P.I.R.A.T.E.S ระวัง•ทะเล•คลั่ง!!

ตอนที่ 28 : ♦ 25 ♦ จุมพิตจากรักแท้หาได้จากในนิทาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    10 มี.ค. 56

 
 
Chapter 25
จุมพิตจากรักแท้หาได้จากในนิทาน

ส่วนความเกรียนหาได้จากตรงนี้.


 



 


แล้วพระเจ้าก็ฟังเสียงของเขาทันทีที่สวดภาวนา

 

“กัปตัน! วลาดมันอาละวาดแล้ว!!

 

เสียงโวยวายล้งเล้งดังขึ้นมาจากใต้ท้องเรือ เล่นเอาทุกการเคลื่อนไหวถึงกับหยุดชะงัก ก่อนจะตามมาด้วยเสียงโครมครามบางอย่างไม่น่าไว้วางใจ เลือดราล์ฟเกือบจะจับตัวกันเป็นก้อนแข็ง สาวเท้ากลับลงไปยังห้องพักคนเจ็บแทบไม่ทัน!

“เกิดอะไรขึ้น!

ลูกเรือคนส่งข่าวไม่ได้ตอบอะไร พอดีจังหวะกับตอนที่กัปตันหนุ่มกระแทกประตูเปิดออก ร่างของคนที่นอนหลับสนิทมาตลอดหนึ่งวันเต็มๆ ลงไปกลิ้งอยู่บนพื้น หอบหายใจหนัก ตาเหลือกลอยเหมือนไม่ได้สติ มือสองข้างกำอยู่รอบลำคอตนเอง บีบแน่นเสียจนคนมองแทบหยุดหายใจแทน

“อเล็กซ์--- ไปเรียกอเล็กซ์มาเดี๋ยวนี้!!

ราล์ฟตะโกนลั่น ปราดเข้าไปกระชากมือคู่นั้นออกแล้วรวบข้อแขนผอมๆ นั่นไว้ด้วยมือข้างเดียว อีกข้างคว้าหมับเข้าที่เส้นผมสีบลอนด์เงิน กระแทกลงกับพื้นเรือเสียก่อนที่วลาดิเมียร์จะดิ้นรนหนักไปกว่านี้

อเล็กเซย์กึ่งวิ่งกึ่งโดนลากเข้ามาหา หน้าตาร้อนรน

“เกิดอะไรขึ้นครับ!

“ไม่รู้โว้ย! มันกำลังจะบีบคอตัวเองตาย!

หมอประจำเรือคุกเข่าลงบีบคาง คนเจ็บ ให้เงยขึ้นมอง วลาดิเมียร์ดิ้นพราด แทบจะกัดมืออีกฝ่ายเข้าให้จนอเล็กเซย์ชักมือหลบแทบไม่ทัน กวาดมองเร็วๆ แล้วหน้าซีดเผือด

“วลาด ได้ยินข้ามั้ยครับ!

เด็กหนุ่มตะโกน หากพ่อครัวหนุ่มกลับเพียงแยกเขี้ยว หอบอยู่อย่างนั้นราวกับไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว เขากวาดตามองสภาพอีกฝ่าย หยุดคิดไปชั่ววินาที ก่อนจะกระแทกหมัดเสยเข้าให้ที่ปลายคาง!

ราล์ฟสะดุ้ง เกือบเผลอปล่อยมือที่รวบแขนวลาดิเมียร์ออก

“เฮ้ย เล่นอะไรวะ!

“ต้องปลุกครับ ถ้าปล่อยไปแบบนี้แย่แน่ๆ ตาไม่เหลือแววแล้วครับ” เคบินบอยเอ่ยเสียงร้อนรน “โว้ย--- กัปตันตบกบาลมันแทนข้าเถอะครับ แรงข้าเบาเกินไป”

“ถามจริง?”

“แต่ข้าไม่รับประกันนะครับว่าถ้าสลบไปเลยจะเกิดอะไรขึ้น” อเล็กเซย์ลดเสียงลงนิดหนึ่ง สีหน้าไม่มั่นใจ “ข้าไม่อยากเสี่ยงให้วลาดหลับอีกรอบตอนนี้ ถ้า...ถ้าเกิดว่า---”

 

เปรี้ยง!!

 

แล้วฝ่ามือหนักๆ ของคนเป็นกัปตันก็กระแทกเข้าให้ข้างขมับ!

