Mayday! รักเธอนะ ทราบแล้วเปลี่ยน

ตอนที่ 2 : Chapter 1 | It begins!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 820
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    15 ต.ค. 58

ความสุขของฉันมักจะผ่านเลยไป

ไวราวกับโกหก

ดังนั้นฉันถึงได้กลัวว่า 'เขา' ซึ่งเป็นความสุขของฉัน สักวันอาจจะเดินจากไป

ไวจนฉันไม่ทันได้เอ่ยคำลา

 

Chapter 1

 

          ถ้าหากเป็นไปได้…                                              

ฉันอยากให้ตัวเองมีนางฟ้าทูนหัวเหมือนซินเดอเรลล่า เจ้าชายขี่ม้าขาวเหมือนเจ้าหญิงแห่งเทพนิยาย หรือซูเปอร์ฮีโร่สักคน ขอแค่เพียงสักคน เหมือนในการ์ตูนยอดมนุษย์สักเรื่องคอยปกป้องดูแล

ดวงดาวเจ้าขา                             

เธอกำลังฟังคำอธิษฐานของเราอยู่รึเปล่านะ

 





ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ชั่วโมงก่อน

ครบ 99 ชิ้นแน่เหรอโม หัวหน้ากลุ่มนักเรียนหญิงผู้มีอิทธิพลหยิบเครื่องประดับหินสีจากในตะกร้าบนพื้นขึ้นมาดู ฉันพยักหน้าตอบรับ ฉันเป็นคนทำเองกับมือ แถมยังนับทวนตั้งหลายรอบ ดังนั้นไม่มีวันพลาดอยู่แล้ว ถึงจะแปลกใจอยู่บ้างว่าพวกเธอจะใช้ฉันให้ทำมันตั้งเยอะไปทำไมก็เถอะ แต่ถ้ารับปากว่าจะมีค่าแรงให้ฉันก็หายกังวลแล้วล่ะนะ ^^

ดีโมโยนสร้อยข้อมือลงตะกร้า แล้วหยิบเงินออกมานับ

หนึ่ง

สอง

สาม

สี่

ห้า

ฉันแอบนับตามเธอไปด้วยอย่างอดตื่นเต้นไม่ได้ เพิ่งจะรู้ว่างานอดิเรกเล็กน้อยสามารถเปลี่ยนเป็นเงินได้ก็วันนี้ โมกำลังกรีดแบงก์เป็นรูปพัด ก่อนจะยื่นมาตรงหน้า และฉันก็กำลังยื่นมือออกไปรับ มันควรจะเป็นอย่างนั้น ถ้าไม่ติดว่า

เดี๋ยวก่อนโม ยูมิ ผู้หญิงใส่แว่นท่าทางเด็กเรียนพูดขัดจังหวะขึ้นมา เราควรจะเช็กของในตะกร้าอีกรอบ

ใช่ บ้านมันจนกว่าโมจะตาย อาจจะมีมุบมิบเอาสร้อยใส่ลงกระเป๋าตัวเองก็ได้ ใครจะไปรู้ ไอ ผู้หญิงผมบ๊อบพูดต่อ การมองด้วยหางตาของเธอเล่นเอาฉันถึงกับไปไม่เป็นเหมือนกัน เหมือนกับตัวฉันกำลังถูกอัดด้วยนวมใหญ่ๆ จนทำให้รู้สึกแย่

มะไม่จริงนะ ^^;”

รู้สึกแย่กับตัวเองที่ไม่รู้จักวิธีการชกกลับไป

ไม่ได้ยินที่เพื่อนฉันพูดเหรอโมเหยียดยิ้ม และจ้องมาที่ฉันด้วยสายตาน่ากลัว

“…?

