Switch สลับขั้วมาลุ้นรัก

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 : สิ่งที่อยู่ก้นบึ้งในหัวใจ (1) [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 ส.ค. 55

G Minor!

 

              นอกจากสายตาจะไม่ละไปจากยอลแล้ว หัวใจเจ้ากรรมยังมันสั่นตุ้มๆต่อมๆเป็นจังหวะกลองสามช่าอีกด้วย ก่อนที่ยอลจะขมวดคิ้วเล็กน้อยเอ่ยถามขึ้นมา

 

            “ทำไมใจเต้นแรงจัง?” ฉันสะอึกไม่คิดว่าเขาจะรู้สึกถึงจังหวะหัวใจของฉัน ก่อนที่ฉันจะบ่ายเบี่ยงพร้อมยันตัวเองออกจากอ้อมกอดเขา

            “เปล่าซะหน่อย...ฉันแค่เหนื่อย” ยอลส่งยิ้มมานิดๆเหมือนจะบอกว่านายไม่เนียนเอาซะเลย

            “แล้วนี่นายจะรีบไปไหนกัน?”

            “เอ๊ะ?! อ๋อ...คือว่าฉันจะรีบไปเรียนไง” ฉันโกหกไป ยิ่งทำให้ยอลขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

 

            “เรียนหรอ? อย่านายเนี่ยนะ?”

            “ย๊าาาา!” ฉันแกล้งคำรามออกมาให้เขาเลิกซักไซ้และสงสัยเสียทีและก็ได้ผลเขาจ๋อยไปก่อนจะไม่กล้าถามอะไรฉันอีกเลย

 

            

 

            ระหว่างที่เราสองคนเดินไปตามทางเพื่อมุ่งหน้าไปห้องเรียนจู่ๆก็มียัยหน้าขาวที่ไหนก็ไม่รู้เขามากรีดร้องวี้ดว้ายเข้ามากระโจนใส่ฉัน

            ตุ้บ!

  

            ฉันเซถลาไปชนกำแพง มันเจ็บนะยัยบ้านี่! ฉันอ้าปากจะโวยวายแต่ก็ไม่ทันปากเจ้าหล่อนที่ไวกว่า

 

            “พี่จุนคนบ้า คนบ้าๆๆๆๆ!” หล่อนพูดพลางทุบฉันอย่างหนัก ฉันก็ได้แต่ปัดป้อง ส่วนยอลก็ยืนมองอย่างงงๆ

 

            “เป็นบ้าอะไรของเธอเนี่ย!” ฉันตะคอกถามหล่อนเสียงดังหลังจากที่ฉันผลักหล่อนออกไปได้ หล่อนทำหน้าอึ้งๆอย่างตกใจ ก่อนจะปรับโหมดอารมณ์เปลี่ยนเป็นหน้าเศร้าๆเหมือนจะร้องไห้

 

            “พี่จุนตะคอกใส่ฉันหรอ?” ว่าแล้วน้ำใสๆก็ระเบิดออกมาจากดวงตากลมโตของหล่อน ฉันอึ้งเลยวินาทีนั้นอ่ะ เฮ้ย!ร้องทำไมวะ?

   

            “นี่เธอ!” ฉันจับแขนเธอเขย่าเล็กน้อยจะบอกให้เธอหยุดแต่เธอกลับยิ่งแผดเสียงร้องดังขึ้นๆจนคนรอบข้างหันมามองเป็นตาเดียว

            “หยุดร้องก่อน หยุดร้อง...โอ๊ย! ขอร้องล่ะหยุดร้องซะทีถอะ” ฉันยกมือขึ้นมาไหว้ขอร้องเจ้าหล่อนที่งอแงเป็นเด็กโดนขัดใจไปได้

            “ฮือ...ฮือ...” เจ้าหล่อนกระซิกๆ

            “เธอเป็นอะไรของเธอเนี่ย?” ฉันถามอย่างอดไม่ได้

            “ก็พี่จุนผิดสัญญากับพิมก่อนนี่นา...ฮือ...”

