P.I.R.A.T.E.S ระวัง•ทะเล•คลั่ง!!

ตอนที่ 17 : ♦ 15 ♦ กรุณาอย่ามองคนที่ภายนอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,787
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    8 ต.ค. 55

 
 
Chapter 15
กรุณาอย่ามองคนที่ภายนอก

 


 

เรือมารูนเทียบท่าที่ทางเหนือ

และนั่นอยู่ในสายตาของกองทัพเรือ

 

“ไม่ใช่ชายแดนหรือครับ?”

 

ฌาคส์เอ่ยทวนคำของผู้บังคับบัญชาอย่างประหลาดใจ นัยน์ตาสีน้ำตาลที่นิ่งเฉยมาตลอดไหวไปอย่างไม่ได้เจตนา แต่โชคดีที่กาเบรียลไม่ทันสังเกตเห็น

“ข่าวล่าสุดเห็นเรือลำนั้นที่เมืองท่าทางเหนือ” พลเรือเอกเอ่ยตอบ วางเอกสารลงบนโต๊ะแล้วหันมองคนสนิท “แต่ไม่ใช่ชายแดน โจรสลัดกลุ่มเดียวในแถบนี้ที่ไปถึงชายแดนคือซามูเอล ไม่ใช่มารูน” ว่าแล้วก็มุ่นคิ้ว “แล้วทำไมจู่ๆ เจ้าถึงอยากรู้ความเคลื่อนไหวของเจ้าพวกนี้ขึ้นมาได้?”

“ข้าบอกแล้วครับ ข้าไม่ไว้ใจ” คือคำตอบ “แผนที่ ของเรา อยู่ในมือพวกนั้นนะครับ”

“แล้วพวกนั้นก็กำลังมุ่งไปทางเหนือด้วย ว่างั้น?”

“ท่านแย่งข้าพูดหมดแล้วครับ”

กาเบรียลเลิกคิ้วสูง เอนหลังพิงกับพนักเก้าอี้แล้วเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เป็นไม่กี่ครั้งที่นัยน์ตาสีเขียวอมเทาคู่นั้นจะฉายแววกดดันหนักหน่วงเสียจนฌาคส์เผลอชะงัก... สายตาแห่งอำนาจ

 

“งั้นที่เจ้าส่งกองทหารเรือบางส่วนไปที่ชายแดน?”

 

ฌาคส์ตัดสินใจสบตากลับ ตอบไม่ตรงคำถาม หากความหมายตีความได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น

“เราต้องการแผนที่อันนั้นคืนนะครับ”

กาเบรียลครางลั่น ซบหน้าลงกับฝ่ามือ “ไอ้บ้า...”

“ข้ารู้ตัวครับ แต่บางทีมันก็ต้องเสี่ยง กว่าจะยื่นเรื่องมันใช้เวลานานเกินไป” ฌาคส์หยัดยิ้มนิดหนึ่ง ถามกลับด้วยน้ำเสียงไม่รู้ร้อนรู้หนาว “บทลงโทษของการเคลื่อนไหวโดยพลการคืออะไรครับท่าน”

ความเงียบเข้าปกคลุมไปชั่ววูบ

 

“เอาเถอะ เรื่องนั้นเก็บไว้ก่อน” พลเรือเอกหนุ่มเหยียดยิ้มออกมาบ้าง เล่นเอาคนมองถึงกับชะงักไปด้วยคาดไม่ถึง “ข้าอยากรู้ว่าการตัดสินใจของเจ้าจะผิดพลาดไปได้แค่ไหน”

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

“ตกลงคนที่จะแยกไปมีแค่นี้ใช่ไหม”

 

เกรกอรี่ถามขึ้นมาเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อเรือเทียบเข้ากับชายฝั่ง พวกเขาจงใจหยุดก่อนจะถึงเมืองท่าทางเหนือแล้วหลบเข้าไปด้านหลังหลืบผาสูงชันที่เต็มไปด้วยโขดหินใต้น้ำ -- แน่นอน -- อันตรายเกินกว่าที่เรือใหญ่จะเข้ามาได้ แต่ที่ราล์ฟเลือกเรือเร็วท้องแบนที่ใช้จำนวนคนเดินเรือไม่เยอะมาเป็น “บ้าน” หลังที่สองก็เพื่อการนี้โดยเฉพาะ

