SHORT FICTION / ONE SHORT { EXO }

ตอนที่ 12 : [OS] Be BEAR { KRIS x SUHO }

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,059
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    29 มี.ค. 56




Be Bear.


writer: yumiko
paring: kris x suho










   คุณหมีที่รัก





 "ไม่เอา!!" ร่างของเด็กน้อยแผดเสียงลั่นก่อนจะขว้างตุ๊กตาหมีในมือกลับไปทางคนที่ให้มาซึ่งกำลังเดินออกไป

 


"จุนมยอน! ทำไมลูกถึงทำตัวเสียมารยาทกับคุณพ่อแบบนี้ละจ้ะ" แม้ผู้เป็นแม่จะไม่พอใจกับท่าทางที่แสดงออกมาของลูกชายตัวเอง แต่เธอก็ยังพยายามระงับความโกรธนั้นแล้วเดินเข้าไปลูบหัวลูกชายเพื่อปลอบเด็กน้อยที่ร้องกระจองอแงลั่นห้อง



"เขาไม่ใช่พ่อผมซะหน่อย"


"จุนมยอน!!" คำประกาศกร้าวของลูกชายทำให้เธอแทบทนไม่ไหวจนต้องขึ้นเสียงดังใส่ 


"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมลืมนึกไปว่าจุนมยอนเป็นเด็กผู้ชายคงไม่ชอบเล่นตุ๊กตาหมีน่ารักแบบนี้หรอก" ชายวัยกลางคนก็จริง แต่ดูยังไงก็ยังอ่อนกว่าแม่ของเด็กมาก ผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาหยิบตุ๊กตาหมีที่ถูกปาทิ้งไว้บนพื้นขึ้นมาวางบนเตียงเจ้าของห้องที่กำลังยืนเช็ดน้ำตาอย่าตื่นกลัวเมื่อถูกคนเป็นแม่ดุ หากแต่สายตาที่มองมาที่เขายังคงความเกลียดชังให้ได้เห็นอยู่ในแววไร้เดียงสานั้นอย่างชัดเจน

 


"คุณหมีไม่ผิดอะไรอย่าไปทำร้ายมันเลยนะ" ชายคนนั้นพูดพลางลูบหัวตุ๊กตาหมีตัวนั้นอย่างเบามือ จากนั้นจึงจูงมือผู้เป็นแม่ของเขาออกจากห้องไป




 


ทำเป็นใจดี.. ทำมาเป็นเอาใจ.. ที่ไหนได้ก็แค่มาปลอกลอกแม่ของเขาแค่นั้นไม่ใช่หรือไง ถึงเขาจะเป็นเพียงแค่เด็กก็จริง แต่ก็พอรู้ว่าคนที่เข้าหาแม่ของตัวเองแต่ละคนไม่ได้บริสุทธิ์ใจเท่าไรนักหรอก 

 

 

เด็กชายจุนมยอนกำลังสะอื้นไห้ไม่หยุด เขาอึดอัดที่ไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก โดยเฉพาะการทำให้ผู้เป็นแม่กลับมารักและดูแลเอาใจใส่แต่เขาเพียงคนเดียว เด็กน้อยเริ่มระบายอารมณ์ใส่ของเล่นที่วางอยู่บนพื้น เท้าเล็กเตะของพวกนั้นกระจัดกระจายเต็มห้อง ก่อนจะโถมตัวลงบนที่นอน ออกแรงตบตีหมอนข้าง ดึงทึ้งที่นอนและผ้านวมจนเละเทะไปหมด จากนั้นหางตาก็สบเข้ากับตุ๊กตาหมีที่กลิ้งไปอยู่ปลายเตียง ตัวเล็กคลานเข้าไปคว้ามันขึ้นมาแล้วเงื้อมือขึ้นเตรียมขว้างทิ้งให้หน่ำใจ

 

 



"อย่านะ! ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะ!!"


"อ๊ากกก!!" ด้วยความตกใจจึงเผลอเหวี่ยงทิ้งไปเสียแล้ว..


"อูย...มันเจ็บนะ ทำไมคนเราถึงได้คิดว่าตุ๊กตาเจ็บไม่เป็นกัน!" แม้เสียงโอดครวญจะชัดเจนเพียงใด แต่ก็ไม่มีอะไรมายืนยันได้เลยว่า เจ้าตุ๊กตาหมีตัวนั้นเป็นคนพูดออกมาเอง จุนมยอนมองหาที่มาของเสียงไปทั่วห้อง ทำแม้กระทั่งเดินไปที่ประตูเพื่อดูว่าด้านนอกมีคนอยู่หรือเปล่า แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า

 

 

"เลิกวุ่นวายแล้วมาจับฉันนั่งได้แล้ว นอนอยู่แบบนี้มันเวียนหัวนะ"


 "เสียงใคร!!?" เด็กหนุ่มหวีดร้องลั่นห้อง ก่อนพาตัวเองขึ้นไปนอนขดอยู่บนเตียง ไม่พอ..เขาฉวยผ้านวมขึ้นมาคลุมตัวจนมิดอีกด้วย

 

 

"เจ้าเด็กบ้า อย่าทำเป็นไม่รู้ไปหน่อยเลยน่า นี่เสียงคุณหมีเอง เลิกกลัวแล้วช่วยมาจับฉันนั่งเดี๋ยวนี้เลย" ไอ้ท่าตีลังกาขาพาดกำแพงอยู่นี่ ถ้าเป็นคนกระดูกคงหักไปหลายซี่แล้ว โชคดีที่อยู่ในร่างตุ๊กตายัดนุ่นนะ ไม่อย่างนั้นคงไปนอนหยอดข้าวต้มในโรงพยาบาลเป็นเดือนแน่

 
"หมีปีศาจ! หมีผี!..แม่ฮะ ช่วยจุนมยอนด้วยย!!!" เด็กน้อยกระโดดลงจากเตียงเตรียมวิ่งลงไปฟ้องผู้เป็นแม่ แต่ก็ถูกตุ๊กตาหมีร้องเรียกไว้


"หยุดเดี๋ยวนี้! ถ้าวิ่งอีกก้าวเดียวฉันจับนายหักคอแน่!" เรื่องหลอกเด็กนี่ขอให้บอกเถอะ.


"หมีบ้า! บ้าทั้งหมีทั้งคนให้เลย ฮือ..ไอ้บ้า..ออกไปนะ ออกไปจากชีวิตผมและแม่เดี๋ยวนี้เลยนะ ออกไป!" เด็กน้อยที่มาหยุดยืนตรงหน้าคว้าของเล่นที่กระจายอยู่บนพื้นรอบตัวขึ้นมาปาใส่ตุ๊กตาหมี ก่อนจะทรุดลงไปนั่งร้องไห้หอบจนตัวโยน



"ฉันก็ไม่ได้อยากถูกซื้อมาอยู่กับเด็กน่ารำคาญแบบนายหรอกนะ" ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้เจ้าตัวถึงกับร้องไห้ออกมาเสียงดังหนักกว่าเดิม 


"ทำตัวไม่น่ารักแบบนี้ แม่ถึงได้เบื่อนายน่ะสิ"



จริงของเขา..

