★Argue / dread

ตอนที่ 2 : Argue : Dread Hot news! : Yeah My Girl.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ก.ย. 55








     

 

 

                         2

Yeah! My Girl.

            สายตาของฉันกำลังจับจ้องใบหน้าของผู้ชายตรงหน้า ที่ถือวิสาสะมานั่งโต๊ะเดียวกับฉัน แต่ทำไมนะ เหตุผลบางอย่างที่มันทำให้ฉันแปลกใจ ว่าทำไมนั่งร้องซุปเปอร์สตาร์อยากฉันถึงไม่ร้องโวยแม้แต่น้อย ที่มีผู้ชายแปลกหน้ามาลวนลามกันทางอ้อม(­) ใบหน้าของเขาถึงจะถูกบดบังไปด้วยแว่นกันแดดสีน้ำตาลแดง แต่ทำไมใบหน้าส่วนจมูก ปาก และคางของเขาเหมือนกำลังดึงดูดฉันอยู่ ความเข้าลงตัวกันของใบหน้าทำเอาคนอย่างฉันต้องอึง นี่ฉันกำลังใจเต้นอยู่ใช่มั้ย (-///-)*

            “เอ่อ... คุณครับ คุณ...

            เสียงของเขาเรียกสติฉันกลับคืนมาอีกครั้ง

            “คะ... ค่ะ

            “จ้องหน้าผมนานแล้วนะ  เอ่อ... ขอโทษด้วยล่ะกัน กับชุดว่ายน้ำพวกนี้น่ะ

            “ค่ะ

            ฉันยิ้มแห้งๆ ให้กับเขา นี่เขาคงจะไม่รู้จักฉันหรอกนะ เพราะการปลอมตัวของฉันออกจะเริศที่สุด (อุวะๆ )

            “ว่าแต่ คุณคงไม่ได้ เกลียดผมสินะ

            “หะ... หือ ไม่หรอกค่ะ ว่าแต่ชุดพวกนั้นมันอะไรกันคะ

            “อ๋อ... จะอธิบายยังไงดีละ มันก็แค่... เกมน่ะครับ”>_<

            “คงเป็นเกมที่แปลกดีนะคะ” -_-*

            เกมบ้าบออะไรกันละ ชุดบีกินีเนี่ยนะ เห็นๆ กันอยู่ว่าต้องเป็นพวกโรคจิตชัดๆ -*-

ฉันยิ้มให้เขาก่อน พลางลุกขึ้น เตรียมตัวจะบอกลาทันที

            “ฉันไปก่อนนะคะ มีของที่ต้องซื้ออีกเยอะเลย

            “เอ่อ... ครับ

            ว่าแล้วฉันก็เดินมาจ่ายตังค์ที่เคาวเตอร์ ก่อนจะเดินไปเลือกซื้อของตามที่จดเอาไว้ โดยทิ้งให้ผู้ชายลึกลับนั่งอยู่คนเดียว เขาเป็นคนหล่อ... ที่ค่อนข้างโรคจิต

 

            ร้าน มีดพก แห่งหนึ่งภายในห้างสรรพสินค้า

            ฉันจับจ้องมีดพกในตู้กระจกภายในร้าน ป้ายราคาทำเอาฉันอึ้ง 12,000 แหนะ แพงเป็นบ้าเลย สงสัยคนหลอมคงอยากจะเอาไว้ประดับบ้าน ฉันมองไปเลื่อยๆ เพราะว่าไม่เคยซื้ออุปกรณ์แบบนี้มาก่อน แต่จะว่าไปทำไมซุปเปอร์สตาร์อยากฉันต้องลดตัวมาในร้านที่หวาดเสียวอย่างนี้ด้วยเนี่ย เกิดคนขายตกใจเอามีดมาปาดหน้าฉัน หมดสวยกันพอดี =_=

