P.I.R.A.T.E.S ระวัง•ทะเล•คลั่ง!!

ตอนที่ 16 : ♦ 14 ♦ หากเผลอสังเกตสิ่งใด สิ่งนั้นจะติดอยู่ในสายตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,549
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    7 ต.ค. 55

 
 
Chapter 14
หากเผลอสังเกตสิ่งใด สิ่งนั้นจะติดอยู่ในสายตา

 


 

วิลเลียมทำนายไม่ผิด วันนั้นมีคนฝันร้าย -- และไม่ใช่เพียงแค่สองคน

 

 

...

 

ท่ามกลางหมอกควัน เด็กคนนั้นมีผมสีแดง

ไม่ได้เป็นสีแดงเพลิงแบบร่างจริงของมาดาม และไม่เหมือนกับสีน้ำตาลสว่างออกแดงๆ อย่างคาร์ลอส เป็นโทนสีที่คุ้นแสนคุ้น แต่ในขณะเดียวกันก็เหมือนกับไม่ได้เห็นมานานแล้ว...

 

สีน้ำตาลเข้มที่ถูกสีแดงกลืนกิน -- เฉดสีเข้มของเลือดที่แห้งกรัง

 

แล้วเด็กคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมอง ร่างนั้นเล็ก คงอายุสักสิบสองหรือเด็กกว่า เส้นผมยุ่งเหยิงยาวปรกใบหน้า แต่ก็ไม่อาจปิดนัยน์ตาสีเดียวกันขุ่นหมองไร้แววคู่นั้นได้ ซีกหน้าด้านซ้ายทาทาบไปด้วยรอยสักลายแปลกตาสีดำสนิท เช่นเดียวกับลำแขนผอมเกร็งทั้งสองข้างที่ล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวนขาดๆ เปรอะเลือด -- แปลกเสียจนเผลอมอง... เนิ่นนาน...

ริมฝีปากแห้งผากขยับพูด หากไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน

มันไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น มีเพียงนัยน์ตาสองคู่ที่สบกัน ไร้ซึ่งคำพูด ไร้ซึ่งความหมาย... แล้วน้ำหยดหนึ่งก็ไหลรินลงมาจากนัยน์ตาลึกโหล

มือข้างนั้นเอื้อมมาหา...

 

...

 

 

เฮือก!!

 

เกรกอรี่ลุกพรวดขึ้น หัวสมองเบลอไปชั่วขณะกับภาพเบื้องหน้า

ห้องพักลูกเรือ... สภาพไม่เรียบร้อยเท่าไรกับเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายอีกหลายคนที่กำลังนอนกระจัดกระจายเป็นภาพเดิมที่เห็นมาทุกวันตลอดหลายปีที่ผ่านมา หากหัวใจคนมองกลับเต้นรัวด้วยสาเหตุบางอย่าง... และเขาอธิบายไม่ได้

ความรู้สึกร้าวในอกกำลังแผ่ซ่าน... ภาพของเด็กคนนั้นที่กำลังร้องไห้หวนกลับมาในห้วงคิด

เขาไม่มีสายตาคมกริบที่จะเข้าใจความรู้สึกของคนไม่รู้จักได้อย่างราล์ฟ และเขาก็ไม่ได้ใจอ่อนเกินเหตุจนถึงขั้นเอาตัวเองไปรับความเจ็บปวดแทนคนอื่นเหมือนกับฮันส์ -- เกรกอรี่ยอมรับว่าเขาเห็นแก่ตัว และเขามี ตะกอนในใจหนักมากเกินพออยู่แล้ว... ไม่จำเป็นจะต้องไปหาตะกอนความเจ็บปวดที่ไหนมาถ่วงให้หนักกว่าเดิม

ไอร้อนในอกทำให้โจรสลัดหนุ่มแปลกใจ

มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาฝันเห็นเด็กคนนี้

 

“ช่วงนี้ฝันร้ายบ่อยจังนะครับ”

 