วลาดิเมียร์หลุดร้องแอ้กออกมาทีหนึ่งแล้วเงียบกริบ อเล็กเซย์เห็นแล้วสะดุ้งแทน พ่อครัวหนุ่มไม่ใช่คนแข็งแรงอะไรขนาดนั้น และแรงของไอ้คุณกัปตันก็ไม่ใช่เบาๆ (อเล็กเซย์ค่อนข้างมั่นใจว่าวลาดิเมียร์คอไม่หลุดก็บุญแล้ว)

“เฮ้ย! แรงไปแล้วกัปตัน!

“ไม่สลบหรอก” ราล์ฟว่า น้ำเสียงไม่มั่นใจนักเหมือนกัน แต่เมื่อเห็นเจ้าตัวสำลักออกมาเบาๆ แล้วก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง เสียอย่างเดียวคือวลาดิเมียร์ยังดูเหมือนจะไม่ได้สติอยู่นั่นเอง เขาส่งเสียงอะไรบางอย่างในลำคอไม่เป็นภาษา พยายามขัดขืนสุดแรง หากราล์ฟก็ยังคงรวบข้อมือสองข้างนั่นแน่นไว้ยิ่งกว่าคีมหนีบ

กัปตันหนุ่มดึงตัวอีกฝ่ายขึ้น กระแทกเข้ากับขอบเตียงคนเจ็บ มืออีกข้างเขย่าไหล่นั่นอย่างแรง

 

“วลาด! มองข้าสิเว้ย!

 

นัยน์ตาลึกโหลเหลือกเข้า ไม่มีสัญญาณตอบรับ

“อเล็กซ์ ไปเอาน้ำมา!

น้ำถังหนึ่งถูกยื่นพรวดมาให้ก่อนที่อเล็กเซย์จะกลับมาเสียอีก ราล์ฟมองฮันส์ที่ยื่นถังมาให้ชั่ววินาที คว้าหมับเข้าแล้วสาดโครมเข้ากลางใบหน้า!

วลาดิเมียร์สำลักอีกรอบ แล้วคนสาดก็ชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อเห็นสีเลือดปนมาเล็กน้อย

“น้ำอะไรวะฮันส์”

“น้ำทะเลล้างแผลไอ้จั๊ดจ์เมื่อกี้ ข้าเดินผ่านมาพอดี”

“ฉิบหาย หัดเอาน้ำดีๆ กว่านี้หน่อยสิโว้ย!” กัปตันหนุ่มแยกเขี้ยววับ พอดีกับตอนที่เคบินบอยวิ่งกลับมาพร้อมน้ำทะเลสะอาดอีกถัง ช่วยสาดล้างน้ำเสียเมื่อครู่ออกไปได้ หากต้นหนหนุ่มไม่สน เขาเพียงกวาดตามองสภาพของไอ้หนุ่มที่กำลังหอบหายใจหนักอยู่นั่นแล้วถามเสียงเครียด

“มันเป็นอะไร”

“ไม่รู้” ราล์ฟตอบตรงๆ ลำคอขาวซีดนั่นเริ่มเป็นรอยนิ้วมือแดงจ้ำขึ้นมาอย่างน่ากลัว “ไล่พวกลูกเรือออกไปรึยัง เดี๋ยวจะแตกตื่นกันเปล่าๆ”

“เรียบร้อยแล้ว”

“ไม่รู้สึกตัวเลยหรือครับ” อเล็กเซย์เอ่ยแหบๆ น้ำเสียงร้อนรนยิ่งกว่าเก่า “ถ้าใช้วิธีช็อกทางกายไม่ได้ผล พวกท่านต้องทำอะไรก็ได้ให้วลาดช็อกครับ--- ทางจิตใจ! ข้าเป็นแค่หมอเถื่อน แต่แค่นี้ก็รู้แล้ว ถ้าปล่อยให้อาละวาดนานไปกว่านี้ มันจะสายเกินไปแล้วนะครับ!

“อะไรก็ได้งั้นหรือ”

“ครับ อะไรก็ได้!

ราล์ฟทำหน้าลำบากใจ ฮันส์ชะงัก ละล่ำละลักออกมา

“เฮ้ย--- ท่านคงไม่คิดจะ---”

“โหสิเหอะวลาด”

 

...

 

โครม!!