            “ผิดสัญญา? ฉันไปสัญญาอะไรกับเธอ” ฉันถามเสียงแข็งอย่างลืมตัว จนยัยพิมเริ่มร้องไห้หนักขึ้นอีก(ครั้ง)

            “โอเคๆ...ใจเย็นๆ” ฉันปลอบแต่ยัยพิมไม่สนใจ ยอลซึ่งหลบมาอยู่ข้างหลังพิมได้บุ้ยใบ้ให้ฉันเข้าไปกอดปลอบซะ

            ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงดี คนก็เริ่มมองและซุบซิบนินทากันเสียงดังแข่งกับเสียงร้องไห้ ฉันเลยต้องตามน้ำเขาไปกอดปลอบเบาๆ จนพิมเริ่มหยุดร้องไห้

 

 

            ฉันเริ่มทนกับสายตารุมทึ้งฉันของคนรอบข้างไม่ไหว เลยพาพิมออกไปคุยที่อื่น ก่อนที่พิมจะโผเข้ามากอดอย่างลูกแมวต้องการความรัก

            “พี่จุนน่ะใจร้าย...สัญญาว่าจะไปดูพิมร้องเพลง แล้วทำไมไม่ยอมมา...รู้มั้ย?ว่าพิมรอพี่อยู่คนเดียวนะ”

            “เอ่อ...พี่ขอโทษ” ฉันไม่รู้จะอธิบายกับเธอยังไง เลยต้องเข้าสู้โหมดคำตอบแสนเบสิก = =;;

            “พี่ไปไหนมา?” พิมดันตัวเองออกมาก่อนจะมองตาอย่างต้องการคำตอบ ฉันล่ะกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ ฉันไม่รู้จะตอบยังไง ถ้าเกิดตอบผิดขึ้นมาให้พิมต้องสงสัยและซักถามอีก คงเป็นเรื่องบานปลายน่าดู ฉันจึงส่งสายตาไปเว้าวอนขอให้ยอลช่วย ซึ่งเขาก็รับรู้และเต็มใจช่วยอย่างเต็มที่

            “พิมมี่! ...คือว่าเมื่อวันนั้นจุนไปกับพี่เองล่ะ ขอโทษด้วยนะ...คือพี่ให้จุนไปช่วยขนของหน่อยน่ะเลยไม่ได้ไปหาพิม”

            พิมมองยอลอย่างค้อนๆแต่ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก อย่างน้อยจุนก็ไปกับเพื่อน ไม่ได้ไปกับผู้หญิงอื่น พิมส่งยิ้มหวานมาให้ฉันก่อนจะควงแขนฉันพร้อมกับมากระซิบข้างหูฉัน

            “วันศุกร์นี้พี่ต้องมาให้ได้นะ...ถ้าคราวนี้พี่ไม่มาล่ะก็...พี่-ตาย-แน่!” หล่อนย้ำประโยคหลังอย่างเอาจริง ฉันขนลุก สยองไปตามๆกัน ก่อนจะยิ้มแห้งๆ พยักหน้ารับปากไปอย่างตัดปัญหา 
  


 


 


ณ บ้านเลขที่ 918 บ้านของมิยอง...
มิยองสูดหายใจเข้าลึกๆหนึ่งทีก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านของตนเอง 

"คุณหนูกลับมาแล้วหรอคะ?" คุณป้าแม่บ้านวัยกลางคนส่งเสียงพร้อมรอยยิ้มทักทายคุณหนูน้อยของหล่อน มิยองไม่ตอบอะไรเพียงแต่ยิ้มบางๆตอบรับเท่านั้น

“คุณพ่อรออยู่น่ะค่ะ” ป้าแม่บ้านบอกขัดขึ้นมาก่อนเมื่อเห็นว่ามิยองเตรียมขึ้นข้างบนบ้าน

มิยองชะงัก สีหน้าบอกถึงความเบื่อหน่ายและอมทุกข์ จนป้าแม่บ้านสังเกตเห็น

“คุณหนู”

“หนูไม่เป็นไรค่ะป้าอบ” มิยองบอกไปอย่างนั้น ทั้งที่ในใจแทบอยากจะถอยหนี

 

มิยองเข้าไปหา มาร์ คุณพ่อของเธอที่ห้องทำงานด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ประจำตำแหน่งของหล่อน

“เป็นยังไงบ้าง? วันนี้เรียนเหนื่อยมั้ย?” คุณพ่อถามเสียงเรียบเหมือนทุกครั้ง

มิยองลอบแสยะยิ้มอย่างน่าสมเพช เขาไม่ได้ห่วงอย่างที่ปากบอกหรอก ทุกอย่างมันก็แค่เกมของพ่อเท่านั้น

“ก็ดีค่ะ” หญิงสาวบอกปดทั้งๆที่ความจริงหล่อนแทบตาย

“เทอมนี้สำคัญพ่อไม่อยากให้ลูกพลาดกับเทอมนี้” พ่อเงยหน้าขึ้นมาสบตาเหมือนกดดันไปในตัว มิยองจ้องตอบนิ่งๆไม่สะทกสะท้าน

