วิมานมธุรส พิมพ์คำสำนักพิมพ์ กรกฎาคม 2559

ตอนที่ 22 : บทที่ 9 ใจหนึ่งใจที่ต้องการค้นหา2 120% 5 06 2559

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,489
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    5 มิ.ย. 59


วิมานมธุรส

บทที่เก้า ใจหนึ่งใจที่ต้องการค้นหา2

          “เดินทางค้นหาตัวตน ใครหนึ่งคนที่ก็รอฉันอยู่ จากในผู้คนร้อยพัน ที่ออกเดินทางเหมือนฉัน

บนทางที่แสนยาวไกล ค้นให้เจออีกครึ่งในใจ ฉันไม่รู้ มันอยู่อีกไกลเท่าไร...”

การเดินทางที่แสนพิเศษ (Ost. จุดนัดภพ)

 

“อะไรกัน มาแป๊บๆ จะไปอีกแล้ว อย่างนี้แม่ฉันไม่แย่เหรอลูกชายคนโตจะเดินทางอีกแล้ว แต่เอาเถอะนายจะไปหาลูกชายคนโปรดแทนแบบนี้คงยินดีให้ไปมากกว่า”

มธุรสบ่น

ใจหายทุกครั้งเวลาที่กานต์หรือเมธจะไปไหน แต่เธอควรจะทำใจให้ชินกับมันได้แล้ว

“ก็คงอย่างนั้น ปากทำเป็นบ่นแต่รีบหาของฝากโน่นนี่กันทั้งสองคน น่าจะไปเองเสียให้รู้แล้วรู้รอด”

กานต์พูดพลางโคลงศีรษะไปมาอย่างไม่คิดถือสานัก

“ถ้าพ่อกับแม่ยอมไปนี่ฟ้าคงถล่มแล้วล่ะ ว่าแต่นายจะไปกี่วันล่ะ” หญิงสาวถาม

“ก็ว่าจะไปสักอาทิตย์ ถ้ามีเวลาก็อาจจะอยู่สักสองอาทิตย์”

“อิจฉาจัง”

หญิงสาวบ่นเบาๆ

“อิจฉาอะไร แต่งงานแล้วก็ชวนคุณฮั่นตามไปสิถ้าอยากจะไป”

คำพูดของกานต์จุดประกายในดวงตาของเธอ

แต่แล้วกลับหม่นแสงลง

“มันก็น่าไปแต่ช่วงนี้คงจะไปไม่ได้หรอกเดือนหน้าก็จะมีงานหนังสือแล้ว อีกอย่างช่วงนี้เขาก็มีงานยุ่งๆ หลายอย่าง” มธุรสเล่าง่ายๆ

“ก็ใช่ว่าจะต้องไปเสียวันนี้พรุ่งนี้เมื่อไหร่ล่ะ เอาไว้เราจะส่งรูปที่ไปเที่ยวกับเมธมาให้ละกัน”

คำบอกนั้นทำให้มธุรสถลึงตาใส่ แต่เธอก็ต้องยอมรับข้อมูลต่างๆ จากเมธเสมอ

ผู้ชายคนนี้คือตัวแทนของเธอในการเดินทางออกไปค้นข้อมูลในที่ต่างๆ

นอกจากเมธจะได้งานของตัวเอง เขายังมีส่วนช่วยมธุรสผู้ไม่เคยย่างกรายออกนอกประเทศไปแม้สักครั้ง

“ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วแหละ ไว้จะรอดูรูปนะ บอกเมธด้วยว่าจบสนามนี้แล้วก็ช่วยหาเวลาว่างมาเยี่ยมที่บ้านบ้าง พ่อแม่แล้วก็พี่สาวคิดถึง บอกเค้าให้มาดูหน้าพี่เขยสักหน่อยเดี๋ยวเดินสวนกันก็คงไม่รู้จักกันพอดี” มธุรสบ่นยืดยาว

แต่เธอรู้ดีว่ากานต์จะถ่ายทอดคำพูดของเธอได้ครบทุกคำอย่างแน่นอน

เคยลองมาหลายครั้งแล้ว!