 

ปลายเท้าของไอ้พ่อครัวประจำเรือยกขึ้นดีดเปรี้ยงเข้าให้กลางท้องของคนเป็นกัปตัน ราล์ฟที่นั่งยองๆ อยู่ล้มโครมไปด้านหลังอย่างทรงตัวไม่อยู่ นัยน์ตาของวลาดิเมียร์ที่เหลือกโพลงมาตลอดกลับมองจ้องตรงๆ เบิกกว้างขึ้น แต่เต็มไปด้วยสติอย่างแน่นอนในคราวนี้ -- ใบหน้าที่ซีดอยู่แล้วซีดลงยิ่งกว่าเก่า

พ่อครัวหนุ่มหอบเบาๆ อ้าปากค้าง

อเล็กเซย์ถอนหายใจอย่างโล่งอก ส่วนฮันส์ทำหน้าแปลกๆ ทั้งโล่งใจ ทั้งขำ ทั้งแหยงเล็กๆ ได้แต่มองสลับไปสลับมาระหว่างเจ้าคนเจ็บกับราล์ฟที่นั่งเช็ดปากอยู่นั่น

“ข้าก็คิดอยู่นะ แต่ไม่คิดว่าท่านจะทำจริงๆ ว่ะกัปตัน” ฮันส์ยกมือเกาท้ายทอยตัวเองเบาๆ สีหน้าพิกล

“ถ้าเมื่อกี้ข้าไม่ทำ ข้าจะบังคับแกทำ”

“อย่านะ อย่าทำลายความบริสุทธิ์ของปากข้า”

“ก็เออสิ ข้าถึงได้เสียสละอยู่นี่ไงล่ะ” กัปตันหนุ่มพึมพำพลางก้มลงถูปากเข้ากับไหล่ตัวเองแรงๆ ในขณะที่อเล็กเซย์หันกลับมายิ้มแห้งๆ มองเจ้าของเรือด้วยสายตากึ่งกลัวกึ่งนับถือ

“หัวท่านไวมาก... และกล้าฉิบหายเลยว่ะครับ ข้ายอมแพ้จริงๆ”

อีกทาง ต้นเหตุของทุกอย่างกำลังมองซ้ายมองขวาหน้าตาอึ้งๆ เหมือนจะเบลออยู่ชั่วครู่ ก่อนที่คิ้วเข้มจะเริ่มขมวดเข้าหากัน หัวสมองเริ่มจับได้ว่าเกิด อะไรขึ้นเมื่อไม่กี่อึดใจที่ผ่านมา...

 

...

“เฮ้ย---!!


 

วลาดิเมียร์ถอยกรูด (แต่ก็ไปไหนไม่ได้เพราะชนขอบเตียงอยู่แล้ว) ยกมือชี้หน้ากัปตันร่างสูงที่นั่งสบถอยู่ไม่ห่าง ปลายนิ้วสั่นริกๆ อ้าปากพะงาบๆ เหมือนพูดไม่ออก ขนลุกเกรียวไปหมด

“เมื่อกี้... ท่าน--- ท่านจุ---”

“หยุด! ไม่ต้องพูดให้แสลงใจ!” ราล์ฟรีบยกมือห้าม น้ำเสียงจริงจังมากและดูไม่สู้ดีนักเช่นกัน “เอาเป็นว่าแกฟื้นแล้ว... เป็นไง จำได้รึเปล่าว่าเกิดอะไรขึ้น”

หนุ่มสลาฟกะพริบตาปริบๆ มองตัวเองที่กำลังเปียกโชกไปหมดแล้วหันมองหน้าทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น

“ไม่รู้ มันเหมือนฝันๆ...” เขาเอ่ยเสียงแหบๆ “รู้สึกตัวอีกทีก็... ก็...”

ว่าแล้วก็ชี้หน้าราล์ฟ ไม่เอ่ยต่อให้จบประโยค

“ข้าว่าจบประเด็นนี้แล้วเช็กร่างกายแกดีกว่าว่ะ” ฮันส์ทำหน้าเบ้ หรี่ตาลงมองเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกโชกจนเห็นไปถึงผิวซีดๆ ที่สีไม่ได้ต่างจากสีเสื้อสักเท่าไร “ข้าตาลายหรือแกไปเลอะอะไรมาวะไอ้เด็กผี”

ทุกคนหันมองตามทันที อเล็กเซย์กระชากเสื้ออีกฝ่ายออก แทบกลืนน้ำลายไม่ลงคอกับรอยสีดำรูปวงกลมกับจันทร์เสี้ยวบริเวณแผ่นอกด้านซ้าย ตัดกับผิวขาวจัด กลืนสนิทไปจนแทบแยกไม่ออกราวกับรอยสัก...

วลาดิเมียร์อ้าปากค้าง

ตราสัญลักษณ์ไม่คุ้น แต่เหมือนเคยเห็นมาจากที่ไหนสักแห่งในความทรงจำ...