ชายฝั่งธาลัสซามักเป็นโขดหินเว้าแหว่ง ที่ที่พอจะเป็นเมืองท่าได้เลยมีอยู่น้อยเหลือเกินจนทางการต้องปวดหัวกับการค้าทางทะเลที่ไม่มากพอเท่าที่ต้องการ แต่สำหรับโจรสลัดอย่างพวกเขา มันคือที่หลบซ่อนชั้นดีที่ธรรมชาติสร้างมาให้

ท่าเรือที่เข้ามาจอดคราวนี้เป็นถ้ำเล็กๆ หลังไม้น้ำที่ห้อยระโยงระยางอยู่ตามโขดหิน

 

“มีข้า เจ้า แล้วก็ฟรังค์”

 

ราล์ฟเอ่ยตอบพลางพยักหน้าให้ชายหนุ่มแขนเดียวนิดหนึ่ง ฟรองซัวร์ขยับยิ้มขัน มองสมาชิกทั้งสามคนแล้วก็เปรยขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

“สมาชิกสามคนแรกของมารูนเลยนี่หว่า” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ “ว่าแต่ข้านึกว่าอเล็กเซย์จะไปด้วยเสียอีก”

“หมอนั่นเป็นเคบินบอยนะเว้ย” ราล์ฟยักคิ้วให้ “มันไม่ไปกับข้ามันจะไปกับใคร -- เตรียมของอยู่ที่เรือเล็กโน่น”

“ข้าไปด้วยไม่ได้จริงๆ อะ?”

เสียงง้องแง้งงุ้งงิ้งชวนปวดกบาลดังมาจากอีกทาง เกรกอรี่หันหนีไปกลั้นหัวเราะ ฟรองซัวร์หลุดขำพรืด ส่วนคนเป็นกัปตันแทบจะหันไปตบหัวคนขออยู่แล้วด้วยความหมั่นไส้และมันเขี้ยวเป็นอย่างยิ่ง

“เจ้าน่ะไปซื้อเสบียงในเมืองไป”

“เฮ้ย ไม่เป็นไร ข้าฝากบอกโรแบร์แล้วว่าต้องซื้ออะไรบ้าง ร้านในเมืองท่าคงไม่ต่างจากที่อื่นนักหรอก” วลาดิเมียร์เงยหน้าสบตาปิ๊งๆ ตามสเต็ป “บอกฮันส์ย้ำไว้ด้วย สองคนนี้ไม่ลืมหรอก เพราะงั้นข้าไปด้วยนะ โอเค้?”

ราล์ฟซบหน้าลงกับฝ่ามือ เอ่ยประณามสั้นๆ แต่ได้ใจความ

“เสือกว่ะ”

“แหม่ ท่านก็รู้นิสัยข้านี่หว่า” วลาดิเมียร์หัวเราะรับหน้าตาเฉย “จะไปวังเหนือกันใช่มั้ยล่ะ ข้าก็อยากไปนะเว้ย”

“อย่าว่างั้นว่างี้เลยนะ ข้าไม่เห็นอยากไปเลยว่ะ” ฟรองซัวร์แทรกขึ้นมาพลางเหล่มองไอ้คนขอร่วมทางด้วยอย่างเอ็นดูกึ่งหมั่นไส้ (จริงๆ แล้วหมั่นไส้เสียแปดในสิบส่วน) “ที่ของชนชั้นสูงทั้งนั้น”

“นั่นสิ” หัวหน้าลูกเรือหนุ่มพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “เราต้องบุกวังด้วยหรือกัปตัน”

“เราต้องหาคนสนับสนุน” ราล์ฟตอบกลั้วหัวเราะ เหล่มองหนุ่มแขนเดียวที่กำลังเท้าเอวทำหน้าไม่อยากเชื่อ “แผนที่ของ น้องสาว เจ้าน่ะ ลำพังพวกเราเข้าไปเองไม่ได้หรอก”

เขาหมายถึง กองทัพเรือ

“อันนั้นข้าก็เข้าใจ” ฟรองซัวร์ยกตะขอสีเงินที่ปลายข้อมือขึ้นถูที่ข้างขมับเบาๆ “แต่หาคนสนับสนุนที่เสี่ยงน้อยกว่านี้ไม่ดีกว่าเรอะ บอกตรงๆ นะ... คนใกล้ชิดกับราชวงศ์นี่น่ากลัวว่าพวกน้องสาวที่รักของเราอีกว่ะ”

“นั่นแหละ” กัปตันหนุ่มขยับยิ้ม “คือสิ่งที่เราต้องการ”

วลาดิเมียร์พยักหน้าเข้าใจ เปรยถามขำๆ “ท่านก็เลยเลือกคุณหนู ว่างั้น?”