 

 

 

"ฮึ..ฮึก แล้วทำไง ฮืออ.. ให้แม่ไม่เบื่อผมล่ะ"

 
"ก่อนอื่น มาจับฉันนั่งดีดีก่อนดีกว่านะ- -"


"คุณหมี....จะไม่ทำร้ายผมจริงๆนะ"


"ไม่เห็นหน้าฉันหรอ หน้าฉันใจดีออกจะตายไป" หมายถึงหน้าหมีที่เห็นอยู่นี่นะ ส่วนหน้าจริงเท่าที่จำได้มีแต่คนบอกว่าหน้าตาดี ไม่รู้ว่ามันรวมถึงคำว่าหน้าตาใจดีด้วยได้หรือเปล่า

 


เด็กน้อยพยักหน้าน้อยๆ เห็นด้วยว่าตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลนั้นไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด มันน่ารักเกินไปสำหรับเด็กผู้ชายอย่างเขาด้วยซ้ำ เพราะอย่างนั้นเขาถึงได้ทำใจกล้า ค่อยๆคลานเข้าไปหา



"ไม่ต้องกลัว ฉันขยับเองไม่ได้ถึงได้ขอให้เธอช่วยไง เพราะงั้นฉันทำอะไรเธอไม่ได้หรอก" แล้วไอ้ที่ไปหลอกเด็กว่าจะหักคอนี่...มันจะลืมแล้วหรือยังนะ


 

"ค..ครับ" มือเล็กเื้อื้อมออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ ก่อนจิ้มลงไปบนตัวตุ๊กตาเบาๆ เมื่อตุ๊กตาหมีตรงหน้ายังนิ่งอยู่เหมือนเิดิม จุนมยอนเลยได้ทีสำรวจด้วยการจิ้มนู่นเปิดนี่จนคุณหมีต้อง..



"โว้ยยยยยยยยย หยุดได้แล้ว!!"


"แง้ T T" ตะคอกเสียงดังอย่างนั้นเด็กมันก็ตกใจน่ะสิ


"โอ๋ๆ.. คุณหมีแค่คำรามเพราะจั๊กจี้เอง หยุดร้องไห้เถอะ" เสียงร้องไห้มันน่ารำคาญพอพอกับการที่เขาต้องมานั่งปลอบเด็กเนี่ยแหละ

 
"ฮึก..ฮือออ" จุนมยอนพยายามกลั้นก้อนสะอึ้น ดูไปดูมาก็ไม่ใช่เด็กดื้อเท่าไร แถมยังหน้าตาน่ารักไม่แพ้ตุ๊กตากระเบื้องที่เคยตั้งอยู่ไม่ไกลกันในร้านขายของเล่นด้วย 


"ตุ๊กตาหมีไม่ทำร้ายใครหรอก"


"ทำไมคุณหมีถึงพูดได้ล่ะฮะ"


"เพราะคุณหมีจะมาเป็นเพื่อนเด็กชายขี้เหงาคนนี้ไงครับ"




รอมยิ้มที่ไม่ค่อยได้เห็นจากเด็กคนนี้มาสักระยะหนึ่งกำลังฉีกยิ้มกว้าง เขาไม่เคยรู้สึกดีใจอย่างนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ คิดว่าคงตั้งแต่ที่พ่อเสียไปเมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้เองที่เขาเริ่มไม่ยอมไปโรงเรียน จึงถูกแม่สั่งในอยู่แต่ที่บ้านแล้วจ้างครูพิเศษมาสอนแทน แม้บ้านใหญ่โตมีข้าวของเครื่องใช้ครบทุกอย่างแต่กลับหาความสุขไม่ได้เลย ครูที่จ้างมาสอนเขาทุกคนล้วนขาดจรรยาบรรณที่ดี สักแต่ว่าได้เงินเยอะเลยไม่ยอมตั้งใจสอน และจุนมยอนเองก็ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ด้วย แม่ถึงได้โมโหทุกครั้งที่เห็นคะแนนสอบของเขาออกมาไม่ดี

 



"เธอก็ตั้งใจเรียนขึ้นสิ แล้วก็เอาเรื่องที่ครูไม่ตั้งใจสอนไปฟ้องแม่ซะเลย" คุณหมีแนะนำหลังจากฟังเรื่องราวที่เด็กน้อยระบายออกมา


"ไม่เอาหรอกฮะ ผมอยากไปเรียนที่โรงเรียน ผมเลยประท้วงเค้าอยู่นี่ไง"


"เด็กจริงๆเลยนะเรา" ตอนแรกไม่ยอมไปเรียน พออย่างนี้อยากจะกลับไปโรงเรียน อยู่กับเด็กนี่น่าปวดหัวจริงๆนะ


"ก็ใช่น่ะสิ ผมยังเด็กอยู่เลย แล้วคุณแม่มากักขังผมไม่ให้เห็นโลกกว้างแบบนี้ผมก็ยิ่งเห็นโลกแคบลงสิครับ" คุณหมีกลั้นหัวเราะซะจนท้องแข็ง พอเห็นเด็กพูดจาเหมือนคนเป็นผู้ใหญ่ก็อดขำไม่ได้ 

 

 

"ตัวแค่นี้อย่าเพิ่งไปคิดอะไรมากเลย เราไปหาอะไรเล่นกันดีไหม?"


"ไม่ได้หรอกฮะ ใกล้ถึงเวลาอาหารว่างแล้ว" จุนมยอนพลิกนาฬิกาข้อมือก่อนตอบ


"ถ้างั้น เราไปกินของว่างกันดีกว่า" ยังไม่ทันพูดจบก็อุ้มคุณหมีขึ้นมาโดยไม่ฟังเจ้าตัวท้วงติงอะไรเลย คุณหมีก็ดีแต่บ่นเท่านั้นแหละ ทำอะไรเขาไม่ได้สักอย่างเรื่องอะไรจะไปกลัวล่ะ

 

 

 

ระหว่างทางเดินเมื่อเจอคนรับใช้ จุนมยอนจะหยุดแล้วยกมือคุณหมีขึ้นมาหนึ่งข้างแล้วกล่าวสวัสดีกับทุกคนอย่างสนุกสนาน ไม่รู้เลยว่าเจ้าตัวอยากขอร้องพระเจ้าให้สามารถขยับตัวได้จริงๆ จะได้ไม่ต้องโดนจับแขนจับขาเพื่อทำนู่นทำนี่อยู่แบบนี้

 

 


"พอแล้วจุนมยอน ถ้าแขนฉันขาดขึ้นมาจะทำยังไง"


"เดี๋ยวให้แม่บ้านซ่อมให้ก็ได้นี่ฮะ"


"เมื่อสักครู่คุณหนูว่าอะไรนะคะ" สาวใช้ที่เดินอยู่ด้านหลังถามขึ้นมาเพราะเธอคิดว่าคุณหนูรับสั่งอะไร


"ป..เปล่าครับ" 

 

 

 

 

เมื่อมาถึงโต๊ะวางของว่างยามบ่าย จุนมยอนขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ก่อนยกคุณหมีขึ้นมาวางบนตักแล้วกอดเอาไว้แน่น หัวของหนูน้อยวางอยู่บนหัวคุณหมีพอดี



"จุนมยอน..ฉันอึดอัด อย่ากอดแน่นนักสิ!"


"ชู่ว..อย่างเสียงดังสิฮะ" เด็กน้อยรีบเอามือปิดปากคนพูดทันที แม้คุณหมีจะขยับปากไม่ได้ก็เถอะ


"เอ่อ ขอประทานโทษค่ะคุณหนู แต่ป้ายังไม่ได้พูดอะไรเลยนะคะ"


"เอ๋? ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยหรอฮะ?"



