(จบแล้ว) TITAN ลำนำอสูรสีเงิน (Yaoi)

ตอนที่ 44 : Christmas Special: Black Santa

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,345
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    25 ธ.ค. 57


TITAN Special
 

Christmas 2014


BLACK SANTA


 

***

 

แสงจากดวงไฟหลากสีส่องประกายระยิบระยับยามตกกระทบผืนน้ำในแม่น้ำลิฟฟีย์ สองข้างทางบนสะพานฮาร์ฟเพนนีย์ถูกประดับประดาด้วยแสงสีต้อนรับเทศกาลสำคัญที่กำลังจะมาถึง ในเดือนธันวาคมเช่นนี้เมืองที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความโรแมนติกอย่างดับลินย่อมไม่มีวันหลับใหล 
 

แม้จะมีบางคนที่เห็นเทศกาลนี้เป็นเรื่องน่าเบื่อจนอยากหลับแล้วตื่นอีกทีมาเป็นวันปีใหม่แล้วเลยก็ตามที
 

“อะไรนักหนา! นี่มันจะค่ำอยู่แล้ว มีอะไรก็กลับไปคุยกันที่บ้านสิ” อลันตีหน้าถมึงทึง เด็กหนุ่มเอนตัวพิงพนักสะพานอย่างเกียจคร้านพลางหาวหวอด สองมือซุกเข้าในกระเป๋าเสื้อโค้ทสีเขียวขี้ม้าหนีความหนาวเย็นจากหิมะที่โปรยตัวตกจากท้องฟ้าสีหม่น


“มีอะไรก็รีบพูด หนาวจะตายอยู่แล้ว” ยิ่งพูดยิ่งหงุดหงิดเมื่อเห็นไอควันที่ออกจากริมฝีปากของตัวเอง ถึงจะไม่อยากออกจากบ้านเพราะอากาศที่หนาวจัดแต่ใช่ว่าเขาจะสามารถขัดใจคนบ้าอำนาจตรงหน้าได้เสียที่ไหน อลันกลอกตาเมื่อคนที่ยืนตรงข้ามยังปิดปากเงียบไม่ยอมพูดเสียที มีอย่างที่ไหน หายหัวไปตั้งแต่เช้ายันค่ำไม่ยอมบอกใคร แต่อยู่ๆกลับโทรศัพท์มาบังคับเขาให้ออกมาพบ 
 

หนำซ้ำยังกำชับว่าห้ามบอกเซย์เด็ดขาด แล้วยังจะมีหน้ามายืนอ้ำอึ้งไม่ยอมพูดปล่อยให้เขายืนหนาวไปถึงกระดูกแบบนี้อีก
 

…แต่เดี๋ยว…เรียกเขาออกมาในบรรยากาศหิมะตกแสนโรแมนติกแบบนี้ บนสะพานข้ามแม่น้ำลิฟฟีย์แบบนี้ แล้วรอบด้านก็มีแต่พวกนักท่องเที่ยวที่เป็นคู่รักเต็มไปหมด อย่าบอกนะว่า...
 

สารภาพรัก!
 

“ฉิบหายล่ะ! นี่แกคิดแบบนั้นกับฉันงั้นหรอ!?” อลันตาเบิกโพลง ทันทีที่ร้องออกไปแบบนั้นเรียวคิ้วบนใบหน้าคมคร้ามก็ขมวดตัวผูกเป็นปมทันที 
 

“คิดวิปริตอะไรของเจ้า”


“ก็เล่นเรียกออกมาสองต่อสองแบบนี้ เอ…หรือท่านฟารุคจะเปลี่ยนรสนิยมมากินเด็กแทน แต่บอกก่อนนะว่าอย่างนายน่ะไม่ใช่สเป็คฉันแน่” พูดเองยังขำเอง แต่ไหนๆก็เล่นแล้วเลยขอเล่นต่ออีกสักหน่อย ยิ่งเห็นผลลัพธ์เป็นสีหน้าเครียดขึงของอดีตราชายักษ์ดำแห่งไททัน ผู้ใหญ่ในร่างเด็กหนุ่มก็ถึงกับหัวเราะออกมา 
 

“ถ้าไม่ใช่ก็รีบๆพูด เดี๋ยวบาร์จะเปิดแล้ว จะปล่อยให้เซย์อยู่คนเดียวหรือไง”
 

“ข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วย และเรื่องนี้จะต้องปิดเป็นความลับต่อเซย์” คนฟังเลิกคิ้ว ปรกติคนอย่างฟารุคเคยขอร้องอะไรใครเสียที่ไหน แถมยังมีลับลบคมในเสียด้วยสิ ดวงตาสีเขียวมะกอกหรี่มองฝ่ายตรงข้ามอย่างพิจารณา
 

“ถ้าจะให้ช่วยปิดเรื่องกิ๊กของนายน่ะ ฉันไม่ช่วยหรอกนะ”
 

“หยุดพล่ามเรื่องไร้สาระเสียที ข้ามีเวลาอีกไม่มากนัก”
 

“งั้นก็เลิกยืนบื้อแล้วพูดมาได้แล้ว ฉันหนาว”

“…”


“…”


“…”


“อย่ามาทำใบ้นะโว๊ย!” ขืนยืนอยู่อย่างนี้อีกไม่กี่นาทีเขาได้หนาวตายแน่ มันใช่เรื่องเสียทีไหน อลันรู้สึกถึงเส้นเลือดที่เต้นตุบอยู่ข้างขมับ เด็กหนุ่มดีดตัวจะเดินหนีแต่กลับถูกคว้าจับแล้วกระชากกลับมายืนที่เดิมด้วยเรี่ยวแรงที่ดูยังไงก็มากกว่าเขาหลายเท่านัก แต่ทันทีที่จะอ้าปากด่าก็เห็นสีหน้าที่เขามั่นใจมากว่าแม้แต่เซย์ก็อาจไม่เคยได้เห็น
 

“เจ้าต้องช่วยข้า...อลัน”
 

 

***


 

ท้องฟ้าครึ้ม โชคดีที่แม้อากาศจะเย็นจัดแต่วันนี้กลับไม่มีหิมะ
 

สองร่างก้าวผ่านผู้คนผ่านย่านร้านค้าและตลาด โอเวอร์โค้ทสีเขียวขี้ม้าตัวเก่งถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมตัวใหญ่สีน้ำตาลเข้มที่ทำให้เจ้าตัวดูโตกว่าอายุ อลันสอดมือเข้าในกระเป๋าเสื้อพลางพยักหน้าให้ฟารุคเดินตามมาติดๆ เด็กหนุ่มผิวปากฮัมเพลงขณะลัดเลาะเข้าซอกซอยที่ยิ่งเดินลึกเข้าไปผู้คนยิ่งบางตาลงทุกที


