Mayday! รักเธอนะ ทราบแล้วเปลี่ยน

ตอนที่ 5 : Chapter 4 | Make friends

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 พ.ย. 58

Chapter 4 | Make friends

 

งานโชว์ของ เพราะมีดีถึงต้องโชว์! ประจำปี 25XX’

ฉันแหงนหน้าขึ้นไป ไล่สายตาอ่านตัวหนังสือบนผืนผ้าสีขาวขนาดใหญ่ที่ถูกผูกตรึงไว้กับเสาสองต้นที่หน้าประตูรั้วทางเข้าของโรงเรียน ก่อนจะสูดลมหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าไปในปอดอย่างตื่นเต้น ใช่แล้ว ยอมรับเลยว่าฉันตื่นเต้น ก็เมื่อสองปีก่อนน่ะฉันพลาดงานนี้ไปเพราะว่าไม่อยากเดินดูงานคนเดียวก็เลยแอบไปนั่งอ่านหนังสือในห้องสมุด แต่ว่าปีนี้ฉันจะไม่ยอมพลาดแน่ๆ

เพราะว่าฉันมีเควนตินไปเดินดูงานเป็นเพื่อนแล้วยังไงล่ะ -..-

สรุปว่าครึ่งเช้านี่เราไม่ต้องเรียนเลยใช่ป่ะเขาที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉันได้ถามขึ้น

(._.)(‘ ’)(._.) ฉันพยักหน้าให้เขา แต่จริงๆ ก็น่าเสียดายหมือนกันนะอดเรียนวิชาการงานอาชีพเลยอ่ะ

นั่นแหละเจ๋ง

อืมใช่

นั่นแหละเจ๋ง

ถ้าให้เลือกระหว่างวิชาโปรดกับประสบการณ์น่าสนุก เป็นฉันก็ขอเลือกอย่างหลังดีกว่าล่ะนะ

ไปเดินดูงานกันเขาว่าพลางเดินนำฉันเข้าไปในลานกว้างๆ เดิมทีมันเคยเป็นสนามหญ้าโล่งๆ แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยซุ้มเล่นเกมและซุ้มขายของละลานตา อ่าน่าสนุกจริงๆ ด้วยแฮะ มีแต่อะไรน่าเล่นน่าลองเยอะแยะไปหมดเลย

เกมตักไข่

เกมปาลูกโป่ง

เกมสอยดาว

ว้าววว~

อยากเล่นล่ะสิเขาถามยิ้มๆ

ฉันเล่นได้เหรอแต่ฉันก็ถามกลับไปอย่างไม่แน่ใจ ทำให้เขาหัวเราะออกมา ตลกตรงไหนอ่ะ (‘ ‘)

ป่ะ!” เควนตินเอ่ยปากชวนด้วยการคว้าชายเสื้อของฉันแล้วลากไปหาซุ้มเกมปาลูกโป่ง เด็กนักเรียนเฝ้าซุ้มดูตกใจพอเห็นฉัน มันก็มักจะเป็นแบบนี้เสมอนั่นแหละ แต่ถ้าฉันมีเงินจ่ายซะอย่าง พวกเขาก็ยอมให้ฉันเล่นอยู่แล้วล่ะน่า เกมนี้ยี่สิบบาทปาได้เจ็ดดอก มันก็คงจะไม่เรียกว่าแพงหรอกใช่มั้ย

ฟิ้ว~

แต่ถ้าปาไปเจ็ดดอกแล้วชวดหมดทุกครั้ง แบบนี้ฉันเรียกมันว่าแพง -_-;

ไปเล่นเกมอื่นกันเถอะ -O-;” ฉันบอกเควนติน และหมุนตัวเดินจากไป

แต่เขาก็กางแขนออกเพื่อกันฉันไว้ เดี๋ยวสิอย่าเพิ่งไป…”

“…?

เธอมีเพื่อนไว้ทำไมล่ะ

คำพูดเท่ๆ ของเขาทำให้ฉันต้องยืนนิ่งด้วยความประหลาดใจ ได้แต่มองอีกฝ่ายที่กำลังควักเงินไปจ่ายให้เด็กนักเรียนเฝ้าซุ้มทันทีอย่างไม่ลังเล เขาจัดท่ายืนที่เหมาะสมให้กับตัวเอง และหรี่ตาลง หน้าตาดูจริงจังถึงขนาดทำให้ฉันต้องลุ้นไปด้วย ในขณะที่มือของเขาที่กำลังจับลูกดอกอยู่ค่อยๆ โน้มไปข้างหลังแล้วก็

ฟิ้ว~

เขาปาได้แย่กว่าฉันอีก -O-;

ไปเล่นเกมอื่นกันเถอะ -_-;” เควนตินดูกระอักกระอ่วนไปเลย เมื่อเขากลายเป็นฝ่ายชวนฉันให้เดินหนีออกไปจากสถานการณ์น่าอับอายบ้าง ตรงโน้นมีอะไรเขาถามพลางชี้นิ้วไปที่ซุ้มขายของอีกฟากหนึ่งของสนามหญ้า ฉันมองตามไปและร้องอ๋อเบาๆ