เขามั่นใจว่าเสียงคุณหมีเมื่อกี้ดังจะตายไป ไม่มีทางที่คนที่กำลังรินเครื่องดื่มอยู่ข้างเขาจะไม่ได้ยินเลย แต่คนรับใช้ก็ยังยืนยันว่าตนไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น ก่อนหันไปจัดโต๊ะวางกาน้ำและเครื่องชงชาพร้อมทั้งขนมจำพวกคุ้กกี้ลงบนโต๊ะกลางสวนตามเดิม



 
"เดี๋ยวป้าจะขึ้นไปตามคุณท่านนะคะ คุณหนูรอที่นี่คนเดียวได้ใช่ไหมคะ"


"ไม่เป็นไรฮะ ที่จริงผมไม่อยากให้คุณแม่ลงมาด้วยซ้ำ" พูดพลางลูบหัวคุณหมีเล่น


"ดูท่าคุณหนูจะถูกใจตุ๊กตาที่คุณผู้ชายให้มากเลยนะคะ อีกหน่อยคงสนิทสนมกันมากขึ้นแน่เลย"

 
"ไม่มีทาง! ผมชอบตุ๊กตา ไม่ได้ชอบเจ้าของสักหน่อย!" คนตัวเล็กแผดเสียงดังลั่น เขาบอกแล้วไงว่าเกลียดผู้ชายคนนั้นมากแค่ไหน ทำไมถึงมีแต่คนอยากให้เขาไปญาติดีกับคนที่หวังแค่เงินทองของแม่เขาด้วย


"ผู้ชายคนนั้นให้ฉันกับเธอแล้ว เพราะงั้นเธอต่างหากที่เป็นเจ้าของฉัน..จุนมยอน" ตุ๊กตาบนตักของเขาพูดขึ้น เพราะเขาเองก็ไม่ได้อยากมีเจ้าของเป็นผู้ชายหน้าเลือดคอยแต่จะเกาะผู้หญิงกินเหมือนกัน ระหว่างทางจะมาที่นี่ ตุ๊กตาหมีตัวน้อยได้ยินทุกอย่างหมดแล้วว่าผู้ชายคนนั้นหวังอะไรจากบ้านตระกูลคิมนี่บ้าง


"อือ ผมจะบอกว่าผมไม่ชอบคนที่เอามันมาให้ต่างหาก" 


"โธ่..คุณหนูคะ"

 
"ช่างเถอะ ไปตามคุณแม่มาได้แล้ว"


 


เวลาอาหารว่างแม้จะดูไม่สำคัญแต่แม่ของจุนมยอนก็ได้บังคับให้เขาลงมาร่วมด้วยทุกครั้ง เนื่องจากต้องการให้พ่อใหม่และลูกของตัวเองสนิทสนมกันยิ่งขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย

 
"ท่าทางลูกจะถูกใจคุณหมีมากเลยนะจ้ะ" ผู้เป็นแม่ทักขึ้นมาทันทีที่นั่งลงข้างลูกชาย เมื่อเห็นเด็กน้อยเอาแต่ลูบหัวตุ๊กตาหมีไม่วางมือ เธอจึงเื้อื้อมมือออกไปหมายจะลูบบ้าง แต่ลูกชายกลับจับตุ๊กตาหลบออกมา



"คุณหมีไม่ชอบคนแปลกหน้าฮะ"


"อย่างนั้นเหรอจ้ะ แต่แม่เป็นแม่ของลูกนะ คุณหมีคงไม่คิดว่าเป็นคนแปลกหน้าหรอก จริงไหมจ้ะ?" 


"ขนาดผมเป็นลูก ผมยังคิดว่าผู้ชายที่นั่งตรงนั้นเป็นคนแปลกหน้าอยู่เลยฮะ"


"จุนมยอน!!"


"คุณ..ใจเย็นเถอะ ลูกผู้ชายเหมือนกัน ผมว่าเดี๋ยวเราก็เข้ากันได้เอง" นึกรำคาญลูกติดของผู้หญิงคนนี้อยู่เหมือนกัน แต่พอคิดถึงจำนวนเงินที่จะถลุงมาใช้ไ้ด้แล้ว เรื่องที่ต้องมาคอยเอาอกเอาใจเด็กคนนี้กลายเป็นเรื่องง่ายไปเลย


"ผมอยากกลับห้อง.." จุนมยอนบ่นเสียงอ่อน 
 

"ยกชานมขึ้นมาจิบสิจุนมยอน.." เสียงจากบนตักดังขึ้น แต่จุนมยอนกลับส่ายหน้าเพราะไม่นึกอยากทำอะไรทั้งนั้น ถ้าเลือกได้ก็อยากจะวิ่งออกจากโต๊ะไปด้วยซ้ำ แต่กลัวถูกทำโทษแล้วแม่จะเลิกสนใจเขามากกว่าเดิม เลยต้องทนนั่งอยู่อย่างนั้นต่อไป

 
"ยกขึ้นมาสิ" เสียงสั่งดังลั่นขึ้นมาจนเจ้าตัวสะดุ้งแล้วรีบทำตาม


"รินใส่ขาฉัน..แต่นิดเดียวเท่านั้นนะ แล้วเราจะได้กลับห้องกันเพื่อไปเช็ดตัวให้ฉันไง"


"ครับ" เด็กน้อยฉีกยิ้มกว้างเมื่อมีหนทางทำให้เขาไม่ต้องทนนั่งดูแม่กับผู้ชายคนนั้นอีกต่อไป เขายกแก้วชานมขึ้นมาทำท่าจะดื่มแต่กลับเอียงแก้วลงให้ชานมนั้นรดลงบนตักแทน แล้วแกล้งทำเสียงโวยวายจนทุกคนตกใจ ถึงแม้ผู้เป็นแม่จะเห่อผู้ชายคนใหม่แต่ก็ดูเป็นห่วงเป็นใยลูกของเธอมาก เธอคิดว่าชายังร้อนอยู่จึงเป็นห่วงกลัวว่าลูกรักจะถูกน้ำร้อนลวกเอา แต่จุนมยอนยืนกรานว่าไม่ได้เป็นอะไรเธอถึงโล่งใจก่อนเข้าส่วมกอดลูกชายด้วยคลายความเป็นห่วง

 

 

 

"ตุ๊กตาเปื้อนไปหมดแล้ว ผมขอตัวเอาคุณหมีไปอาบน้ำก่อนนะครับ"

 

 

"แม่ว่าให้แม่บ้านไปซักให้ดีไหมจ้ะ"

 

 

"ไม่ฮะ! จุนมยอนจะทำเอง!" ตัวเล็กกอดตุ๊กตาเอาไว้แน่นตอนที่วิ่งกลับขึ้นไปยังห้องนอน จุนมยอนสั่งสาวใช้ไม่ให้ตามเข้าไปในห้องด้วยเพราะกลัวว่าถ้าพูดกับคุณหมีที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากตัวเองแล้วจะถูกหาว่าเป็นคนบ้าเอา


 



"คนที่ต้องถามว่าร้อนไหมคือฉันนี่! อ๊าก!..ร้อน!....ร้อน!!"


