Evil Key กุญแจ[ลับ]ร้ายสลายหัวใจนายหายนะ

ตอนที่ 9 : Evil Key : โอ้แม่เจ้าโว้ย! ค้างคาวแปลงร่าง?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 ต.ค. 55

บทที่ 7

 
 

 

“เอ่อ..ฉันไม่รู้” ฉันพยายามจะหลบหลีกใบหน้าหล่อร้ายของหมอนั่น อย่างเอาเป็นเอาตาย ถ้านายจะยื่นหน้าเข้าใกล้ฉันขนาดนี้ ก็จูบฉันซะเลยเซ่!   ฉันยอม (โอ่ -0-“ ทำไมนางเอกเรื่องนี้ใจง่ายจังฟระ!

“หึ! อยากให้ฉันจูบหรอ” เมื่อคำพูดของหมอนี่หลุดจากปาก ก็ทำให้อุณหภูมิในร่างกายของฉันเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว หูร้อน หน้าร้อนผ่าว หมอนี่อ่านใจฉันออกได้ไง!

“บะ..บ้า ฉันไม่คิดสั้นขนาดที่จะอยากให้นายจูบซักหน่อย” ฉันผลักหน้าอกหมอนั่นเบาๆ ฉันรีบกลับมายืนแล้วก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติดังเดิม

“หึ”

ฉันทำอะไรไม่ถูก ก็เลยลองเดินเข้าไปใกล้ๆชิงช้า พินต้าร์เดินตามฉันมาห่างๆ(อย่างห่วงๆ) ฉันเดินดูรอบๆต้นไม้แต่ก็ไม่เจออะไร(แปลกๆ) ในลายแทงมันบอกว่าให้หาชิงช้าให้เจอ แล้วไงต่อหว่า หรือว่า!

ฉันรีบวิ่งไปหาท่อนไม้เล็กๆที่ตกอยู่แถวนั้นมา แล้วก็ลงมือขุดทรายที่อยู่ใต้ชิงช้าอย่างมีความหวังว่ามันจะเจออะไรแปลกๆที่จะทำให้ฉันชนะไอ้เกมบ้าๆนี้   ฮึ่ยๆๆๆ ทำไมยังไม่เจออีกน้า รุ่นพี่จะฝังลึกไปถึงไหนเนี่ย ฉันตั้งหน้าตั้งตาขุดทรายลึกลงไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีจุดหมาย โดยมีพินต้าร์ยืนเก๊กอยู่ข้างๆ - -

 

 

หึ่ม! เปรี้ยง!!!!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

 ไวเท่าความคิดฉันรีบกระโดดเกาะแขนพินต้าร์อย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงฟ้าผ่าลงมาอย่างจัง คลื่นในทะเลเริ่มปั่นป่วน ท้องฟ้าจากที่เคยสดใสกลับกลายเป็นสีดำทมิฬอย่างรวดเร็ว เกลียวคลื่นที่ม้วนตัวเข้ามาที่ฝั่งสูงขึ้นเรื่อยๆก่อนที่จะซัดเข้าหาพวกเราอย่างจัง ทำให้ทั้งฉันแล้วก็พินต้าร์รีบวิ่งให้ห่างจากฝั่งอย่างรวดเร็ว ลมทะเลที่เคยพัดเอื่อยๆ กลับทวีความแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเป็นลมพายุอะไรทำนองนั้น

 

“นะ..นี่มันเกิดอะไรขึ้น” ฉันถามพินต้าร์ขณะที่ทีมือหนึ่งก็ใช้เกาะแขนเขาอยู่ แล้วอีกมือก็จับหมวกที่อยู่บนหัวไม่ให้มันปลิว

“ฉันไม่รู้” พินต้าร์ตอบกลับมาเสียงเรียบ ในขณะที่ใบหน้าของเขาเริ่มเครียดอย่างเห็นได้ชัด

“แล้วเราจะทำยังไงดี” ฉันเงยหน้าถามเขาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เกิดมายังไม่เคยเจออะไรที่มันน่ากลัวขนาดนี้มาก่อนเลย นี่มันยิ่งกว่าฝนฟ้าคะนองธรรมดาอีกนะเนี่ย