            “อ่าว.. คุณนี่

            “คะ.. ค่ะ

            “อยากซื้อมีดเหรอครับ

            “ค่ะ

            อ่า ไอ้โรคจิตนี่คิดจะฆ่าปิดปากฉันแน่ๆ เลย ถึงได้ตามฉันมาซื้อมีดด้วย ไม่ได้การล่ะ

            “ไหน ของดูหน่อยนะครับ ... มีดพกอันนี้รู้สึกจะเป็นรุ่นใหม่ล่าสุดที่ออกตัวมาพอกับราคาสบายกระเป๋า ราคาหมื่นสองก็ถือว่าถูกสุดๆสำหรับนักสะสม...

            อะไรที่ว่าถูกยะ -*- ราคาหมื่นสองเนี่ย มันก็แค่มีดพกธรรมดาๆ ที่เอาไว้ให้ผู้หญิงอย่างฉันป้องกันตัวเท่านั้นแหละ ทำมาเป็นรู้ดี -_-

            “ทำหน้าอย่างนี้ คุณกำลังคิดสินะว่ามันธรรมดาน่ะ

            >แม่นเว่อร์

            “ก็... มันก็เป็นมีดพกเหมือนทุกๆอันนี่ เท่าที่สังเกตในร้าน อีกอย่าง มันทั้งเล็กกว่า แล้วก็แค่มีลวดลายประดับนิดๆหน่อยๆเอง

            “ครับๆ เอางี้ฟังนะ มีดรุ่นนี้เป็นรุ่นลิมิเต็ดน่ะ มีแค่สามพันอันในโลกเท่านั้นน่ะครับ แล้วก็ถ้าของจริงราคาในตลาดก็ราวๆห้าหกแสน แต่ถ้าของก็อปละก็ ราคาก็อยู่ราวๆนี่แหละครับ สองสามหมื่น ที่บอกว่าถูกก็เพราะว่ามันก็อปซะเหมือนของจริงสุดๆ แต่ราคาแค่หมื่นสอง

            “รู้ดีจัง ทำเอาฉันเริ่มกลัวคุณแล้วสิ

            ฉันยิ้มแห้งๆให้เขา เขาแค่เกาหัวเบาๆ ก่อนจะเดินเขามาจับมือฉัน

            “พี่ผมเป็นตำรวจน่ะครับ เอ่อ.. มาดูนี่สิ ถ้าคุณกำลังหามีดป้องกันตัว

            เขาว่าพลางดึงฉันเขาหาตัว ทำเอาฉันละลายกับน้ำหอมของเขา (o.o) เขาดึงฉันมาที่หน้าร้าน พร้อมกับชี้มีดพกในตู้กระจกให้ฉันดู แต่สิ่งที่ฉันเห็นตรงหน้ากับเป็นคนละสิ่งกับที่เขาต้องการให้ฉันเห็น ผู้ชายที่เพิ่งหักอกฉันทางมือถือ กำลังเดินยิ้มร่าออกมาจากโรงหนังพร้อมกับหญิงสาวที่ฉันเกลียดนักเกลียดหนา ว่าแล้วฉันก็ละสายตาจากมีดพกทั้งหมด เอาละ ฉันจะต้องแสดงให้พวกนั้นเห็น ว่าฟลอร่าผู้นี้ ไม่ได้สะทกสะท้านกับเหตุการณที่เกิดขึ้นเลย

            “ขอโทษนะค่ะ รบกวนช่วยแสดงละครเป็นแฟนฉันหน่อยสิ แค่ห้านาทีเท่านั้น

            “ข้อตอบแทนละ ^^” เอ่อ.. เขาจะไม่คิดหน่อยเหรอ - -//

            “มีดพกก็อปอันนั้นไง

            “อืม... ครับน่าสนใจ ว่าแต่..