ราล์ฟหัวเราะ

“เราก็มีเส้นแค่กับคุณหนูของเจ้าคนเดียวแหละว่ะ”

“นั่นแหละ” พ่อครัวหนุ่มชี้หน้าคนเป็นกัปตัน ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ “คือเหตุผลที่ข้า ต้อง ไปกับท่านด้วย”

“หืม?”

 

“พวกท่านจะแยกไปเมืองเหนือแล้วปล่อยพวกข้าไว้เมืองท่าใช่ไหมล่ะ” วลาดิเมียร์เปรยช้าๆ นัยน์ตาข้างเดียวนั่นฉายประกายวาววับ “ท่านคิดว่าจะต่อรองกับ คุณหนู โดยไม่มีข้าได้สำเร็จเหรอ ฝันไปเถอะ”

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

“แล้วทำไม คุณหนู ของท่านต้องมาอยู่ในวังด้วยครับเนี่ย”

 

อเล็กเซย์ถามออกมาอย่างอดไม่ได้เมื่อเข้าประชิดกำแพงวัง พวกเขาแยกกับลูกเรือที่เหลือแล้วมุ่งหน้าไปทาง เอนเด้ หรือหัวเมืองเหนือ อาศัยโบกเกวียนสินค้าที่ผ่านมาพอดีแล้วติดไปลงที่หน้าเมือง -- แสงแดดเริ่มคล้อยเข้าสู่เวลาย่ำค่ำ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองกำแพงอิฐสูงตระหง่าน ปราการสำหรับทหารเฝ้ายามตั้งเป็นระยะ และถึงพวกเขาจะมายืนอยู่ในมุมอับสายตาก็เถอะ แต่เห็นทหารเยอะๆ แบบนี้มันก็ใจไม่ดีเหมือนกัน

“แล้วมาถามอะไรข้าล่ะ” วลาดิเมียร์ฉีกยิ้มใส่หน้าตาเฉย

“ทางเข้าล่ะ” เกรกอรี่ไพล่ไปถึงเรื่องที่สำคัญกว่านั้น หากคนเป็นกัปตันกลับยักไหล่หน้าตาย

“เพิ่งเคยมาครั้งแรกนี่แหละ”

“อ้าวเฮ้ย...” ฟรองซัวร์กะพริบตา “นี่ท่านไม่ได้คิดไว้หรอกเรอะว่าจะเข้าไปยังไง”

 

ฉึก!

 

ธนูดอกหนึ่งเฉียดเส้นผมคนถามไปแค่ความบางของกระดาษ คนที่เหลือหันขวับ ก่อนที่นัยน์ตาทุกคู่จะเบิกกว้างเมื่อเห็นพลธนูจำนวนหนึ่งบนกำแพงวังกำลังเล็งตรงมายังพวกเขา!

“ฉิบหาย ทหาร!

“อะไรวะ ยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย!” แถมอยู่ในมุมอับด้วย มองเห็นได้ไงวะ!

ราล์ฟหันไปมองเกวียนที่นั่งติดมาทันใด เห็นเด็กขับเกวียนรีบบึ่งออกไปเลยแล้วก็แทบจะเอาหัวโขกกำแพง... พวกเขาไม่ได้หลุดปากอะไรออกไปเลยแม้แต่นิดเดียวระหว่างเดินทางมา แต่ทำไมคนขับเกวียนมันไปฟ้องทหารได้... มันก็เหลืออยู่แค่เหตุผลเดียว

“ผิดมั้ยวะที่เกิดมาหน้าโจร”

 

ฉึก!