"คุณหมีร้อนหรอ เจ็บมากหรือเปล่าเนี่ย" เขายกตุ๊กตาขึ้นพลิกไปมาด้วยความเป็นห่วง
 

"ไม่เจ็บมากหรอก.. เธอนี่เป็นห่วงฉันดีจังนะ"


"ก็คุณหมีเป็นเพื่อนผมนี่ฮะ" 

 



 


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 


 


อาหารค่ำจัดวางเรียงอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้าของจุนมยอนเรียบร้อยแล้ว แต่เด็กน้อยก็ยังคงนั่งกอดตุ๊กตาไม่ยอมแตะมื้อเย็นสักที ทั้งที่รู้ว่ารอไปยังไงแม่เขาก็ไม่กลับมากินข้าวด้วย ความรู้สึกน้อยใจเพราะต้องการความรักความเอาใจใส่จากผู้เป็นแม่ทำให้เด็กน้อยมีสีหน้าเศร้าสร้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ถึงแม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่แม่ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียว จุนมยอนก็ไม่คิดจะเคยชินกับการถูกทิ้งแบบนี้ด้วย ได้แต่เฝ้าคิดว่าทำอย่างไรจะจัดการผู้ชายนิสัยไม่ดีพวกนั้นให้ออกห่างจากแม่ของตัวเองได้ เมื่อก่อน..ถ้าใครที่เขาทำท่าไม่ชอบหน้า หรือว่าเข้ากันไม่ได้แม่ก็จะเลิกราไป แต่คนนี้กลับตรงกันข้าม แม่เลือกที่จะให้เขาปรับตัวเข้ากับผู้ชายคนนั้นแทน 



"คุณหนูคะ ทานเถอะค่ะ คืนนี้คุณนายกลับดึกนะคะ"


"ไม่เอา ผมจะรอคุณแม่" ใบหน้าขาวหงอง้ำด้วยความไม่พอใจ


"คุณหนูคะ อย่างน้อยก็คิดถึงคุณหมีที่นั่งรอด้วยสิคะ เขาคงเมื่อยและหิวแทนคุณหนูแย่เลยนะคะ" ประสบการณ์มากมายของป้าแม่บ้านทำให้เธอเลือกที่จะใช้ตัวช่วยอย่างตุ๊กตาตัวโปรดของคุณหนูมาใช้ในการหว่านล้อมครั้งนี้


"จริงหรอฮะ?" เด็กน้อยอุ้มคุณหมีขึ้นมาตรงหน้าแล้วถามด้วยความเป็นห่วง เขาลืมคิดไปเลยว่าหมีที่เอาแต่พูดฉอดๆและเล่นกับเขาตลอดเวลาจะหิวหรือเหนื่อยบ้างหรือเปล่านะ

 


"ตัวฉันเองกินอะไรไม่ได้หรอก แต่ถ้าเธอกินฉันคงอิ่มเหมือนกับเธอนั่นแหละ"


"ทำไมถึงอิ่มล่ะครับ" เด็กน้อยก้มลงกระซิบถามอยู่ข้างใบหูให้เสียงเบาที่สุด


"ก็เพราะฉันคือคุณหมีของเธอ ..เธอหิวฉันก็หิว เธออิ่มฉันก็อิ่มน่ะสิ"


"งั้นผมจะทานเดี๋ยวนี้แหละ"




 


หลังจากที่กินอิ่ม เด็กก็มักจะนอนหลับ แต่ก่อนหน้านั้นเค้าก็รบเร้าให้คุณหมีเล่านิทานก่อนนอนให้ฟัง..



"ฉันจับหนังสือได้ซะที่ไหนเล่า" คุณหมีท้วงขึ้นมาทันที

 
"ก็เดี๋ยวผมจับให้ไงครับ"


"ถ้าทำอย่างนั้นแล้วเมื่อไหร่เธอจะหลับกันเล่า"


"อ่านจบเรื่องแล้วผมจะนอน นะครับ..นะ" ไม่พูดเปล่า มือน้อยแกว่งไกวมือคุณหมีไปด้วย


"เธออ่านให้ฉันฟังดีกว่าไหมนั่น"


"งั้นนอนเลยก็ได้.. ชริ" พูดจบ เด็กน้อยก็อุ้มคุณหมีขึ้นเตียงไปด้วยกัน เขาจัดแจงวางคุณหมีในตำแหน่งที่สามารถกอดได้สบายแล้วเด็กน้อยก็หลับไปอย่างรวดเร็ว แม้เจ้าตัวที่ยอมให้กอดเพราะขยับหนีไม่ได้จะรู้สึกอึดอัดแต่เขาก็ไม่ได้ออกปากท้วงติงอะไร เขากำลังเพลินกับใบหน้ายิ้มกริ่มของเด็กน้อยยามหลับสนิทอย่างเป็นสุขอยู่ เดาไม่ยากเลยว่าเด็กคนนี้คงไม่ได้หลับสบายแบบนี้มานานมากแล้ว เพราะดูจากสภาพครอบครัวที่ถูกแม่ทิ้งให้อยู่คนเดียวบ่อยๆ ไหนยังมีพ่อเลี้ยงเข้ามากวนใจอีก ถ้าเพียงอุ้งมือของเขาขยับได้บ้างก็คงดี เขาจะได้ไล้นิ้วมือไปบนใบหน้าไร้เดียงสาของเด็กน้อยคนที่กอดเขาเอาไำว้แน่นได้อย่างที่ใจต้องการ



 


เวลาผ่านไปจนเลยค่อนคืน.. เสียงทุบประตูห้องเสียงดังก็ปลุกให้เจ้าของห้องตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ แต่เพราะคิดว่าเป็นแม่จึงรีบลุกออกไปเปิดประตู ปรกติแล้วจุนมยอนจะมีพี่เลี้ยงนอนเป็นเพื่อน แต่เพราะเขาไม่อยากให้ใครรู้ความลับเรื่องคุณหมีจึงไล่พี่เลี้ยงออกไปหมดนั่นเอง


 


"ค..คุณแจคยอง!" ทันทีที่ประตูเปิดออกเผยให้เห็นคนที่ทำให้เกิดเสียงดังอยู่หน้าประตู  กินเหล้าคลุ้งแรงจัดจนเด็กน้อยต้องผงะหนี สภาพเมามายของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อเลี้ยงทำให้จุนมยอนนึกไม่ออกเลยว่า ผู้ชายคนนี้จะมาหาเขาตอนดึกแบบนี้เพราะอะไร



"โอ้ววว ยังไม่หลับอีกหรอเจ้าลูกชาย" ชายหนุ่มโซซัดโซเซเดินเข้ามาในห้องจนคนตัวเล็กกว่าถอยหนีแทบไม่ทัน


"ย..ยังฮะ นี่แม่กลับมาจากงานเลี้ยงแล้วหรือครับ"


"ฉันกลับมาก่อนแม่เราน่ะ.. อดห่วงเราไม่ได้เลยกลับมาก่อน" รอยยิ้มร้ายทำให้เด็กน้อยเริ่มกลัว


"ม..ไม่ต้องห่วงผมหรอกฮะ" แต่ยิ่งเดินหนีเท่าไร ชายผู้นั้นก็เดินตามมาใกล้ขึ้นทุกที


"ได้ไงล่ะ ว่าที่ลูก....รัก"


"คุณม..มี..ธุระอะไรหรือเปล่าครับ"