“ก็ได้ แล้วจะบอกให้แต่คิดว่าจบสนามนี้แล้วเมธคงมีเวลาพักบ้างสักสองอาทิตย์ ก่อนจะเริ่มแข่งเก็บคะแนนสะสมที่สนามใหม่”

กานต์ตอบ อาศัยข้อมูลที่คุยกับเพื่อนรุ่นน้องเมื่อวันก่อน

“เหรอ แล้วสนามหน้ายังเป็นที่ญี่ปุ่นอยู่หรือเปล่า หรือว่าย้ายไปที่ประเทศไหน”

มธุรสถาม แววตาใคร่รู้

“คิดว่าน่าจะยังเป็นญี่ปุ่นอยู่นะเพราะรายการนี้ทางญี่ปุ่นเป็นเจ้าภาพ ส่วนรายการหน้าคงจะราวๆ กลางปี น่าจะเป็นรายการใหญ่ที่สเปน”

“อืม อยากไปดูเมธแข่งสักครั้ง” มธุรสเปรย

“เดี๋ยวก็ได้ไปแหละ บอกคุณฮั่นเขาสิ”

กานต์แนะนำอีกครั้ง พลางยิ้มเย็น

เขารู้ว่าถ้าเป็นหันตราพาไป บางทีมธุรสอาจจะสามารถละความกลัวการนั่งเครื่องบินไปได้บ้าง

หญิงสาวมีความเชื่อมั่นต่อผู้ชายคนนั้นมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่อาจวางใจเลือกมาเป็นคู่ชีวิตด้วยได้

“อื้ม”

เจ้าของบ้านพยักหน้าให้ ไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น

ต่างคนต่างเงียบไปชั่วขณะก่อนที่มธุรสจะเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนชายอย่างชั่งใจ

“กานต์”

“หืม”

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว

มองเพื่อนด้วยดวงตาเป็นคำถาม

“ถามอะไรหน่อยสิ”

มธุรสรวบรวมกำลังใจ

………………………………………………………

แม้จะลังเล

แต่ก็คิดว่าคงไม่มีใครที่จะสามารถช่วยเธอได้นอกจากผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้า

คนที่เธอสนิทใจมากพอและรู้ว่าเขาเก็บความลับของเธอได้โดยไม่ปริปากพูดออกไปเป็นอันขาด

“ว่ามา”

คำตอบรับนั้นยิ่งทำให้หญิงสาวลังเล เหงื่อซึมเต็มฝ่ามือ

“คือ เราก็ไม่แน่ใจนัก”

คำพูดคล้ายจะยังคิดไม่ตก แต่คนฟังยังคงใจเย็นพอที่จะรอเธอเรียบเรียงคำพูด

“ถ้าเรารู้สึกไม่ชอบใจ ไม่สบายใจเวลาที่ เอ่อ” มธุรสพูดแค่นั้นก็หยุดไปอีกครั้ง

“เอ่อ อะไร”

เสียงทุ้มทวนถาม ใจแอบลุ้นระทึกไปกับสิ่งที่หญิงสาวตรงหน้ากำลังจะถาม

“เวลาที่เห็นผู้หญิงคนอื่น อยู่ใกล้ๆ พูดคุย หรือสนิทสนมกับ กับเอ่อ” มธุรสพูดติดอ่าง

ทว่าคนฟังกลับรู้สึกสั่นสะเทือนไปทั้งหัวใจ

พยายามบอกตัวเองให้นิ่งเข้าไว้และทำหน้าที่เป็นผู้ฟัง เป็นคนคอยให้คำปรึกษาที่ดีกับน้องสาว

สำหรับเขาแล้วเป็นได้ดีที่สุดก็คือ พี่ชายของมธุรสเท่านั้น!