นับใหม่อีกรอบสิ

มันเป็นสายตาที่ฉันไม่อาจปฏิเสธอะไรได้เหมือนกับทุกที

อะอือได้ฉันก้มหน้าพึมพำ ค่อยๆ นั่งยองๆ ลงเพื่อนับเครื่องประดับในตะกร้าขนาดกองเท่าภูเขาใหม่อีกรอบตามคำสั่ง ก่อนจะสะดุ้งโหยงอย่างตกใจ เพราะจู่ๆ คนพวกนั้นก็ตะโกนสั่งใส่หัวฉันว่าให้นับออกเสียงดังๆ ด้วย หนึ่งสองสาม

ยัยนั่นเป็นหมารับใช้ของเธอสินะโม สั่งอะไรก็ยอมทำตามทุกอย่าง

คงใช่แหละ ดี๊ดีเนอะ

ฮ่าๆๆๆ

เสียงหัวเราะเยาะของสามสาวราวกับเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาชั้นดี น้ำตาของฉันกำลังไหลลงมาเยอะมาก เยอะมากๆ และต่อให้พยายามห้ามเท่าไหร่ก็แทบจะควบคุมมันไม่ได้เลยสักที สภาพของฉันตอนนี้คงจะเป็นไปตามคำดูถูกของพวกเธอจริงๆ สินะ เป็น หมาขี้แพ้ยังไงล่ะ

ชักช้าเกินไป ไม่ต้องนับแล้วย่ะ!”

เคร้ง!

หนึ่งในกลุ่มนักเรียนหญิงเตะตะกร้าตรงหน้าฉันจนล้มคว่ำ สร้อยหินสีหล่นออกมา กระจายไปคนละทิศคนละทาง ไม่นะ มีบางอันร่วงลงไปในตะแกรงของท่อระบายน้ำ สาบานว่าฉันจะต้องล้วงมือลงไปเพื่อหยิบมันขึ้นมาแน่ๆ แต่เสียงของโมหยุดการกระทำของฉันไว้ก่อน

ไม่ต้อง!”

ฮะ?

ฉันไม่อยากได้สร้อยหินสีพวกนี้อีกต่อไปแล้ว

ถ้าโมไม่อยากได้ งั้นพวกเราขอนะ

เอาไปสิ ฉันยกให้ ส่วนฉันขอสร้อยเส้นนี้จากเธอแทนได้ป่ะ

O_O!

โมย่อตัวลงมานั่งยองๆ ในระดับเดียวกัน ก่อนจะใช้นิ้วก้อยเกี่ยวจี้รูปแมลงเต่าทองจากคอฉันเข้าไปหาเธอ

ก็แหมเธอก็เห็นอยู่ว่าเครื่องประดับบางอย่างมันหล่นลงไปในท่อระบายน้ำแล้วอ่ะ ทำให้ฉันได้มาไม่ครบ 99 ชิ้น แล้วถ้าฉันจ่ายเธอเต็มราคาโดยได้ของไม่ครบ ฉันจะไม่ขาดทุนแย่เหรอ เพราะฉะนั้นสร้อยนั่นถ้ามันไม่ได้สำคัญมาก ฉันขอมันมาแทนไอ้พวกที่หล่นหายไปได้มั้ยล่ะ

“…”

เอ๋หรือว่ามันสำคัญ?

มะไม่ได้สำคัญอะไรหรอก ถ้าเธอชอบฉันจะให้ก็ได้นะ ^^;”

ขอบคุณจ้ะ ว่าแต่ก่อนกลับบ้านเธอช่วยไปล้างหน้าล้างตาสักหน่อยด้วยนะ เดี๋ยวครูเห็นเข้าจะเป็นเรื่องอีก

ดะได้

ดีมาก ว่านอนสอนง่ายดีจังเลย โมกรีดรอยยิ้มลึก ก่อนจะจ้องฉันเขม็งยิ่งกว่าครั้งไหนๆสร้อยเธอล่ะ?