"แน่นอน ฉันจะมาทำให้เรา..เข้ากันได้ดีไง" ว่าแล้วก็วิ่งเข้าไปจับตัวเด็กหนุ่มที่กำลังถอยหนีจนเกือบชิดเตียง ทำให้จังหวะที่แจคยองช้อนตัวจุนมยอนขึ้นมานั้น เป้าหมายการวางจึงตกไปอยู่บนเตียงใกล้ๆนี่เอง เด็กหนุ่มร้องเสียงหลงด้วยความตื่นกลัว แม้จะไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม แต่แรงบีบบนต้นแขนทำให้เขาเจ็บจนต้องร้องออกมา และความกลัวก็ทวีความรุนแรงมากขึ้นเมื่อถูกชายที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อขึ้นคร่อมอยู่บนตัว ขาแกร่งกดทับต้นขาของเด็กน้อยเอาไว้จะไม่สามารถดิ้นหนีไปไหนได้แม้ว่าจุนมยอนจะดีดดิ้นหรือส่งเสียงห้ามแค่ไหนก็ตาม


"ช่วยด้วย.. ใครก็ได้ช่วยผมด้วย"


"เงียบน่า! ทำแบบนี้เราจะได้สนิทกันเร็วขึ้นไง" สัมผัสสากจากไรหนวดซุกไซ้อยู่รอบต้นคอของเด็กน้อย เขารู้สึกรังเกียจในทุกการกระทำที่คนบนร่างทำต่อเขาทุกอย่าง ทั้งมือสากที่ลากผ่านไปตามลำตัวและพยายามปลดเปลื้องเสื้อผ้านั้นทำให้สัญชาตญานบอกให้จุนมยอนรู้ว่ามีอันตรายมาถึงตัวเขาแล้ว เด็กน้อยดิ้นพล่านเพื่อให้หลุดออกมาจนเหลือบไปเห็นตุ๊กตาตัวโปรดเข้า แม้จะรู้ดีว่าคงช่วยอะไรไม่ได้แต่ก็ยังไม่วายออกปากร้องขอความช่วยเหลือออกไป


"ช่วยผมด้วยฮะ" ไม่รู้ทำไม เพียงแค่ได้เอ่ยปากขอความช่วยเหลือกับตุ๊กตาหมีตัวนั้นออกไป จุนมยอนก็ยังรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง


"ไม่มีใครมาช่วยเธอหรอก"


"ช่วยด้วยครับ ช่วยด้วย!" จุนมยอนแผดเสียงดังลั่นห้องขึ้นอีกครั้ง 
 

"คุณหนูเป็นอะไรหรือเปล่าคะ อ..เอ่อ..คุณผู้ชาย!" พี่เลี้ยงสาวที่เข้ามาเห็นเหตุการณ์ยืนอึ้งโดยไม่รู้จะทำอะไร แต่แล้วก็ต้องวิ่งหนีไปเมื่อถูกผู้เป็นนายตะคอกไล่ให้ออกไป หมดหนทางแล้วจุนมยอน ไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วยเขาอีกแล้ว เมื่อไม่มีใครเข้ามากวนใจได้อีก ผู้ชายที่หลอกลวงแม่ของเขาก็หันกลับมาทำร้ายเด็กน้อยต่อ ขณะที่กำลังเพลินอยู่บนร่างขาวเนียนตาและผิวนุ่มน่าสัมผัสไปทั่วทุกที่อยู่นั้น ก็มีมือปริศนาเข้ามายึดไหล่เอาไว้จนแจคยองต้องหันไปตวาดใส่เสียงดัง

 

 

"ฉันบอกว่าอย่ามายุ่งไง อยากโดนไล่ออกนักใช่มั้ย" เจ้าของมือบนไหล่ยังความสงสัยมาให้ไม่น้อย ชายหนุ่มเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ได้หลายเดือนแล้วแต่กลับไม่คุ้นหน้าผู้ชายคนนี้เลย

 
"แกเป็นใคร ทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้าเลย"

 

ไม่มีคำตอบหลุดจากปากชายแปลกหน้า มีแต่หมัดหนักๆที่ปะทะลงบนหน้าเข้าอย่างจัง อารมณ์ของแจคยองปะทุขึ้นมาทันทีเมื่อถูกขัดขวางเวลาที่จะได้มีความสุขแล้วยังถูกทำร้ายซะเองอีกด้วย  เขาพยายามต่อยอีกคนกลับไปแต่ไม่รู้เพราะความมึนเมาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเพราะอะไรกันแน่ หมัดที่ชกออกไปนั้นไม่โดนอีกฝ่ายเลย ทั้งที่บางครั้งแจคยองมั่นใจว่าต่อยโดนเต็มๆแล้วก็ตาม อีกคนกลับไม่มีทีท่าว่าจะเจ็บเลย

 

 

 

"จุนมยอน..วิ่ง!" เสียงตะโกนสั่นดังลั่นจนจุนมยอนสะดุ้งด้วยความกลัวและทำตามโดยอนุมัติ ถึงจะยังติดใจสงสัยไม่น้อยว่าคนที่เข้ามาช่วยเป็นใครเพราะเขาเองก็ไม่คุ้นหน้าด้วยเหมือนกัน แต่เพราะเสียงที่คุ้นหูทำให้เด็กน้อยฉุกคิด เขาหันกลับไปมองบนเตียงที่วางตุ๊กตาหมีเอาไว้แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อมันหายไปแล้ว

 


"ไปหลบหลังเก้าอี้นวมนั่นแล้วหลับตาซะ! ฉันไม่อยากให้เธอเห็นคุณหมีตอนกำลังอาละวาด"


"ค..คุณหมี!?" เด็กน้อยร้องตกใจ เมื่อสบตาคนพูดอยู่ครู่หนึ่งก็รีบวิ่งไปหลบหลังเก้าอี้ตามที่บอกทันที ถึงจะบอกให้หลับตาแต่จุนมยอนก็อยากรู้อยากเห็นเกินกว่าจะทำตามที่ถูกบอกได้ ร่างเล็กชะโงกหน้าออกมามองการต่อสู้ของทั้งสองคนแล้วก็ต้องรีบหลบเข้าไปเมื่อชายแปลกหน้าหันมาเห็นพอดี

 

 

"พอแล้ว.. ฉันยอมแล้ว ฉันจะไม่ทำอะไรจุนมยอนอีกแล้ว" แจคยองทรุดตัวลงกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ ใบหน้าโชกไปด้วยเลือดจากแผลปริแตกยังไม่พอ เขายังกระอักเลือดเลอะเต็มพื้นไปหมดอีกด้วย เจ้าของผลงานยืนตะลึงไม่ใช่น้อย เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะเผลอลงมือออกไปหนักขนาดนี้ สงสัยไม่ได้ออกแรงมานานก็เลยไม่ทันได้ยั้งมือ


"โอ๊ะ! ฉันคงออกแรงมากไปขอโทษทีนะ แต่ถ้านายทำอะไรจุนมยอนอีกละก็..นายคงไม่มีโอกาสกระอักเลือดแบบนี้แล้วล่ะ"


"แก.... แกเป็นใคร!!" 