ของพวกชมรมน่ะ วันนี้ชมรมต่างๆ สามารถจัดซุ้มขายของเพื่อหารายได้เข้าชมรมตัวเองได้ นายอยากไปดูมั้ย

เควนตินไม่ตอบฉัน แต่ถามกลับ เธออยู่ชมรมอะไร

ฉันหัวเราะแห้งๆ ให้กับคำถามของเขาแหะๆ ไม่มีหรอก

เป็นความโชคดีของฉันที่โรงเรียนแห่งนี้ไม่มีนโยบายบังคับให้นักเรียนต้องมีชมรมถึงจะเรียนจบได้ ดังนั้นฉันที่ไม่มีใครคนไหนอ้าแขนรับเข้าเป็นสมาชิกเพราะไม่อยากมีปัญหากับพวกโมจึงไม่ต้องเครียดกับการที่ตัวเองไม่มีชมรมอยู่สักเท่าไหร่

เควนตินฉันกระตุกแขนเสื้อของอีกฝ่ายเบาๆ เมื่อเห็นว่าเขาได้เงียบไป นายเป็นอะไรไปเนี่ย

เธอ…” เขาหันมาสบตาฉันจนได้ อยากมีชมรมอยู่มั้ย

“…”

“…ว่าไง

เอ่อนายนี่ถามอะไรไม่เข้าท่าเลยนะ ฉันก็ไม่อยากมีน่ะสิ ฮะๆฉันโกหก อันที่จริงฉันอยากเข้าชมรมเย็บปักถักร้อยมากๆ เลย ได้ยินว่าที่นั่นมีลูกปัดให้ใช้ฟรีๆ ด้วยล่ะ แต่ว่าถ้าพูดความจริงออกไปแล้วเขาจะช่วยอะไรฉันได้งั้นเหรอ ถามหน่อยสิ (._.)

ฉันรู้ว่าเธออยากมีเขาเถียงและโน้มหน้าลงมา แววตาของเธอมันกำลังฟ้องฉันอย่างชัดเจนเลยล่ะ

ชัดเจนเลยเหรอ…”

อือเควนตินยิ้มให้ฉัน ชัดเจนมากเลย

ฉันอยากเข้าชมรมเย็บปักถักร้อยฉันยอมสารภาพออกมา แต่ว่าอ๊ะ!” ฉันกำลังพูดขยายความต่ออยู่แล้วเชียว แต่ร่างสูงกว่าก็ลากฉันไปทางซุ้มของชมรมนั้นอย่างรวดเร็วด้วยการจับชายเสื้อของฉันไว้ ฉันอยากจะอธิบายเหตุผลจะตายแต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ทันซะแล้ว

เราสองคนขอสมัครเข้าชมรมเขาพูดขอโต้งๆ เลย =O=;

นักเรียนหญิงใส่แว่นที่ท่าทางน่าจะเป็นหัวหน้าชมรมจ้องมองเควนตินเขม็ง ตามด้วยมองฉันนิ่งๆ นายได้ แต่เธอคนนั้นไม่ว่าแล้วว่าฉันจะต้องถูกปฏิเสธ

ฉันได้ แต่ทำไมเพื่อนฉันถึงไม่ -_-”

ไม่เอาน่าเควนตินฉันสะกิดแขนเขายิกๆ เพราะว่าไม่อยากมีเรื่อง ดูท่าว่ายัยหัวหน้าชมรมนั่นจะเอาเรื่องใช่เล่นอยู่เหมือนกัน ไม่เชื่อก็ลองสังเกตสีหน้าของคุณเธอดูสิ

อ๋อนี่นายเป็นเพื่อนกับผู้หญิงคนนั้นเหรอ จิกได้อีก

เออแต่เขาก็น่าหยิกจริงๆ ที่ทำหน้ากวนประสาทใส่คนตรงหน้าแบบนั้น -O-;

ถ้าเป็นเพื่อนกัน นายก็อดเข้าเหมือนกับเพื่อนของนายนั่นล่ะ ขอโทษทีนะ แต่ว่าฉันไม่อยากให้ชมรมมีปัญหาในภายหลัง

โอเค

ดูเหมือนว่าเรื่องจะจบลงได้สวย?

ชมรมไก่กาเป็นบ้าใครจะไปอยากเข้า!”

กรี๊ดไม่เลยสักนิด TOT!

นายไปพูดกับเขาขนาดนั้นได้ยังไงเนี่ยฉันถามเชิงตำหนิร่างสูงกว่าทันทีที่เราสองคนเดินผ่านพ้นซุ้มชมรมนั้นมาไกลแล้ว เควนตินก็เลยหันมาสบตาฉัน

เธอไม่ชอบเหรอเขาถามอย่างไม่ค่อยพอใจนัก ทำให้ฉันนิ่งไปเพื่อหยุดคิด

ความจริง…” ฉันมองเขา ก่อนจะยิ้มออกมา ก็แอบสะใจเล็กๆ อ่ะ

ใช่มั้ย

ใช่!”

เราสองคนมองตากันแล้วก็ระเบิดหัวเราะออกมา

นายกำลังทำให้ฉันเห่อกับการที่มีนายเป็นเพื่อนนะ

ถ้างั้นไปกัน

ฮะ?ฉันมองมือของอีกฝ่ายที่กำลังจับชายเสื้อของฉันไว้ด้วยความมึนงง ปะไปไหน…”

เขายิ้ม

พร้อมกับคำตอบของคำถามที่ทำให้ฉันถึงกับยิ้มตาม

ไปทำอะไรในแบบที่คนเป็นเพื่อนเขาทำกันยังไงล่ะ

 





แกร่ก!