แล้วตอนนั้นเองที่ราล์ฟนึกสังหรณ์อะไรบางอย่าง เขาคว้าแขนอีกฝ่ายลุกขึ้น จับหมุนหันหลังแล้วถลกเสื้อขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะได้โวยวายประท้วงอะไร

“ข้างหลังก็มี”

 

รอยสักเดียวกันที่ตำแหน่งเดิม -- หัวใจ!

 

วลาดิเมียร์กลืนน้ำลายเอื๊อกกับคำประกาศเครียดๆ นั่น ก้มมองรอยตวัดสีดำสนิทนั่นอย่างหวาดๆ ขนลุกเกรียวไปหมดอีกรอบ หัวสมองเขายังเบลอต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ไม่หาย แต่ไม่จำเป็นต้องอธิบายเขาก็หลอนกับไอ้รอยนี่ได้เหมือนกัน!

ราล์ฟขมวดคิ้วหนักเข้าเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ที่เหลือ... พวกเขาเคยเห็นแผ่นหลังของพ่อครัวหนุ่มแค่ไม่กี่ครั้ง แต่มั่นใจว่าจำได้ไม่ผิด -- รอยมีดกรีดลากเป็นตัวอักษร ตัวแรกจรดอยู่ที่บั้นเอว ไล่ขึ้นมาอ่านได้ว่า “สลาฟ” ตามเผ่าพันธุ์ -- เสียแต่ว่ามันคือรอย กรีด สีจางๆ อย่างแผลเป็น ไม่ใช่เส้นสีดำสนิทชัดเจนถึงขนาดนี้!

ทั้งหมดหันมองหน้ากัน ไม่มีใครพูดอะไร

 

“เอ่อ... รอยมันใหญ่มากเลยเหรอวะท่าน” วลาดิเมียร์หันมากะพริบตาปริบๆ ราล์ฟส่ายศีรษะ ปล่อยมือจากเสื้อแล้วตัดบทเรียบๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ช่างเหอะ แกไปเช็ดตัวซะ” ว่าแล้วก็หันไปทางหมอประจำเรือ “อเล็กซ์ ตรวจมันอีกรอบ ตลอดสองวันที่เหลืออย่าให้มันทำอะไรมาก ถ้าซ่าส์ข้าจะตบกบาลให้เอง”

พ่อครัวหนุ่มหดคอ แยกเขี้ยว

“อ้าว จะไปไหนอะกัปตัน”

ราล์ฟยักไหล่

 

“ข้าว่า... ข้ามีเรื่องต้องคุยกับนากาอินว่ะ”

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

“บางทีเจ้าควรจะหาผู้เชี่ยวชาญด้านเวทไว้บนเรือบ้าง”

นากาอินหัวเราะขันเมื่อได้ฟังคำถามจากกัปตันหนุ่ม หล่อนไม่ได้เวียนไปเวียนมาอยู่บนเรือตลอดเวลา แต่ทิ้งกระแสเวทไว้พอสมควร มากพอจะทำให้ได้ยินเมื่อมีใครเรียก และดูเหมือนมันจะมีประโยชน์ไม่ใช่น้อย

“นั่นแปลว่าเจ้าตอบไม่ได้?”

“จิตวิทยาดีนี่ จะท้าข้าหรือ” นักเวทสาวโคลงศีรษะเบาๆ “ว่าแต่พ่อหนุ่มคนนั้นฟื้นแล้วหรือ เกือบสายไปแล้วมั้ยล่ะ” เสียงกลั้นหัวเราะ “เข้าใจหาวิธีปลุกนี่ ข้ายังคิดไม่ถึงเลย”

“ไม่ต้องคิดอะไรมาก ข้าแค่เคยโดนรมยาแล้วเจอสถานการณ์เดียวกัน” ราล์ฟหัวเราะ “ขนาดนั่นเป็นผู้หญิง ข้ายังช็อก แล้วถ้าทำแบบนี้มันไม่ช็อก ข้าก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน”

“แล้วเจ้าอยากรู้อะไรอีก ก็บอกไปแล้วว่ามันเป็นเวทเดียวกับที่มือขวาของเจ้ามี”

“ข้าถามว่ามันคืออะไร ไม่ใช่มาจากไหน”

คำสวนกลับลุ่นๆ อย่างไม่มีปรุงแต่งเล่นเอาสาวเจ้าหลุดขำอีกรอบ เงยหน้าขึ้นสบตากัปตันหนุ่มร่างสูงแล้วก็ได้แต่ยิ้มอย่างพอใจ แขนเรียวยกมือขึ้นกอดอก สีหน้าขบขัน

“เจ้าใจร้อนกว่าที่ข้าคิดนะ อาเร็นส์” นากาอินวิจารณ์ “ข้าจำแนกเวทได้คร่าวๆ ให้เจาะจงน่ะทำไม่ได้หรอก... แต่จากที่เจ้าเล่า มันเหลือร่องรอยเวทเอาไว้ให้เห็นด้วยตาเปล่าใช่ไหม?”

