Switch สลับขั้วมาลุ้นรัก

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 12 : ความจริงที่ฉันเสียใจ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 ต.ค. 55

:)  Shalunla


ตอนที่ 12

พาร์ทคิม

แสงนั่นอีกแล้ว แสงสว่างวาบเหมือนวันนั้น วันที่ฉันกับจุนสลับร่างกัน อะไรนะ? หรือว่าใกล้หมดเวลาแล้ว?

ฉันนอนพลิกไปพลิกมาเมื่อแสงที่ฉันเห็นกำลังตามมารบกวนฉันในความฝัน จนต้องลืมตาตื่นขึ้นมารับความมืดในโลกแห่งความเป็นจริง

ก่อนที่จะคิดไปถึงเรื่องเมื่อหลายวันก่อน เรื่องที่ยอลสารภาพรัก คิดแล้วก็ปวดหัวและสับสน เขาชอบจุน เขากำลังสารภาพรักกับจุนซึ่งมีร่างฉันสิงสถิตอยู่ ฉันควรจะทำยังไงดี? 

Tumblr-girl-black-and-white-shirt_large
 

เพราะเรื่องราวต่างๆที่ประดังประดาเข้ามาเต็มไปหมดทำให้เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับอีกเลยหลังจากสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ก่อนจะออกไปโรงเรียนแต่เช้าด้วยสภาพเหมือนคนอดหลับอดนอน เพลียเหลือเกิน

เพราะเวลายังเหลืออีกมากกว่าโรงเรียนจะเข้าฉันเลยใช้การเดินไปที่ป้ายรถเมล์แทนที่จะนั่งรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างพลางคิดอะไรไปเรื่อยจนมาสะดุดกับเสียงของยายคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ที่ปากซอยติดถนนใหญ่

“บางสิ่งที่เราคิดอาจไม่ถูกต้องเสมอไปก็ได้นะ...อย่าใช้สมองแต่จงใช้หัวใจคิด”

ฉันหันกลับไปตามเสียงเดิมกับคำพูดที่ทำให้ฉันชะงักไป

“ยายพูดกับผมหรอครับ?” ฉันถามออกไป

“คนเราจะมีโอกาสอีกสักกี่ครั้งในชีวิตกัน...จงใช้หัวใจนำทางไปเถอะ” ยายคนเดิมพูดต่อโดยไม่ตอบคำถามฉัน ฉันนิ่งคิดตามคำพูดของยาย ก่อนที่ฉันจะเดินต่อไปเพราะยายแกเหลือไว้เพียงความเงียบให้ฉัน

“ใช้หัวใจหรอ?” ฉันถามตัวเองในใจ




“มิยอง!” เสียงเรียกของยอลดังขึ้นเมื่อเห็นมิยองเดินเข้ามากับจุน

“เรียกฉันก็ได้นะไอ้ยอล!” จุนพูดเนือยๆ

“ฉันบอกเขาไปแล้วน่ะ” มิยองรีบบอก ยอลไม่ได้ว่าอะไรก่อนจะเข้าประเด็น

“ฉันมีเรื่องด่วนน่ะ...ฉันอยากจะคุยกับคิมตามลำพังหลังเลิกเรียนนี้น่ะ พวกนายช่วยฉันหน่อยสิ” ยอลบอกเสียงเศร้าๆ

“เรื่องอะไรหรอ?” มิยองถามเมื่อจับสังเกตได้

“ฉันคงต้องบินไปอเมริกาด่วนน่ะ...เย็นนี้”

“เย็นนี้? เร็วอย่างนั้นเลยหรอ?” มิยองถามเสียงหลง

“ย่าฉันอาการไม่ค่อยดีน่ะ เลยตั้งใจจะบินไปหา” ยอลอธิบายเสริม

“ฉันไม่รู้ว่าจะกลับมาอีกเมื่อไหร่ ฉันเลยอยากคุยกับคิมให้เข้าใจน่ะ” ยอลพูดเป็นนัยๆ