เสียงทักนุ่มๆ ดังขึ้นมาจากอีกทาง พอมองลอดผ่านแสงสลัวในห้องไปก็เห็นไอ้หนุ่มเคบินบอยคนนั้นกำลังนั่งทำอะไรบางอย่างอยู่ใต้แสงเทียน

อเล็กเซย์ลุกขึ้นมานั่งข้างๆ ติดเอาเทียนกับไพ่สำรับหนึ่งมาด้วย

“เล่นไหมครับ”

เกรกอรี่ถอนหายใจ

“แก้เครียดก็ดี” ว่าพลางก็นวดขมับตัวเองเบาๆ “แต่ถ้าพนันเงินข้าไม่เล่น”

“ไม่พนันครับ” อเล็กเซย์หัวเราะขบขัน “ช่วงนี้ข้ารวยพอแล้ว ไม่ต้องถ่อไปหาสมบัติหรอก แค่อยู่กับพวกท่านก็มีเงินใช้ตลอดชีวิตแล้วครับ”

“ข้าเริ่มสงสัยแล้วว่าเจ้าจะมาเป็นโจรสลัดให้ลำบากทำไม” หัวหน้าลูกเรือหนุ่มส่ายศีรษะเบาๆ พลางขยับยิ้มขันอย่างอดไม่ได้... เด็กหนุ่มชาวสลาฟคนนี้คงเกิดมาใต้ดาวพนัน เล่นไพ่กับมันก็น่าเบื่อไปหน่อยตรงที่เล่นอย่างไรเขาก็ไม่มีวันชนะ แต่คงฆ่าเวลาได้ดีกว่านั่งอยู่เฉยๆ ในวันที่นอนไม่หลับแบบนี้

 

“ไม่ได้บอกกัปตันหรือครับ” อเล็กเซย์ไพล่เปลี่ยนเรื่องไปเมื่อเห็นหนุ่มผิวแทนคนนั้นเริ่มเงียบ มือก็สับไพ่ไปด้วย “ข้าเห็นท่านนอนไม่หลับแบบนี้หลายคืนแล้วนะ”

“ต้องบอกด้วยหรือ”

“เขาว่านักเวทเห็นลางสังหรณ์อะไรบางอย่างไม่ใช่หรือครับ”

“ความเชื่อของชาวสลาฟหรือ” เกรกอรี่หัวเราะเบาๆ กวาดไพ่ที่อีกฝ่ายแจกมาให้เข้ามือแล้วเริ่มจัด “คนทำแบบนั้นได้มีแต่นักพยากรณ์”

“ตอนแรกๆ ที่เจอกัน วลาดยังดูระแวงข้าแทบตายเลย” อเล็กเซย์ยักไหล่ “ไม่ใช่กลัวข้าจะกินเงินเหรอ”

“วลาดเนี่ยนะ?” คนฟังขมวดคิ้ว “ไม่หรอก เด็กคนนั้นกลัวอย่างอื่นมากกว่า”

“ข้าไม่ได้มีอะไรน่ากลัวสักหน่อยครับ” เคบินบอยหนุ่มโคลงศีรษะพลางโยนไพ่สามดอกจิกลงบนพื้นตรงกลางระหว่างพวกเขา “แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรแล้วนี่นะ... ว่าแต่ท่านเถอะครับ เกร็ก ฝันเห็นอะไรหรือ”

เกรกอรี่ถอนหายใจ

 

“เห็นเด็กคนหนึ่งน่ะ”

 

“ฝันเห็นใครบางคนซ้ำๆ หรือ...” อเล็กเซย์ขยับยิ้มนิดหนึ่ง และนั่นเป็นไม่กี่ครั้งที่แววเจ้าเล่ห์มันฉายออกมาด้วยบนใบหน้าอ่อนๆ นั่น “ข้าเคยนะ”

“หืม...”