“กับคุณฮั่นใช่ไหม”

แม้ใจจะรวดร้าว

แต่คำถามนั้นกลับอ่อนโยนเหลือเกิน

“นายรู้ได้ยังไง”

มธุรสหน้าตื่น

ไอร้อนผะผ่าวพุ่งขึ้นสู่ใบหน้า สองมือกดกำกันเอาไว้อย่างยากเย็น

“ก็ไม่ยากนี่ เรื่องแบบนี้เดากันไม่ยากหรอก” เขาพูดซ้ำมาอีก

“เหรอ”

“อื้ม ว่าแต่ไอ้คุณฮั่นนี่ไปก้อร้อก้อติกกับผู้หญิงคนไหนบอกมา เดี๋ยวจะไปจัดการให้” กานต์ถาม

ความไม่พอใจพวยพุ่ง

ดวงแก้วดวงนี้เขาอุตส่าห์ถนอมรักษา

เมื่อหมอนั่นโชคดีได้ไปไว้ในครอบครองเขาก็ได้แต่อวยพรให้ แต่แล้ว!

“ปละ เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น คือจริงๆ เขาก็ไม่ได้มีท่าทีอะไรกันในทางที่ไม่ดี แต่น้ำผึ้ง น้ำผึ้งไม่รู้เป็นอะไร น้ำผึ้งไม่ชอบใจเลยที่มันเป็นแบบนั้น น้ำผึ้งหงุดหงิดตัวเอง แล้วก็เหมือนจะพาลหงุดหงิดคุณฮั่นด้วย”

มธุรสสารภาพ ดวงตาคล้ายคนหมดหวัง

แต่ยิ่งเห็นเธอเป็นแบบนี้กานต์กลับยิ่งเจ็บลึกในอก

“น้ำผึ้งไม่อยากให้เขาพูด ให้เขายิ้ม หรือไปใกล้ชิดผู้หญิงคนไหนนอกจากน้ำผึ้งอีกใช่ไหม”

เสียงทุ้มเริ่มซักถาม

พยายามบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่น

ต้องทนให้ได้สิ แค่นี้ทำไมจะทนไม่ได้!

“ชะ ใช่ มันดูไม่ดีเลยใช่ไหม น้ำผึ้งไม่รู้ว่ามันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง แล้วจะจัดการเรื่องนี้ยังไง เพราะมันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่ให้คุณฮั่นอยู่ใกล้ผู้หญิงคนอื่น น้ำผึ้งรู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสุขเลยที่เป็นแบบนี้” มธุรสถาม ทำท่าจะร้องไห้เต็มแก่

“ใจเย็นๆ นะน้ำผึ้ง”

กานต์ขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ จับมือของหญิงสาวเอาไว้

“มันไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอะไร”

“น่ากลัวสิจะไม่น่ากลัวได้ยังไง น้ำผึ้งควบคุมความรู้สึกของตัวเองไม่ได้เลย เขียนหนังสือก็ไม่ได้ด้วย”

น้ำตาหยดแหมะลงมา

ถ้ารู้ว่าการแต่งงานมันยากขนาดนี้บางทีเธออาจจะไม่เสี่ยงทำเรื่องอะไรบ้าๆ แบบนี้ก็เป็นได้

กานต์โอบเพื่อนรักเอาไว้ ลูบไหล่เบาๆ

“ก่อนอื่น น้ำผึ้งต้องยอมรับความรู้สึกตัวเองให้ได้ก่อน น่าแปลกที่ความรู้สึกพวกนี้ควรจะต้องถูกยอมรับได้ตั้งแต่ก่อนที่น้ำผึ้งจะแต่งงาน หรือก่อนที่จะเป็นแฟนกับคุณฮั่นเขาแล้วด้วยซ้ำ”

“ยังไง”

หญิงสาวผละจากอก เงยหน้าขึ้นถาม

“น้ำผึ้งกำลังหึง”

………………………………………………………..

