรู้สึกว่ามีอะไรผิดแปลกไป จากที่ถูกสายใยประหลาดที่ว่ารัดไว้อย่างแน่นหนา บัดนี้ข้อมือของเขากลับมีกำไลข้อมือเส้นหนาปรากฎอยู่แทน เด็กหนุ่มขมวดคิ้วพลางมองมันอย่างพิจารณา กำไลข้อมือเหล็กที่ถูกทับทิมฝังไว้อย่างสวยงามพร้อมหน้าของราชสีห์ที่ประทับอยู่ข้าง ๆนั้นคือสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงว่าจะเจอ แฮร์รี่หันไปมองเด็กหนุ่มบ้านสลิธีรินข้างกายก่อนจะพบว่าไม่ใช่เขาคนเดียวที่มีกำไล เพียงแต่ของมัลฟอยมันเป็นกำไลเหล็กเส้นบางที่ดูไม่ต่างจากงูเลื้อยพันอยู่รอบข้อมือ โดยมีมรกตฝังประดับไว้เช่นเดียวกัน


 

“คืนนี้เป็นคืนที่ยาวนาน และนี่ก็ถึงเวลาแล้วที่พวกเธอทุกคนจะเข้านอน ราตรีสวัสดิ์ทุกคน” ดัมเบิลดอร์ยิ้มก่อนที่ทุกคนจะลุกขึ้นยืนและแยกย้ายกลับหอของตน แฮร์รี่เองก็เช่นกัน เขาก้าวเท้ากลับไปหารอนและเฮอร์ไมโอนี่ โดยไม่ลืมที่จะหันไปมองมัลฟอย เด็กหนุ่มเจ้าของฉายาเจ้าชายแห่งบ้านสลิธีรินที่บัดนี้ เดินห่างออกจากเขาโดยไม่หันมามองเลยสักครั้ง





 







 

“และแล้วแฮร์รี่ พอตเตอร์ก็ต้องเป็นตัวแทนของบ้านกริฟฟินดอร์ไปโดยปริยาย!”


 

เสียงเชียร์ดังขึ้นแทบจะในทันทีที่เขาเดินเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นรวม แฮร์รี่ถูกลากไปอยู่ท่ามกลางฝูงชนอีกครั้งขณะที่ทุกคนดูจะตื่นเต้น เขาไม่สามารถแยกตัวออกห่างจากคนอื่นได้และเขาก็ไม่เห็นรอนหรือเฮอร์ไมโอนี่ด้วย เขารู้สึกว่ามีใครบางคนพยายามจะถอดกำไลข้อมือของเขา แต่ไม่เป็นผล และท่ามกลางความวุ่นวายนั้นเองที่เขาเห็นผมสีแดงอยู่ห่างออกไปไม่ไกล


 

“โอเค ทุกคน พอ” เขาพยายามตะเบ็งเสียงแข่งกับคนอื่น ๆที่ตะโกนโหวกเหวกโวยวายกันไปมา และหลังจากพยายามอย่างเต็มที่ที่จะหนีออกมาแล้วไม่เป็นผลนั้นเองที่สุดท้ายแล้วเขาต้องทำตัวเหมือนกำลังโมโห


 

“พอได้แล้ว!”


 

และแน่ล่ะ วิธีนี้ได้ผลแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ เมื่อทุกคนตกใจและเผลอหยุดไปชั่วขณะ เขาอาศัยจังหวะนั้นเองชักแขนของตัวเองกลับมาและเดินออกไปจากกลุ่มคน ก่อนจะพูดต่อว่า


 

“ขอโทษนะ แต่ฉันไม่คิดว่าการที่มีคนเกลียดฉัน และฉันเกลียดเขามันเป็นเรื่องน่าสนุกหรือน่ายินดีอะไรเลย” แฮร์รี่ไม่รู้ว่าตอนนี้ใบหน้าของเขาเป็นอย่างไร มันดูน่ากลัวหรือน่าขำกันแน่ ในตอนแรกเขาอาจจะตั้งใจแกล้งโกรธ แกล้งรำคาญไปก็เท่านั้น แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆเสียแล้ว ทำไมคนพวกนี้ถึงไม่เข้าใจอะไรกันเลยนะ


 

“ขอโทษด้วยนะทุกคน ฉันจะไปนอน”


 

ทันทีที่พูดจบ แฮร์รี่ก็ไม่รอช้าที่จะก้าวยาว ๆขึ้นไปที่หอนอนอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะมองกลับไปหารอนหรือเฮอร์ไมโอนี่อย่างที่ตั้งใจไว้ในตอนแรก


 