“ทำไมพูดเหมือนจะไม่ได้กลับมาอย่างนั้นแหละ” จุนพูดลอยๆ ยอลยิ้มหน้าเศร้าๆ

“เดี๋ยวฉันจัดการให้...นายอยากไปไหนล่ะ?” มิยองถาม

 

หลังจากรับปากจะช่วยยอลแล้วทั้งมิยองและจุนก็เริ่มแผนการทันที

“คิม...วันนี้เธอว่างรึเปล่า?” มิยองแกล้งถามฉัน

“ว่าง...ทำไมหรอ?” ฉันถาม

“คือว่าฉันอยากให้เธอช่วยไปถ่ายรูปให้พวกเราหน่อยน่ะ” มิยองบอกอย่างเขินๆ

“รูปหรอ? รูปอะไรล่ะ?”

“เธอคงยังไม่รู้ว่าฉันกับมิยอง...เราคบกันแล้ว” จุนบอกอย่างดีใจ แทนที่ฉันจะโกรธหรือตกใจ ฉันกับรู้สึกยินดีกับพวกเขา คงเป็นเพราะฉันเปิดใจยอมรีบจุนเขาแล้วล่ะมั้ง

“ดีใจด้วยนะ...ได้สิ ฉันจะไปให้” ฉันรับปากอย่างเต็มใจ

“ขอบใจนะ” มิยองยิ้มน้อยๆตามสไตล์ของเธอ

โดยฉันเองไม่รู้เลยว่าเป็นแผนการล่อฉันให้มาพบกับเขา...คนที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับอยู่หลายวัน


 


 มิยองและจุนพาฉันมาที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง มันสวยมากดูสงบและดรแมนติก พวกเขาช่างเลือกสถานที่ดีนะ ฉันคิดในใจ

“คือว่าฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ ฉันไม่อยากถ่ายรูปทั้งเครื่องแบบนักเรียนแบบนี้หรอก” มิยองบอก ฉันพยักหน้าตกลง

“รออยู่นี่ล่ะเข้าใจมั้ย?” จุนสำทับ ฉันเลยกวักมือไล่เขาไปทันที ก่อนที่ทั้งสองจะเดินห่างออกไป

ฉันนั่งรอที่ม้านั่งนั้น ก่อนที่จะมีคนมานั่งข้างๆฉัน...

“ฉันดีใจที่นายมา” จู่ๆเสียงยอลก็ดังขึ้น ฉันจึงหันขวับไปมองเขาอย่างตกใจ ก่อนจะเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง นี่สองคนนั้นหลอกฉันให้มาพบเขาสินะ พอรู้ความจริงฉันจึงจะลุกหนีแต่ยอลคว้าข้อมือขอฉันไว้

“เดี๋ยวก่อนสิ ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับนายนะ”

“แต่ฉันคิดว่าไม่มี” ฉันบอกปัด

“ฉันไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้พูดกับนายอีกหรือเปล่า...ช่วยฟังที่ฉันจะพูดหน่อยเถอะ” เขาขอร้อง จนฉันนิ่งแต่ฉันก็ยังไม่ยอมหันหน้ามาสบตาเขา

“ตลอดเวลาที่ฉันรู้จักนายมันทำให้ชีวิตฉันมีความสุขมากนะ ฉันหัวเราะ ฉันสนุก ฉันมีเรื่องราวดีๆ มีหลายๆอย่างที่ประทับใจ โลกดูสดใสมาก...เมื่อฉันได้รู้จักกับนาย” ฉันใจเต้นหนักเมื่อได้ยินคำพรรณนาของเขา

ฉันหันกลับไปหาเขาก่อนจะบอกเสียงเรียบ

“ฉันรู้ว่านายชอบฉันแต่ว่านายชอบฉันไม่ได้ ฉันไม่ใช่คนที่นายจะชอบ” ฉันระบายออกมา

“ไม่ ฉันรู้ว่าฉันชอบใครแล้วฉันก็ไม่ได้สับสนด้วย ฉันชอบนาย ชอบนายในตอนนี้ ชอบที่นายเป็นนาย” ยอลพยายามบอกแต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจ

“ยอล! หยุดพูดสักที...ฉันไม่ได้ชอบนาย...ฉันชอบนายไม่ได้” ตราบใดที่ฉันยังอยู่ในร่างนี้ ตราบใดที่ฉันยังกลับร่างเดิมไม่ได้ ฉันชอบนายไม่ได้

เพราะคำพูดของฉันทำให้เขาหยุดชะงัก ก่อนจะยิ้มเหมือนยอมรับความจริง เขากำลังเข้าใจผิด เขากำลังเข้าใจว่าฉัน(ที่เป็นฉัน)ไม่ชอบเขา

“เข้าใจแล้วล่ะ” เขาบอกเบาๆก่อนจะหยิบกล่องของขวัญมาให้ฉันแล้วยื่นมาให้

“ฉันขอแค่ครั้งสุดท้ายช่วยรับนี่ไปหน่อย” เขาบอกเสียงเศร้าจนฉันสะท้านน้ำตารื้น

ฉันรับมาก่อนจะสบตาเขาเพื่อบอกความเป็นจริงทั้งหมดที่ฉันไม่สามารถพูดออกไปได้

“ยังไงฉันก็ดีใจที่ได้รู้จักนาย...ดูแลตัวเองด้วย ลาก่อน” เขาพูดตัดบทก่อนจะเดินคอตกออกไป อะไรกันนะ? คำพูดแบบนั้น? ทำไมเขาพูดเหมือนว่าเราจะไม่ได้พบกันอีก แค่คิดใจฉันก็สะท้าน เจ็บลึกไปข้างใน ก่อนที่ฉันจะทรุดตัวนั่งลงที่ม้านั่งตัวเดิมแล้วน้ำตาที่เอ่อก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว


 

ทางด้านยอลซึ่งก็เจ็บไปแพ้กันก็พยายามข่มใจไม่ให้น้ำตาไหลออกมา

“เป็นยังไงบ้างเข้าใจกันรึยัง?” จุนปรี่เข้ามาหาเมื่อเห็นยอลออกมา

“อืม เข้าใจแล้วล่ะ...ขอบใจที่ช่วยนะ” ยอลพยายามพูดให้เสียงเรียบเป็นธรรมชาติที่สุด

“คิมว่ายังไงบ้าง?” มิยองถามขึ้น ยอลยิ้มบางๆให้ก่อนจะตัดบทว่า

“ดูแลตัวเองด้วยนะ ฉันไปล่ะ” ก่อนที่เขาจะเดินจากไปโดยมิยองตะขิดตะขวงใจยังไงชอบกลจึงตัดสินใจกลับไปหาคิมเพื่อนถามเพื่อนรักของเธอโดยไม่ฟังคำคัดค้านของจุนที่ไม่อยากเข้าไปกลัวโดนคิมเล่นงานโทษฐานที่หลอกเธอมาเจอยอล



คิมนั่งเหม่อน้ำตาไหล โดยมิยองเข้ามากับจุนเห็นว่าฉันกำลังร้องไห้อยู่เลยไม่กล้าถามอะไรมาก ปล่อยให้ฉันร้องไห้ไปสักพัก

“ฉันควรจะบอกความจริงกับเขาไปตั้งแต่ต้น” ฉันบอกเสียงสะอื้น

“นี่เขายังไม่รู้เรื่องเธออีกหรอ? ไม่สิ...เธอยังไม่รู้อีกหรอว่าเขารู้แล้วน่ะ” มิยองถาม ฉันชะงักก่อนจะหันไปจับแขนมิยองเบาๆก่อนจะถามอีกครั้ง

“อะไรนะ? เขารู้แล้วหรอ?”

“ใช่! เขารู้แล้ว รู้มาพักหนึ่งแล้ว...ฉันขอโทษนะที่ไม่ได้บอกเธอ เขาขอฉันไว้...ฉันนึกว่าเขาจะบอกเธอแล้ว...แล้วทำไม...” มิยองบอกอย่างตื่นตระหนกปนรู้สึกผิด

“เขาไม่ได้บอกฉัน...ฉันบอกเขาไปว่า ฉันไม่ได้ชอบเขาและชอบเขาไม่ได้แล้วเขาก็ไป...ฉันพูดอะไรลงไปเนี่ย!” ฉันมารู้ความจริงก็ร้องไห้หนักอย่างเสียใจ มิยองเศร้าไปด้วย กอดปลอบใจฉัน

“เธอยังมีเวลานะ รีบไปสนามบินน่าจะยังทัน” จุนบอกทำให้ฉันตกใจรอบสอง

“สนามบินหรอ?”