“เปล่า แค่เคยฝันเห็นมิเชลครับ”

คราวนี้เกรกอรี่ถึงกับหลุดขำ “ในฝันไปถึงไหนแล้ว”

“ไปไกลแล้วครับ” อีกฝ่ายก็ยิ้มรับคำแซวแฝงความนัยได้หน้าตาเฉย “ไม่ได้เจอนานๆ ก็แบบนี้แหละ”

“รักข้างเดียว”

“หลายปีแล้วครับ”

“ก็ไม่แปลก” หัวหน้าลูกเรือหนุ่มโคลงศีรษะ มือก็วางไพ่ลงไปตามเกม “ต่างกันตรงที่ข้าไม่รู้จักเด็กคนนั้น”

“คนที่ฝันเห็นน่ะหรือ” เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยอย่างแปลกใจ “แล้วก็เห็นซ้ำๆ เนี่ยนะครับ?”

คนอายุมากกว่าพยักหน้าแทนคำตอบ อเล็กเซย์เงียบไป เหลือเพียงเสียงคลื่นที่ซัดเข้ามากระทบท้องเรือกับเสียงกรนแว่วๆ ของลูกเรือบางคนที่ยังหลับสนิท เทียนเล่มนั้นเริ่มไหวไปตามเรือที่โคลงเคลงจนเผลอเอามือป้องไปหลายครั้งไม่ให้มันดับ แม้ว่ามันจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยก็ตามที

“คงแค่บังเอิญละมั้ง”

เกรกอรี่สรุปเบาๆ พลางวางไพ่ลงอีกใบ อีกฝ่ายยักไหล่นิดหนึ่ง วางไพ่แต้มสูงลงแล้วกวาดไปอีกทาง เริ่มเกมใหม่โดยไม่จำเป็นจะต้องเอ่ยบอก

“คงไม่ใช่คนที่ท่านเคย...” อเล็กเซย์เว้นวรรคไปอย่างละไว้ในฐานที่เข้าใจ “...หรอกนะครับ?”

“ไม่หรอก... ถึงไม่อยากจำแต่ข้าก็จำคนพวกนั้นได้หมดทุกคน” คนตอบถอนหายใจยาวอีกครั้งหนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองเพดานแล้วหลับตาลง “ข้าไม่รู้จักเด็กคนนั้น”

อเล็กเซย์มุ่นคิ้วนิดอย่างสงสัย ก่อนจะยักไหล่แล้วเอ่ยถามคำถามสุดท้ายที่เกรกอรี่ตอบไม่ได้

 

“ไม่ใช่ว่าเคยไปทำอะไรใครโดยไม่รู้ตัวหรอกนะครับ?”

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

วลาดิเมียร์ชักจะเป็นห่วงคนบนเรือมากขึ้นทุกวัน

 

เรือมารูนแล่นเลียบไปทางตะวันออก อ้อมชายฝั่งไปจนใกล้ถึงทางเหนือเข้าไปทุกที แต่ดูเหมือนยิ่งใกล้ที่หมายเท่าไร สภาพบนเรือก็น่าหวาดหวั่นขึ้นเท่านั้น

ตั้งแต่ราล์ฟฝากให้เขาช่วยดูแลคนรอบข้างวันนั้น ความปกติธรรมดาในสายตาของชายหนุ่มก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากที่ไม่เคยคิดอะไร สนุกสนานบ้าบอไปวันๆ อย่างแต่ก่อน ตอนนี้ภาพความ ผิดปกติ บางอย่างมันสะท้อนชัดออกมาให้เห็น

ไม่ใช่ว่าเพิ่งจะเกิด แต่เขาไม่เคยสังเกตเองมากกว่า

ฮันส์เป็นห่วงคนรอบตัวจนชอบเผลอเครียดแทนเป็นปกติอยู่แล้ว อันนี้เขารู้ แต่ท่าทางของคนอื่นเนี่ยสิปัญหา -- หัวคิ้วของเกรกอรี่แทบจะชนกันตลอดทั้งวัน มิหนำซ้ำเจ้าตัวยังทำหน้าเหมือนนอนไม่พอหรืออะไรเทือกนั้นเสียอีก ฟรองซัวร์เหมือนจะเหม่อมองท้องฟ้าบ่อยขึ้น (แต่ปกติก็เห็นชอบมองอยู่แล้วเลยชักไม่แน่ใจว่าเขาคิดมากไปเองหรือเปล่า) ส่วนคนที่ไม่น่าจะมีปัญหาอย่างคาร์ลอส... ก็ดันมีปัญหาซะอย่างนั้น