ราล์ฟพยักหน้าทีหนึ่ง

“ข้าเดาว่าคงเป็นเวทดึงความทรงจำ ไม่งั้นก็เวทเจาะใจ -- ตัวอักษรที่หลังของเด็กคนนั้นได้มาจากไหนหรือ”

“ค้าทาสมั้ง คล้ายๆ ตราประทับที่มาสินค้า” กัปตันหนุ่มยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก “วลาดไม่ได้เล่าละเอียด ข้าเองก็ไม่ได้เสือก--- ทำไม?”

นากาอินหยุดคิดไปชั่ววูบ

 

“ข้าคิดว่าเวทเจาะเข้าไปในความทรงจำ ตอนที่ได้รอยกรีดนั่นมาไม่ก็ใกล้เคียง” หล่อนเปรยช้าๆ “แต่จะเข้าไปดึงให้เด็กนั่นจำได้ หรือแค่สืบให้รู้เฉยๆ ข้าบอกไม่ได้หรอกนะ ข้าไม่ใช่ผู้หยั่งรู้”

 

ประโยคสุดท้ายฟังแขวะกลายๆ แต่ราล์ฟก็เริ่มชินกับฝีปากของเจ้าหล่อนเสียแล้ว ตอนที่เจอกันในฐานะศัตรูก็ไม่ค่อยได้พูดคุยเท่าไรเลยทำให้ไม่รู้ พอมาได้เจรจากันจริงๆ ถึงได้เข้าใจว่าทำไมเจ้าชายริกซัสถึงได้ปวดหัวกับหล่อนนักหนา... หล่อนตอบเหมือนไม่ตอบ ไม่ใช่ว่าจับประเด็นไม่เป็น แต่น่าจะเพราะอยากรวนกันเสียมากกว่า ยิ่งคู่สนทนาใจร้อนเท่าไรก็ยิ่งอ้อมค้อมมากเท่านั้น

“จะมีผลอะไรต่อร่างกายรึเปล่า”

เขาหายใจลึกๆ แล้วเสี่ยงถามไปตรงๆ นากาอินยักไหล่

“อาจมี อาจไม่มี ข้าไม่รู้หรอก -- เวทบนโลกมีเยอะแยะ แค่ศาสตร์เวทของพวกเจ้ากับของถิ่นข้าก็ไม่เหมือนกันแล้ว เวทที่พ่อครัวของเจ้าโดนเข้าก็ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง อาจจะมีฤทธิ์มากกว่าหรือน้อยกว่าก็ได้”

นัยน์ตาสีน้ำเงินสว่างสบมองเข้า เรียกรอยยิ้มหวานให้วาดขึ้นบนดวงหน้าสะสวยของนักเวทสาว

“แต่ถ้าถามความเห็น... ข้าว่าไม่มีผลอะไรมากนักหรอก”

ว่าแล้วหล่อนก็หายตัวไป ทิ้งไว้แค่เสียงหัวเราะแว่วๆ จางๆ ที่กระทบเหลืออยู่ในโสตประสาท ราล์ฟอึ้ง แยกเขี้ยววับ เผลอสบถออกมายาวเหยียดพลางเตะฝุ่นบนพื้นอย่างเจ็บใจที่เสียรู้

 

แล้วหล่อนก็รวนเขาเข้าจนได้!

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

ประตูห้องทำงานบานใหญ่ถูกกระแทกเปิดออกดังปัง

 

“ท่านนายพลครับ เราจับสัญญาณของทะเลคลั่งได้แล้ว!!