ประโยคนั้นทำให้มธุรสตาโต

“ฮ่ะ ว่าไงนะ”

“น้ำผึ้งเป็นนักเขียนไม่ใช่เหรอ นักเขียนนิยายรักเสียด้วย น้ำผึ้งย่อมต้องเข้าใจอารมณ์พวกนี้อยู่แล้วนี่นา น่าจะเข้าใจมันได้ดีกว่าใครเลย”

เสียงกานต์พูดอยู่ใกล้ๆ

มธุรสนิ่ง เพิ่งได้ใช้สติไตร่ตรองเป็นครั้งแรก

ตลอดเวลาที่ผ่านมา

เธอมุ่งมั่นอยู่แต่การเดินทางไปสู่เป้าหมายซึ่งนั่นก็คือการแต่งงาน ที่จะสามารถเสกสรรชีวิตแสนอิสรเสรีให้เธอได้โบยบินเหมือนนกน้อย

เธอมีความสุขกับชีวิตสมรสที่ดำเนินไปอย่างราบรื่นและเต็มไปด้วยเรื่องดีๆ มากมาย

อุ่นใจที่มีหันตราอยู่เคียงข้าง ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน หรือทำอะไร เขากำลังทำให้เธอเคยชินกับการมีเขาในชีวิต

แต่ที่เธอไม่ได้คาดคิดเอาไว้ ก็คือความรู้สึกของตัวเอง!

มธุรสมองย้อนไปที่การกระทำและความรู้สึกอันสับสนวุ่นวายของตัวเอง

พลันนั้นเธอก็ได้มองเห็นว่าสิ่งที่เธอกำลังเป็น สิ่งที่เธอกำลังรู้สึก

มันไม่ต่างอะไรกับสิ่งที่เธอเคยเขียน ปั้นแต่งตัวละครเหล่านั้นไปตามฉากและอารมณ์ที่บีบคั้นพาตัวละครเดินไปสู่การกระทำต่างๆ

“หึงเหรอ”

คำถามนั้นถูกทวนขึ้นมาอีกครั้ง คล้ายคนกำลังไม่แน่ใจ

แต่ดวงตาดิ่งลึกของมธุรสสามารถบอกกับกานต์ได้ว่าเธอกำลังค้นพบเหตุแห่งปัญหา

“ใช่ ก็แค่หึง มันไม่แปลกอะไรเลยเป็นกันทุกคนไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย แต่เราก็ต้องรู้จักกับคำว่าเชื่อใจในคนที่เรารัก รักเขามากใช่ไหมล่ะ ถึงได้เป็นแบบนี้”

คำถามของกานต์ ผลักกำแพงอิฐที่เคยแตกร้าวให้ถล่มลงมาตรงหน้า!

มธุรสตัวชา คล้ายโลกหยุดหมุน

แม้แต่เข็มวินาทีก็ไม่อาจเคลื่อนไหว

แค่คำว่าหึงก็มากพอแล้ว

นี่กานต์ยังบอกว่าเธอรักด้วยหรือ?

ฝ่ามือเย็นเฉียบ สีหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด

จนกระทั่งกานต์เองยังตกใจเขารีบบีบมือของหญิงสาวแล้วเรียกชื่อของเธอเบาๆ

“น้ำผึ้ง เป็นอะไร น้ำผึ้ง”

เสียงเรียกซ้ำไปซ้ำมา

สีหน้ากระวนกระวายนั้นหยุดลง เมื่อแววตาของมธุรสเคลื่อนไหวอีกครั้ง

รอยกะพริบบนเปลือกตา ขับไล่หยดน้ำตาให้หล่นลงมาสัมผัสฝ่ามือหนาที่เพียรลูบไล้

“น้ำผึ้ง”