 

 

 

ยังมีแรงเงยหน้าขึ้นมาถามอีก ต่อยให้สลบคามือไปเลยดีมั้ยเนี่ย แต่ไหนๆก็เป็นคนพาเขาออกมาจากร้านขายตุ๊กตาน่าเบื่อนั่นแล้ว จะบอกให้เป็นการตอบแทนคุณหน่อยแล้วกัน



"ฉันก็เป็นคุณหมีของจุนมยอนไง" ร่างสูงเดินตรงไปยังเก้าอี้นวมที่เด็กน้อยซ่อนตัวอยู่ เมื่อเสียงเงียบลงแล้วจุนมยอนจึงค่อยๆเดินออกมาจากหลังเก้าอี้ มือหนาของชายแปลกหน้าแต่ช่างให้ความรู้สึกว่าคุ้นเคยกันเสียเหลือเกินกำลังกอบกุมมือเขาไว้แล้วจูงนำคนตัวเล็กออกจากห้องทิ้งให้คนเลวๆอย่างแจคยองนอนทรมานต่อไป แม้จุนมยอนจะยังไม่เชื่อว่าเขาคือคุณหมีจริงๆแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร ยอมเดินตามออกไปอย่างว่าง่ายโดยที่สายตาเอาแต่จับจ้องบนใบหน้าคมไม่วางตา


"อ๊ะ!"


"เฮ้ย!" เพราะจุนมยอนมัวแต่มองคนที่บอกว่าตัวเองเป็นตุ๊กตาหมี ทั้งที่ใบหน้าเรียวได้รูปแถมยังสูงชะลูดขนาดนั้นดูยังไงก็ไม่มีเค้าความน่ารักเหมือนคุณหมีตัวนั้นเลย ทำให้จุนมยอนไม่รู้ตัวว่าเดินมาถึงบันไดแล้ว เขาเกือบตกลงไปแต่ดีที่อีกคนดึงแขนเอาไว้ได้ทัน จากนั้นจึงตัดสินใจอุ้มร่างเล็กขึ้นมา


"นายนี่ตัวเบากว่าที่คิดอีกนะ" เื่มื่ออุ้มคนตัวเล็กขึ้นมาอยู่บนอกแล้วทำให้ใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ จุนมยอนเลยเอาแต่มองคนพูดตาไม่กระพริบ



"รู้สึกยังไงเวลาที่ตัวเองถูกอุ้มบ้างล่ะ" เด็กน้อยไม่ตอบ ปากอิ่มอ้าออกเล็กน้อยเมื่อรู้สึกแปลกใจในคำถามนั้น มันยากที่จะเชื่อก็จริง แต่ตั้งแต่ที่ได้ยินตุ๊กตาหมีพูดได้ เรื่องที่น่าเหลือเชื่อก็ดูเป็นเรื่องจริงขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย 


"ฉันเอง..จุนมยอน เธอจำคุณหมีของเธอไม่ได้จริงๆหรอ" ร่างสูงยืนค้างอยู่บนบันไดเมื่อเห็นอีกคนเอาแต่จ้องเขาไม่วางตาก็อดที่จะน้อยใจไม่ได้ที่เด็กน้อยทำตัวห่างเหินใส่ตัวเอง ทั้งที่ปกติตัวติดกันจะตายไป

 
"ผมต้องฝันอยู่แน่" สายตาของคนบนอ้อมแขนยังจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของอีกคน


"ใช่ เมื่อกี้จุนมยอนกำลังฝันร้ายอยู่ไงครับ แต่ตอนนี้ได้เวลาตื่นแล้วนะ เพราะเธอต้องลงไปเล่าฝันร้ายที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้แม่ของเธอฟัง เชื่อฉันเถอะ ต่อจากนี้ไปเธอคงไม่มีโอกาสเจอคุณแจคยองอีกต่อไปแล้วล่ะ อยากกลับขึ้นไปบอกลาเขาหน่อยดีไหม" คำตอบที่ไม่ได้หลุดออกมาจากปากแต่เป็นการส่ายหน้าพรืดของเด็กหนุ่ม ก่อนพยายามดิ้นจนคุณหมีในร่างคนต้องยอมวางเขาลงบนพื้น เมื่อทั้งคู่ยืนอยู่ข้างกันแล้วเด็กน้อยก็ยังเงยหน้าขึ้นมองชายที่สูงกว่าตนหลายเท่า 

 

 

มันต้องเป็นความฝันแน่ๆ จุนมยอนคิดว่าตัวเองอาจจะอ่านนิทานมากไป ไม่ก็ดูหนัง ดูการ์ตูนมากเกินไป หรือแย่ที่สุดคงจะกินมากไปจนเอาไปฝันเป็นตุเป็นตะแบบนี้แน่ๆ


 


"จุนมยอน..จุนมยอนลูกแม่!" เสียงคนเป็นแม่วิ่งขึ้นมาจากด้านล่างเรียกสติจุนมยอนให้หลุดออกมาพร้อมละสายตาจากคนแปลกหน้าด้วย เด็กหนุ่มได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่กำลังวิ่งตามมา นอกจากเขาจะเห็นแม่ของตัวเองวิ่งเข้ามาสวมกอดเขาไว้แล้ว ยังเห็นคนรับใช้และพี่เลี้ยงยืนมองดูอยู่ด้วยความเป็นห่วงด้วย คนที่เห็นเหตการณ์ได้เล่าให้แม่ของจุนมยอนฟังหมดแล้ว คนรับใช้ที่เหลือจึงรีบวิ่งขึ้นไปที่ห้องเพื่อจัดการกับแจคยองทันที



"แม่ขอโทษนะจุนมยอน.. แม่ขอโทษ" เธออุ้มลูกชายลงมาจากบันได กอดปลอบลูกน้อยแน่นทั้งที่ตัวเองกำลังร่ำไห้กับเรื่องร้ายที่เพิ่งเกิดกับลูกชายตัวเอง


"ลูกไม่เป็นอะไรนะ"


"ครับแม่.. มีคนมาช่วยจุนมยอนเอาไว้" ทั้งที่เพิ่งถูกพ่อเลี้ยงทำมิดีมิร้ายมา แต่จุนมยอนกลับตอบผู้เป็นแม่ด้วยรอยยิ้มกว้าง พอนึกถึงคนที่มาช่วยแล้วจุนมยอนก็อดตื่นเต้นดีใจไม่ได้ เพราะคนนั้นทั้งเก่ง ทั้งเท่ แถมยังหน้าตาดีมากๆอีกด้วย 


"ใครจ้ะ?" เขาผละออกจากอ้อมกอดแม่พลางหันหลังกลับไปที่บันไดแล้วชี้นิ้วออกไป แต่แล้วที่ตรงนั้นที่ชายร่างสูงเคยยืนอยู่ด้วยกันกลับเหลือเพียงความว่างเปล่า พบเพียงแต่ตุ๊กตาหมีตัวโปรดของจุนมยอนอยู่บนขั้นบันไดนั้นแทน
 

"อยู่ไหนคะลูก คนที่มาช่วยลูกไว้คือใครคะ" จุนมยอนยิ้มให้คุณหมีตัวนั้นก่อนหันมากอดแม่เขาไว้แล้วไม่พูดอะไรอีกเลย




หลังจากเกิดเรื่องไม่ดีกับจุนมยอนในคืนนั้น เด็กน้อยก็ย้ายไปนอนกับแม่อยู่เป็นอาทิตย์ เพราะนอกจากคนเป็นแม่จะเป็นห่วงกลัวว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับลูกชายตัวเองอีก จุนมยอนยังรู้สึกดีที่เขาได้รับความรักและการดูแลใจใส่จากคนเป็นแม่กลับมาเหมือนเดิอีกครั้งด้วย แต่ตลอดทั้งอาทิตย์นั้นเขาทิ้งคุณหมีให้นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องนอนของแม่ทุกคืน จนบางครั้งก็ถูกคุณหมีงอนไม่พูดด้วยเลยทั้งวัน


 


"เมื่อไรจะกลับมานอนห้องตัวเองเหรอจุนมยอน?"