แอด

ฉันได้แต่มองเควนตินที่กำลังไขกุญแจเข้าไปในห้องเก็บของของโรงเรียนอย่างทึ่งจัด เพราะเพิ่งจะรู้เอาป่านนี้นี่แหละว่ามันมีห้องที่ว่าซ่อนอยู่ตรงนี้ด้วย และที่น่าทึ่งกว่านั้นก็คือเขามีกุญแจนั่นได้ยังไง =O=;

ความลับทางธุรกิจน่ะเขาหันมายักคิ้วข้างเดียวให้ พร้อมกับคำตอบที่นอกเหนือจากจะไม่ช่วยทำให้ฉันกระจ่างขึ้นแล้วยังทำให้ฉันสงสัยหนักเข้าไปอีก

บางทีฉันก็เกือบลืมไปแล้วว่านายเป็นเด็กใหม่ -O-”

เขาหัวเราะให้กับประโยคของฉัน เธอนี่…”

“-O-”

ฉันล้อเล่น

อ้าว -_-;

อ่าไหน ขอลองดูหน่อยแล้วกันว่าเราจะต้องปรับปรุงอะไรตรงไหนบ้างเควนตินพูดกับตัวเอง พลางผลักประตูเข้าไปเดินสำรวจในห้องนั้น ฉันเองก็เดินเข้าไปเหมือนกัน มันก็หน้าตาเหมือนกับห้องเรียนทั่วไปน่ะ แต่ว่าโล่งๆ แล้วก็มีพวกเฟอร์นิเจอร์อยู่แค่สองสามชิ้นเท่านั้นทำความสะอาดสักหน่อยก็เป็นอันใช้ได้ โซฟาก็ยังใหม่อยู่เลยด้วย อ่าๆ พร้อมเข้าใช้งานได้เลยสินะ

นายจะใช้มันไปทำอะไรเหรอดูเหมือนว่าฉันจะต้องถามเขาแล้วล่ะ ตามไม่ทันเลยจริงๆ

ห้องชมรมของเราไง เขาตอบด้วยสีหน้าจริงจัง แต่ฮะ?

อะไรนะฉันไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะทุ่มทุนสร้างเพื่อฉันขนาดนี้เควนตินคือว่านายไม่ต้อง…” ฉันพูดได้แค่นั้นเขาก็ยอมหยุดเดินไปรอบห้องมายืนพักขา ประสานสายตากับฉัน

เธอไม่อยากมีชมรมแล้วเหรอ

ก็อยาก แต่ว่าฉันเกรงใจนายน่ะ (._.)

เกรงใจทำไมกัน ฉันทำเพื่อตัวเองด้วยต่างหากล่ะเขาพูดกลั้วหัวเราะ เล่นเอาฉันหน้าแตกไปนิดๆ ที่นึกว่าเขาได้ทำมันเพื่อฉันคนเดียว คิดแล้วก็ลอบถอนหายใจ ดีที่ฉันไม่เผลอปล่อยไก่ตัวเบ้อเร่อออกไป ไม่งั้นมีหวังฉันคงจะได้กลบหลุมฝังตัวเองแน่ๆ -O- “ฉันอยากให้ห้องนี้เป็นห้องชมรมของคนอินดี้ สมาชิกอยากจะทำอะไรก็ตามใจ อ่านหนังสือ นอน กิน เล่น หรือจะเป็นงานอดิเรกดีมั้ย

งานอดิเรกเหรอถ้างั้นฉันก็น่าจะเอาลูกปัดมาร้อยเล่นในห้องนี้ได้

ถูกใจล่ะสิ

มาก…”

แววตาของเธอมันกำลังฟ้องฉัน…”

“…อย่างชัดเจนเลยล่ะฉันพูดต่ออย่างรู้ทัน

เขาดูชะงักไปเลย เธอพูดเก่งขึ้นรึเปล่าเนี่ย ฉันตกใจนะ

ปะเปล่าสักหน่อย (._.);” ฉันก้มหน้างุดอย่างไม่มั่นใจ หน้าตาของฉันตอนนี้จะต้องดูตลกมากแน่ๆ ว่าแต่นายน่ะต้องเขียนใบจัดตั้งชมรมให้ผอ. อย่างเป็นทางการด้วยใช่มั้ย

ไม่ใช่แค่ฉัน แต่เป็นเรา เขายิ้มให้ฉัน เดินไปหยิบกระดาษเอสี่ออกมาจากตู้เก็บของ แค่กๆ ฝุ่นเยอะชะมัด -*-”

ด้วยความที่อยากจะพิสูจน์ ฉันก็เลยไล้นิ้วไปตามไวท์บอร์ดหน้าห้อง โต๊ะเรียนตัวยาว รวมทั้งชั้นวางหนังสือ ก่อนจะพบว่าเรื่องบางเรื่องเราก็ควรจะอยู่เฉยๆ ไม่ต้องไปวุ่นวายพิสูจน์ แค่กๆ -*-”