เจ้าของฉายาเด็กชายผู้รอดชีวิตทรุดตัวลงนั่งบนเตียงนอนของตนเองก่อนจะถอนหายใจออกมา ทำไมเขารู้สึกว่านี่คือการบ้านที่ยากที่สุดเท่าที่เขาเคยทำมากันล่ะ ผูกมิตรกับมัลฟอยเนี่ยนะ ? เขาเองก็ไม่แน่ใจนักว่าเขาเกลียดหรือก็แค่ไม่ชอบ แต่ที่แน่ ๆคือเขาไม่อยากยุ่งกับคนแบบนั้น คนที่น่ารังเกียจและดูถูกคนอื่นไปทั่ว เหยียบหัวคนอื่นและพยายามยืดตัวขึ้นทำให้ตัวเองดูสูงส่งแบบนั้น เขาไม่ต้องการจะเข้าไปยุ่งด้วยสักเท่าไรหรอก เขาเองก็ไม่ได้ดีเลิศเลออะไร เพียงแต่ว่า ตั้งแต่วันแรกที่เจอกันแล้ว ดูเหมือนว่ามัลฟอยกับเขาจะไม่มีทางเป็นเพื่อนกันได้แน่ ๆ


 

“เดรโก มัลฟอย... ถ้านายไม่ได้งี่เง่าขนาดนั้นก็ดี”


 

แฮร์รี่ถอนหายใจก่อนจะล้มตัวนอนบนเตียง เขาหลับตาลงชั่วครู่ก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับกำไลเหล็กเส้นหนา มันเย็นเฉียบและสัมผัสขรุขระบนใบหน้าของราชสีห์ทำให้เขานึกถึงหนึ่งในผู้ก่อตั้งฮอกวอตส์ เขาลืมตาขึ้นอีกครั้งก่อนจะพลิกตัวมานอนคว่ำ ท้องฟ้าในยามราตรีที่เงียบสงบไม่อาจทำให้จิตใจของเขาหายว้าวุ่นได้ แผลเป็นของเขาไม่เจ็บแล้ว และนี่อาจจะเป็นแค่เรื่องที่เขาต้องเผชิญหน้าอย่างจริงจังอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ก็เท่านั้นเอง


 

อย่างน้อยการต้องผูกมิตรกับเดรโก มัลฟอยยังดีกว่าการที่ฝันถึงเรื่องสยองเกี่ยวกับเจ้าแห่งศาสตร์มืดก็แล้วกัน























[Talk]

ไม่ได้เขียนนานเลอ ไฟนอลจบแล้ว! //จุดพลุ
ภาษาเปลี่ยนจริง ๆสินะ T T มาแบบเป็นกันเอง อ่านง่าย ชิล ๆ รู้สึกแปลก ๆ ความมโนโอเวอร์ของผมหายไปไหน...

ขอบคุณทุกคนที่ยังรอครับผม ! //โค้ง

คิดยังไงเมนท์โลด <3


PS. อยากได้ภาษาเหมือนเดิมแบบ Chap 0/0.5... หรือจะเขียนตามอารมณ์แต่ละคู่ก็ติสท์ดีนะ lol #โดนคนอ่านตบตี

เจอกันในบทต่อไปนะครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

1,007 ความคิดเห็น

  1. #955 earnnaruk (@earnzuza) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 16:59
    สงสารใครดีเนี่ย.. แต่แฮร์รี่พูดถูก สนุกกับการมีคนเกลียดและเราเกลียดเขามันไม่ตลก
    #955
    0
  2. #953 janniaom (@jjbontavong1412) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 18:58
    รออ่านนะค้าาาา สู้ๆนะค้าาาา
    #953
    0
  3. #859 UNGUAN339dry (@UNGUAN339dry) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 20:58
    คู่อริ...กลายเป็นเพื่อนรัก จากนั้นก็ต่อด้วยรักเพื่อนแทนน่ะสิT^T #หัวเราะ
    #859
    0
  4. #687 zzzzzzz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 16:54
    หุๆเกลียดจะกลายเป็นร๊ากกกกก..ครุคริๆๆ
    #687
    0
  5. #465 kikunee (@nunee_kikunee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 20:56
    น่ารักมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งมากค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #465
    0
  6. #464 kikunee (@nunee_kikunee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 20:56
    น่ารักมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งมากค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #464
    0
  7. #458 minizipzap (@kwansbaza) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 23:45
    อยากอ่านรุ่นพ่อละ
    #458
    0
  8. #457 kikunee (@nunee_kikunee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 20:37
    รอค่ะรอ มาต่อเร็วๆนะคะอย่าทำร้ายคนอ่านเลย ><
    #457
    0
  9. #456 SuperELF (@conan4869) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 21:29
    แงงงงงน่าสนุกมากกก รอตอนต่อไปปป เป็นอะไรที่น่าสนุกจิมๆ
    #456
    0
  10. #455 longling (@bussaya-39) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 14:19
    สนุกค้าาาา
    #455
    0