            “ชูว.. แค่เดินไปชนคู่รักคู่นั้นก็พอแล้วละค่ะ

            “เอ่อ... ครับ

            ว่าแล้วฉันกับผู้ชายลึกลับก็ทำตามแผน พวกเราสองคนรอจังหวะที่จะเดินสวนกับพี่ธิปกและจิ้น แน่นอนว่าทั้งสองคนนั้นตกใจมากที่เห็นฉัน (ที่ปลอมตัว) เดินสวนทางพร้อมกับผู้ชายที่ไม่รู้จัก ถึงการปลอมตัวของฉันจะทำให้คนอื่นๆไม่สามารถจดจำฉันได้ก็ตาม แต่ว่าถ้าคนที่สนิทมักคุ้นกัน ก็จะจำชุดยีนส์ตัวนี้ขึ้นใจเลยล่ะ

            “ฟลา.. ร่าพี่ธิปกครางออกมาอย่างลืมตัว

            “ไม่จริงหน่าย ถ้าเป็นฟลอร่ายัยนั้นก็ต้องกำลังร้องไห้ขี้มูกโปร่งสิ

            หน็อย.. ถึงฉันเจ็บแต่ก็จำน่ะ ไม่มีทางที่คนอย่างฉันจะมั่วมาร้องไห้ให้หน้าสวยๆ โทรมหรอก

            “เอ๋... นั่นมันพี่ธิปกกับจิ้นนี่ มาเที่ยวด้วยกันเหรอ

            ฉันแกล้งเสแสร้งออกไปถึงแม้ว่าเมื่อสามชั่วโมงก่อนฉันจะร้องไห้ขี้มูกโป่ง แต่ตอนนี้ฉันก็ไม่รูเสึกเจ็บอะไรเลย ฉันยอมรับว่าที่คบกับพี่ธิปกก็แค่เหงาเท่านั้น และฉันก็เตรียมใจยอมรับเรื่องแบบนี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้วด้วย

            “ฟลอร่า เธอด้วยสดใสจัง ใครเนี่ย แฟนเหรอ

            สีหน้าที่ตกใจของจิ้นทำเอาฉันสะใจสุดๆ สุดท้ายแล้วเธอก็ต้องแพ้ฉัน เฮอะ

            “ครับ ฟละ.. ฟลอร่าเพิ่งเป็นแฟนผมได้ไม่นาน ^_^” เสียงนุ่มๆ พูดขึ้นก่อนจะกระชับแขนที่ควงกันอยู่อย่างอ่อนโยน แหม... ทำงานดีเชียวนะ

            “เอ่อ เสียงหล่อจัง... ฉันชื่อจิ้น เป็นเพื่อนกับฟลอร่าตั้งแต่เด็กๆค่ะ

            จิ้นพูดออกมาอย่างลืมตัว ก่อนจะยื่นมือมาทักทายผู้ชายแปลกหน้าที่ยืนอยู่ข้างๆฉัน

            เฮอะ... พอเจอคนหล่อๆ เข้า ถึงกับนับฉันเป็นเพื่อนเลยนะ ยัยนี้เสแสร้งตัวแม่ ... อดทนไว้ ฟลอร่า //-o-//

            “เอ่อ... ผม ชื่อ คะ...

            “นายเป็นแฟนกับฟลอร่าจริงๆ เหรอเขายังไม่ทันได้แนะนำตัวอะไร เสียงดุๆ ของพี่ธิปกก็ดังขึ้นมากลบเสียงของเขา จะมาหึงหวงอะไรตอนนี่หะ ไอ้สารเลว -_-++

            “ก็ใช่น่ะสิ ดาร์ลิงค์ ^0^//” ฉันตอบ ก่อนจะจับแก้มเนียนๆ ของคนข้างๆ สัมผัสที่อ่อนโยน ทำให้ฉันรู้สึกใจเต้นขึ้นเลื่อยๆ ใบหน้าเนียนหนุ่มสีขาวอมชมพู ทำให้ฉันใจลอยไปชั่วขณะ

            “เป็นแฟนกันนานแล้วเหรอพี่ธิปกยังคงตั้งคำถามต่อไป

            “ก็สามวันได้มั้ง ผมกับฟลอร่าเจอกันที่บริษัท ก่อนจะตกหลุมรักกัน แล้วก็...