"ทำไมครับ?"


"ก็ฉันเหงานี่" คุณหมีทำเสียงน้อยใจ


"เหงาอะไร ผมก็เอาคุณหมีไปนอนที่ห้องคุณแม่อยู่ทุกคืน" จุนมยอนเอื้อมมือไปยีหัวตุ๊กตาหมีขนนุ่มเพื่อปลอบ เหมือนที่แม่ทำกับเขาทุกครั้งเวลาที่เขางอแงเอาแต่ใจ


"เธอทิ้งฉันไว้บนเก้าอี้ปลายเตียง ไม่ได้เอาฉันไปนอนกอดด้วยซะหน่อย"

 
"ไม่อยากจะเชื่อเลย คุณหมีคือคนนั้นจริงๆหรอครับ" อยู่ดีดีจุนมยอนก็เปลี่ยนเรื่องขึ้นาซะดื้อๆ ก็คุณหมีอะขี้งอน ขี้น้อยใจ ง้อเท่าไรก็ไม่ยอมหยุดบ่นสักที มีแต่ต้องพูดเรื่องอื่นเนี่ยแหละถึงจะเบี่ยงประเด็นออกมาได้ จุนมยอนพูดพลางอุ้มตุ๊กตาหมีขึ้นมาวางพิงไว้บนหัวเตียง แล้วตัวเองก็นอนตีขาชวนคุยไปเรื่อยๆ



"ก็บอกแล้วไงว่าไม่อยากให้เธอเห็นตอนโกรธ  กลัวหรือเปล่าล่ะ"


"ไม่เลยครับ คุณหมีเท่ออกจะตายไป"


"เดี๋ยวๆ นี่เธอจะทำอะไรน่ะ เฮ้ย!" จุนมยอนไม่ฟังคำทัดทาน เขาเอนลงนอนทับไปบนตักของคุณหมีอย่างนึกสนุก เพราะตุ๊กตาตัวไม่ได้ใหญ่มาก ทำให้เขาคิดว่าถ้าตุ๊กตาหมีตัวนี้กลายร่างเป็นคนในคืนนั้นได้เขาคงจะปีนขึ้นไปนั่งบนตักแล้วอ้อนให้หนำใจไปเลย 


"นอนกลางวันไงครับ นี่ก็ใกล้เวลาอาหารว่างแล้วด้วย ถึงเวลาแล้วช่วยปลุกผมด้วยนะ" จุนมยอนลุกขึ้นมาจูบเบาๆเหือนที่เขาทำกับคุณแม่ก่อนนอนทุกครั้ง กู๊ดไนท์คิสที่ใช้ในเวลานอนกลางวันจากเด็กชายตัวน้อยทำเอาเจ้าหมีทำอะไรไม่ถูกและพูดอะไรไม่ออกไปเลย

 
"อยู่กับคุณหมีแล้วอบอุ่นจริงๆด้วย"




"ฉันไม่ใช่คุณหมีของเธอนะจุนมยอน..แต่ฉันคือคริสของเธอต่างหาก"


 


ร่างเล็กกว้าง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ครับ.. คุณหมีคริส"

 

 






 
 
FIN.


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 



special talk: 

+ ฟิครีไรท์อีกแล้วค่ะ ยังคงคิดพลอตใหม่ไม่ออก กล้าบอกเลยว่านี่เอาฟิคตัวเองมาแปลงอีกแว้ว ฮ่าๆ
+ ที่เขียนว่าเป็นตอน เพราะคิดว่าอาจจะมีตอนต่อๆไป คือก็แอบอยากให้คุณหมีได้ตอดน้องจุนบ้างอะเน้าะ
+ ที่จริงเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากเพลงของเอลวิส (Let me be your) Teddy Bear ค่ะ ; )
+ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและทุกคอมเมนท์มากเลยค่ะ



รัก
@yumikoxox
 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

479 ความคิดเห็น

  1. #446 -WOLF-KH (@reborn-lucky) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 12:24
    อ้ายยย ทำภาคต่อเถอะนะคะ งิ้ออ อยากอ่านภาคอิพี่คริสได้เตํ๊าะน้อง >[]<♥
    #446
    0
  2. #418 - B E M i N - (@bebeminmin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 14:38
    แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    น่ารักจังเลยคุณหมี T///////////T
    จุนมายอนตัวเล็กมุมิงุ้ยยยยยย เข้ากันจังเลยยยย
    คุณหมีคริส ><
    #418
    0
  3. #384 IM Lucifer (@ssunisa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มกราคม 2557 / 16:10
    มีหมีแบบนี้อีกบ้างไากได้
    #384
    0
  4. #322 abcd (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 18:26
    น่าร้าาาาาาากอะ
    #322
    0
  5. #299 แรมน้อย (@ramnoii) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 03:42
    กรี๊ดดดดด น่ารักดีค่ะ

    อยากให้มีภาคต่อจัง 

    อยากให้มีเป็นตอนที่จุนมยอนโต

    แล้วอยากให้อิพี่คริสกลายเป็นคนอ่ะ
    #299
    0
  6. #229 Dore (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2556 / 17:30
    อร้ากกกกกก น่าร้ากกกกกกกกที่สุด

    ไม่ทนกับคุณหนูจุนมยอน ><

    คุณหมีคริสพระเอกมากค่ะ จะกลายร่างเปนคนเฉพาะเวลาโกรธหรอ



    น่ารักมากค่ะ เหมือนกำลังอ่านนิทานอยู่เลย55

    กอดดดดดดดดดดดด
    #229
    0
  7. #226 민트 (@hip_hip) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2556 / 02:39
    คุณหมีคริสมุ้งมิ้งมากค่ะ 5555555555555555555 โอ๊ย ทำไมคุณหมีของเราไม่พูดได้ ไม่กลายเป็นผช.หล่อแบบนี้มั่ง พูดตรงๆเลย เราอย่างได้!!! มีตอนต่ออีกนะคะ อยากเห็นคุณหมีตอดจุนมยอนเหมือนกันนะ ฮิฮิ
    #226
    0
  8. #221 SOphit Limteerakul (@tobikko) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2556 / 02:45
    อยากได้ตุ๊กตาหมีพี่คริสมานอนกอดบ้าง พี่คริสแบบว่า ฮีโร่มากอ่ะ น่ารักมุ้งมิ้งสุดๆ ขอบคุณไรท์เตอร์ค่ะ
    #221
    0
  9. #220 crazypolice (@crazypolice) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2556 / 00:12
    อ่านแล้วอยากได้แอบย่องขึ้นบ้านไปขโมยหมีพี่จุนเหลือเกิน

    หมีอะไรหล่อขนาดดดดดด -////////////////////-

    กลับมามองหมีตัวเอง...............