เสียงทุ้มนั้นแสนอ่อนโยน

“อื้ม”

“เป็นอะไรหรือเปล่า ตกใจอะไร”

“ตกใจ เพิ่งรู้ว่าความรู้สึกพวกนี้มันคือความรัก”

เสียงสั่นคล้ายคนละเมอนั้น

ทำให้กานต์ตกตะลึงคำรบสอง

“น้ำผึ้ง”

เสียงทุ้มเรียกหนักแน่น

“อะไร”

ถามคล้ายจะยังไม่เข้าใจดีนัก

“นี่น้ำผึ้งแต่งงานกับผู้ชายคนหนึ่ง ทั้งๆ ที่น้ำผึ้งไม่รู้ว่าตัวเองรักเขาหรือเปล่าน่ะหรือ”

คำถามนั้นคาดคั้น เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและไม่เข้าใจ

……………………………………………………………….

มธุรสเพิ่งได้สติว่าทำไมเพื่อนชายจึงมีปฏิกิริยาเช่นนี้

ไม่มีใครรู้ความลับในข้อสัญญาของเธอกับหันตรา ชีวิตครอบครัวที่จะนำทุกอย่างมาให้

ยกเว้นความรักที่ไม่เคยถูกพูดถึง

ทำยังไงดี

ถ้าเป็นแบบนี้แล้วเธอควรจะต้องทำยังไงต่อไปดี?

“ก็ไม่เชิงหรอก”

เสียงนั้นอ่อยลง สมองคิดหาเหตุผลที่จะทำให้เพื่อนชายยอมเชื่อ

“อธิบายมา”

คำนั้นหนักแน่น

รู้สึกเสียใจที่เขามาช้าและปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปเช่นนี้ แต่แม้จะได้รู้ในตอนนี้มันก็ไม่มีอะไรที่เขาจะสามารถเปลี่ยนแปลงได้

มธุรสได้รักเจ้าบ่าวของเธอไปอย่างแท้จริงแล้ว!

“น้ำผึ้งก็รู้สึกดี มีความสุขที่ได้อยู่กับเขาเลยคิดว่าถ้าแต่งงานมันคงจะดี แต่ไม่คิดว่าจะต้องมาเป็นแบบนี้”

เสียงนั้นอ่อย

กานต์เองก็พลอยอ่อนใจ

หมอนั่นมันร้ายนักพยายามหลอกล่อ จนกระทั่งมธุรสยอมตกลงแต่งงานด้วย!

กานต์ฮึมฮัมในลำคอ

โดยไม่รู้เลยว่าเป็นมธุรสเองต่างหาก ที่เป็นคนไปยื่นข้อเสนอแต่งงานนี้กับหันตรา

ชายคนนั้นก็แค่ฉกฉวยมันเอาไว้ ไม่ยอมปล่อยให้มันหลุดลอยไปเท่านั้นเอง

“อืม เอาเถอะ ถ้าอย่างนั้นก็ดี ทีนี้ก็รู้แล้วสินะ ว่าน้ำผึ้งแค่มีความรักเท่านั้นเอง”

เสียงทุ้มยังคงปลุกปลอบ

แต่มธุรสมัวแต่สนใจกับความรู้สึกของตัวเอง เกินจะสนใจน้ำเสียงที่คล้ายคนกำลังเหนื่อยล้าของคนพูด

“แล้วน้ำผึ้งต้องทำยังไง”

ในคำถามมีความหวาดหวั่น

มีหลายสิ่งที่เธอยังไม่อาจพูดให้ใครได้รู้แม้กระทั่งกานต์เอง

ในข้อตกลงมีแต่สิ่งสวยงาม มีแต่เรื่องดีๆ ที่คนสองคนจะได้จากการแต่งงาน

แต่ไม่มีการพูดถึงความรู้สึก

เธอมาตกหลุมรักเขาแบบนี้ แล้วหันตราเล่า?