“ค่ะ” หญิงสาวตอบรับสั้นๆก่อนจะเสมองไปทางอื่น พ่อดูเหมือนจะรู้ว่าลูกสาวไม่ค่อยพอใจเขาเท่าไรจึงไล่หล่อนไปอ่านหนังสือ มิยองจึงลุกขึ้นออกไปทันที




 


 

อีกครั้งที่หล่อนรู้สึกถึงความน่าเบื่อและความน่าสมเพช ที่ห้องนอนสีชมพูสไตล์วินเทจที่ป้าอบจัดเตรียมไว้ให้อย่างภูมิใจและเชื่อว่ามันเหมาะกับคุณหนูของป้าที่สุด ทุกสิ่งไม่ได้มาจากความชอบ ความต้องการของตัวหล่อนเลย คนอื่นต่างห่างที่ชอบมัน ที่อยากให้เป็นอย่างที่พวกเขาต้องการ

ชีวิตของเธอเหมือนนกน้อยในกรงทอง สุขสบายแต่ไร้ความสุข...




เวลา 22.00 นาฬิกา

ถนนแสงสียามค่ำคืน คนชุดดำปิดบังตัวอย่างมิดชิดเดินไปตามถนนคนเดินยามค่ำคืนอย่างไร้พิรุธ แต่ทว่ามือที่สวมถุงมือดำนั้นกำลังหยิบคัตเตอร์ออกมาแล้วไปหยุดที่ป้ายโฆษณาของบริษัทเงินทุนอย่างSouth se-coin ก่อนจะลงมือกรีดใบโบชัวร์อย่างคั่งแค้น ท่ามกลางสายตาของคนที่เดินผ่านไปมาที่พากันตกใจในพฤติกรรมของคนชุดดำปริศนานี้ ก่อนที่เขาจะมองผลงานตนเองอย่างพอใจ แล้วเดินหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย

 

 

รุ่งเช้า

ข่าวการถูกคนปริศนาทำลายป้ายโฆษณาของบริษัทเงินทุนนี้ได้ถึงหูของมาร์ซึ่งเป็นประธานบริษัทดังกล่าว เขาถึงกับลมออกหูประกาศให้จับตัวมันมาให้ได้ พร้อมกับสงสัยว่าใครกันที่ทำเช่นนี้

โต๊ะอาหารในยามเช้าจึงเต็มไปด้วยความตึงเครียดและอึดอัด เพราะประมุขใหญ่อารมณ์เสียจนทุกคนต่างเกรงกลัว ยกเว้นมิยองที่ไม่สนใจ ไม่รับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นนเดียวกินอาหารอย่างปกติ จนมาร์เห็นแล้วขวางหูขวางตา ที่ลูกสาวคไม่เดือดเนื้อร้อนใจบ้างเลย ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนอยู่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้นเลย มาร์จึงลุกขึ้นออกไปทันที

มิยองเงยหน้าขึ้นแล้วหันไปมองตามด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะกลับมากินอาหารต่อ ผู้เป็นมารดามองมิยองอย่างหนักใจก่อนจะลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่แพ้กัน...
 






Rules or not?






    

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

227 ความคิดเห็น

  1. #216 Tangmoja (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มีนาคม 2557 / 21:05
    ฟานี่กดดันเลย
    #216
    0
  2. #164 Smilie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 23:37
    มิยองเธอเป็นคนทำใช่ม้ย - -*
    #164
    0
  3. #133 alleb (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กันยายน 2555 / 15:16
    มิยองน่าสงสารจัง 
    #133
    0
  4. #116 saimaii-maii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2555 / 10:29
    คนชุดดำใครกันเนี่ย?
    #116
    0
  5. #100 MyLuckyStar (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กันยายน 2555 / 17:13
    อั้ยย่ะ!!! น่าสนุกเว้ยเฮ้ยๆๆๆ ชอบยอล 555555555555
    #100
    0
  6. #82 '(SunYeon.,* (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2555 / 18:22
    มิยองเป็นอะไร T^T
    #82
    0
  7. #68 PINORANGER! (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2555 / 10:50
    พ่อชอบกดดันมิยองอยู่เรื่อย -___-
    หรือนั่นจะเป็นฝีมือของเธอล่ะมิยอง ?
    #68
    0
  8. #66 museumpiece (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2555 / 23:28
    ขอเดาว่ามิยอง คงจะเก็บกด
    อย่างนี้พ่อจะว่ายังไงล่ะเนี่ย ที่ลูกสาวเป็นคนร้าย น่าตื่นเต้นอ่ะ
    #66
    0
  9. #65 ป้าดาเด็กดี (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2555 / 21:07
    มิยอง...เธอทำใช่ไหม?
    #65
    0
  10. #52 museumpiece (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2555 / 17:01
    อัพๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #52
    0