ฟารุคเหลียวมองรอบด้าน เลี้ยวเข้ามุมไม่กี่ครั้งทางเดินที่เคยเป็นถนนกว้างก็เปลี่ยนเป็นซอกตึกลับตาผู้คน


“เจ้าดูอารมณ์ดีผิดปรกติ”
 

“เปล๊า เปล่าเลย” คนตอบยิ้มกว้าง ก่อนกวักมือเรียกร่างสูงให้เลี้ยวตามมาอีกครั้ง เพียงเลี้ยวผ่านพ้นมุมตึกสูงก็ปรากฏร้านเล็กๆ ประตูร้านไม้สีแดงสดแขวนป้าย Open เอาไว้ไม่ได้ดูแตกต่างจากร้านค้าอื่นๆที่ย่านถนนใหญ่ อลันเดินเปิดประตูเข้าไปภายใน เสียงกระดิ่งกรุ๊งกริ๊งดังขึ้นที่หน้าประตู


“ไฮ สนใจอะไรถามได้นะ จะได้ช่วยแนะนำ” ชายร่างผอมบางยืนอยู่ด้านในเคาน์เตอร์แคชเชียร์เอ่ยทักก่อนส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้ลูกค้าทั้งสอง ฟารุคเหลียวมองรอบด้าน ภายในร้านมีขนาดใหญ่กว่าที่เห็นจากด้านนอก นอกจากนี้ยังมีบันไดขึ้นไปชั้นบน แสงไฟในร้านตกแต่งด้วยโทนสีส้มและแซมด้วยหลอดไฟสีชมพูนีออนชวนแสบตา บางหลอดขดงอเป็นตัวอักษรภาษามนุษย์ที่เขาเองก็เพิ่งเรียนได้ไม่ชำนาญเท่าไรนักแปะอยู่บนฝาผนัง


…Sex Shop…


“เฮ้ มาเลือกของกัน”
 

“เจ้าแน่ใจหรือว่าที่นี่คือร้านของขวัญ” ทันทีที่ได้ยินคำถามนั้นจากปากคนที่ยังยืนจ้องฝาผนังอยู่อลันก็แทบหลุดขำ หากแต่กลับกลั้นยิ้มเอาไว้พร้อมตีหน้านิ่ง


“แน่นอนที่สุด เพื่อวันคริสต์มาสแรกของนายกับเซย์ ฉันทุ่มสุดตัว” 
 

ใครจะไปนึกว่าคนเย็นชาหน้าตายอย่างฟารุค เทียร์ เอลมัลนาร์ด อดีตกษัตริย์แห่งอาณาจักรยักษ์ดำจะครุ่นคิดเรื่องเทศกาลของมนุษย์อย่างจริงจังขนาดนี้ ฟารุคกล่าวให้ฟังว่านักเรียนในคลาสเรียนศิลปะป้องกันตัวพูดถึงวันคริสต์มาสว่าเป็นวันสำคัญมากสำหรับชาวมนุษย์ที่จะมอบของขวัญให้แก่คนที่ตนรัก และเมื่อเจ้าตัวไปเสิร์ชอินเตอร์เน็ตเพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติมก็พบว่าเป็นดังที่ได้ยินมาจริงๆ


วัฒนธรรมของมนุษย์...เทศกาลที่ชาวยักษ์ไม่คุ้นเคย
 

อลันแย้มยิ้ม ยิ่งรู้ดีว่าฟารุคไม่ใช่คนที่จะใส่ใจกับเรื่องวุ่นวายและไม่สลักสำคัญ แต่กับเซย์...เซย์เป็นคนพิเศษ มนุษย์เพียงคนเดียวที่ราชายักษ์ดำมอบหัวใจไว้ ละทิ้งซึ่งสิ่งสลักสำคัญทุกอย่างในไททันเพียงเพื่อคนคนเดียว 
 

ยิ่งนึก ย่ิงน่าหมั่นไส้นัก!
 

“ลองดูบนชั้นนั่นหน่อยเป็นไง” เด็กหนุ่มพยักเพยิดหน้าไปทางชั้นวางสินค้าริมผนัง นัยน์ตาสีดำกวาดมองตามและพบวัตถุหน้าตาพิลึกที่ถูกบรรจุอยู่ในกล่องและในซองเรียงรายอยู่เต็มไปหมด ทั้งหมดดูคล้ายคลึงกันแต่ก็มีจุดต่างกันเพียงเล็กน้อย หลากหลายสีสันและขนาด แต่รูปทรงของมันกลับทำให้รู้สึกตะขิดตะขวงใจอย่างน่าประหลาด
 

“นี่มันของขวัญประเภทไหนกัน”
 

“ของขวัญตามธรรมเนียมไง ใครๆเขาก็ซื้อไอ้แบบนี้กันนี่แหละ” อลันเสียงสั่น กลั้นหัวเราะจนปวดท้องไปหมด “เลือกเอาแบบที่ชอบสิ”
 

“สิ่งนี้เรียกว่าอะไร” เมื่อเห็นยักษ์ดำยังทำเพียงจ้องมองสินค้าอย่างไม่วางใจอลันจึงเป็นฝ่ายหยิบสุ่มๆออกมาชิ้นหนึ่ง
 

…อือหืม...แบบผิวขรุขระซะด้วย
 

“ของเล่นสำหรับผู้ใหญ่ เลิกถามมากซะทีน่า เดี๋ยวซื้อไปก็รู้เองแหละว่าใช้ยังไง เอ้า! ไปดูชั้นบนกันดีกว่า” เด็กหนุ่มโยนของลงตะกร้าแล้วเริ่มเดินนำ ฟารุคก้มหัวหลบคานขณะก้าวตามขึ้นบันไดเพราะตัวสูงจนแทบจะชนเพดาน ชั้นบนของร้านก็มีสินค้าหน้าตาคล้ายคลึงกับที่วางโชว์อยู่ด้านล่าง เพียงแต่นอกจากชั้นวางโชว์แล้วยังมีตู้กระจกและของเล่นหน้าตาแปลกๆเต็มไปหมด
 