มธุรสยังคิดไม่ออกว่าหากเขาเกิดไปรักใครอื่นที่ไม่ใช่เธอ เธอจะทำเช่นไร

หากเขาไม่คิดจะรักเธอเลย

ชีวิตแต่งงานที่เหลือมันจะเป็นยังไงต่อไป!

“ก็แค่ยอมรับ แล้วก็รักอย่างที่อยากจะรัก” ประโยคนั้นหลุดลอยมา

กานต์รู้ซึ้งถึงความหมายของประโยคนี้ดีกว่าใคร

“ฟังดูง่ายนะ แต่น้ำผึ้ง

“ไม่มีแต่ ที่ผ่านมา น้ำผึ้งสับสนและว้าวุ่นเพราะน้ำผึ้งไม่ยอมรับว่าน้ำผึ้งกำลังรัก แต่เมื่อน้ำผึ้งยอมรับมันได้น้ำผึ้งก็จะค้นพบวิธีที่จะทำให้น้ำผึ้งสามารถรักได้อย่างมีความสุขด้วยตัวเอง เชื่อเราสิว่าน้ำผึ้งทำได้” เขาตอบหนักแน่น

 แบ่งพลังความเชื่อมั่นทั้งหมดให้แก่เธอ

“กานต์คิดอย่างนั้นเหรอ”

“อื้ม”

ย้ำคำหนักแน่น แม้อกใจจะสั่นไหว

มธุรสค่อยยิ้มออกมาได้

จริงสิ!

ก็แค่รัก

ความรู้สึกลึกซึ้งอีกรูปแบบที่เธอจะได้เรียนรู้

ที่ผ่านมาชีวิตแต่งงานของเธอก็เต็มไปด้วยความสุขสมบูรณ์มาตลอด

หากสิ่งที่เธอกำลังรู้สึกอยู่ในขณะนี้ มันจะถูกเรียกว่าความรัก ก็ไม่เห็นจะแปลกอะไร ที่เธอจะรักคนที่แสนดีกับเธอได้ขนาดนั้น

คิดได้เท่านี้หัวใจของมธุรสก็ฟูฟองขึ้นราวดอกไม้แรกผลิ สดชื่น เบ่งบาน โลกทั้งโลกสดใสขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

          บอกเลยว่าบทนี้กานต์เอาใจไปเต็มๆ เลยค่ะ

          จริงๆ นะ เราจะหามิตรภาพที่ดีๆ แบบนี้ได้จากที่ไหนอีก เหมือนได้แก้ว ได้แหวนสารพัดนึกมาไว้ในครอบครองเลยนะ

          ความรักมาหลากหลายรูปแบบ และอิ๋วก็เชื่อว่าความรักระหว่างมธุรสและกานต์ก็เป็นความรักอีกรูปแบบหนึ่งที่งดงาม

          เห็นด้วยกันไหมคะ

          รัก

          ระฆังเงิน

          5 06 2559 0.49

ลุ้นน้ำผึ้งก็ลุ้น

ช็อกแทนกานต์ก็ช็อคนะคะ

คิดดูสิ เหมือนฟ้าถล่มเลยนะ จากที่ตัดใจแล้ว ทำใจแล้วแต่มันไม่สนิทไง พอมารู้ความจริงแบบนี้ก็ทำอะไรไม่ได้ ช้าไปอีกครั้ง และนิดเดียวอีกแล้ว

ช้ำใจแทนเลยนะ (หรือคนเขียนโหดไปไหม)

สงสาร

ระฆังเงิน กีรติ

4 06 2559 0.57

ท่ามกลางความสับสน บางครั้งเราต้องมีใครสักคนมาช่วยเขี่ยผงในตาออกนะคะ มธุรสโชคดีมากที่มีมิตรที่ดีและจริงใจ ห่วงใยจากใจที่แท้จริง