            ฮ่าๆ ฉันหันไปมองสีหน้าของจิ้นและพี่ธิปกอย่างพอใจ ^0^// พอแค่นี้ดีกว่า

            “ดาร์ลิงค์ ฉันอยากดูหนังเรื่องนั้นจัง เหมาะสมสำหรับเราสองคนดีฉันว่าพลางชี้นิ้วไปยังหนังเลิฟซีนท์ ที่มีนางเองกับพระเอกกำลังไซร้คอกันอยู่

            “ครับ ^^” 

            ว่าแล้วเราสองคนก็ทำท่าจะเดินเขาโรงหนังไป แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงของจิ้น ยัยนี่จะมาขัดอะไรกัน ได้พี่ธิปกไปแล้วยังไม่พอรึไง

            “เดี๋ยวก่อนสิ ฉันยังไม่ได้รู้ชื่อแฟนเธอเลย เอ่อ...”

            จิ้นทำเป็นท่าทีเขิน บิดตัวไปมาก่อนจะยื่นมือมาทักทายต่อ หลังจากเคยไม่สำเร็จมาก่อน แต่มันไม่มากไปหน่อยเหรอ เพิ่งเจอกันไม่นานก็ตามตื้อถามชื่อเขาแล้ว -_-// ถ้าไม่ทำอะไร มีหวังหมอนี่เสร็จเธอภายในวันนี้แน่

            “ครับ ผมชื่อ เค.. ซะ...”

            ในระหว่างที่รอพวกเขาสองคนคุยกัน สายตาของฉันก็ดันไปเจอกับนาฬิกาเรือนโตที่บอกเวลาว่าตอนนี้สามทุ่มแล้ว ซวยล่ะสิ พรุ่งนี้ฉันต้องเตรียมตัวแต่เช้า เดี๋ยวตกเครื่อง  T^T

            “เอ่อ... ดาร์ลิงค์ๆ ฉันว่าวันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ”

            ฉันว่าพลางชี้ไปทางนาฬิกา เอาไงดีล่ะ ต้องรีบหาทางกลับบ้านก่อนแล้ว

            “ฉัน เอ่อ... พรุ่งนี้ฉันมีงานใหญ่น่ะ ขอตัวก่อนนะ”

            ฉันว่าพลางหนุมตัวแล้วรีบเดินหนีออกมาทันที ถึงในใจยังอยากจะเข้าไปดูหนังก็เถอะ

            “เดี๋ยวก่อนสิ ของแค่ชื่อ น้าๆ น้า *-*

            จิ้นว่าพลางส่งสายตาเป็นประกาศออกมา ทำเอาฉันที่ยืนมองถึงกับต้องรีบปิดตาทันที มันไม่ใช่ว่าจะแย่อะไรหรอกนะ แต่มันเสียสายตาของฉันน่ะ

            “จิ้นอยากรู้ชื่อมันทำไม”

            ฮ่าๆ เป็นไงล่ะ มาจุ้นแฟนคนอื่นเขาดีนัก เดี๋ยวก็โดนแฟนตัวเองหึงหวงตายหรอก ^0^//

            “ก็...”