 

กาเบรียล การิสต้า แทบจะลุกพรวดขึ้นจากโต๊ะทำงานเมื่อนายทหารเรือคนหนึ่งวิ่งพรวดพราดเข้ามารายงานในห้อง พลเรือเอกหนุ่มหันขวับ สบตากับนาวาเอกฌาคส์ ลูคัส ชั่ววินาที พยักหน้าทีหนึ่งแล้วเดินตามนายทหารผู้นั้นออกไปอย่างรวดเร็ว

พวกเขาไปหยุดที่เหล่าทัพเวทมนตร์ ทหารกองร้อยยืนกันกระจัดกระจาย ลูกแก้วขนาดเท่าศีรษะมนุษย์กำลังเปล่งประกายอยู่ตรงกลางห้องโถงกว้าง ไอสีดำสนิทแผ่ทะมึนออกมาอย่างน่าหวาดหวั่นเหมือนเมื่อสามปีก่อนที่ ทะเลคลั่ง ออกอาละวาด หน่วยเวทบางคนกำลังยืนรีรอท่าทางไม่มั่นใจอยู่รอบๆ

กาเบรียลก้าวเข้าไปตรงกลาง ผงกศีรษะทีหนึ่งรับการทำความเคารพ

“รายงานสถานการณ์มา”

“ข่ายเวทอาคมจับสัญญาณของทะเลคลั่งได้ครับท่าน” นายทหารที่ประจำการอยู่ตอบเสียงเคร่งเครียด “เราเพิ่งเพิ่มอาณาเขตได้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี้ น่าจะเป็นร่องรอยเก่าครับท่าน ตรวจเจอบริเวณชายฝั่ง เลยท่าเรือขึ้นไปทางเหนือไปไม่กี่กิโลเมตร”

“ดีมาก ตรวจสอบแล้วหรือยัง”

“ตรวจแล้วครับ ดูเหมือนจะเป็นเวทโจมตี แต่ไม่มีวี่แววของเหยื่อหรือรอยเลือดเลยครับ”

ฌาคส์หรี่ตาลง อดเปรยออกมาไม่ได้

“แน่ใจหรือว่าไม่ได้หนีจากตรงจุดนั้น”

“แน่ใจครับท่าน”

“แปลก แต่ก่อนไม่เห็นเคยลงมือกับเหยื่อติดต่อกันขนาดนี้...” พันเอกหนุ่มขมวดคิ้วเข้า หันไปมองผู้บังคับบัญชาที่หยุดเงียบอย่างใช้ความคิด ก่อนจะหันไปหานายทหารอีกรอบ “ดักจับโจรสลัดกลุ่มไหนได้บ้าง”

“มีแค่ซามูเอลที่โดนกวาดล้างไปเมื่อสองวันก่อนครับ--- เจอศพที่น่าจะใช่แล้ว แต่ยังหาศีรษะของซามูเอลไม่พบ” อีกฝ่ายรายงานพลางพลิกดูเอกสารในมือ “มีพวกน้ำตาเงือกที่แล่นผ่าน แต่ดูเหมือนจะออกชายแดนไปแล้ว อีกกลุ่มคือพวกมือดำ ชิงหนีออกไปก่อนที่เราจะปิดท่าเรือครับ”

ฌาคส์ชะงักไปนิด

 

“เดี๋ยวก่อน มีพวกไหนที่เราไม่รู้ที่อยู่บ้าง”

“ตอนนี้มีพายุแดงกับกรงสัตว์ครับ จับสัญญาณไม่ได้ น่าจะอยู่นอกเขต” คือคำตอบ “ตั้งแต่มีกรณีซามูเอลขึ้นมาเราก็ไม่ได้ตามกรงสัตว์ต่อครับท่าน มันกระชั้นเกินไป”

“ขอบใจมาก”

กาเบรียลที่ยืนฟังเงียบๆ อยู่นานเอ่ยเพียงคำเดียวเท่านั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปเลยอย่างไม่มีบอกกล่าว ฌาคส์ไหวตัวนิด เหลือบมองคนที่เหลือในห้องแล้วผงกศีรษะให้ทีหนึ่ง เดินตามออกไปอย่างเร่งรีบ

 

พลเรือเอกเดินลิ่วกลับไปยังห้องทำงาน ส่วนใบหน้าของพันเอกหนุ่มแทบจะไร้สีเลือดอย่างเดาอะไรได้

“ฌาคส์ เตรียมรายงานสถานการณ์พิเศษ” กาเบรียลเอ่ยเสียงต่ำ “ยื่นให้ท่านผู้บัญชาการ ด่วน ระวังอย่าให้ไปถึงองค์กษัตริย์ไลโอเนลล์”

“ครับท่าน!