เขาเห็นหน้าตาบิดเบี้ยวของฉันก็มองมาอย่างล้อเลียน ฮะๆ เอาล่ะ เรามาช่วยกันเขียนใบจัดตั้งชมรมก่อนเถอะ

 

ชื่อชมรม : คนอินดี้

วัตถุประสงค์ของชมรม : เพื่อให้สมาชิกแต่ละคนได้มาพักผ่อนหย่อนใจจากการเรียนการสอนที่หนักหน่วงมาตลอดทั้งวันด้วยการมานั่งทำงานอดิเรกที่ตัวเองชื่นชอบ

สมาชิก

1.      นางสาว จินห์จุฑา อรุณโยธา ม.6 ห้อง 1 (หัวหน้า)

 

ร่างสูงโปร่งปรายตามองป้ายชื่อบนอกเสื้อนักเรียนของฉันด้วยดวงตาสีดำคู่นั้นเล่นเอาฉันรู้สึกร้อนวูบวาบในใจอยู่เหมือนกัน แต่เขาดูไม่สะทกสะท้านอะไรด้วยซ้ำ ฉันจึงทำเป็นเมินความรู้สึกแปลกประหลาดไปสะกิดแขนเขา เพราะว่าด้านหลังตัวเลขห้องเรียนของฉัน มันมีวงเล็บต่อท้ายด้วย!

ฉันไม่เป็นหัวหน้านะ T^T”

แต่เขาหาได้ฟังไม่ ก็แค่พูดว่า ลองดูน่าก่อนจะเขียนต่อไป

แง T_T;

 

สมาชิก

1.      นางสาว จินห์จุฑา อรุณโยธา      ม.6 ห้อง 1 (หัวหน้า)

2.      นาย เควนติน คูเปอร์                  ม.6 ห้อง 5 (สมาชิก)

3.       

4.       

5.     

 

นี่นายเป็นลูกครึ่งอะไรเหรอฉันควรจะถามเขาตั้งนานแล้วรึเปล่า แต่ช่างเถอะ ถามตอนนี้ก็น่าจะไม่เป็นอะไร

อังกฤษอ่ะเควนตินเอียงคอมองฉัน เท้าคางกับโต๊ะ และถามกลับด้วยสีหน้าสดใส ไม่เหมือนเลยล่ะสิ

ฉันกลืนน้ำลายลงคอไปหนึ่งอึกเพื่อไล่ความรู้สึกแปลกประหลาดออกไป อ่าเรามาช่วยกันจัดห้องดีมั้ย (‘ ‘);”

“…หืม? ก็เอาสิ เขาดูงงๆ

เดี๋ยวฉันจะไปรองน้ำใส่ถังมาถูห้องฉันว่าพลางลุกพรวดขึ้น วิ่งออกไปจากห้องชมรม แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นอยู่ข้างหลังก็บอกให้ฉันรู้ว่าเขากำลังวิ่งตามมา ฉันก็เลยหยุดวิ่ง และหันกลับไป ก่อนจะเห็นว่าร่างสูงโปร่งกำลังยืนอยู่ตรงหน้า เขาเม้มปากเหมือนพยายามกลั้นขำ พลางยื่นถังพลาสติกเล็กๆ ที่ฉันลืมหยิบติดมือออกมาด้วยมาให้ ขอบคุณนะ (._.)

อ่าน่าอายจัง

เควนตินหลุดขำทันที

ชิ! =3=///

ฉันรับถังน้ำมาถือไว้แล้วรีบหมุนตัวกลับไปเดินต่อ ก่อนจะได้ยินเสียงของเขาที่กำลังดังไล่หลัง

ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นก็อย่าลืมเรียกฉันให้มาช่วยล่ะ

ฉันไม่ตอบเขา แต่หยิบวิทยุสื่อสาร Mayday ที่เก็บไว้ในกระเป๋ากระโปรงขึ้นมาโชว์แทนคำตอบ

แต่นั่นคงจะไม่มากพอให้เขาวางใจ เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเขาได้ดังขึ้นมาอีกครั้ง ไปด้วยดีกว่าเขาพูดพลางแย่งถังเปล่าในมือฉันไปถือไว้เอง ไปช่วยเธอหิ้วถังน้ำไง มันหนักนะ

อ่า…” ใช่เหรอ =O=; แต่ยังไงก็… “ขอบคุณนะ

เราสองคนตัดสินใจปล่อยให้ความเงียบพูดคุยกันแทนที่จะมีบทสนทนา ในขณะที่กำลังเดินลงบันไดไปหนึ่งชั้น เพราะว่าชั้นนั้นมีห้องน้ำ แต่พอพากันเดินมาถึงหน้าห้องน้ำหญิง ฉันกับเควนตินก็บังเอิญแจ็กพอตแตกเข้าอย่างจัง

อยากจะท้าชนกับฉันใช่มั้ยนารัน!”