            พอเห็นจิ้นหน้าเสีย ฉันก็ดีใจไปชั่วขณะ รู้สึกว่าตัวเองกำลังผิด ผิดมากๆ แต่ทำไมรู้สึกสะใจยังไงไม่รู้ หึ

            “ฟลอร่า เธอ... เดี๋ยวพี่โทร. ไปนะ”

            “ไม่ต้องหรอกค่ะ เปลืองเวลาเปล่าๆ เอาเวลาของพี่ไปดูแลแฟนสุดที่รักจะดีกว่านะ” ฉันหันไปเปรยตาใส่จิ้นช้าๆ ก่อนจะหันไปมองผู้ชายลึกลับที่ยืนเก๊กหล่อบาดใจ -.,- จนป่านนี้แล้วฉันก็ยังไม่รู้จักชื่อของเขาสักที อ่า~ หวังว่าคราวหน้าฉันคงจะได้ทำงานร่วมมือกับนายอีกนะ ^0^

            “ไปก่อนน้า ทู้กคน” ฉันว่าพลางหมุนตัวกลับไปอีกรอบ มือนุ่มๆ ทำเอาฉันต้องสะดุ้งพลัน อะไรอีกล่ะ คิดถึงบ้านโว้ย!

            “กลับพร้อมผมเลยก็ได้นะ”

            ฉันรีบหันตัวไปวีนทันที รู้มั้ยว่ามันเสียเวลามามากแล้วนะ

พอหันไปก็เจอะกับดาร์ลิงค์(ปลอมๆ) ก็ยืนใบหน้าเนียนๆ เขามาใกล้กับใบหน้าฉัน จู่ๆ จิตใต้สำนึกของฉันก็เริ่มอยากนับเลข 1... 2... 3... 4...

            ทุกสิ่งทุกอย่างเงียบไปเหมือนกับว่าเครื่องบินลำใหญ่กำลังบินผ่านไปช้าๆ ใบหน้าของคนตรงหน้ากำลังเลื่อนเข้าใกล้มาช้าๆ กลิ่นมิ้นหอมๆ ลอยเข้ามาติดอยู่ที่จมูก ราวกับว่ามันกำลังจะคลอบงำจมูกสวยๆ ของฉัน ความรู้ร้อนที่ใบหน้าเริ่มทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ความดันฉันขึ้นสูง สิ่งที่รู้ตอนนี้คือฉันอาจจะกำลังมีไข้ ไข้อะไรกัน ทำไมมันร้อน ร้อนไปหมด

            “เอ่อ... ขอโทษนะ”

            “อือ งั้นเราไปกันเถอะ”

            ฉันตอบชายลึกลับไป ก่อนจะพยายามจับหน้าตัวเอง สงสัยฉันต้องมีไข้สูงแน่ๆ ต้องรีบกลับไปกินยาแล้ว โธ่ เมื่อกี้มันคืออะไรกัน หมอนั้นกำลังลวมลามฉันแน่ๆ เดินด้วยกันไปอีกสักพัก แล้วค่อยแยกตัวออกไปจะดีกว่านะ ไม่อย่างนั้นคืนนี้ฉันไม่รอดจริงๆ แน่เลย YoY,,

“เอ่อ...”

            “หะ... หือ”

            ฉันสะดุ้งจากภวังค์เล็กน้อย ก่อนจะหันกับไปยังชายลึกลับที่กำลังถอดแวนที่สวมอยู่ออกช้าๆ และจู่ๆ พวกเราก็เป็นที่สนใจของผู้คนในห้างจำนวนมาก เอ่อ... หรือว่าฉันทำแว่นตก ฉันว่าพลางจับแวนของตัวเองก็ไม่ใช่นี่นา  จู่ๆ บรรดาลูกค้าก็วิ่งเขาดิ่งมาหาพวกเรา ทำยังไงดีล่ะ

            ชายตรงหน้ามองซ้ายมองขวาก่อนจะจับฉันวิ่ง และสวมแวนเข้าที่เดิม พวกเราวิ่งหนีจากบรรดาผู้หญิง ผู้ชาย หรือแม้แต่พวกเกย์ พร้อมกับมีแสงแฟรชกล้องตามมาเป็นระยะๆ ตอนนี้ฉันวิ่งตามเข้าจนรู้สึกจุกท้อง พวกเราหนีกันทำไมฉันก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ใบหน้าที่ฉันเห็นเพียงแวบเดียวนั้น มันทำให้ฉันนึกอะไรบางอย่างออก แต่มันก็ยังคงติดอยู่ในหัว... ฉันคิดว่าชายลึกลับคนนี้คือคนที่ฉันรู้จัก แถมรู้จักดีด้วย เพียงแต่มันยังคงตันอยู่ในสมอง