“นายเลือกที่ชอบอีกสองอันละกัน สามชิ้นเซย์ก็คงดีใจแล้ว”
 

ยักษ์ดำกวาดตามอง ก่อนเดินไปเลือกของที่มุมหนึ่งอย่างครุ่นคิด อลันยิ้มแก้มปริ ตอนแรกแม้แต่เขาเองก็ยังลังเลที่จะพาฟารุคมายังที่นี่เพราะไม่รู้ว่ายักษ์ดำรู้เกี่ยวกับเรื่องเพศของพวกมนุษย์มากน้อยเพียงใด แต่นึกๆดูในไททันย่อมไม่มีของอะไรที่จะสร้างสรรค์ได้เท่ามนุษย์เช่นนี้ แถมอดีตราชายักษ์ดำก็เพิ่งหัดเล่นอินเตอร์เน็ตได้ไม่นาน ถึงจะเสี่ยงต่อการโดนซ้อมไปหน่อยแต่เขาก็เดิมพันว่าฟารุคต้องไม่รู้แน่ว่าของพวกนี้คืออะไร


แล้วผิดจากที่เขาคาดเดาเสียที่ไหนกันล่ะ!
 

อลันผิวปาก ให้ตายเถอะ เขาอารมณ์ดีชะมัด
 

“จะว่าไป ข้าควรซื้อให้เจ้าสักชิ้นหรือไม่ อลัน” คนจะได้รับของขวัญสะดุ้งโหยง อลันส่ายหน้าแรงจนแทบเรียกว่าสะบัด 
 

“ไม่! อย่าแม้แต่จะคิด!” เด็กหนุ่มเถียงทันควันแต่แล้วก็ต้องปรับสีหน้าเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “เอ่อ เพราะของขวัญพวกนี้มันมีไว้เฉพาะสำหรับให้คู่รักเท่านั้นน่ะ”
 

“อ้อ” ฟารุคพยักหน้ารับ “อย่างนั้นให้เจ้าคงชวนขนลุกน่าดู”
 

“เออสิวะ” ใช่ว่าฟารุคสยองคนเดียวที่ไหน แค่คิดว่าตัวเองจะใช้ของแบบนี้กับฟารุคเขาก็แทบผื่นขึ้นแล้ว “แล้วของพวกนี้มีความหมายโดยนัยน์หรือไม่” ฟารุคถาม “แต่ละแบบนี่มีความหมายพิเศษอะไร”
 

…ใส่ใจเหลือเกินนะ…
 

จากนั้นเด็กหนุ่มที่อายุจริงมากกว่าอายุร่างไปไกลโขก็เริ่มสาธยายความหมายของ ‘ของเล่น’ แต่ละชนิดแบบคิดขึ้นเอง อันนั้นคือขอให้มีความสุข อันนี้คือขอให้สนุก อันนี้คือขอให้ร้องเสียงเพราะๆ ส่วนอันนั้นคือขอให้ตื่นมาท้องฟ้าสดใส แน่นอนว่ามีอีกหลายอันหลายความหมายที่ฟารุคฟังแล้วได้แต่ขมวดคิ้ว
 

“พวกมนุษย์นี่แปลกเสียจริง ขอให้สบายเนื้อสบายตัวน่ะหรือ?”
 

“ใช่ เป็นเผ่าพันธุ์ที่สุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ” 
 

ยักษ์ดำส่ายหน้า ท้ายที่สุดก็เลือกหยิบ ‘ขอให้มีความสุข’ และ ‘ขอให้สนุก’ ใส่ลงในตะกร้าที่อลันเลือก ‘ขอให้แข็งแรง’ ใส่ไว้ก่อนแล้ว ชาวไททันในร่างมนุษย์จำแลงทั้งสองเดินกลับลงมาจ่ายเงินยังเคาน์เตอร์ด้านล่างซึ่งแคชเชียร์หนุ่มร่างผอมยังจับจ้องทั้งคู่อย่างไม่วางตา
 

“เตรียมสุดเหวี่ยงกันเลยงั้นสิ เรามีชุดชั้นในซานต้าขายด้วยนะ” พนักงานหนุ่มแซว รอยยิ้มขี้เล่นที่มองอลันทีฟารุคทีทำให้ทั้งคู่ขมวดคิ้วแทบจะพร้อมกันทันที “เอาถุงยางมั้ย?”
 

“ตลกล่ะ! ใครจะใช้...” 
 

“อ้อ! บางคนก็ไม่ชอบถุงยาง ผมเข้าใจ” ไม่ทันได้อ้าปากเถียงให้จบประโยคแคชเชียร์หนุ่มก็คิดเงินเสร็จสรรพพร้อมยื่นถุงสินค้าให้ อลันขยับปากขมุบขมิบ ถึงจะไม่พอใจแต่ก็ไม่รู้ว่าจะแก้ตัวไปทำไมอยู่ดี ยิ่งมองหน้าฟารุคที่จ้องมองปฏิกิริยาของเขาอยู่ก็ทำให้ต้องคว้าถุงของแล้วรีบออกจากร้านอย่างขอไปที เด็กหนุ่มหายใจเฮือกใหญ่ เดินนำออกจากตรอกโดยไม่หันมองคนข้างหลังแม้แต่นิดเดียว
 

ขนลุกชะมัด! อย่าหวังว่าเขาจะมาซื้ออะไรอย่างนี้กับฟารุคอีกเป็นครั้งที่สองเชียว


ซึ่งอันที่จริงเขาก็คิดว่าคงไม่มีครั้งที่สองหรอก ยกเว้นแต่ว่าอดีตราชายักษ์ดำจะติดใจล่ะก็นะ
 

 

***
 

 

ทันทีที่หน้าประตูแขวนป้าย open เหล่าลูกค้าก็เข้ามาจับจองที่นั่งภายในร้าน แม้เนื้อที่ของตึกแถวจะขยายกว้างเพราะการปรับปรุงสร้างโรงเรียนสอนศิลปะป้องกันตัวที่ฟารุคดูแล แต่ร้านเหล้าสเนชต้าก็ยังคงมีขนาดไม่ต่างจากเดิมมากนัก นอกจากการตกแต่งภายในที่ปรับเปลี่ยนใหม่ จำนวนโต๊ะที่นั่งภายในร้านก็ยังคงมีจำกัดเพราะมีเพียงโอนเนอร์ของร้านและอลันเป็นผู้ดูแลเพียงสองคน
 