 

ตัวช่างซ่อมหนุ่มไม่ได้ผิดปกติอะไร แต่คนรอบข้างต่างหากที่เป็น

 

คาร์ลอสเคยบอกว่าตัวเองเป็นลูกครึ่งทาเวียร์กับละติน (มาจากส่วนไหนของโลก วลาดิเมียร์ไม่แน่ใจนัก) โรแบร์ที่แสวงโชคมาจากละตินเหมือนกันเลยติดใจนักหนา ส่วนหนึ่งเพราะอายุใกล้ๆ ลูกชายที่เคยมีด้วยเลยเอ็นดูมันเป็นพิเศษ

บนเรือตอนนี้เลยมีคุณพ่อนั่งหน้าเครียดอยู่หนึ่งคน

แล้วโรแบร์ก็ไล่เขาให้ไปช่วยดูแลแทนเพราะไม่กล้าถาม... บัดซบครับ

 

“เป็นไร กุมขมับทำหน้าเหมือนจะโดดลงทะเล”

 

เสียงลอยๆ เบลอๆ เนือยๆ คุ้นเคยดังมาจากข้างกาย วลาดิเมียร์เริ่มอยากหันไปแยกเขี้ยวใส่... ชักไม่มั่นใจแล้วว่าเขาคิดผิดหรือเปล่าที่เป็นห่วง

“ซ่อมใต้เรือเสร็จแล้วหรือ”

“เป็นรอยนิดเดียว” ช่างซ่อมหนุ่มผมแดงยักไหล่พลางเอนหลังพิงกับกราบเรือที่อีกฝ่ายยืนเหม่ออยู่ “สรุปเป็นอะไร เมาเรือเรอะ”

คราวนี้วลาดิเมียร์แยกเขี้ยวใส่จริงๆ แล้ว ถ้าคนที่อาศัยอยู่บนเรือ ล่องทะเลมาตั้งแต่ยังไม่ถึงสิบขวบอย่างเขาเมาเรือได้ คนธรรมดาบนฝั่งคงเมาบกกันทั้งอาณาจักรแล้ว

“เจ้าโอเคกับการขึ้นเหนือเหรอ”

“หือ?” คาร์ลอสกะพริบตา “ทำไม?”

“แค่...”

อยากจะอธิบายแต่ก็พูดไม่ออก เลยเลี่ยงไปด้วยการจิ้มจึ้กๆ ที่ไหล่ซ้ายของตัวเองแทนแล้วพยักหน้าส่งสายตาเป็นเชิงถาม คาร์ลอสเลิกคิ้ว ก้มมองรอยสักรูปเคียวสีดำใต้กากบาทอันใหญ่บนต้นแขนตัวเองแล้วค่อยทำหน้าเข้าใจ

 

“เจ้าจะสัก?”

 

พรืด...

โอเค! ผิดเอง เขาผิดเอ๊งงง!!

 

วลาดิเมียร์ทำหน้าเหมือนตับกำลังจะอักเสบได้ตลอดเวลา ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหลุดพรืดดังๆ จากบนตาข่ายเชือกที่ระโยงระยางระหว่างกราบเรือกับเสากระโดง หันไปก็เห็นต้นหนประจำเรือกำลังทำหน้าปวดไส้ติ่งเหมือนอยากกัดลิ้นตัวเอง

ไอ้ตอนแซวเล่นทั่วไปก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก พอมาเข้าโหมดเครียดแล้วก็ค่อยเริ่มเข้าใจความรู้สึกของฮันส์ขึ้นมาบ้างแล้ว... เขาเจอมันสวนหน้าเบลอๆ แค่ทีเดียวยังปวดกบาลขนาดนี้ แล้วจะนับประสาอะไรกับฮันส์ที่เจอบ่อยๆ อย่างน้อยวันละสามครั้งกัน!