โม! OoO

ยะอย่าทำอะไรฉันเลยนะโม

นารัน! OoO

ฉันจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง เพราะว่าผู้หญิงตัวเล็กกว่าฉันสักประมาณ 5 เซ็นฯ ได้คนนั้นน่ะเป็นเพื่อนร่วมห้องของฉันเอง (พวกโม ยูมิ ไอก็ด้วย) ว่าแต่มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ ทำไมโมถึงต้องทำรุนแรงกับนารันด้วยการผลักเธอให้ไปติดกับผนังห้องน้ำแบบนั้นด้วยล่ะ แถมยูมิกับไอยังยืนประกบซ้ายขวาเป็นกำลังเสริมให้กับโมอีก

หึกลัวด้วยเหรอเธอน่ะ ถ้ากลัวจริงเธอจะกล้าลบชื่อฉันกับเพื่อนฉันออกจากรายงานกลุ่มเหรอตอบ!” โมแสยะยิ้มน่ากลัว ก่อนจะยกรายงานกลุ่มฉบับหนึ่งขึ้นมาจ่อหน้าฝ่ายตรงข้ามใกล้ๆ แต่นารันที่ดูกลัวจนตัวสั่นแทบตายกลับยังเรียกร้องความยุติธรรมให้กับตัวเองเหมือนแมงเม่าที่บินเข้ากองไฟ

ก็เธอไม่ยอมช่วยฉันกับเพื่อนคนอื่นทำรายงานกลุ่มเลยนี่นา TOT”

ฉันแอบมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างคอยเอาใจช่วยนารันไปด้วย หลังจากเริ่มจะเดาทางได้แล้วว่าโมกับนารันกำลังมีปัญหากันเรื่องอะไรซึ่งสำหรับฉันแล้วไม่เคยมีปัญหาในเรื่องนี้มาก่อนเลยเพราะว่าฉันมักจะเลือกทำรายงานเดี่ยวอยู่คนเดียวเสมอ (._.);

เขียนชื่อฉันกับเพื่อนฉันลงไปไม่งั้นมีตบ!”

แต่ฉันกับเพื่อนคนอื่นทำมันแทบตายเลยนะ

เขียนหรือตบโมบังคับข่มขู่ โดยมียูมิกับไอช่วยกันจับปากกาลูกลื่นยัดใส่มือสั่นๆ ของนารันอย่างรุนแรง

ไม่นะนารันร้องไห้แล้ว…TOT;

ฉันอยากจะเดินเข้าไปช่วยเธอใจจะขาด แม้ว่ามันจะน่ากลัว และอาจจะช่วยอะไรเธอไม่ได้มาก แต่เพราะฉันรู้ดีว่าเวลาที่เรากำลังเดือดร้อน แต่ไม่มีใครสักคนกล้ายื่นมือเข้ามาช่วยเหลือน่ะมันเลวร้ายแค่ไหน

นารันในตอนนี้ทำให้ฉันมองเห็นตัวเอง

ฉันมองหน้าเควนติน

เควนตินส่งยิ้มกลับมาให้ฉัน ก่อนจะพยักหน้าเหมือนกับยืนยันว่าความคิดของฉันน่ะถูกต้องแล้ว

จริงอยู่ว่าการตัดสินใจในครั้งนี้มันอาจจะน่ากลัว แน่ล่ะว่ามันจะต้องน่ากลัวแน่ๆ ถ้าเกิดว่าฉันกำลังยืนอยู่เพียงลำพัง แต่เพราะว่าในครั้งนี้เขากำลังยืนอยู่เคียงข้างฉันยังไงล่ะ ถึงทำให้ฉันรู้สึกอย่างกับว่าตัวเองมีพลังความกล้าเพิ่มมากขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์

ไม่เห็นเหรอว่าคนเขาไม่อยากเขียน เควนตินพูดเปิดก่อน ส่วนฉัน

ก็เดินไปหลบอยู่ข้างหลังเขาทันที (._.)

โมเลิกสนใจนารัน ปล่อยให้ลูกสมุนสองคนจัดการต่อ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเควนตินอ้าวนึกว่าใคร ที่แท้ก็เป็นเด็กใหม่ของโรงเรียนเรานี่เอง เป็นไง เมื่อคืนหาจีต้าหมาน้อยกับไอ้ของเล่นนั่นเจอมั้ยเธอถามจบก็เลื่อนสายตามามองฉัน อ๋อไม่ยักรู้ว่าเดี๋ยวนี้นายเลี้ยงหมาไว้หลบอยู่ข้างหลังตลอดเวลาด้วย

เจ็บ! T^T

หมาฉันดุนะระวังหน่อย

อ้าวเฮ้ย? เควนตินนน TOT!                            

โมหัวเราะเยาะฉันใหญ่เลยเนี่ยเห็นมั้ย

แต่ว่าในขณะที่กลุ่มนักเรียนหญิงตรงหน้ากำลังพุ่งความสนใจทั้งหมดไปกับการหัวเราะเยาะฉันอยู่นั่นเอง จึงทำให้เควนตินได้อาศัยจังหวะนั้นแย่งชิงรายงานกลุ่มจากโมมาครอบครองไว้เองแต่เพียงผู้เดียว และ

ฟิ้ว~

โยนออกไปทางช่องระบายอากาศของห้องน้ำได้แม่นราวกับจับวาง!