“ลัคกี้แฮะ วันนี้มีที่นั่ง มาทีไรรู้สึกเหมือนเล่นเก้าอี้ดนตรีอยู่ทุกที แต่ทำไงได้ล่ะ โอนเนอร์ดันหล่อเสียขนาดนี้” เซย์ยิ้มรับคำหยอกล้อของลูกค้าสาวก่อนผละไปจดรายการอาหารที่โต๊ะข้างๆ นัยน์ตาสีเงินยวงเหลือบมองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาทุ่มกว่า น่าแปลกที่ทั้งอลันและฟารุคหายไปตั้งแต่ช่วงเย็นจนป่านนี้ก็ยังไม่กลับ
 

สองวันแล้วที่ทั้งสองคนหายไปพร้อมกัน
 

“ก็มีแต่สเนชต้านี่แหละน้าที่เปิดวันคริสต์มาสทุกปี แล้วพวกโอนเนอร์ไม่ฉลองกันหรอคะ” เจ้าของเสียงคือลูกค้าที่เพิ่งหยอดคำหวานให้เขาเมื่อครู่
 

“ก็ต้องดูแลคุณลูกค้าเป็นอันดับแรกสิ พวกผมน่ะปิดร้านแล้วค่อยฉลองก็ยังไหว อ้อ แต่วันนี้ปิดร้านเร็วหน่อยนะครับ” เมื่อตอบพร้อมรอยยิ้มสาวๆทั้งโต๊ะก็ส่งเสียงหัวเราะพร้อมชวนคุยอะไรเรื่อยเปื่อย อากาศด้านนอกเย็นตัวลง ในที่สุดหิมะก็ตกลงมา เขาปรับฮีทเตอร์ภายในร้านเพิ่มอุณหภูมิ เพราะเป็นวันหยุดเทศกาลและลูกค้าส่วนใหญ่ของสเนชต้าก็ล้วนแต่เป็นขาประจำที่แน่นอนว่าต้องฉลองวันคริสต์มาสกับครอบครัว ลูกค้าในวันนี้จึงมีไม่มากนัก
 

“ห้ามจีบมากนักล่ะสาวๆ โอนเนอร์น่ะมีเจ้าของแล้ว” เสียงเข้มของนายธนาคารหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านหน้าเคาน์เตอร์เอ่ยแซว “ว่าไปนั่น แมธ อย่าบอกนะว่าคุณกับโอนเนอร์...”
 

“ได้ก็ดีซิ ล้อเล่นน่า ผมกับโอนเนอร์น่ะแค่เพื่อน เจ้าของตัวจริงน่ะทั้งดุทั้งโหด พวกคุณไม่อยากเจอหรอก”
 

“ไม่เอาน่าแมธ” เซย์หัวเราะขำๆ กระดิ่งหน้าบานประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคนที่เพิ่งถูกกล่าวถึง ฟารุคเข้ามาพร้อมกับอลันที่สะพายกระเป๋าเป้ดูแปลกตา เซย์เอ่ยถามแต่กลับได้คำตอบว่าเป็นกระเป๋าใบใหม่พร้อมกับที่อลันลุนหลังฟารุคให้รีบขึ้นไปชั้นบน
 

“เดี๋ยวฉันลงมาช่วย แป๊ปเดียว” อลันยื่นหน้าลงมาจากบันไดอีกครั้ง เซย์พยักหน้ารับ แม้จะยังนึกสงสัยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรเพราะลูกค้ายังนั่งอยู่ แมธธิวโน้มตัวกระซิบเสียงเบา “เมื่อกี้เขาจ้องหน้าผมด้วยล่ะ”
 

“ก็อย่าทำรุ่มร่ามกับผมสิ” แมธธิวหัวเราะกับคำตอบ “เปล่านะ เปล่าเลย ว่าแต่คืนนี้พวกคุณสามคนจะฉลองอะไรกัน จริงๆผมอยากอยู่่ต่อมากเลย แต่ฟารุคคงไม่ชอบใจเท่าไหร่” เซย์ยิ้มรับ อีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้เขาและแมธธิวยังคงความสัมพันธ์แบบเพื่อนไว้ได้คงเพราะนายธนาคารหนุ่มมีทีท่าที่ทำให้เขาคุยด้วยได้อย่างสบายใจ เซย์มั่นใจว่าแมธธิวไม่ได้จีบตัวเองอีกแล้ว ถึงบางครั้งจะทำเหมือนทีเล่นทีจริงอยู่ก็ตาม
 

“คุณเตรียมของขวัญอะไรไว้ล่ะ โอนเนอร์” เซย์นิ่งคิดก่อนส่ายหน้า
 

คนฟังถึงกับถอนหายใจอย่างเสียดาย  “ถึงไม่มีของขวัญ ผมก็อิจฉาเขาอยู่ดี”
 

ไม่นานนักอลันก็ลงมาช่วยงานครัวเหมือนทุกวัน เพราะลูกค้าน้อยกว่าปรกติ เมื่องานในครัวเสร็จเรียบร้อยอลันก็ออกมานั่งเล่นพูดคุยเรียกเสียงหัวเราะครื้นเครง ใครๆก็รู้ว่าเด็กหนุ่มพ่อครัวร้านสเนชต้าคุยเก่งและมีเรื่องราวสนุกๆไว้เล่าให้ฟังมากเกินกว่าที่จะคาดเดา หลายคนยังเอ่ยว่าประสบการณ์เจ้าหนูนี่เยอะเสียจนฟังแล้วอย่างกับเรื่องโกหก
 

เมื่อลูกค้าทยอยกลับจนหมด อลันก็ถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ขณะลงล็อคที่กลอนประตู
 

“เหนื่อยสุดๆ ยัยแก๊งสาวพูดมากนั่น”
 

“ทำเหมือนไม่ชอบ เห็นนายก็คุยสนุกดีนี่”
 

อลันไหวไหล่ ก่อนเดินไปทางครัวแล้วยกขวดไวน์ขนาดใหญ่ออกมา ทำเอาเซย์ถึงกับตาโต 
 

“เมอร์รี่คริสต์มาส”
 

“อะไรกัน” ถึงจะงงๆแต่ชายหนุ่มก็หัวเราะร่วน พวกเขาไม่ใช่พวกให้ความสำคัญกับเทศกาลมาแต่ไหนแต่ไร การตกแต่งร้านตามเทศกาลก็เพิ่งจะมาทำในช่วงปีหลังๆเพื่อเพิ่มความสนุกให้ลูกค้าก็เท่านั้น 
 

“เอาเถอะน่า คิดซะว่าเป็นของขวัญจากฉันก็แล้วกัน” อลันพูดส่วนที่เหลือกับตัวเองในใจ
 

…แล้วก็แทนการไถ่โทษที่พาฟารุคไปซื้อของขวัญแบบนั้นยังไงล่ะ... 
 