 

วัตถุแหลมคมปักฉึกเข้าที่ข้างเท้าก่อนจะทันได้ขยับ และคราวนี้มันไม่ใช่ลูกธนู

ราล์ฟเหลือบมองฝ่าแสงสลัว มีดสั้นสีเงินปลาบปักนิ่งอยู่แทบเท้าเขา ส่วนเจ้าของ... กำลังอยู่บนม้าสีดำสนิทที่แทบจะกลืนไปกับความมืด เสื้อคลุมตัวใหญ่ปิดหน้าปิดตาราวกับเป็นโจรเสียเอง เสียแต่ไอ้ทหารที่วนเวียนอยู่ข้างหลังนี่สิ บ่งบอกได้ชัดเจนเลยว่าเจ้าตัวไม่ได้มาช่วยเขา

ฟรองซัวร์กลืนน้ำลาย “ผิดโคตรเลยว่ะกัปตัน”

“...เอาแล้วไง”

โจรสลัดแต่ละคนดึงผ้าขึ้นปิดหน้าอย่างพร้อมเพรียงโดยไม่จำเป็นต้องบอก ราล์ฟถอนหายใจ ริมฝีปากเหยียดยิ้มอยู่ใต้ผ้าพันคอผืนนั้น

 

“งั้นก็... เผ่นก่อนเหอะ!

 

เป็นคำสั่งที่ไม่จำเป็นต้องสั่งก็ทำไปแล้ว เสียงทหารบนกำแพงวังดังโวยวาย ธนูจำนวนหนึ่งถูกยิงลงมาแต่เหมือนใช้ขู่กันเสียมากกว่าจะเล็งจริงจัง ส่วนไอ้คนปามีดนั่นก็สบถขรมอะไรสักอย่าง แล้วเสียงควบที่ฟังอย่างไรก็ไม่ใช่เสียงฝีเท้าคนก็ดังไล่หลังตามมา!

ฟรองซัวร์แยกเขี้ยว

“มีม้านี่หว่า โคตรโกง!

ม้าสีดำตัวนั้นควบมาดักหน้าพวกเขา วลาดิเมียร์ที่วิ่งนำไปก่อนชะงักฝีเท้าแทบไม่ทัน มือคว้าอเล็กเซย์กับฟรองซัวร์ที่ตามมาข้างหลังด้วยสัญชาตญาณ เช่นเดียวกับเกรกอรี่ที่คว้าแขนราล์ฟไว้แทบจะในทันที

แล้วก่อนที่พวกเขาจะหายตัวไปจากตรงนั้น ชายหนุ่มบนหลังม้าก็ถกผ้าที่คลุมศีรษะอยู่ลง

 

“วลาดิเมียร์?”

 

เจ้าของชื่อกะพริบตา ทหารที่ดักอยู่ด้านหลังหยุดฝีเท้าไปเมื่อชายหนุ่มบนหลังม้าคนนั้นยกมือขึ้นห้าม แล้วท่ามกลางความมึนงงของคนรอบข้าง ราล์ฟก็เผลอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ในขณะที่ไอ้หนุ่มชาวสลาฟตัวดีกระซิบออกมาเสียงแหบราวกับหาเสียงตัวเองไม่เจอ

 

“...คุณหนู?”

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

คุณหนู ที่มันพูดถึงเป็นผู้ชาย

 

ย้ำ ผู้ชาย

 

เกรกอรี่ ฟรองซัวร์ และอเล็กเซย์เริ่มรู้สึกคันไม้คันมืออยากตบหัวไอ้พ่อครัวประจำเรือขึ้นมาตงิดๆ ข้อหาตั้งฉายาเรียกเสียชวนเข้าใจผิด แถมยังขยันโม้ให้ฟังว่าน่ารักนักหนาอย่างนั้นอย่างนี้ -- ซึ่งแน่นอน -- โคตรจะไม่เข้ากับภาพที่เห็นในตอนนี้เลยสักนิด!

ชายหนุ่มคนนั้นสูง... อาจสูงไม่เท่าราล์ฟหรือวลาดแต่ก็จัดว่าสูงไม่ใช่น้อย อายุคงไม่ไกลเกินยี่สิบต้นๆ รูปร่างแข็งแรง ใบหน้าคมกร้านประดับไปด้วยนัยน์ตาสีฟ้าอ่อนที่ฉายแววดุจัดที่ดีไม่ดีจะดุยิ่งกว่าคนหน้าโจรๆ บางคนแถวนี้เสียอีก แถมด้วยเหล็กเจาะตามคิ้ว ข้างริมฝีปาก และใบหูนั่นอีกล่ะ -- โอเค -- การเจาะหูมันเป็นเรื่องปกติของโจรสลัดอย่างพวกเขา แต่แน่นอนว่าไม่ใช่กับชนชั้นสูง

ที่สำคัญ... แม้แต่โจรสลัดส่วนใหญ่ก็ยังไม่เจาะตลอดแนวใบหูถึงขนาดนี้!