“นี่มันก็ไม่ได้บอกเธอหรอเนี่ย! ไหนว่าเรียบร้อยแล้วไง...มันจะบินไปอเมริกาเย็นนี้” จุนสบถอย่างหัวเสีย

“อเมริกา? เขาจะไปทำไม?” ฉันถามเสียงตื่น ใจสั่นไปหมด

“เห็นว่าไปเยี่ยมย่าน่ะ ย่าไม่สบายหนัก”

“เดี๋ยวนะ...ที่เขาบอกพวกเรามันเหมือนว่าเขาจะไม่กลับ...” มิยองไม่กลาพูดต่อเมื่อเห็นว่าฉันใจคอไม่ดี

ฉันจึงนึกขึ้นได้ถึงกล่องของขวัญที่เขาให้มา ก่อนจะรีบเปิดดู
 

กรุณากดเพื่อเข้าถึงอารมณ์ของตัวละคร

 

จดหมายและนาฬิกาล็อกเก็ต...

ขอโทษด้วยที่ไม่ได้บอกเธอตั้งแต่แรก...ความจริงฉันรู้เรื่องเธอกับจุนแล้วล่ะ ตั้งแต่ที่โรงพยาบาลวันนั้น ฉันคิดว่ามันคงไม่เป็นไรหากไม่ได้บอกเธอ...แต่ฉันคิดว่าฉันคิดผิด ฉันควรจะบอกเธอไปตั้งนานแล้วและเรื่องราวคงไม่วุ่นวายแบบนี้...ฉันดีใจที่ได้ชอบเธอและก็เสียใจกับเรื่องทั้งหมดด้วย...ดูแลตัวเองด้วยนะ ฉันไม่รู้จะกลับมาอีกเมื่อไหร่...ฉันชอบเธอนะ...คิม

ทันทีที่อ่านจดหมายจบ จดหมายก็ล่วงลงทันที ฉันโง่มาก! โง่ที่สุด เขาชอบฉัน ยอลชอบฉัน...ชอบคิม!!! ฉันกำลังจากเขาไป เขาจะไม่กลับมา ฉันควรทำยังไงดี...ฮือ ฮือ....


“รีบไปสิตอนนี้อาจยังทัน” จุนบอกเสียงดังก่อนจะจับมือฉันไปเรียกแท็กซี่ไปสนามบินทันที โดยมีจุนและมิยองตามไปด้วย

ในรถ ฉันก็ยังคงรองไห้หนักเมื่อที่ผ่านมาฉันโง่มากแค่ไหน ฉันทำให้เขาเสียใจ ฉันทำให้ใจของฉันเจ็บ

ฉันเปิดกล่องของขวัญอีกครั้งเพื่อหยิบนาฬิกาล็อกเก็ตออกมาดู ก่อนจะกำมันอย่างเสียใจ ในใจภาวนาขอให้ไปทัน...ขอให้ได้บอกความจริงให้เขาฟังก่อน...ก่อนที่ฉันกับเขาจะไม่ได้เจอกัน

ทันที่ที่รถจอดเทียบที่สนามบินฉันก็วิ่งนำไปหาเขาทันที มือข้างหนึ่งก็ถือกล่องของขวัญอีกข้างก็กดโทรศัพท์หาเขาแต่ว่า...เขาปิดเครื่องไปแล้ว...ไม่นะ! อย่าบอกว่าเขาขึ้นเครื่องไปแล้วนะ

ฉันจึงเข้าไปถามเคาน์เตอร์

“ขอโทษนะคะเที่ยวบินที่ไปอเมริกาตอนประมาณนี้ออกไปรึยังคะ?”