 

“ข้าไปเตรียมข้าวเย็นดีกว่า” พ่อครัวหนุ่มรู้สึกเหมือนสมองชักจะทำงานไม่ทัน โบกไม้โบกมือลา “ห่วงต่อไม่ไหวจริงๆ ว่ะ เย็นนี้ข้าจะอดข้าวเจ้ากับกัปตัน”

 

คาร์ลอสทำหน้างงๆ กับประโยคสุดท้าย ในขณะที่ฮันส์แทบแยกเขี้ยว มันพูดไปมองหน้าเขาไปอย่างจงใจชัดๆ จนอดไม่ได้ที่จะกระโดดลงมาแล้วไปยืนแทนที่มัน

ซึ่งบางทีฮันส์ก็เกลียดตัวเองเหมือนกันที่แกล้งเมินไม่เป็น

“วลาดมันเป็นอะไร”

“มันเกลียดแก” ฮันส์ตอบพลางกลอกตา “ไอ้บ้า มันห่วงแกโว้ย”

“หือ?”

แล้วไอ้ตัวดีมันก็ทำหน้าเบลอได้อย่างสมบูรณ์แบบจนต้นหนหนุ่มอยากจะเอาหัวโขกกราบเรือตาย

“มันห่วงเรื่อง...” จะเลี่ยงไปชี้รอยสักแทนก็ไม่ได้อีก “...ซามูเอล

นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงของช่างซ่อมหนุ่มไหวไปอย่างหายาก ฮันส์ซบหน้าลงกับฝ่ามือ เขาล่ะไม่อยากจะพูดชื่อนี้ขึ้นมาต่อหน้าอีกฝ่ายเลยสักนิด แต่พอพูดอ้อมๆ มันก็ไพล่เข้าใจไปอย่างอื่นเสียอีก และที่สำคัญ...เขารู้ว่ามันไม่ชอบโกหกใคร

ถ้าไม่มีใครพูดขึ้นมา จิตใต้สำนึกของคาร์ลอสก็เหมือนปิดการรับรู้ไปแล้วว่ามีโจรสลัดที่ชื่อ “ซามูเอล” อยู่บนโลกด้วย

 

“เกี่ยวอะไรกับหมอนั่น”

“ก็เราจะขึ้นเหนือ และซามูเอลอยู่ทางเหนือ”

“แล้วจำเป็นจะต้องไปเจอมันด้วย?”

 

ฮันส์หรี่ตาลง

 

“จะหลบมันไปตลอดชีวิตเลยว่างั้น?”

“ให้ข้าฆ่ามันก็ได้นะ อยากอยู่”

“คาร์ลอส...”

ฮันส์ลากเสียงยาวอย่างเหนื่อยหน่าย  ไอ้ช่างซ่อมตัวดีมันดันสวนตอบเขาหน้าตายราวกับพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ หลายครั้งที่คิดว่าคาร์ลอสเป็นคนอ่านง่าย แต่พอมาถึงเวลาเข้าจริงๆ แม้แต่คนอ่านใจเก่งอย่างราล์ฟยังอ่านมันไม่ค่อยจะออก

กัปตันหนุ่มถอดใจและส่งหน้าที่อ่านใจมันมาให้เขาตั้งนานแล้ว แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะเดามันได้เสมอไป

ฮันส์ยกมือขึ้นเกาท้ายทอยตัวเองคล้ายจะยกมือยอมแพ้ ก่อนจะตัดสินใจไม่ต่อล้อต่อเถียงด้วย หากเอื้อมมือกร้านไปคว้าจี้แหวนสีแดงที่ร้อยอยู่รอบคออีกฝ่ายมาไว้แทน

 

“แกคือคาร์ลอส คาสโตร... ไม่ใช่ มือปิศาจ และไม่ใช่ไอ้บ้าหน้าไหนทั้งนั้น”  เสียงแหบห้าวเอ่ยแผ่วเบาหากหนักแน่นนัก “แก คือ มารูน... คือคนของกัปตัน”

“ข้ารู้แล้ว---”

 

“แกไม่ใช่คนของซามูเอลแล้ว อย่าลืมเรื่องนี้ก็พอ”