นี่ยังไม่รวมเส้นผมยุ่งๆ สีแดง... ไม่สิ ผมสีทองที่ระต้นคอนั่นนะ -- ไม่ใช่ว่าแยกสีไม่ออก แต่พี่แกเล่นย้อมสีแดงเสียครึ่งศีรษะ ถ้าผมยาวคงยังเห็นปอยสีทองได้ง่ายขึ้นบ้าง แต่มันสั้นเสียจนเกือบจะนึกว่าผมจริงๆ เป็นสีแดงไปแล้วด้วยซ้ำ

 

ส่วนไหนที่เป็นคุณหนู แล้วส่วนไหนที่น่ารักวะ!

 

“แล้วทำไมจู่ๆ พวกเจ้ามาหาข้ากันได้วะ”

ชายหนุ่มคนนั้นถามระหว่างเดินนำเข้าไปในตัววัง ลึกผ่านอุทยานกว้างไปจนถึงอาคารด้านในอย่างถือวิสาสะ และแน่นอนว่าสภาพแบบนี้... โจรสลัดอย่างพวกเขาไม่คุ้นเลยสักนิด

“คิดถึงจึงมาหา

“ถุ้ย! ไอ้บ้า! ไม่ต้องมาเล่นมุกแบบนี้ใส่ข้าโว้ย!” ชายหนุ่มแยกเขี้ยววับ เอาฝ่ามือดันศีรษะวลาดิเมียร์ออกไปห่างๆ แล้วทำหน้าเหนื่อยหน่าย “หมั่นไส้”

“โหย ใจร้าย” พ่อครัวหนุ่มบ่นหงุงหงิง “คราวก่อนตอนจะไปข้ายังไม่ทันได้ลาเลยนะเว้ย ได้ไง!

“ก็แล้วไงวะ ยังกับว่าข้าจะแคร์”

เป็นบทสนทนาที่ฟังแล้วปวดหัวพิลึก แต่เห็นได้ชัดว่าพ่อหนุ่มผมสองสีคนนั้นไม่ได้ใส่ใจโกรธอะไรจริงจังอย่างคำพูดหรือหน้าตา เขาเดินนำขึ้นไปชั้นบน เปิดประตูบานใหญ่ลายวิจิตรหรูหราเข้าไปในห้องที่ดูเหมือนจะเป็นห้องทำงาน... ที่ดูดีเสียจนสามารถพูดได้เต็มปากว่าเป็นของพวกราชวงศ์แน่ๆ ไม่ต้องสงสัย

ชายหนุ่มคนนั้นเดินไปหยุดที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ชิดริมบานหน้าต่างกว้าง จัดแผ่นเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่ให้เรียบร้อยแล้วค่อยหันกลับมา พยักเพยิดไปทางเก้าอี้ตัวยาวบุกำมะหยี่สีแดงเลือดนก

 

“ไม่นั่งกันรึไง”

 

“ของแพง” ราล์ฟหัวเราะเบาๆ “กระดากใจว่ะท่าน บอกตรงๆ”

ปากก็พูดไป สุดท้ายกัปตันหนุ่มก็ทิ้งตัวลงนั่งอยู่ดี คนที่เหลือหันมองหน้ากันเองแวบหนึ่งแล้วค่อยนั่งตามอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก อเล็กเซย์จับผ้ากำมะหยี่นั่นนิดหนึ่ง แค่สัมผัสก็รู้แล้วว่าของดีเสียจนหัวใจจะวาย

“เอ่อ...” เด็กหนุ่มเปรยเสียงแหบๆ เข้าตามตรอกออกตามประตูแบบนี้มันไม่ชินเอาเสียเลย “ให้เข้ามาเลยแบบนี้จะดีหรือครับ”