“ไปตามฟารุคสิ” พอเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าคนที่เขาดูแลมาตั้งแต่เด็กเขาก็อดยิ้มตามไม่ได้ ถึงพวกเขาจะไม่ได้ให้ความสำคัญกับวันพิเศษต่างๆเท่าครอบครัวอื่นๆ แต่ก็รู้ดีว่าพวกเขาเป็นครอบครัวที่ผูกพันธ์กันมากแค่ไหน
 

เพราะเคยมีกันแค่สองคน
 

แม้ตอนนี้จะไม่ใช่เพียงสองคนอีกแล้ว
 

“เฮ้! อลัน มีเนื้อเหลือในตู้หรือเปล่า ชีฮาคท่าทางจะหิว” เสียงตะโกนถามจากด้านบนทำให้เขาต้องขานรับ อลันหัวเราะกับตัวเองเบาๆ เมื่อได้พบกับฟารุคอีกครั้งชิ้นส่วนที่ขาดหายของเซย์ก็คืนกลับมา หนึ่งปีที่ผ่านมานับเป็นปีที่ดีที่สุดนับตั้งแต่เขากับเซย์กลับมายังโลกมนุษย์ เซย์ยิ้ม หัวเราะ และมีความสุขขึ้นอย่างเห็นได้ชัด


หรืออาจเพราะไม่ว่าต่อจากนี้จะเกิดเรื่องราวเลวร้ายอะไรขึ้น ก็คงไม่กลัวอีกต่อไป
 

เพราะเซย์มีฟารุค


เพราะฟารุคมีเซย์
 

“ให้ตายสิเซซาเรย์ เลี้ยงลูกนายมาเป็นแบบนี้คงไม่ว่าอะไรกันหรอกนะ” อลันหลับตาลง นึกถึงคนในความทรงจำ ถ้าเซย์และฟารุคเป็นของขวัญของกันและกัน เขาคิดว่าตัวเองก็ได้รับสิ่งที่มีค่าที่สุดมาแล้วเช่นกัน
 

 

***


 

หลังการฉลองเล็กๆ อลันก็ขอตัวกลับเข้าห้องเร็วกว่าปรกติ เจ้าตัวบ่นว่าหนาวแล้วก็ง่วงแล้ว เซย์หรี่ตามองเพราะไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ แต่สุดท้ายชายวัยกลางคนในร่างเด็กหนุ่มก็ปลีกตัวไป ฟารุคนั่งอยู่บนโซฟา เรือนผมสีดำสนิทถูกมัดรวบไว้เช่นทุกครั้ง เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกปลดกระดุมลง อดีตราชายักษ์ดำดื่มไปเล็กน้อย มือใหญ่ลูบขนสีดำมันเงาของชีฮาคที่เกาะอยู่บนพนักวางแขน ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องคนที่กำลังจัดเรียงแก้วเก็บบนชั้นวาง
 

“เลิกมองแบบนั้นซะทีเถอะน่า” เซย์กล่าวเสียงกลั้วหัวเราะ รู้สึกตัวมาตั้งนานแล้วว่าถูกจ้องอยู่ พิลึกชะมัด ทำไมเขายังรู้สึกเขินอยู่ได้
 

“อย่างเจ้าจะห้ามข้าได้หรือ เด็กมนุษย์”
 

“ใครจะไปบังอาจขัดใจท่านฟารุคกันล่ะขอรับ” พูดจบประโยคก็ต้องสะดุ้งเมื่อจู่ๆฟารุคก็เป็นฝ่ายเดินเข้ามาแล้วหยิบแก้วที่ยังเรียงไม่เสร็จขึ้นจัดวางบนชั้น ร่างสูงยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง มือข้างหนึ่งยังจับค้างอยู่บนชั้นเรียงแก้วทำให้กลายเป็นว่าเขาถูกขวางให้อยู่ในอ้อมแขนนั่น เซย์อมยิ้ม


“อยากช่วยหรอ ใจดีจริงนะขอรับ นายท่าน” อดีตยักษ์เงินแกล้งทำเสียงล้อเลียนพร้อมกับพลิกตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย ในช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันแบบนั้นแววตาเรียบเฉยคู่นี้กลับมีประกายบางอย่างที่เซย์รู้ดีว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่จะได้เห็น


“ใจดีได้เสี้ยวหนึ่งของเทพซานตาครอสหรือไม่” คนฟังขมวดคิ้วทันที “เทพ? ซานตาครอส?” ฟารุคพยักหน้า


“ในอินเตอร์เน็ตกล่าวว่าเขาเป็นชายอ้วนใจดี...”


“ฮ่าๆๆๆๆ” ไม่ทันได้ฟังให้จบประโยคเซย์ก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น คนที่กำลังยืนเล่าอยู่เลยถึงกับขมวดคิ้วด้วยไม่รู้ว่าตนเองพูดอะไรผิดไป 


“นี่นายเสิร์ชเรื่องวันคริสต์มาสมางั้นหรอ” พูดไปยังหัวเราะไป ฟารุคนิ่วหน้ายิ่งกว่าเดิม จากที่ยืนคร่อมทับอีกฝ่ายอยู่จึงผละออกมาก้าวหนึ่งแล้วเปลี่ยนเป็นยืนกอดอก


“แล้วมันผิดหรือ พวกนักเรียนบอกว่านี่คือเทศกาลสำคัญของพวกมนุษย์”


“ก็เป็นวันระลึกถึงพระคริสต์น่ะสิ แต่ชาวไททันอย่างนายคงไม่จำเป็นต้องใส่ใจหรอกน่า”


“ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ?”


“อื้อ” เซย์พยักหน้า


“แล้วเรื่องของขวัญ?”