มิตรภาพบางอย่างลึกซึ้งจนแม้แต่ความรักแท้ๆ จากชายหญิงก็ไม่อาจขวางกั้น มธุรสกับกานต์ก็เป็นเช่นนี้ค่ะ

ขอให้อิ่มเอมกับมิตรภาพของตัวละครในเรื่องนี้ค่ะ

รัก

ระฆังเงิน

3 06 2559 12:26

สวัสดีค่ะ

มาลุ้นกันว่าน้ำผึ้งจะถามอะไร

วันนี้มาสองรอบค่ะ ฝนตกหนักมาก เค้าออกไปข้างนอกเปียกมะล๊อกมะแล๊กเหมือนลูกหมาตกน้ำเลย ทุกคนรักษาสุขภาพด้วยนะคะ

รัก

ระฆังเงิน

2 06 2559 21:24



Coming soon.
^^

E-BOOK




มาแล้วค่ะ ต้องขอโทษที่อัพได้ทีละนิดนะคะ หวังว่าคนอ่านจะไม่โกรธและหายไปไหน ช่วงนี้อยู่กับคุณพ่อตลอด พาไปหาหมอวันเว้นวัน แต่ตอนนี้ทุกอย่างเริ่มปกติ มาทำกายภาพเองได้ที่บ้าน แล้วหมอนัดอีกทีเดือนหน้า ก็จะพยายามหาเวลามาเขียนวิมานมธุรสให้จบ อย่างที่ควรจะจบตั้งแต่เดือนธันวา เอาใจช่วยอิ๋วและฝากติดตามข่าววิมานมธุรสกันด้วยนะคะ

ตอนนี้ร้านหนังสือใกล้บ้านทุกคนคงจะมีห้วงรักวางแผงเรียบร้อยแล้ว อย่าลืมพากลับบ้านด้วยน้า อุหนุนเค้าหน่อย ฮี่ๆ

………………………………..

ยังเริ่มเขียนใหม่ไม่ได้เลย กลับมาไม่สบายนอนซมไปหลายวัน เลยทยอยอัพให้อ่านทีละนิด ไม่ว่ากันเนอะ คนอ่านอย่าลืมเค้านะ มาส่งเสียงให้กำลังหน่อยเร็ว

***ปล.มีหนังสือห้วงรักหลุดจองอยู่ประมาณ 5 เล่ม ใครสนใจก็ โอนเงิน 306 บาทมาที่ เลขที่บัญชี 446-0-43836-1 ธนาคารกรุงเทพ บัญชีสะสมทรัพย์ ชื่อบัญชี เปี่ยมสุข บุญมี ส่งฟรีลงทะเบียน ของที่ระลึกแม็กเน็ตปกหนังสือนะคะ จากนั้นก็เมลหลักฐานการโอนเงินพร้อมชื่อที่อยู่มาที่  ค่ะ

ส่วนใครที่ได้ห้วงรักไปอ่านแล้ว เป็นอย่างไรก็มาส่งเสียงบอกกันบ้างนะคะ

รอฟังด้วยใจจดจ่อ

รักทุกคน

ระฆังเงิน

9 1 2558

…………………………………………..

หายไปนานทั้งๆ ที่สัญญาไว้ แต่บางท่านอาจจะพอทราบว่าคุณพ่ออิ๋วเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน นี่เพิ่มจะออกมาได้สองวัน เลยมาเคลียร์ห้วงรักส่ง และมาอัพนิยายนี่แหละค่ะ ใกล้จะหมดสต็อคที่เขียนไว้แล้ว เดือนธันวาทั้งเดือนไม่ได้เลยสักตัว แงๆ แต่จะพยายามเขียนเรื่องนี้ให้จบภายในมกรานะคะ (ถ้าเป็นไปได้)