เฮ้ย!” ฉัน

เฮ้ย!” โม

เฮ้ย!“ ยูมิ

เฮ้ย!” ไอ

เฮ้ย!” นารัน

ทีปาลูกดอกไม่เห็นจะแม่นแบบนี้เลยเขา

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!!!” โมกรีดร้องออกมาอย่างเสียสติ ก่อนจะวิ่งออกจากห้องน้ำ ดูเหมือนว่าจะมุ่งหน้าไปข้างล่างเพื่อตามหารายงานกลุ่มที่บินหายวับไปกับตา ตามด้วยยูมิกับไอที่ปล่อยนารันให้เป็นอิสระ และวิ่งตามหัวหน้าแก๊งไปอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าที่แตกตื่นไม่แพ้กัน

อึ้ง =O=;

ฉันว่าข้างล่างนั่นน่าจะเป็นบ่อเลี้ยงปลาคาร์ฟนะเขาพูดหน้าตาเฉยมาก

นารันดูช็อกไปเลย ระรายงานกลุ่มของฉัน TOT;” เธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

เควนตินก็เลยถอนหายใจ เธอเก็บไฟล์งานไว้กับคอมฯ อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ไปปริ้นต์ส่งใหม่ซะสิ อ้อแล้วก็อย่าลืมโกหกผู้หญิงกลุ่มนั้นด้วยล่ะว่าเธอทำไฟล์หายไปแล้ว หรืออะไรก็ตามที่จะทำให้เธอรอดตัวได้

อ๋ออืม…” นารันพึมพำเบาๆ ขอบคุณมากนะ นาย?เธอลากเสียงยาวเหมือนอยากให้เขาแนะนำตัว

แต่เขาก็ผลักฉันให้ออกไปรับหน้าแทน ขอบคุณจีต้าเถอะว่าพลางพยักหน้าให้ฉันอีกด้วยฮะ?

เอ๊ะ?นารันงง

ฉันก็งง (‘ ‘)

จีต้าเป็นคนสั่งให้ฉันมาช่วยเธอเควนตินเฉลย

แต่นั่นกลับทำให้ฉันงงหนักเข้าไปใหญ่ตอนไหนอ่ะ เปล่าสักหน่อย

“-_-”

อ่าใช่ฉันสั่งเอง (‘ ‘);” ฉันกลับคำให้การทันที เมื่อเขาได้ส่งสายตากดดันมาให้

อะไรของหมอนั่นกันนะ

ถ้างั้นฉันก็ต้องขอบคุณเธอมากๆ เลยนะนารันผงกหัวให้ฉัน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าสวยหวานของเธอช่างดูเหมาะกับเส้นผมสีดำยาวกลางหลัง ปลายม้วนอ่อนๆ เหมือนระลอกคลื่นซะจริง ฉันผงกหัวให้เธอบ้าง พลางคิดในใจว่าถ้าเราสองคนมีโอกาสทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้ก็คงจะดีไม่น้อย

ไม่ลองชวนเขามาอยู่ชมรมของเราดูหน่อยเหรอเควนตินพูดกับฉัน ทำให้คนถูกเอ่ยถึงเบิกตาโตอย่างสนใจ

แต่ฉันยังไม่พร้อมจะตอบคำถามให้กับสีหน้าเครื่องหมายคำถามของนารัน เพราะกำลังจับต้นชนปลายไม่ถูกอยู่ก็เลยหันไปมองเควนติน และชี้นิ้วใส่หน้าตัวเองอย่างไม่เข้าใจ “…ฉันน่ะนะ

อือ…”

ฉันทำได้เหรอ

เควนตินหัวเราะให้กับใบหน้าโง่ๆ ของฉัน ได้สิ เธอเป็นหัวหน้าชมรมแล้วนะ

อ่า(._.)

นารันฉันเรียกผู้หญิงร่างเล็กตรงหน้า เธอเป็นคนอินดี้มั้ย

หือ?เจ้าของใบหน้าสวยหวานเลิกคิ้วใส่เหมือนไม่เข้าใจว่าฉันจะสื่ออะไร

เออเมื่อกี้ฉันพูดอะไรออกไป

โอ๊ย! ก็ฉันชวนคนไม่เก่งอ่ะ TOT

ขอโทษนะ แต่ว่านายคงจะคาดหวังกับฉันไว้สูงเกินไปแล้วล่ะเควนติน T_T;

เธอพูดดีแล้วจีต้าแต่เขาก็ยังอุตส่าห์พูดให้กำลังใจฉัน เชื่อเลย! ลองพูดให้ยาวกว่านี้หน่อยสิ

ฉันอยากให้เธอมาสนุกด้วยกันกับพวกเราฉันพยายามพูดต่อไป นี่มันยาวกว่าเดิมแล้วรึยังอ่ะ ฉันเห็นเควนตินพยักหน้าให้ด้วย มันหมายความว่ายังไงกัน ถ้างั้นฉันพูดต่อนะ ชมรมของเราน่ะ สมาชิกอยากจะทำอะไรก็ตามใจเลย กิน นอน เล่น งานอดิเรก ไม่มีกฏเกณฑ์อะไร ถ้าเธอสนใจฉันก็พร้อมจะต้อนรับเธอเสมอนะ…”

“…”

“…”

เงียบกริบ

เงียบกันทำไมอ่าทั้งสองคน TOT!