“ที่ได้มาก็มีค่าเกินพอแล้ว” เซย์กล่าวทั้งที่ยังหันหลังเรียงแก้วที่เหลือจนเสร็จ แว่วได้ยินเสียงฟารุคถอนหายใจ แต่ทันทีที่เขาเหลียวกลับไปมองยักษ์ดำก็เดินหนีขึ้นไปด้านบนเสียเฉยๆ เซย์เรียกอีกฝ่ายซ้ำแต่ดูเหมือนคนถูกเรียกจะไม่ยอมหันกลับ


…เดี๋ยวนะ...


…ของขวัญงั้นหรอ...


“ให้ตายเถอะ” เซย์สบถกับตัวเอง เซย์ยกมือข้างหนึ่งปิดปากตัวเอง บ้าเอ๊ย! ทั้งที่รู้อยู่ว่าฟารุคพยายามปรับตัวเพื่ออยู่กับเขามากแค่ไหนแต่ก็ยังเผลอบอกให้อีกฝ่ายไม่ต้องใส่ใจไปเสียอย่างนั้น


ทั้งที่เขาเองก็รู้ ทุกอย่างที่ฟารุคทำนั้น ก็เพื่ออยากจะอยู่กับเขาให้สมบูรณ์ที่สุด 


เซย์ลุกพรวด รีบก้าวจ้ำตามขึ้นไปชั้นบน ฟารุคนั่งอยู่บนเตียง ในมือมีหนังสือเล่มหนึ่งที่เขาคิดว่าอีกฝ่ายกำลังจะเปิดอ่าน


“ฟารุค…โกรธหรือเปล่า?” อาจฟังดูเป็นคำถามโง่ๆ แต่เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรได้ดีกว่านี้ ฟารุคเลิกคิ้ว ใบหน้าคมคร้ามยังมีสีหน้าเรียบเฉยจนเขานึกหวั่น


“เหตุใดจึงคิดเช่นนั้น”


“อยู่ๆนายก็เดินหนีขึ้นมา” ได้ยินดังนั้นคงฟังก็ถอนหายใจ ฟารุคกวักมือเรียกและคนถูกเรียกก็เดินเข้ามาอย่างว่าง่าย บรรยากาศคล้ายจะดีขึ้นเมื่อเซย์นั่งลงข้างๆ และมือใหญ่ก็เป็นฝ่ายขยับไล้ลงบนเรือนผมสีเงินยวงก่อน


“ข้าไม่โกรธเจ้า ไม่มีเหตุผลอะไรต้องโกรธ” เซย์เอียงศีรษะซบลงบนไหล่หนา “ไม่โกรธแล้วทำไมเดินหนีขึ้นมา” ดวงตาสีเงินยวงมองต่ำลงที่นิ้วมือของตนเอง แหวนที่ฟารุคเคยมอบไว้ยังอยู่ในที่ของมัน เขาเอื้อมมือแตะสัมผัสหลังมือของฟารุคที่ตอนนี้ผละออกจากหนังสือแล้ว


“วันนี้เป็นวันที่ใครๆก็ให้ของขวัญกันก็จริง แต่ฉัน...อ่า...ฉันกับอลันไม่เคยให้ของขวัญอะไรแบบนั้นกัน แล้วก็ไม่ได้คิดว่านายจะสนใจเรื่องนี้ด้วย” ปลายเสียงกล่าวแผ่วเบา “ก็เลยไม่ได้เตรียมอะไรเอาไว้”


“ผิดแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยขัด มือใหญ่พลิกมือจากที่ถูกสัมผัสเป็นฝ่ายกอบกุมมือของเซย์เอาไว้ “อลันกล่าวว่าหากทำให้เจ้ามานั่งตรงนี้ได้เมื่อไหร่ เจ้าเองก็จะมีของขวัญอย่างแน่นอน”


“หืม” เซย์ผละออกห่าง แต่แล้วก็ต้องตาโตเมื่อมองตามสายตาของฟารุคไปยังบนเพดาน


…ช่อมิสเซิลโท...


บ้าเอ๊ย...อลัน!


“แล้วอลันได้บอกหรือเปล่าว่าของขวัญของฉันจะเป็นอะไร” ถึงตอนนี้เขาเองก็กลั้นย้ิมไม่ได้แล้ว ยิ่งเห็นนัยน์ตาสีดำเป็นประกายระยับก็คงไม่ต้องรอคำตอบอีกต่อไป เซย์โน้มตัวอีกฝ่ายลงประทับแนบจุมพิต ไม่รู้ว่าเพราะปากเขาเย็นหรือเพราะอะไรสัมผัสที่ได้รับถึงได้อบอุ่นนัก คล้ายจังหวะชีพจรย้ายมาเต้นอยู่ที่ผิวแก้ม เพียงครู่เดียวคนที่ถูกเขาดึงตัวมาจูบก็เป็นฝ่ายโอบเขาเอาไว้แน่น ฟารุคแตะริมฝีปากย้ำช้าๆซ้ำๆหลายครั้ง ก่อนจะผละออกแล้วคลอเคลียอยู่ที่ปลายจมูก


“ก็เป็นของขวัญที่ไม่เลวนัก” ลมหายใจร้อนยังเป่าปะทะอยู่ข้างผิวแก้ม 


“แค่ไม่เลวเองหรอ”


“อยากได้คำชมมากว่านี้ก็ต้องทำมากกว่านี้ไม่ใช่หรือ” เซย์ยิ้มรับ พอถูกท้าทายแบบนั้นใครจะไปยอมกัน ชาวมนุษย์ดึงตัวอีกฝ่ายเข้ามาจูบซ้ำ ซึ่งคราวนี้ฟารุคเป็นฝ่ายยอมโอนอ่อนตาม เซย์ถูกชาวยักษ์โอบแขนรอบเอวก่อนจะดึงตัวให้ล้มลงทับร่างสูงใหญ่ จุมพิตที่วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาเริ่มจุดประทุความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้ชาวมนุษย์ต้องเป็นฝ่ายดันตัวเองออกห่างก่อนที่จะขาดอากาศหายใจไปเสียก่อน ตอนนี้เองที่เขาเพิ่งสังเกตว่านอกจากช่อมิสเซิลโทที่ถูกแขวนอยู่บนเพดาน บนหัวเตียงยังมีสายไฟหลอดเล็กๆพันอยู่เต็มไปหมด เขาพอจะเดาออกแล้วว่าในกระเป๋าเป้ใบใหม่ที่อลันแบกเข้ามาเมื่อตอนหัวค่ำใส่ของอะไรเอาไว้