เขาหมุนตัวไปอีกทาง เหลือบมองข้ามไหล่ไปให้มั่นใจว่าอีกฝ่ายกลับเข้าไปในห้องแล้วแน่นอน ก่อนจะชะงักฝีเท้า เลี้ยวไปอีกทางหนึ่งโดยไม่ใส่ใจคำสั่งเมื่อครู่

ฌาคส์เดินทะลุห้องหนังสือร้างคน คว้าปากกาขนนกขึ้นจุ่มในหมึก ตวัดเขียนอะไรเร็วๆ ใส่กระดาษสีหม่นๆ แล้วเปิดหน้าต่างออก เป่าปากแหลม ไม่ถึงสามนาที นกทะเลตัวใหญ่ยักษ์สีขาวสะอาดตัวหนึ่งก็โฉบลงมา ปล่อยให้ผู้เป็นเจ้าของผูกสารเข้ากับขาแล้วกางปีกออกบินอย่างรวดเร็ว

พันเอกหนุ่มพ่นลมหายใจยาว มองกระแสลม คำนวณกับความเร็วของนกสื่อสารแล้วคงกินเวลาราวครึ่งวัน เห็นแล้วก็เผลอขบกรามแน่น นัยน์ตาสีน้ำตาลที่ทอดเฉยดูไร้ชีวิตมาตลอดฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด

 

“รีบยกเลิกแผนเร็วๆ สิโว้ย นักปราบพยศ--- เดี๋ยวก็หัวขาดกันทั้งบางหรอก!

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

ลมพัดวูบ ฟรองซัวร์ขนลุกซู่

“เป็นอะไรไป” เสียงลูกเรือคนหนึ่งถามขึ้นมาเมื่อเห็นอีกฝ่ายหยุดเท้าไปกลางคัน โจรสลัดหนุ่มแขนเดียวส่ายศีรษะ เดินรุดแซงหน้าขึ้นไปแล้วแง้มประตูทางขึ้นสู่ดาดฟ้าออกนิดหนึ่ง

ฝนเทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว ฮันส์พยากรณ์อากาศได้แม่นไม่เปลี่ยน

“ฝนลง”

“ขออย่าให้พายุเข้า ไม่งั้นกระแทกโขดหินตายยกกลุ่มแน่”

ฟรองซัวร์กัดริมฝีปาก นัยน์ตาสีเนื้อดินหรี่ลง

 

“ข้ากลัวมันจะเป็นอย่างอื่นที่ยิ่งกว่าพายุเนี่ยสิ...” เขาพึมพำกับตัวเอง ส่ายศีรษะ “ช่างเหอะ รีบไปประชุมก่อนจะโดนกัปตันถีบตกทะเลดีกว่าว่ะข้าว่า”

 

 

xxxxxxxxxx

 
 


From Writer:

บทนี้ให้เครดิตกับ เจ๊ไอซ์ (^ice^) ที่รักค่ะ... ข้อหาเป็นคนยุยง ส่งเสริม เชียร์จนฉากนั้นมันโผล่ออกมาจนได้ และอย่าลืมว่านี่ไม่ใช่นิทาน ไม่ใช่นิยายวาย จิ้นมากระวังความฝันสลายนะคะ เกรียนเกิ๊นนน 555555

เริ่มเข้าเนื้อหาหนักขึ้นเรื่อยๆ สปีดปั่นก็ช้าลงเรื่อยๆ ค่ะ กร๊าก *คนอ่านตบ* (//ยังเหลือคนอ่านอยู่กี่คนเห้อ)

แต่ขอบคุณที่ติดตามกันจริงๆ ค่ะ รักทุกคนนะ ม้วฟ XD
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

604 ความคิดเห็น

  1. #552 ♠ e l f . (@sanael) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 15:27
    เจอเหตุการณ์จูจุ๊บ......
    คุณขาความเครียดจากตอนที่แล้วมลายหาย
    งื๊อ เป็นหนทางการรักษาที่เลอค่า =////=

    และขุ่นฌาคส์
    ประโยคสุดท้ายมัน..
    ที่แล้วมาว่าส่อแล้ว  มาตอนนี้นี่เต็มสองตา
    ปมอีกแล้ว
    #552
    0
  2. #286 ชานัวร์ (@keratikan) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 15:38
    จับกด ! กดเลย ! จับกด ! กดเลย ! เอ้ยย ม่ายช่ายยย ><
    น่ารักอ่าาาา ><

    #286
    0
  3. #266 ^ice^ (@ice13091) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 มกราคม 2556 / 18:59
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด อย่าแฉกันเส่ะ!!!