“ออกไปแล้วล่ะค่ะ เมื่อสิบนาทีก่อนนี่เอง” พนักงานบอกเสียงแจ้ว ฉันใจตกไปถึงตาตุ่ม

“ขอโทษนะคะ มันอาจจะมีเที่ยวบินอื่นอีกก็ได้ ช่วยเช็คให้ทีนะคะ” ฉันไม่ยอมแพ้

“ขอโทษด้วยค่ะ...เที่ยวบินไปอเมริกาของวันนี้เป็นเที่ยวบินสุดท้ายแล้วนะคะ จะมีอีกทีก็เช้ามืดวันรุ่งขึ้นแล้วล่ะค่ะ” พนักงานสาวยืนยัน ฉันตัวชาทรุดลงทันที มิยองเข้ามาประคองไว้

“เขาไปแล้วมิยอง เขาไปแล้วอ่ะ...ฮือ ฮือ...”

“คิม” มิยองเองก็พูดไม่ออกได้แต่กอดปลอบใจ

 

ฉันเดินไปที่ลานจอดเครื่องบินรอบนอกก่อนจะมองไปบนฟ้าใกล้ที่มีแสงสว่างของดวงอาทิตย์รำไร น้ำตาที่เหือดแห้งไม่ได้ทำให้ฉันหายเสียใจ ฉันเสียใจและรู้สึกผิด

“กลับกันเถอะ” มิยองเรียกเบาๆ ฉันพยักหน้าอย่างคนหมดแรงก่อนจะเดินตามเขาไป

แต่เพราะฉันไม่ทันเห็น รถกระบะก็พุ่งตรงมาที่ฉันอย่างรวดเร็ว และเท่าที่สติฉันยังอยู่คือจุนกำลังเข้ามาจะดึงฉันออกไปให้พ้นวิถีรถ แล้วฉันก็สลบไป...
 


............................................................................................

ตอนต่อไปก็จบแล้วนะคะ
ขอบคุณที่ติดตามมาโดยตลอดนะคะ

 

   ช่วยทำโพลกันหน่อยนะคะ -/\-   

โพล139657

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

227 ความคิดเห็น

  1. #224 Tangmoja (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2557 / 21:58
    ยอลบอกไปตั้งแต่แรกก็จบ
    #224
    0
  2. #213 เข็มหมุด. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:29
    ยอลอย่าทิ้งคิมไปทั้งๆแบบนี้สิ ! คุยให้เคลียร์ก่อนนน TT'
    คิมจะโดนอะไรอีกเนี่ย ? รถชนเหรอ ?
    #213
    0
  3. #184 '(SunYeon.,* (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 21:13
    คิมอย่าเป็นอะไรนะ!! ส่วนยอล... นายอย่าเพิ่งทิ้งคิมไปแบบนี้สิ T^T
    #184
    0
  4. #178 Yodnam Namyod (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 12:58
    จะจบแล้ว แงๆๆ
    #178
    0
  5. #177 Miso Seo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 23:44
    ㅠ.ㅠ ก็ถ้าบอกคิมไปว่าตัวเองรูแล้วก็จบเรื่องยอลคนบ้าๆๆๆๆ
    โธ่ๆๆๆๆๆ คิมร้องไห้ตาบวมแย่เลย รีบกลับมาไวๆ เลยนะ คิมกะจุนกำลังจะสลับร่างคืนแล้ว

    ไรท์เตอร์ด้วย กลับมาเร็วๆ นะคะ
    #177
    0
  6. #176 saimaii-maii (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 23:10
    อ๊ากกกก! ขาดใจอ่ะ
    ทำไมโหดร้ายกันอย่างนี้น้า TT
    #176
    0
  7. #175 เอ็กโซ-ชีแด :: 12+9 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 20:50
    ไม่น้าาา ยอล T^T
    คิมมมมมม
    #175
    0
  8. #174 แป้งทอดแปงแป่งแป้ง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 17:52
    สงสารคิมสงสารยอลจังเลย กว่าจะรู้ความจริงก็ต้องพรากจากกันซะแล้ว ดราม่าอย่างที่คาดไว้เลย =..= แล้วไหนจะรถกระบะที่พุ่งชนอีก ขอให้หลบพ้นนะ
    #174
    0