“อย่าบอกนะว่าที่หายไปกับอลันคือไปซื้อของตกแต่งพวกนี้” ให้ตายเถอะ เขายิ้มจนปวดแก้มไปหมดแล้ว ทั้งที่ไม่ใช่คนใจดี ไม่ใช่คนอ่อนหวาน แต่ทำไมฟารุคถึงได้ทำให้เขาหลงรักได้ซ้ำๆมากมายขนาดนี้ ยักษ์ดำไม่ตอบ ริมฝีปากที่เพิ่งผละจูบจากชาวมนุษย์ยกยิ้มขึ้นเพียงนิดแต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้อีกฝ่ายใจเต้นระส่ำ


“ไอ้ยักษ์บ้าเอ๊ย” เซย์ได้แต่พึมพำอู้อี้ เพราะตอนนี้ใบหน้าเขาดันซุกแนบอยู่กับอกกว้างเสียแล้ว “อันที่จริง สำหรับฉันวันนี้เป็นวันพิเศษแต่ไม่ใช่เพราะเป็นคริสต์มาสหรอกนะ” ทั้งที่ตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะพูดเรื่องนี้ แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้ว 


“ถ้านายยังจำได้ล่ะก็ วันที่เราพบกันครั้งแรก ตอนที่นายเข้ามาช่วยฉันจากอสูรยักษ์ฟ้า วันที่นายลักพาตัวฉันข้ามมิติเวลาไปยังไททัน วันนั้นคือวันที่เท่าไหร่ในโลกมนุษย์...ฟารุค”


“...เมื่อหกปีก่อน...”


เซย์พยักหน้า สองแก้มขึ้นสีเรื่อเมื่อเห็นอีกฝ่ายจ้องเขาเขม็ง “25 ธันวาคม คริสต์มาสเมื่อหกปีก่อนฉันได้เจอนายครั้งแรก และคริสต์มาสเมื่อปีที่แล้ว...ฉันได้เจอนายอีกครั้ง” ไม่ว่าจะเป็นเพราะซานตาครอสตั้งใจมอบของขวัญให้หรือเป็นเพราะอะไร เขาก็รู้สึกของคุณทั้งนั้น 


“ตลกชะมัด ครั้งแรกวิ่งหนีอสูรยักษ์ฟ้าแทบตาย ครั้งที่สองก็วิ่งหนีฝูงอีกาอีก” เซย์ยิ้ม “แต่ปีนี้ฉันจะไม่วิ่งไปไหน และจากนี้ก็จะไม่วิ่งไปไหนอีก เพราะฉันอยู่กับนายแล้ว ได้อยู่กับของขวัญที่พิเศษที่สุดแล้ว ใช่มั้ย? ซานตาครอสสีดำ” 


แล้วซานตาครอสที่่ว่า...ก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดอีกต่อไป


จากที่นอนทับแผ่นอกกว้างอยู่แผ่นหลังก็เปลี่ยนเป็นสัมผัสฟูกนอนนุ่มอย่างไม่ทันตั้งตัว มือใหญ่สอดเข้าใต้เสื้อยืดเนื้อหนาที่เขาสวมอยู่ เซย์หัวเราะคิกเมื่อปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ที่ลำคอ แต่จู่ๆฟารุคก็เอื้อมมือไปใต้หมอนแล้วหยิบบางอย่างออกมา


“เช่นนั้นข้าขอให้เจ้ามีความสุข มีเสียงหัวเราะและมีสุขภาพดี”

“…”

“…”


“ดะ…เดี๋ยวนะ...นี่คือ...”


“ของขวัญคริสต์มาสสำหรับเจ้าอย่างไรล่ะ” นัยน์ตาสีดำเต็มไปด้วยความมั่นใจ “ข้าให้อลันช่วยเลือก”


อลัน!!!!!!!!!!!!!!!!!!


เซย์ตาเบิกโพลง อารมณ์โรแมนติกเมื่อครู่สลายไปในทันที เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน ที่บอกว่าของขวัญนี่ฟารุครู้หรือไม่ว่าไอ้ของพวกนี้มันใช้ยังไง 


“ไม่ชอบหรือ?” ยังมีหน้ามาถาม ชอบก็บ้าแล้ว!


“เอ่อ…นายรู้รึเปล่าว่านี่คืออะไร” 


“ของขวัญสำหรับคริสต์มาสสำหรับคู่รัก นี่เพื่อความสุข” แท่งสั่นเจลลี่เนื้อนิ่มที่ถูกออกแบบเป็นปล้องกลมๆต่อกันถูกยื่นส่งให้


“นี่เพื่อความสนุก” อุปกรณ์สั่นสะเทือนทรงเรียวรีพร้อมรีโมตถูกวางลงตรงหน้า 


“และนี่เพื่อสุขภาพดี” ดิลโด้สีชมพูอ่อนหวานพร้อมเพิ่มพื้นผิวขรุขระถูกนำออกมาวางไปอันสุดท้าย ยักษ์ดำหยิบ ‘ของเล่นสำหรับผู้ใหญ่’ ที่มีความหมายพิลึกพิลั่นขึ้นมาอธิบายทีละชิ้นด้วยความใจเย็น เซย์หน้าเปลี่ยนสีไปมา ไม่รู้จะขำ สงสาร หรือว่าซึ้งดี


“ฟารุค คือว่า...”


“อลันบอกให้คืนนี้ลองใช้ของพวกนี้ดู” ไม่ว่าเปล่ามือใหญ่ยังหยิบของที่ว่าขึ้นมาหนึ่งอัน พร้อมกับกดเปิดสวิตซ์และอะไรที่ว่านั่นก็เริ่มทำงานโดยการสั่นสะเทือนและส่ายไปมา เซย์อ้าปากค้าง พรุ่งนี้เขาจะฆ่าอลัน ไม่ว่ายังไงเขาก็จะฆ่าอลัน! ชาวมนุษย์คว้าตะครุบอุปกรณ์เพิ่มความสุขในชีวิตคู่ออกจากมือฟารุคก่อนจะต้องเข่นเขี้ยวในใจเมื่อเห็นการ์ดใบเล็กที่เขียนด้วยลายมือขยุกขยุยของอลัน


MERRY CHRISTMAS!!