    ป.ล.ว่าแล้วว่าบทนี้ต้องโดนดาเมจกัน 5555+
    #266
    0
  4. #265 ALPHA202204 (@Ray_graydragon) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 มกราคม 2556 / 10:46
    วู้ๆ เพราะราล์ฟทำแค่จูบน่ะเซ่ วลาดมันก็ได้แค่เรียกสติกลับคืน

    ถ้าอยากให้หายเป็นปกติล่ะก็ต้อง
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    จับกดแ ม่ง


    ME : หนีไปอย่างรวดเร็วและเริงร่า  (หนูไม่ตั้งใจy หนูไม่ตั้งใจy yตามใจ ใจพาy)

    WRITER and OTHER  : ไม่บอกให้แต่งวายไปเลยล่ะฟ่ะ
    #265
    0
  5. #264 ai love you (@aiyarin) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 19:12
    วลาด...ตื่นมาอาลวาดเลยโดนต่อยแล้วก็ตบหัวเลย แต่แค่นั้นนะไม่เท่าไหร่ ที่จริง ๆ นะมันคือโดน...
    ...จ๊วป...จูบบบบบบบบบบบ นะสิคะ
    เป็นจูบที่ อืม...มันไม่ได้ให้ความรู้สึกซึ่ง โรแมนติกอะไรเลย แต่ก็นะ เหมาะกับคู่นี้เขาดีคะ(เอ๊ะ ยังไง)
    ฌาคส์...สรุปคือชายเป็นพวกเดียวกับกัปตันสินะ
    คัตวา...แอบทิ้งร่องรอยแห่งความเป็นเจ้าของไว้บนตัววลาดสินะคะ(ไรท์เตอร์เขาก็บอกอยู่ว่ามันไม่วาย)
    นากาอิน...เธอสุดยอดมากคะ เป็นที่รักของเขาไปแล้วละ มาดราชินีของแท้เลยนะเนี่ย
    เนื้อเรื่องกำลังจะจริงจังขึ้นแล้วใช่ไหมคะไรท์เตอร์ จะรอติดตามต่อไปนะคะ สู้ ๆ คะ^^
    #264
    0
  6. #263 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 13:19
    ตื่นแล้วเหรอวลาด แล้วจะโดนทหารเรือโจมตีมั้ยเนี่ย
    #263
    0
  7. วันที่ 11 มกราคม 2556 / 23:00
    //โผล่หัวออกมาจากซอกหลืบ//
    ผีโผล่แล้วค่ะ แฮ่! (หนูเอง จำหนูได้ใช่มั้ยคะ ? ;w;)

    โอ้วววววววววว กัปตันจูบวลาด! กัปตันจูบวล๊าดดด!!
    ถ้าต้องแก้ด้วยวิธีอย่างนี้ก็... ไม่ได้สติบ่อยๆ นะวลาด แฮร่~
    ไม่รู้ทำไม... แต่หนูจิ้นฉากจับวลาดหันหลังดูรอยสักอ่ะคะท่าน ฮี่ๆ =.,= //ไฟเผาวอด

    การิสต้าาาาาา~ คนสวยได้ออกโรงแล้ว เย่! //ดาบฟันตาย
    #262
    0
  8. #261 Sushi_Burger (@superkiller) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 22:16
    #ไลค์ความเกรียนหาได้จากตรงนี้เเรงๆ

    โอยยยย เป็นฉากจูบกันระหว่างสองชายฉากเเรกในชีวิตที่หนูไม่อร๊าง เเต่กร๊ากไปหมดใจเลย ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ กัปตัน ทำไปด๊ายยยยย!!

    จากนั้นก็มาชูป้านFCราชินี นางเริ่ดอ้ะะ นางเริ่ดดดด

    ชอบบลัฟคนอื่นเล่นสินะ อิย๊ะ สาวๆเรื่องนี้ลอยตัวเหนือหนุ่มๆขริงๆ



    สุดท้ายกับกองทัพเรือ

    กร๊๊ดเบาๆ คิดถึงมารีเอ็ตต้าาาาาา

    //เเละเเอบคิดว่าฌาคส์เท่เเบบปะเเล่ม เเฮร่กกกก



    สุดท้าย

    ขอให้ลูกเรือทุกคนยังอยู่บนเรืออย่างปลอดภัยจากฝ่าพระเท้ากัปตัน

    //โดนถีบลงไปคนเเรก

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 มกราคม 2556 / 22:17
    #261
    0
  9. #260 บลา 11! (@Mox20) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 22:09
    ชอบบบบ T_T
    อยากได้มากกว่านี้อ้ะ 55 จูบเลย จูบอีก...
    #260
    0
  10. #259 Marisa (@princesdevilpure) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 21:52
    อ่า... อาละวาดไม่ได้สติให้บ่อยๆนะวลาด
    #259
    0