“เออน่ะ นี่ห้องข้า” เจ้าของห้องยักไหล่พลางพิงตัวกับโต๊ะทำงาน มือก็เอื้อมไปหยิบแท่งไม้เล็กๆ ข้างโถกำยานดินเผาขึ้นมาจ่อกับตะเกียง ปล่อยให้กลิ่นไอหวานเลี่ยนๆ โชยอวลออกมาให้สัมผัส และนั่นทำเอาเกรกอรี่ถึงกับเลิกคิ้วสูง

 

ห้องหรูๆ กับกลิ่นกำยานราคาถูก... รสนิยมพิลึก

 

“ว่าแต่ท่านว่างหรือเนี่ย” ราล์ฟเอ่ยถามอย่างเห็นขัน ในขณะที่คนถูกถามทำหน้าเบ้ไปนิดหนึ่งแล้วกลอกตา

“ไม่ว่างแต่อยากว่างว่ะ เจ้ามาตอนกำลังเซ็งได้ที่เลย” เขายกมือขึ้นเกาท้ายทอยเบาๆ ถอนหายใจยาว “พวกเจ้าเหอะ มีธุระอะไร ถ้าไม่ใช่ว่าข้าเพิ่งกลับมาจากในเมืองพอดีนี่โดนยัดเข้าคุกกันไปแล้วมั้ง”

“ถือว่าติดหนี้ท่านไว้ละกัน”

“หักล้างไปกับที่เจ้าเคยช่วยข้าไว้เลย”

“ถ้างั้นไม่ติดก็ได้ นับเป็นอีกเรื่อง” กัปตันหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ขยับยิ้ม “ข้ามาเพราะเรื่องนี้แหละ”

คนฟังเลิกคิ้วสูง เปรยถาม

“เจ้ามาขอให้ข้าช่วย?”

“ประมาณนั้น”

“คำขอร้องของโจรสลัด?” ชายคนนั้นส่ายศีรษะพลางสำลักลมดังเหอะ “คิดว่าข้าจะช่วยเรอะ?”

 

“ท่านติดหนี้ข้าอยู่นะ” วลาดิเมียร์เอ่ยแทรกขึ้นมา ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวตามแบบฉบับ แม้ว่าจะไม่เคยใช้ได้ผลกับคนบนเรือ หากมันเล่นเอาคนมองถึงกับเผลอชะงัก “ยังจำได้มั้ยคุณหนู?”

 

คนติดหนี้อยู่แยกเขี้ยว ก่อนจะสบถขรมออกมายาวเหยียดจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์ (จนฟรองซัวร์ต้องหันไปสะกิดอเล็กเซย์... “ข้าไม่คิดว่านั่นเป็นคำที่ชนชั้นสูงเขาใช้กันนะ”)

หากก่อนที่ชายหนุ่มจะทันได้เอ่ยตอบ (หรืออเล็กเซย์จะได้นินทาระยะเผาขนกลับไป) เสียงประตูเปิดก็ดังขึ้นแผ่วเบาจากทางด้านหลัง นัยน์ตาทุกคู่หันไปมอง ก่อนจะพบเข้ากับชายอีกคนในชุดทหารระดับล่างที่เดินเข้ามาอย่างถือสิทธิ์

ผู้มาใหม่กะพริบตากับภาพที่เห็น

 

“ท่านราชครูบอกข้าว่ามีแขก...” เขาหันไปมองเจ้าของห้อง “ไปขนมาจากไหนเยอะแยะวะ เจ้าชาย?”

 

โจรสลัดหนุ่มสามคนหันกลับมามองขวับจนคอแทบเคล็ด หน้าซีดเผือด ราล์ฟที่เผลอเดาอะไรได้เผลอหลุดขำพรืด กลั้นหัวเราะกึกๆ อย่างอดไม่อยู่ ส่วนวลาดิเมียร์นั่นขำตัวโยนจนแทบจะตกเก้าอี้ไปแล้ว

คนถูกมองขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ โดยเฉพาะเมื่อไอ้ทหารคนมาใหม่นั่นหลุดขำพรืดตามไปอีกคน

 

“เออ... ข้าริกซัส อีกลีส” เสียงตวัดห้วน “เจ้าชาย รัชทายาทอันดับหนึ่งแห่งธาลัสซา... จะมองหน้ากันทำไมวะ!