“ไปให้พ้นจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด” เมื่อพินต้าร์พูดจบ ก็รีบดึงแขนฉันให้วิ่งตามเขาไป จนหมวกสุดที่รักของฉันปลิวไปตามแรงลม

“ฮะ..เฮ้ย หมวกฉัน!”ฉันรีบหันกลับเพื่อจะวิ่งกลับไปเอาหมวกที่ตอนนี้ปลิวตกทะเลไปเรียบร้อยแล้ว

“ชีวิตกับไอ้หมวกติงต๊องจะเลือกอะไรฮะ!” พินต้าร์รีบกลับมาคว้าข้อมือฉันแล้วฉุดกระชากลากถู ให้วิ่งตามเขาไป 

โถโว้ย! ยังไงฉันก็ต้องเลือกชีวิตอยู่แล้วแหละ แต่ฉันก็เสียดายหมวกใบนั้นนะ  แล้วหมวกฉันก็ไม่ได้ติงต๊องด้วย - -

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก 

ฉันโดนพินต้าร์ลากถูลุ่ถูกังมาไกลจากฝั่งพอสมควร แต่ลมก็ยังไม่หยุดกรรโชกซักที ฟ้ายังผ่าเป็นระยะๆ และมันก็เหมือนว่า มันผ่าตามหลังพวกเรามาเรื่อยๆ นี่มันไม่ใช่ฟ้าผ่าธรรมดาๆแล้วนะ พินต้าร์ยังคงออกแรงลากฉันให้วิ่งตามเขาไปโดยไม่หยุดพักซักนิด เนื่องด้วยขาฉันมันสั้นไปหน่อย ก็เลยต้องรีบก้าวให้ทันพินต้าร์
 

“แฮ่กๆ นี่ แฮ่ก พักก่อนได้มั้ย ฉันไม่ไหวแล้ว” ฉันรวบรวมแรงที่กลั่นออกมาเป็นคำพูดเพื่อบอกเขา แต่มันก็ไร้ประโยชน์เมื่อพินต้าร์ยังคงลากฉันให้วิ่งตามเขาไม่หยุดหย่อน
 

“นี่...แฮ่กๆ หยุด-ก่อน-ได้-มั้ย”

“ไม่!!” หมอนั่นหันหน้ามาหน้าฉันพรางพูดเสียงดังฟังชัด

“ถ้าเธอไม่อยากตาย อย่าพูดมาก!

เออ! เงียบก็ได้วะ ใครจะไปอยากตายกัน แฮ่กๆ ฉันวิ่งตามแรงดึงของหมอนั่นอย่างเอาเป็นเอาตาย พายุลมแรงก็ยังคงตามเรามาติดๆ มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ฉันงงไปหมดแล้วนะ


 

 

แว้ก แว้ก พรึ่บๆๆๆๆๆ

เมื่อวิ่งมาซักพัก ฉันก็ต้องเจออะไรที่แปลกประหลาดอย่างฝูงค้างคาวนับร้อยที่มาสกัดทางไม่ให้พวกเราวิ่งไปกันต่อ จนทำให้พินต้าร์และฉันต้องหยุดวิ่ง ตอนนี้ฉันกับพินต้าร์ตกอยู่ในวงล้อมของฝูงค้างคาวที่บินมาล้อมเราไว้เป็นวงกลม

“คะ..ค้างคาวมันมาได้ยังไง” ฉันพูดออกมาพรางมองไปรอบๆตัวอย่างหวาดกลัว พินต้าร์กุมมือฉันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แล้วมองฉันด้วยแววตาที่ประมาณว่า เธอตายแน่ๆ จะบ้าหรอ ไม่ใช่ เขามองฉันด้วยสายตาว่าฉันจะไม่เป็นอะไรแน่นอน ถ้าอยู่กับเขาตางหากล่ะ (ยังจะมาเล่น)

“หลีกทางไปซะไอ้พวกสวะ” ในที่สุดพินต้าร์ก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่าแต่นายพูดกับค้างคาวเนี่ยนะ มันคงรู้เรื่องหรอก! -0-

“นาย...มันเป็นค้างคาวนะ มันฟังภาษาคนไม่ออกหรอกน่า” ฉันหันหน้าไปบอกหมอนั่นพรางทำตาปริบๆ