พวกเราออกจากห้างมาที่ลานจอดรถ ก่อนที่เขาจะพาฉันวิ่งไปที่รถสปอร์ตสีแดงแสดตา และยัดฉันให้นั่งลงที่นั่งข้างคนขับ ถึงฉันจะพยายามฝืนไม่ยอมนั่งแต่โดยดี แต่เจ้าของร่างสูงโปร่งก็มีแรงมากกว่าฉันน่ะ ฉันเป็นเพียงสาวน้อยร่างบางเท่านั้น จึงต้องยอมนั่งโดยปริยาย

            “ดะ... เดี๋ยวสิ รถฉันล่ะ”

            ฉันถามเสียงหลง นี่มันอะไรกันเนี่ย T^T

            “หือ เดี๋ยวค่อยมาเอาก็ได้ หนีก่อนเถอะ”

            “แต่ว่า... พรุ่งนี้ฉันมีงานแต่เช้านะ”

            “เออ ฉันให้เธอเลือกล่ะกันนะ ว่าจะลงไป และพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาอยู่บนข่าวหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่ง หรือจะนั่งอยู่เฉยๆ ให้ฉันพาเธอไปส่ง”

            “นะ... นาย”

            “ข้อไหน”

            “ข้อ... เออก็ได้ แล้วรถฉันล่ะ”

            “ก็ค่อยมาเอาไง”

            “ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันหมายถึงค่าที่จอดรถมันแพงยะ”

            “แล้วไงล่ะ รถของเธอ เธอไม่มีปัญญาจ่ายหรือไง”

            แง ToT ชายลึกลับสุดหล่อของฉันหายไปแล้ว หมอนี่คราย.... ใครกัน ช่างดุ ร้าย เกินไปแล้ว...

            “แล้วนายจะพาฉันไปไหน”

            “หือ”

            “ไปไหน”

            ฉันว่าพลางเอามือทั้งสองข้างปิดหน้าอก คนเราสมัยนี้ รู้หน้า ไม่รู้ใจ

            “ฉันไม่คิดจะเอาเธอมาทำ... เอ่อ...”

            “หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ”

“อือ เรื่องมากจริงๆ”

            “ก็นายตอบดีๆ ไม่เป็นนี่นา ทำไมไม่เห็นเหมือนตอนอยู่ในห้างเลยล่ะ”

            “ก็ใครคิดว่าจะมีคนโง่เข้ามากอดแขน แล้วบอกว่า แกล้งเป็นแฟนกับฉันหน่อยสิ แค่ห้านาทีเอง... บ้างล่ะ”

            มันผิดตรงไหนยะ หรือว่านายสะกดความแกล้ง กับคำว่า เป็นไม่ออกหรือไง

”ละ... แล้วจะพาไปไหนล่ะ”

            “เธอเนี่ย หูคงไม่ได้แคะ หรือว่าสมองของเธอเลอะเลือน ก็ฉันบอกว่าจะพาเธอไปบ้าน”

            ม่าย ไม่นะ พ่อจ้า แม่จ้า เขาจะเอาหนูไปปล้ำแล้ว ช่วยหนูด้วย ไม่เอาๆ

            “นาย จอดเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันจะไม่ไปบ้านนายเด็ดขาด”

 

 

 

 

            

 

            ----------------------------*-*-------------------------------

 Hey ~! ev'ry one...สวัสดีค่ะ ^o^ ; 
ตอนที่2 อัพเดตตอนที่สอง  เสร็จแล้วค่ะ 

 

 

 


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น