 

##################



สุขสันต์วันคริสต์มาสต์สำหรับทุกคนนะคะ :D หายไปนานเลย ตอนแรกยังคิดว่าจะเขียนทันมั้ยน้า แต่ก็ได้ตอนพิเศษตอนนี้มาแบบฉิวเฉียด (ฮาาา) หวังว่าจะพอกล้อมแกล้มให้หายคิดถึงเซย์กับฟารุคไปได้เนาะ อันที่จริงคริสต์มาสเป็นเทศกาลที่อยากเขียนถึงมากที่สุดในเรืองนี้เลยเพราะเป็นทั้งจุดเริ่มต้นของทั้งคู่และเป็นวันที่ทั้งสองคนได้พบกันอีกครั้ง อยู่มาหนึ่งปีนายท่านยักษ์ดำของเราก็ดูจะเชี่ยวชาญกับการใช้อินเตอร์เน็ตขึ้นหลายระดับอยู่ (ฮาา) ถ้าใครเคยได้อ่านตอนพิเศษในเล่มคงพอรู้แล้วว่าท่านฟารุคปรับตัวเข้ากับนวัตกรรมของโลกมนุษย์ได้มากน้อยแค่ไหน ส่วนตาลุงอลันก็ยังเกรียนอย่างคงเส้นคงวา ยิ่งอยู่ในร่างเด็กหนุ่มเอ๊าะๆแบบนี้ยิ่งดูกวนประสาทเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว (555) 

คิดถึงตัวละครเรื่องนี้มากๆค่ะ ถ้ามีโอกาสคงได้เจอกันในตอนพิเศษอีกเนาะ คิดถึงคนอ่านด้วย อยากจะทอล์คยาวๆ (555555 โดนไล่ทุบ) 

สุดท้ายนี้สุขสันต์วันคริสต์มาสและสวัสดีปีใหม่ล่วงหน้านะคะ ขอให้มีความสุข สนุกๆ และสุขภาพแข็งแรงทุกคนค่ะ (โดยไม่ต้องใช้ของขวัญแบบที่ฟารุคให้เซย์ กร๊ากกก)


เลิฟๆนะฮะนะ ^___^


Blackbunny

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,662 ความคิดเห็น

  1. #1661 Lucky-Puppy (@poopo555) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 00:28
    555555555
    #1,661
    0
  2. #1624 alf_yakusa (@alf_yakusa) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 22:04
    555555555555555555 เสียดายจังไม่ได้ลองเล่นของขวัญเลย สุดท้ายอลันก็เป็นหนุ่มโสดหรอเนี่ย ฮอลลล
    #1,624
    0
  3. #1603 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 21:17
    แซ่บมากฟารุค อลันจะไม่มีคู่ให้ได้ใช้ของเล่นบ้างหรอ ;_;
    #1,603
    0
  4. #1425 baimon-0533 (@baimon-0533) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 20:10
    สนุก แถมตอนพิเศษนี่ก็ตลกมาก สนุกๆๆๆ
    #1,425
    0
  5. #1420 ----NA---- (@----NA----) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 13:21
    นิยายสนุกมากเลยค่ะ ขอบคุณมากน้าาา 
    #1,420
    0
  6. #1417 M.D. MayDay (@yamylevol) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 01:12
    สุดท้ายแล้วของวันจะได้ใช้มั้ย 5555
    #1,417
    0
  7. #1414 Kronos-Hades (@Kronos-Hades) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 20:04
    -/////////'
    #1,414
    0
  8. #1367 EiEi (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 00:35
    กรีีดดดดดดดดด คือตามเรื่องนี้เมื่อนานมาแล้วสมัยยังอัพไม่ครบ มีโอกาสกลับมาอ่านอีกครั้ง ดีใจมากจริงๆค่ะ มีครบทุกอารมณ์จริงๆ ขอบคุณไรเตอร์นะคะที่เขียนเรื่องราวดีๆให้ได้อ่านกัน จุ้บไรเตอออออออร์~~~~~
    #1,367
    0
  9. #1363 Kanyavee (@kanyavee1) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 02:24
    โอ้ย.....เจ็บท้อง55555555
    #1,363
    0
  10. #1333 art wing (@snow_wing) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 11:44
    55555กำลังโรแมนติกเลย
    #1,333
    0
  11. #1331 ^0^MuSHJy^0^ (@lVluSHRooM) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2558 / 16:25
    โอ้ย ฮากลิ้งงงงง
    ฟารุคใช้ไม่เป็น เซย์ต้องสอนละล่ะะะ
    ปอ ล อลิงคู่องค์ชายสามลาร์คตอนนี้เป็นไงมั่งคะ
    #1,331
    0
  12. วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 00:42
    กลับมาอ่านอีกรอบ ฮาอลัน 5555
    #1,330
    0
  13. #1327 =_=!!!KwAnZ@ (@kwan506) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 22:28
    5555โคตรจี้อะอลัน
    #1,327
    0
  14. #1306 loocbomb (@loocbomb) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 21:59
    โอ๊ยยยย ขำ ท่านฟารุคคค จี้ไปดิ555555555555
    แอบคิดถึงตัวละครอื่นๆด้วยแฮะ
    #1,306
    0
  15. #1278 Silvia Soland (@dgaryman) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 09:56
    5555555555//ทำไมหยุดขำไม่ได้ อลัยเอ๋ย อลัน 5555555555
    #1,278
    0
  16. #1277 wimwin (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 15:41
    Merry christmas
    #1,277
    0
  17. #1276 Nil[Night] (@nisharee_kom) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 14:19
    ขำ ฮ่าๆๆๆ ขำจริงๆ ขอบคุณสำหรับตอนนี้นะค้า
    #1,276
    0
  18. #1275 kaokorn (@kaokorn) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 12:21
    Merry Christmas & Happy New Year

    Wishing you all the best!!!
    #1,275
    0
  19. #1274 Seiki (@lakia) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 11:30
    อ่านละยิ้มไม่หุบเลยย
    น่ารักกกกกก ฮษมากด้วย555555
    #1,274
    0
  20. #1273 หิน (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 10:00
    อลันขี้แกล้งยักษ์ดำมากอ่ะ 55555 คุณยักษ์ต้องหาข้อมูลมากกว่านี้นะ
    #1,273
    0
  21. #1272 คุกกี้รสฮีโร่ (@milkcookie) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 02:50
    คิดถึงมากเลยค่ะ ;~; ตาลุงนี่ขี้แกล้งจริงๆ
    #1,272
    0
  22. #1271 Bornfreeonekiss (@ployjea) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 00:43
    คิดถึงงงงงงง 
    #1,271
    0