 

แหวนวงนั้นหลุดลื่นออกจากปลายนิ้ว ไหลกลับลงไปกระทบแผ่นอกคนฟังตามแรงโน้มถ่วง ก่อนที่ฮันส์จะเลี่ยงจากไปแล้วปีนกลับขึ้นไปประจำหน้าที่บนรังนกเหนือเสากระโดงตามเดิม

คาร์ลอสไม่ได้ตอบอะไร

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

ไกลออกไป กระดาษใบหนึ่งปรากฏอยู่บนเรือลำใหญ่กลางทะเล

ท่ามกลางเสียงจ้อกแจ้กโวยวายของโจรสลัดร่างฉกรรจ์นับสิบคน ชายหนุ่มร่างผอมบางคนหนึ่งคว้ากระดาษแผ่นนั้นไว้ได้ หัวกระดาษป้ายสีแดงเลือดคุ้นๆ อย่างที่เห็นครั้งเดียวก็จำได้ ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าลงไปยังเคบินด้านล่างท้องเรือ

เขาเคาะประตู เสียงคำรามงึมงำเบาๆ ดังแทนคำอนุญาต

 

“มีธุระอะไร!

 

ลูกเรือหนุ่มก้มหน้าก้มตากับเสียงตะคอกดังลั่นราวฟ้าผ่าทันทีที่เปิดประตูออก หญิงสาวคนหนึ่งนั่งตัวสั่นระริกอยู่ที่ปลายเตียงแต่ไม่กล้าส่งเสียงอะไรออกมา

“มือซ้ายของท่านส่งข้อความมาครับ”

ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่วัยกลางคนเจ้าของห้องมุ่นคิ้วเข้า นัยน์ตาสีดำสนิทเหมือนขนกาหรี่ลง ก่อนที่ริมฝีปากใต้เครารกครึ้มจะเหยียดยิ้มออกมาราวกับสัตว์ร้ายมองเห็นเหยื่อ

“เขียนว่าอะไร”

“กรงสัตว์กำลังจะมาครับท่าน” ลูกเรือหนุ่มตอบโดยไม่ได้สบตา “คงถึงชายแดนภายในสัปดาห์นี้”

“กรงสัตว์?” เสียงทวนคำ “ก็ดี ขวางหูขวางตา”

“จะกำจัดเลยไหมครับกัปตัน”

“ฆ่ามันให้หมดเลยก็ดี... แต่เก็บไอ้หมอนั่นไว้ให้ข้า”

“ครับ?”

 

“มือปิศาจ” คำตอบง่าย “สายลับและคนทรยศที่รักของเรา”

 

 

xxxxxxxxxx

 
 


From Writer:

เขียนบทนี้แล้วทำให้รู้ว่า... คนที่เหนือยิ่งกว่ากัปตันคือคาร์ลอสค่ะ (ฮา) เป็นคนที่เดาใจยากมากจริงๆ เรื่องของเรื่องคือดิฉันใช้วิธีปล่อยตัวละครให้เป็นตัวของตัวเอง แล้วเรามีหน้าที่ไปอ่านใจมันมาถ่ายทอดให้คนอ่านอ่านกันค่ะ แต่คาร์ลอสเป็นคนที่เข้าใจยากมากพอสมควรอย่างไม่น่าเชื่อ คนที่ดูตื้นๆ ไม่มีอะไรนี่อ่านยากกว่าที่คิดนะ *หัวเราะ*

อนึ่ง เห็นถามหากันเยอะมาก ไม่ต้องรอเจ้าชายกันแล้วนะคะ เดี๋ยวก็โผล่หัวมาเองแหละ 555 อยู่กับโจรสลัดพวกนี้เถอะค่ะ ก็นี่มันเรื่องโจรสลัดนี่นา ไม่ใช่เจ้าชายสักหน่อย

เนอะ?