“ถ้าเธอพูดเรื่องไร้สาระออกมาอีก ฉันจะทิ้งเธอไว้ตรงนี้แหละ” พินต้าร์หันมาค้อนฉัน ทำให้ฉันต้องรูดซิบปากทันที

และฉันก็ต้องช็อกอีกเมื่อมีค้างคาวตัวหนึ่งที่ดูตัวใหญ่กว่าเพื่อนกำลังกลายร่าง ค้างคาวกลายร่างได้? และมันก็กลายร่างเป็นมนุษย์เหมือนฉัน เพียงแต่ว่ามันมีเขี้ยว ร่างชายหนุ่มสูงโปร่ง ผิวขาวซีด กับเขี้ยวยาวแหลมมันวาว นัยตาสีแดงก่ำทั้งสองข้าง กำลังแสยะยิ้มให้ฉันอย่างน่าสยดสยอง ทำให้ฉันต้องหันหน้าหนีไม่กล้าสบตากับมัน

“ไม่ได้เจอกันนานนะครับนายน้อย” เมื่อไอ้ค้างคาวแปลงร่างได้พูดจบ มันก็โค้งตัวเป็นการเคารพอะไรทำนองนั้น พินต้าร์ใหญ่มาจากไหนกัน ที่พวกค้างคาวแปลงร่างได้ ต้องก้มหัวให้  หรือว่า หมอนี่จะเป็นหัวหน้าค้างคาว?

“กลับไปซะ ถ้าพวกแกไม่อยากตาย” พินต้าร์ได้แต่ใช้สายตามองพวกนั้นอย่างไม่คิดจะยอมแพ้

“มันจะง่ายไปหน่อยสิครับ” ไอ้ค้างคาวตัวนั้นมันยิ้มเย็นๆกลับมา พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้เราเรื่อยๆ ฉันได้แต่เกาะพินต้าร์แล้วก็หลบอยู่ข้างหลังเขา

“หึ”

“โอ๊ะโอ! หญิงสาวผู้นี้ใครกันครับ หอมสิ้นดี” ยังไม่หยุดแค่นั้นเมื่อไอ้ค้างคาวตัวนั้น ทำท่าจะโน้มตัวมาหาฉัน ทำให้พินต้าร์ต้องเอาตัวเองมากั้นเอาไว้

“เป็นแค่ลูกสวะ อย่าสอดไปหน่อยเลย”

“ฮ่าๆ กระหม่อมต้องขอประทานอภัยด้วยนะครับ” ไอ้ค้างคาวตัวนั้นโน้มตัวลงอีกครั้ง พรางใช้สายตาจ้องฉันไม่วางตา ถ้าจะจ้องกันขนาดนี้ก็ฆ่าฉันเลยสิ (ล้อเล่นนะ)

“บอกจุดประสงค์ของแกมาเลยดีกว่า”

“ถ้าท่านอยากจะรู้ว่าพวกข้ามาทำไม ก็ได้ครับ ข้าจะตอบให้” ไอ้ค้างคาวตัวนั้นพูดจบมันก็ยิ้มเยือกเย็นอีกครั้งแล้วถอยกลับไปที่เดิมที่มันเคยยืนอยู่ตอนแรก

ท้องฟ้ารอบๆกลับมาอึมครึมอีกครั้ง ลมที่เพิ่งจะสงบไป กลับเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นอีก ท้องฟ้ารอบๆกลับกลายเป็นสีแดงเลือดอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

เปรี้ยง!

สายฟ้าสีน้ำเงินเข้มปรากฏบนฝ่ามือของไอ้ค้างคาวนั่น แล้วมันก็ฟาดสายฟ้านั่นมาทางพวกเรา
 

เปรี้ยง!!
 