น่าสนใจดีนะนารันยอมพูดออกมาแล้ว ให้ตายเถอะ ถ้างั้นฉันขอตัวไปลาออกกับชมรมเดิมก่อนดีกว่า ไว้เจอกันจ้า ^^” เธอพูดจบก็เดินจากไป ทิ้งฉันไว้กับหัวสมองอันว่างเปล่าที่ยังประมวลผลไม่สำเร็จเลยสักทีว่าตกลงออกหัวหรือก้อย ไม่มีวันรู้เลย จนกระทั่งเควนตินยกนิ้วโป้งให้ฉัน

นั่นทำให้ฉันรู้แล้วว่าฉัน-ทำ-ได้ TOT!

เยี่ยมมากเลยจีต้า

กรี๊ดดด ดีใจอ่ะ T.,T

เป็นไงล่ะเควนตินถามฉันเมื่อเราสองคนพากันเดินออกมาจากห้องน้ำหญิงแล้ว รู้สึกดีใช่มั้ย

(_ _)(‘ ‘)(_ _)หงึกๆ

พูดด้วยสิ

ฉันได้ทำอะไรที่ไม่เคยทำมาก่อน เดินดูงานโรงเรียนกับนาย ช่วยเหลือเพื่อนร่วมห้องกับนาย แล้วก็ชวนเธอให้เข้ามาอยู่ชมรมของเรา…” ฉันยิ้มให้เขา

เขายิ้มให้ฉัน

เรากำลังยิ้มให้กัน

ในช่วงเวลานั้นฉันรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรอีกแล้ว ตราบใดที่ยังมีเขายืนอยู่ตรงนี้

 





แต่ฉันลืมไปเลยว่าเขาไม่สามารถยืนอยู่เคียงข้างเพื่อปกป้องฉันได้ตลอดเวลา

ฉันเพิ่งจะมานึกถึงความเป็นจริงได้ก็เมื่อเราสองคนได้ช่วยกันปัดกวาดเช็ดถูห้องชมรมให้สะอาดเรียบร้อย และไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันเหมือนกับทุกวัน หลังจากนั้นต่างคนก็ต่างแยกย้าย เดินกลับไปห้องเรียนของตัวเอง เขากลับห้องเรียนของเขา ฉันก็กลับห้องเรียนของฉัน

ห้องเรียนว่างเปล่าที่ไม่มีใครเลยสักคน นอกจากกลุ่มพวกโม

ฉันรอเธอตั้งนานแน่ะจีต้า

นั่นแหละหายนะ



-------------------------------------------------------
สวัสดีค่ะ พบกับตอน 4 เนอะ
ตัวร้ายฉบับนี้อยากให้มีบทบาทมากขึ้น
และก็อยากให้พระเอกช่วยเหลือนางเอกมากขึ้นด้วย
จีต้าไฟท์ติ้งเนอะ! ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

276 ความคิดเห็น

  1. #276 ✎ เทียนไข ❀ (@cantian) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 01:33
    กรี๊ดดด มาแล้วๆๆ
    ชื่อชมรมคืออะไร 555555555555555555555 5 คนอินดี้
    #276
    0
  2. #250 ByChu (@numilike) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 01:21
    พระเอกรวย ชอบบบบบค่ะ
    #250
    0
  3. #233 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 15:24
    บังเอิญจิงๆ
    #233
    0
  4. #219 pitchayn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 00:07
    พระเอกรวยจัง รวยจนเราหมั่นไส้



    ร้อนแรงอย่างไฟเออร์555
    #219
    0
  5. #182 Another.XDZ' (@aomzlovely) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 20:30
    โอ้ยเขิน น้องแมทนี่กูพูดซะทำเอาเควนตินกับจีต้าเขินเลย เราก็เขินนะ กรี๊สสสสส
    #182
    0
  6. #156 riren (@riren) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 10:24
    เคว-น-ติน?? 5555555 บรรเจิดสุดๆค่ะ 5555 
    #156
    0
  7. #135 Thetwinkle (@cincine) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 17:25
    น่ารักกกกกกกกก เควนตินน่ารักกกกกกกกกก
    พระเอกออกมากี่รอบก็ฮาเพลง คุณพ่อขาช่วยเปลี่ยนเพลง!555555555555555
    พระนางน่ารักมั่ก ชอบบ กรี้ดดดดดดด
    #135
    0
  8. #114 Lächeln (@orpicuew) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2556 / 00:07
    แอบน่ารักนะเควนติน ไม่เอาเปรียบด้วยอ่ะ
    แอบคิดอะไรอยู่ป่าว อิอิ
    #114
    0
  9. #105 rainbow-light (@rainbow-light) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2556 / 20:00
    ทำไมเควนตินน่ารักจัง
    ช่วยเหลือนางเอกตลอดเลย

    เจอคนเนี้ยฟินเลยย 555
    #105
    0
  10. #100 Eyp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2556 / 09:27
    เควนตินน่ารักเวอออออร์