 

 

xxxxxxxxxx

 
 


From Writer:

ไม่ต้องถามหากันแล้วค่ะ เจ้าชายออกมาแล้ววววววว

บอกตรงๆ เป็นบทที่เขียนสนุกมากค่ะ ทั้งฝั่งกองทัพ มารูน และเจ้าชาย ฉะกัน(?)หลายฝ่ายแบบนี้เป็นอะไรที่มันส์มากค่ะ สนุกสนานตั้งแต่ตอนคิดพล็อตแล้ว อยากเขียนมานานมาก ในที่สุดก็ได้เขียนล่ะ~

แล้วเจอกันตอนถัดไปค่า

 
ปล. ตอนนี้จัสตินโผล่มาด้วยนะ แค่ไม่ได้เอ่ยชื่อและไม่ได้พูดถึงแบบจริงจัง เดากันได้มั้ยคะ (ฮา)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

604 ความคิดเห็น

  1. #541 ♠ e l f . (@sanael) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 14:51
    ออกมาแล้ว!!!
    โอ๊ยดีใจ
    ตอนนี้มาทั้งคนในเครื่องแบบและราชวงศ์เลย  ฟินนน

    แต่จินตนาการราล์ฟหน้าโจรไม่ออก
    ในมโนดั๊น ฮีหล่อมากกกก
    #เอาความจริงนึกถึงหน้าไทเกอร์ในไทเกอร์แอนด์บันนี่
    #541
    0
  2. #219 Exo-TempG (@oillovetempg) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2555 / 16:36
    :::เจ้าชายมาแบ๊ว(ตามเทรนด์- -ความจริงยังไม่ได้ตอนแรกเลย==)
    #219
    0
  3. วันที่ 17 ตุลาคม 2555 / 22:03
    มาแล้ววววว ><
    #163
    0
  4. #162 ~pink~ (@feriona) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2555 / 11:20
    กดกหสดาหกสวาดหกสวาวกด เจ้าชายออกโรงงงงง
    กร๊ดดดดดดดดดด น่ารักอ่ะๆๆๆ!!!
    #162
    0
  5. #154 wand of determine (@nisharee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 18:00
    ฮ่าๆๆๆ คนยิงธนูสินะ อัพเกรดสถานะแล้วรึนี่จัสตินนนนน
    กรี๊ดดดดดดดดดด เจ้าชายออกมาทีนี่กลบรัศมี 14 ตอนก่อนหน้าเกลี้ยงเลย ๕๕๕
    เอียนนนนนนนนนนนนนนน >/////<

    ปล.ท่าทางหน้าตาท่านนี่แม้แต่โจรสลัดยังไม่เชื่อว่าเป็นเจ้าชายว่ะค่ะ กร้ากกกกกกกกกกกกก
    #154
    0
  6. #153 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 12:30
    ถูกใจมากครับ  ก๊ากกกกกกกกกก  ฮาโครต อึ้งกันเลยหละสิ  คงคิดว่า"เจ้าชายแบบนี้มีด้วยเหรอ"หละสิ  จะบอกว่ามีครับก็ริกซัสเนี่ยแหละ  รีบมาต่อน่ะครับ
    #153
    0
  7. #152 BD_FC_Reborn&LSK (@playzzz1) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 22:44
    และแล้วเจ้าชายก็โผล่มา

    น่ารักที่สุดเลย >_<~

    รอตอนต่อไปจ้า
    #152
    0
  8. #151 ชานัวร์ (@keratikan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 17:35
    อุกรี๊ดดดดดดดดดด ><
    ในที่สุด บุคคลที่รอคอยก็โผล่หัวออกมาแล้ววว
    ตอนต่อไป ตอนต่อไป ตอนต่อไปตอนต่อไปอยู่หน๊ายยยยยยยยยยยย
    อร๊ายยยยย จะอ่านตอนต่อไปแล้ว สนุกมากกกกกกกก
    จัสติน คนที่ยิงธนูใช่ม่ะ จืดจางมากก = =
    เอียนจ๋า เพียงประโยคเดียวของเธอเกือบทำคนหัวใจวายแล้วน่ะนั่น >3<
    เจ้าชายตอนขี่ม้าเท่ดีว่ะ >//<
    วลาดิเมียร์ แค่นี้จำเจ้าชายไม่ได้หรอ ชิส์แล้วนี่มันอะไรกันห้ะ !! คิดถึงจึงมาหา โอยยย เสี่ยวบรรลัย *0*
    เอ่อ.....ท่านโจรทั้ง3ค่ะ ใจเย็นๆก่อนน่ะค่ะ อย่าเพิ่งเป็นลมน่ะ 55555555
    โอ๋เอ๋ๆ เจ้าชายค่าาา อย่าอารมณ์เสียสิค่ะ เพราะเราคิดว่า....ใครๆเขาก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน 5555
    #151
    0
  9. #149 bloodyNigth (@gift_y) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 15:48
    คนยิงธนูนี่จัสตินรึเปล่า