สายฟ้าที่ตรงเข้ามาหานั้นถูกหยุดลงด้วยแสงสีขาววาบที่ผุดขึ้นมาจากมือของพินต้าร์อย่างเฉียดฉิว ทำให้สายฟ้านั้นสะท้อนกลับไปหาเจ้าของมันอย่างรวดเร็ว แต่ไอ้ค้างคาวตัวนั้นก็หลบพ้นอย่างหวุดหวิด ต่อมาลูกสมุนค้างคาวอีกนับร้อยตัวนั้นก็เริ่มที่จะโจมตี  ฉันรีบก้มลงไปหยิบไม้ที่ปาหัวหมาแตกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และออกแรงฟาดค้างคาวที่มันบินแยกเขี้ยวมาหวังจะทำร้ายฉัน  ปึก!! ร่างค้างคาวตัวนั้นแตกเป็นเสี่ยงๆตกกระจายอยู่ทั่วบริเวณ สร้างความขยะแขยงเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว พินต้าร์หันกลับมามองฉันแวบนึง แล้วเขาก็ต้องหันกลับไป เมื่อมีฝูงค้างคาวประมาณสามสิบตัว บินตรงมายังเขาอย่างรวดเร็ว

“ระวังพินต้าร์!” ฉันตะโกนบอกเขา ในขณะที่พินต้าร์กำลังตั้งสติรวบรวมพลังจัดการกับค้างคาวพวกนั้น

ฉันสังเกตเห็นพินต้าร์ทำปากขมุบขมิบเหมือนกำลังท่องอะไรซักอย่างอยู่ และก็บังเกิดแสงสีขาวสว่างวาบไปทั่วบริเวณรอบๆตัวเรา เมื่อพินต้าร์กางแขนออก แสงสีขาวนั้นก็ทวีความสว่างเพิ่มเป็นอีกเท่าตัว ทำให้ฝูงค้างคาวที่บินเข้ามาโดนแสงนั้นตายและสลายลงไปเป็นแถบๆ
 

เปรี๊ยะๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เสียงค้างคาวนับสิบที่บินเข้ามาโดนแสงของพินต้าร์ เป็นระรอกๆ
 

ในขณะที่พินต้าร์กำลังวุ่นวายอยู่กับฝูงค้างคาวที่เข้ามาโจมตีไม่หยุดหย่อนนั้น ก็ไม่มีใครสังเกตว่า หัวหน้าค้างคาวมันหายไปไหน?

 

 

“จ๊ะเอ๋ เบบี๋” และเมื่อฉันหันไปข้างหลังก็ต้องตกตะลึง เมื่อมีไอ้หัวหน้าค้างคาวมันมายืนอยู่ข้างหลังและดึงตัวฉันไปจากพินต้าร์อย่างรวดเร็ว เมื่อพินต้าร์หันกลับมา แล้วเห็นฉันถูกไอ้ค้างคาวใช้จั๊กกะแร้รัดคอฉันอยู่ก็ถึงกับโมโหขึ้นมาอีก เข้าใช้พลังในตัวเขา จัดการกับลูกสมุนค้างคาวจนเรียบ

“แค่กๆ ปล่อยฉันนะ แค่ก” ฉันดิ้นขลุกขลักอยู่ในแขนของไอ้ค้างคาวปีศาจอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ปล่อยก็โง่สิจ๊ะ เบบี๋” ไอ้ค้างคาวหน้าหื่น(เปลี่ยนชื่ออีกแล้ว?)พูดพรางก้มหน้าลงมาหาฉัน ฉันเอียงหน้าหนีสุดชีวิต

“อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยย  อย่าเอาปากเน่าๆของแกมาโดนหน้าสวยๆของช้านน้า~T[]T

 ฉันยอมให้พินต้าร์จูบดีกว่าโดนไอ้ค้างคาวหน้าหื่นกามนี่ไซ้คอ -[]-“ (ไม่ค่อยเลย)

“หึๆ ปากเก่งซะด้วยสิ” ไอ้หน้าค้างคาวพูดพรางเอาหน้ามาซุกที่คอฉัน ขยะแขยงที่ซู้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

“ปล่อยยัยนั่นซะ” พินต้าร์พูดพรางจ้องหน้าไอ้ค้างคาวบ้ากามนิ่งๆ

“ง่ายไปหน่อยมั้ยครับ” ไอ้ค้างคาวผละหน้าออกไปจากวอกคอฉัน แล้วยิ้มเยือกเย็นกลับไปหาพินต้าร์

“นี่ นายช่วยฉันทีเซ่! ฉันยังไม่อยากตายน้า” ฉันตะโกนกลับไปหาพินต้าร์ ด้วยสายตาวิงวอนสุดๆ หวังว่าหมอนี้คงไม่ทิ้งฉันให้เป็นอาหารของไอ้ค้างคาวนี่หรอกนะ

“แกต้องการอะไรกันแน่”

“ว้า~ ทำไมท่านยังไม่เอาจริงซักทีล่ะครับ? ข้ารอรับมืออยู่นะครับ”

“.........”