ปล. ชอบอเล็กเซย์บทนี้ค่ะ ฮา เด็กอะไรไม่รู้ หล่อเทียบเคียงคุณเกร็กได้ไง นายจะเก่งเกินไปแล้วนะ 555555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

604 ความคิดเห็น

  1. #540 ♠ e l f . (@sanael) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 14:46
    คาร์ลอส
    เป็นคนที่ถ้ามีตัวตนอยู่จริงๆ ต้องรับมือยากแน่ๆ #ปาดเหงื่อ

    อ่านเรื่องนี้มาเรื่อยๆ ปมก็ทยอยมาเรื่อยๆ
    เดาทางไม่๔ูก รู้แค่ว่าหนุกมากกกกก
    #540
    0
  2. #405 Pepper (@lovery1859) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 19:18
    วลสดงอนน่ารักมาก5554
    #405
    0
  3. #220 Exo-TempG (@oillovetempg) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2555 / 16:27
    :::อ่า...เข้าใจละ ว่าทำไม คาร์ลอส ถึงได้สะดุดตะปู- -;

    ก็ไม่แปลกที่คนอย่างคาร์ลจะสดุดอะนะ
    #220
    0
  4. #198 ซาลาเปาเยเย่ (@bai-toey555) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 14:26
    ก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่ตอนนั้นเฮียแกจะสะดุดเหยียบตะปู 555555
    #198
    0
  5. #150 wand of determine (@nisharee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 17:35
    สายลับและคนทรยศที่รักของข้า เหมือนซามูเอลจะอยากเอาคาร์ลอสมา sm ยังไงยังงั้น มัดตรวน ล่ามโซ่ ทรมาน... กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด ให้สาสมความแค้นนนน
    #150
    0
  6. #143 บลา 11! (@Mox20) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 16:53
    พวกมารูนกับเพื่อนๆ มีตัวหลักๆอยู่ไม่กี่คน (สมมติรวมมิเชล)
    มีแต่สายลับทั้งนั้น T_T

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 4 ตุลาคม 2555 / 16:53
    #143
    0
  7. #142 ชานัวร์ (@keratikan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 12:24
    กรี๊ดดดดดดด วลาดจะสัก (?)
    55555555
    ขัดฟีลชิบหาย >< 
    ตะปู - - เฮ้อออ ให้มันได้งี้สิ <3
    กัปตันหาย ? ช่างมัน 555
    รักวลาดิเมียร์ขึ้นทุกวันๆ <3
    ว่าแต่.....เคยเป็นคนของซามุเอลงั้นหรอเนี่ย '^'
    สนุกมากค่ะ ;)
    #142
    0
  8. #141 Sushi_Burger (@superkiller) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2555 / 23:30
    //กรี๊ดป๊าม๊าหนึ่งทีดังๆ กร๊ีดดดดดดดดดดด//
    โอยตาย ตอนนี้มันพ่อ เเม่ ลูกชัดๆ!
    เเต่ตะปูว์เนี่ย...อืม เเกเหนือ เหนือจริงๆORZ*พรืดตามวลาดเเละใครหลายๆคน*<<เอาน่า อย่างน้อยมันก็เเอบโมเอ้

    ส่วนคุณเกร็กสุดหล่อ...นอกจากคุณจะหล่อเเล้ว คุณยังพูดให้คนอื่นหล่อด้วยนะค้าาาา//กัปตันกับหาญในคำพูดคุณเกร็กหล่ออ้ะะะะะะ
    เเละอเล็กซ์ เอิ่ม นาย...เด็กโมเอะเรื่องนี้เป้นอะไรกันไปหมด ฮือออออออออ*หรือนี่คือสลาฟ//โดนตบ*

    ปล.ที่พี่วูล์ฟว่าเจ้าชายโผล่หัวมาเองเนี่ย ทำให้หนูอิมเมจอะไรผิดๆอีกเเล้ว กรีส...//เเส้ฟาด
    ปลล.เกาะหาญรอตอนต่อไป//หนุมานถวายเเหวน

    #141
    0
  9. #140 -เกม- (@-gem-) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2555 / 23:26
    คาร์ลอส นายนี่มัน....//ไม่สามารถบรรยายเป็นคำพูดได้

    ฮันส์...พาราฯสักแผงมั้ยคะ?
    #140
    0