    กรีดร้องงงง>
    #100
    0
  11. #92 !!! ~fon~ !!! (@fon2929) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 19:15
    เงิบไปกันหมดเลย พ่อแม่ลูก
    #92
    0
  12. #85 TANH_ZEPIA (@tanh) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2556 / 23:20
    พ่อ แม่ ลูก ฮิ้ววววว
    แอบเดาได้นิดๆ ตอนแมทเกริ่นละ
    เด็กๆ มักจะพูดอะไรแก่แดดแก่ลมเสมอ ฮะฮ่า
    เควนตินน่ารักอะตอนที่บอกว่าขอตัวกลับก่อน
    เขินรึเปล่าอ้ะนาย โหะๆๆ
    ส่วนใหญ่จะเคยเห็นแต่ฝ่ายหญิงเป็นคนโพล่งทำลายบรรยากาศ
    เปลี่ยนมาเป็นฝ่ายชายมั่งก็น่ารักไม่หยอก ชอบๆๆ

    อุย รอบนี้มีโควต้าการช่วยด้วยแฮะ
    เหลืออีก 19 ครั้งเองหรอเนี่ย
    ไม่ได้การละ มันน้อยเกินไป!
    ต้องให้เควนตินชอบจีต้าเร็วๆ
    จะได้มาหาจีต้าได้เรื่อยๆ โดยไม่มีข้ออ้างเรื่องลายนิ้วมือ ฮี่ๆ

    เบนซ่ากับฟ้า... ชั้นว่าแล้ว!
    พวกนางไม่ได้มาดีแน่ๆ
    แกล้งได้แบบ...เด็กม้ากอ้ะ!
    สมกับตำแหน่งอริสมัยอนุบาลจริงๆ
    ตอนนี้พวกหล่อนส์ก็ยังมีความคิดแบบเด็กอนุบาล = =
    บังเอิญมากที่เป็นร้านฝั่งแม่เควนติน
    ถือว่าโชคดีบนความซวยไปนะจีต้า !

    ไม่เอาๆๆ เราจะเรียกนายว่าเควนตินเหมือนเดิม
    มันเท่ว์ส์ช์ค์!!!
    (//เท่เฉยๆ ไม่พอ)
    จะว่าไปแล้วเรื่องซวยๆ ของจีต้าก็ถือเป็นของหากินเลยนะเนี่ย
    เพราะถ้าไม่มีเรื่องซวยๆ จีต้าก็คงไม่มีวัตถุดิบมาเขียนบล็อก
    ดังนั้น เธอต้องขอบคุณเรื่องซวยๆ ในชีวิตนะจ๊ะ
    (//มองโลกในแง่ดีสุดๆ)

     
    คำผิดเล็กน้อยๆ
    รู้รึมั้ย = รู้มั้ย / รู้รึไม่ คาตา = ค่าตา

    ประโยคนี้ แก้เป็นแบบนี้ดีกว่าเปล่า? ลองเช็กดูเน้อ
    พาดไปโดนหน้าฉัน = พาดมาโดนหน้าฉัน
    #85
    0
  13. #83 # IS_tangma (@sweed-tangma) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556 / 16:32
    เชดดดดดดดดด
    แมทแอบน่ารักเบาๆ
    เอาซะเควนตินไปต่อไม่ถูกเลย
    5555555555

    ปล.ฉันตกภาษาไทยอ่ะเพื่อนรัก T_T
    #83
    0
  14. #82 Ferine (@ornprereya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2556 / 22:06
    ขอให้จีต้าใช้ 19 โควต้าที่เหลืออย่างคุ้มค่า แล้วได้รักกับเควนตินโดยไม่มีอุปสรรค์ด้วยเทอด อัพเร็วๆนะคะ ขอให้ไรท์ส่งไปประกวดที่ไหนก็ได้รางวัลนะคะ
    #82
    0
  15. #81 Frazer (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2556 / 20:45
    จีต้าประกาศลงบล็อกแบบนั้น กลัวคนทั้งโลกไม่รู้เหรอจ้ะ-0-;;



    ปล.อยากเม้นให้ไรเตอร์

    เราไม่ได้อ่านเรื่องนี้ตอนประกวดนักเขียนหน้าใส พอเห็นไรเตอร์รีไรต์ใหม่ก็เลยสนใจสุดๆ

    พออ่านไป เราว่ามันก็สนุกนะ น่ารักๆดี แต่มันดูเรื่อยๆยังไงก็ไม่รู้ (หรือยังไม่เข้าปมหว่า)

    นิยายที่เราชอบ มันจะมีอะไรที่สปาร์กตั้งแต่แรกๆ มันทำให้เราประทับใจและอยากอ่านต่อ เรื่องนี้เรายังเฉยๆอยู่



    เราตามอ่าน เพราะสนใจพัฒนาการของไรเตอร์และสนใจพล็อตมากๆ อยากเห็นวิธีเล่นพล็อตสุดๆ

    ไรเตอร์ขยันแล้วก็พัฒนาฝีมือขึ้นเรื่อยๆ เป็นอะไรที่น่าชิ่นชมมากจริงๆ



    แต่ส่วนตัวแล้วเราไม่ค่อยชอบส่วนบล็อกของจีต้าเท่าไหร่ มันดูไม่น่าติดตามเลย ถ้าเป็นบล็อกจริงๆอ่ะนะ (งงรึเปล่า)

    มันเหมือนแค่มาบ่นๆเวิ่นๆ

    #แต่ยังไงนี่ก็เป็นแค่ความเห็นส่วนตัวของเรา อย่าลำบากใจน้า>0
    #81
    0