    ทำไมหนูพูดไม่ได้ละ ตอบพี่หน่อย พลีสสสส -0-
    #220
    0
  10. #218 `carpe diem . (@turtletoey) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 23:57
    เห้ยยย ละมุนนะ ละมุน

    แม่หนูอยากได้เหม้ ~~~ ‼

    อ่า.. คุณหมีก็น้อยใจเหมือนกันนพ (:

    #218
    0
  11. #212 ` ชอนซาของซูโฮ . (@poringbomb) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 11:27
    คุณหมี~~~ โหยถ้าหมีหล่อขนาดนี้นะ รักตายเบยอ่ะแก-///v///-
    (ไปหยิบตุ๊กตาหมีแพนด้า)นี่ๆ แปลงร่างเป็นอาเทาให้บ้างสิหมายเลข1~
    #เพ้อเจ้อละ 5555555
    #212
    0
  12. #207 Zanash (@trnpd) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 เมษายน 2556 / 18:48
    โอ้ยยยยยยยยยยยย จนจบก็ยังไม่รู้ว่าเฮียไปเป็นตุ๊กตาหมีได้ไง 5555555
    แต่น่ารักมากๆเลย T//T มุมิกับคุณหมีคริสสสส~ อ๊ากกกกกกกกกกก!!
    อยากให้เฮียกลับมาเป็นคนอีกจัง อยากเห็นตัวเล็กอ้อนบนตักกก คึคึ =//=
    #207
    0
  13. #196 TaynMalik (@tayn-malik) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 13:19
    เป็นคุณหมีที่เท่ห์ที่สุดในสามโลกกกกก
    #196
    0
  14. วันที่ 3 เมษายน 2556 / 16:20
    คุณหมีน่ารักจังเลย
    งื้อออออออออออ
    อยากได้คุณหมีแบบนี้บ้างจัง
    คุณหมีดูแลจุนมยอนดีๆ นะครับ ><
    #195
    0
  15. #194 PARIINK (@pariink) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 23:44
    อั้ยหยาาาาาา คุณหมีคริสกับน้องจุนมยอนตัวน้อย น่ารัก

    น่าฟัดแบบไม่ทน อยากเป็นคุณหมีให้น้องจุนมยอนกอด

    ฮ่าา สติ~ อ่านไปยิ้มไป แล้วก็ลุ้นตอนจุนมยอนจะโดนทำร้าย

    ว่าใครจะช่วย จะช่วยยังไง ลุ้นสุดๆ ฮื่อออออ แต่จบได้น่ารัก

    มากสุดๆๆๆๆ ว่าแต่จะหาคุณหมีแบบนี้ได้ที่ไหนน่ะๆๆๆ
    #194
    0
  16. #192 palapingping (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 เมษายน 2556 / 15:11
    หว่ายยยยยยยยยยยยยย

    น่ารักจุงเบยยยยยยยยยยย



    หมีคริส *A*

    อยากให้หมีเป็นคนแล้วมาเต้าะจุนมยอนจังเบยยยย



    รอนะคะ สู้ๆ !
    #192
    0
  17. #191 หมึกมิน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 เมษายน 2556 / 00:43
    อิอ๊างน่ารักมากกกเลย



    อยากมีหมีแบบนี้.



    แต่ว่าถ้าหมีมันพุดได้



    เราคงเผ่น มันน่ารกลัว TT
    #191
    0
  18. #185 Numwaen (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 20:27
    ไปแล้ววว~ ไปฟินแลนด์แล้ว



    มันมุ้งมิ้งมากกกกกกกกกกก



    อ่านแล้ว 'ละลายยยย'
    #185
    0
  19. #181 ❀BYUNNAPPLE (@plengnapple) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 23:32
    ฉันฟินนนนนนนน!!!
    อบอุ่นน่ารักคิขุจุ๊บุมิ้งมุ้งกุ๊งกิ๊ง(?)มวากกก
    คริสของจุนมยอน
    เป็นคริสของฉันอีกคนได้ไหมม *หลบรองเท้า*
    ปล.ได้ตุ๊กตาแบบนี้มานอนกอดบ้างคงดีไม่น้อย จื่อเทา จัดดิ!

    #181
    0
  20. #180 mo.morning (@momorning) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 23:27
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด

    อยากมีหมืแบบนี้บ้าง
    #180
    0
  21. #178 -`p.ngerngneon.- (@MawKunG) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 13:35
    อยากมีหมีแบบนี้บ้างงะ...
    #178
    0
  22. #176 DOMmy's (@pleng-comics) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 10:29
    แม่คร๊่าๆๆๆ ซื้อตุ๊กตาหมีให้หนูหน่อยค่ะ!! ฮ่าๆๆ

    อ่านแล้วอยากได้ตุ๊กตาหมีแบบพี่คริสเลย

    น้องจุนมยอนน่ารักเกินไปแล้ว เกลียดอิพ่อเลี้ยง

    ถ้ามีต่อก็ดีค่ะ รอพี่คริสตอดน้องมยอน =,.=

    ชอบคุณหมีคริสที่สุด น้อยใจมยอนด้วย ฮ่าๆ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 29 มีนาคม 2556 / 10:34
    #176
    0
  23. #175 Gunner (@urngforever) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 09:40
    vpkdd]kpijk'gxHos,ug]pvj8j9g-b]g[ppppppppppppppp
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    อยากเป็นหมีโคตรชอบอ่ะำรเตอร์มาอัพบ่อยก็ดีนะคะเขนอ่า
    ฮรือออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    อยากฆฆ่าพ่อเลี้ยงอยากได้หมีแล้ว
    #175
    0
  24. #174 'กัมมิน!*~ (@minmin-wk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 01:48
    กรี๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส! ขอกรี๊สให้ยาวๆเลย
    ฟิคอะไรเนี่ย!!! น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกก! ได้ฟินก่อนนอนด้วย
    ชอบสุดๆเลยเรื่องนี้! ไรเตอร์เขียนได้น่ารักมากอ่ะ ไม่ไหวแล้ววววววว!
    หลงรักนุ่มนิ่มกับเฮียเรื่องนี้มากอ่ะ อ่านไปยิ้มไป อย่างกับคนบ้าแหนะ!
    คุณหมีคริสก็เท่เอามากๆเลย ปกป้องนุ่มนิ่มจากผู้ชายเลวๆคนนั้น
    นี่มันยิ่งกว่าซุปเปอร์ฮีโร่พวกนั้นอีกนะ.. อยากเจอแบบนี้บ้าง...
    คือที่บ้านก็มีตุ๊กตาหมีสีฟ้าอยู่นะ แต่ทำไมมันไม่พูดแบบนี้บ้างล่ะ
    อยากอ่านตอนนุ่มนิ่มโตอ่ะ คงได้หวานกับคุณหมีแน่เลย งื้ออออออออ~
    ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้มาให้อ่านนะ ชอบมากกกกกกกกกก! เอาไปเลย 10!10!10!
    #174
    0
  25. #173 OIL (@oil555eve999) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 01:31
    อรั๊ย เค้าชอบหมี >////<

    แล้วยิ่งมาเจอหมีแบบนี้ โอย ตายๆๆ

    แม่คะ หนูอยากได้หมีแบบนี้หาซื้อให้หนูหน่อย ฮ่าๆๆๆ

    จุนมยอนน่ารัก น่าเอ็นดู อยากอุ้มไปเลี้ยงที่บ้านจังเลยค่ะ

    สนุกมากเลย อยากให้มีตอนต่อไปที่คุณหมีได้ตอดนุ้งจุนเยอะๆนะคะ ฮี่ๆๆ >(+++)<
    #173
    0