“ ท่านเป็นถึงรัชทายาท ทำไมถึงไม่เอาจริงกับข้าล่ะครับ หรือว่าท่าน...” ไอ้ค้างคาวนั่นหยุดคำพูดไว้แค่นั้น แล้วก้มลงมามองที่ฉัน มองทำไมย๊ะ พินต้าร์ได้แต่ยืนนิ่ง เหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่

“หึ ผู้หญิงคนนี้สำคัญกับท่านมากสินะครับ ฮ่าๆ” ในขณะที่ที่ไอ้ค้างคาวนั้นยืนขำอยู่นั้น พินต้าร์ก็เอาดาบสีเงิน(ที่เอามาจากไหนไม่รู้)วิ่งเข้าจะมาฟันไอ้ค้างคาวนั่น ลืมรึเปล่าว่าฉันอยู่หน้าไอ้ค้างคาวน้า
 

ฟรึ่บ!
 

เมื่อไอ้ค้างคาวเห็นดังนั้น ก็รีบผละออกจากตัวฉัน แล้วผลักฉันจนฉันไถลไปชนกับต้นไม้ใหญ่ที่อยู่แถวนั้น 
 

ฉัวะ!

หลังของไอ้ค้างคาวถูกดาบของพินต้าร์ฟันเป็นแนวยาว เลือดที่ไหลซึมมาตามเสื้อผ้าที่ขาดเป็นทางยาวนั้นหยดลงพื้นเป็นแนว เมื่อไอ้ค้างคาวพลาดท่าให้กับพินต้าร์ก็หันกลับมาหาพินต้าร์อย่างเดือดดาน นัยน์ตาแดงก่ำ

ฮ่า~~~~~~~~~

เสียงไอ้ค้างคาวดังก้องไปทั่วบริเวณ ทำให้ท้องฟ้าแปรปรวน ลมที่กรรโชกแรงนั้นทำให้กิ่งไม้ตกลงเป็นระยะๆ ทำให้ฉันก็คอยหลบ
 

ซู่!!!!
 

และในที่สุดฝนก็กระหน่ำลงอย่างหนักหน่วง ทำให้ฉันต้องขยับตัวไปอาศัยต้นไม้ใหญ่เป็นที่กำบังแต่มันก็เปียกอยู่ดี -0-

เลือดที่หลังไอ้ค้างคาวไหลออกมาไม่หยุด ไอ้ค้างคาวนั่นแยกเขี้ยวเผยให้เห็นเขี้ยวสองข้างแหลมคมเหมือนกริดไม่มีผิด มันวิ่งเข้ามาหาพินต้าร์อย่างเดือดดาล พินต้าร์ง้างดาบขึ้นสุดมือ แล้วก็ทิ้งแรงทั้งหมดฟันเข้าไปที่หน้าอกของไอ้ค้างคาวนั่นอีกแผลหนึ่ง ไอ้ค้างคาวถึงกับล้มลงไปกองอยู่ตรงหน้าพินต้าร์อย่างหมดสภาพ พินต้าร์ได้แต่ยืนมองมันนิ่งๆ โดยกำดาบสีเงินนั้นแน่น

“หึ  ฝากไปบอกนายแกด้วย อย่าส่งแต่สวะๆมา ให้มาดวลกันซึ่งๆหน้าเลยดีกว่า”

ไอ้ค้างคาวตัวนั้นกระอักเลือดออกมา ก่อนที่ร่างจะหายพรึบไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้ก็แต่เศษซากของลูกสมุนค้างคาว กับคราบเลือดที่ถูกเจือจางด้วยฝนที่ตกลงมาอย่างบ้าคลั่ง

 

 

 

บรรยากาศเงียบเชียบ เมื่อพินต้าร์เดินเข้ามาหาฉัน ไม่มีใครเอ่ยปากขึ้นมาก่อน ได้ยินก็แต่เสียงฝนที่ตกกระหน่ำลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน ในที่สุดเมื่อฉันทนไม่ไหว ฉันก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

“นาย...เป็นใครกันแน่พินต้าร์”

 
 



G Minor!

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

78 ความคิดเห็น