ฝากทุกคนเห็นหนังสือห้วงรักที่ไหน รับกลับไปดูแลต่อที่บ้านด้วยน้า ช่วงนี้คงกำลังวางแผงทั่วประเทศ ใครที่ซื้อไว้แล้ว กำลังอ่าน หรืออ่านจบแล้ว สนุกไหม เป็นอย่างไรก็แวะมาบอกกันบ้างนะคะ

รัก

ระฆังเงิน

6 01 2558

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

633 ความคิดเห็น

  1. #560 ชอบเรื้องนี้มาก (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 19:17
    หวังว่าคุณฮั่นจะมั่นคง ไม่ไขว้เขวนะ
    #560
    0
  2. #558 konhin-DinDow (@konhindindow) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 05:56
    เดาว่าถึงกานต์จะบอกรักก็คงทำให้ในสิ่งที่ผึ้งต้องการไม่ได้ "อิสระ" ที่จะได้ทำตามใจ คุณฮั่นทำให้สมดุลได้กับความห่วงใยของพ่อแม่ ในขณะที่กานต์ดูจะเข้ากับพ่อแม่ได้ดีจนกลายเป็นลูกชายของบ้านไปแล้ว เพราะงั้น คงจะอยู่ดีๆมาตามใจน้ำผึ้งไม่ได้
    #558
    1
    • #558-1 ตึ๋งหนืด (@pieam_tn) (จากตอนที่ 22)
      4 มิถุนายน 2559 / 17:48
      ประเด็นนี้น่าสนใจค่ะ ถ้าไม่นับที่ความรู้สึก แต่ดูบริบทของความสัมพันธ์ เหตุนี้น้ำผึ้งเลยไม่เคยคิดว่ากานต์จะเป็นตัวเลือก เพราะกานต์เข้ามาในชีวิตจนชินว่าเป็น คนในครอบครัวด้วยกันเสียแล้ว สำหรับน้ำผึ้งหากคิดจะทำอะไรใหม่คุณฮั่นเป็นตัวเลือกที่ดีกว่ามากค่ะ เรียกว่าจังหวะการเข้ามาในชีวิตของกานต์และหันตราแม้จะค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาคล้ายๆ กัน แต่วิธีล้อมความรู้สึกของมธุรสนั้นแตกต่างกันค่ะ
      #558-1
  3. #258 Kamuningka (@Kamuningka) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 03:20
    สงสารกานต์เหมือนกันนะ...
    #258
    1
    • #258-1 ตึ๋งหนืด (@pieam_tn) (จากตอนที่ 22)
      20 พฤษภาคม 2558 / 14:35
      กรีดหัวใจเขียนเลยนะคะเนี่ย
      #258-1
  4. #154 fsn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 00:34
    เอาใจช่วยให้คุณพ่อแข็งแรง สุขภาพดีขึ้นโดยไว นะคะ

    อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยละกัน
    #154
    0
  5. #153 nuchjareens (@nuchcharyns) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 08:42
    ขอให้คุณพ่อหายป่วยเร็วๆนะคะ สู้ๆนะคะไรท์
    #153
    0
  6. #152 pan jung (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 16:55
    คุณพ่อหายหรือยังคะ ออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านหรือยังขอให้แข็งแรงนะคะ

    รอไรท์อยู่นะคะ ขอส่งกำลังใจมาค่ะ
    #152
    0
  7. #151 tungkn4841 (@tungkn4841) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 05:32
    อย่างนี้ความรู้สัึก หึง ชัวร์
    #151
    0
  8. #150 จิ๊บจิ๊บ (@fassa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 20:15
    เย้ๆ ไรเตอร์มาอัพแล้ว 
    #150
    0
  9. #149 Ken2009 (@wanchanaken) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 20:11
    ขอให้คุณพ่อหายป่วยเร็วๆนะคะ
    เป็นกำลังใจให้ค่ั
    #149
    0
  10. #148 konhin-DinDow (@konhindindow) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 00:59
    หึง ก็น่าจะใช่นะ
    #148
    0