    ....

    ...

    ..

    คิดถึงเจ้าชายกับเอียน ฮ่าๆๆ
    #149
    0
  10. #148 PaNaTa [พานาตา] (@tototo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 08:15
    จัสติน...
    ยิงธนูใช่ไหม
    นั่นลูกธนูนายใช่ไหม
    .... จางมาก....
    #148
    0
  11. #147 !o_[D]esTinY_o! (@blackjoker) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 07:53
    ในที่สุดก็เจอกัลล~
    คิดถึงเจ้าชายยกับเอียน>3<
    #147
    0
  12. วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 01:41
    ริกซัสที่รัก! ไม่เจอกันนานยังน่ารักเหมือนเดิม! >w<

    ว่าแต่... คห.ล่างมันแย่งซีนว่ะ!

    ปล. รักและรอเสมอ จุ๊ฟ! >3<
    #146
    0
  13. #145 Sushi_Burger (@superkiller) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 22:58
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    ตอนนี้กรี๊ดตั้งเเต่ต้นตอน ท่านนายพลคนสวยยยยยย มาน้อยๆเเต่ราชินีไม่น้อยเลยนะค้า อุฮั้๊ง!!*เดี๋ยวส่งไข่เจียวไปให้*//โดนฆ่า

    ต่อมา

    ...

    ...

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    คุณหนูวววววววววววววววววววววววววววววววว!!!

    ดิ๊กกี้!! ดิ๊กกี้!!! ดิ๊กกี้!!!! คิดถึงดิ๊กกี้เป็นล้นพ้นนนนนนนนนนนนนนน

    เเต่ออกมาก็เล่นบทชวนหวิวกับวลาดอย่างต่อเนื่องกันเลยทีเดียว "คิดถึงจึงมาหา"นี่อะไรกันยะ จะเล่นชู้เรอะะ!!//เเส้ฟาด



    โอยยย ขำปฏิกิริยาผุ้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ทั้งสามจริงจัง ไม่มีออร่าเลยหรือไงพวกนาย 55555

    //ไม่เเน่ ถ้าเป็นคุณโทมัสอาจไม่ตกใจมาก*ผิด*



    สุดท้าย

    เเม้จะออกมาเเต่ไม่มีชื่อ เเต่เราก็เห็นนายนะ "ก็อดเเดมน์"



    ปล.เเต่หนูไม่สังเกตท่านโจนส์จริงๆนะคะพี่ เก๊าขอโต๊ดดดดดดดดด

    ปล.2 ตอนนี้กัปตันหอกหักได้สมบูรณ์เเบบไม่ไหวเเล้ว กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ปล.3 อั๊ยย่ะ! เกาะหางเสือต่อไป... 
    #145
    0
  14. #144 -เกม- (@-gem-) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 22:27
    'จะมองหน้ากันทำไมวะ!' โดนใจมากค่ะเจ้าชาย กรี๊ซซซ >w<
    โอ้ย คุณหนู คุณหนูโผล่มาแล้ว รอมานาน แถมจบบทค้างอีกต่างหาก เจ้าชายคะขาาา♥

    เส้นใหญ่จริงนะพ่อโจรสลัด วลาด ประโยค 'คิดถึงจึงมาหา♥' ของแกน่ะตอแหลน่าถีบมาก //แต่ก็สมกับที่เป็นนายแล้วล่ะวลาด...

    //อยากไปนั่งขำข้างๆราล์ฟกับวลาดจัง♥ 5555

    รอตอนต่อไปครับผ๊ม!
    #144
    0