อ่า สร้อย…” ฉันรีบถอดสร้อยคอเส้นโปรดส่งให้อีกฝ่ายไปอย่างไม่เต็มใจ ก็ฉันไม่อยากจะให้เลยจริงๆ นะ แต่ประสบการณ์สอนฉันมาว่าอย่าไปขัดใจผู้หญิงตรงหน้าโดยเด็ดขาด เพราะต่อให้พยายามฝืนขัดใจยังไง ฉันก็ต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไปอยู่ดี โอเค ให้แล้วก็จบ เธอก็กลับบ้านไปสิ ยืนบื้ออยู่ทำไมอีกล่ะ หืม?

ไม่เคยจะเป็นฝ่ายชนะเลยสักครั้ง

ก็เธอยังไม่ได้จ่ายเงินให้ฉันเลยน่ะโม…”

ไม่ให้จ้ะ

“…”

โอ๊ะโอ อย่าบอกนะว่าโอ้ๆๆๆ นี่เธอคิดเหรอว่าฉันจะจ่ายเงินให้เธอจริงๆ Really? เฮ้อทำไมฉันต้องให้เงินเธอมากขนาดนั้นด้วยล่ะฮึ โง่ป่ะจ๊ะ

นี่มันบ้าบ้ามากๆ

ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันทนให้เรื่องแย่ๆ แบบนี้เกิดขึ้นกับตัวเองซ้ำๆ มาตั้งหลายปีได้ยังไง

เฮ้ย? อย่าสิ อย่าเพิ่งร้องไห้

ท่าทางมันจะหิวเงินน่ะโม

ยูมิกับไอพอมีเศษเงินป่ะอ่ะ หย่อนใส่ปากยัยนั่นหน่อย

เราน่าจะมีเหรียญ 50 สตางค์นะ

ดีเลย ให้ยัยนั่นเอาเก็บไว้ขึ้นรถเมล์

อ้าปากหน่อยสิ อ้าม +O+”

อ้าววิ่งหนีไปซะแล้ว

โชคดีน้า พรุ่งนี้เจอกันจ้า >O<”

ใครจะอยากเจอกับพวกเธอกันล่ะ! T^T

เห็นหน้านางเมื่อกี้มั้ย

หน้าเหมือนจะขาดใจตาย

ฉันน่าจะถ่ายรูปยัยนั่นเก็บไว้ ให้ตายสิ

ฮ่าๆๆๆ

 





ฉันเกลียดคนพวกนั้น

มันจะดีแค่ไหนกันนะ ถ้าบนโลกกว้างใหญ่ใบนี้จะมีใครสักคนช่วยปกป้องฉันให้รอดพ้นจากพวกคนใจร้าย

ถ้าหากเป็นไปได้

ฉันอยากให้ตัวเองมีนางฟ้าทูนหัวเหมือนซินเดอเรลล่า เจ้าชายขี่ม้าขาวเหมือนเจ้าหญิงแห่งเทพนิยาย หรือซูเปอร์ฮีโร่สักคน ขอแค่เพียงสักคน เหมือนในการ์ตูนยอดมนุษย์สักเรื่องคอยปกป้องดูแล

ดวงดาวเจ้าขา

เธอกำลังฟังคำอธิษฐานของเราอยู่รึเปล่านะ

 





ฝนดาวตกในรอบ 65 ปีผ่านพ้นไปแล้ว ฉันเพิ่งมานึกเสียดายทีหลังว่าน่าจะถ่ายรูปมันเก็บไว้เหมือนคู่รักตรงนั้น หรือชายชราทางด้านโน้น ไม่ใช่มายืนงมงายไร้สาระด้วยการอ้อนวอนกับดวงดาวให้เสกอะไรก็ตามที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตฉันได้และทำให้มันดีขึ้นกว่านี้

นางฟ้าทูนหัว

เจ้าชายขี่ม้าขาว

ฮีโร่

อย่างนั้นเหรอ

ถ้ามันมีอยู่จริงล่ะก็พวกเขาคงจะโผล่มาช่วยฉันตั้งแต่สองปีก่อนแล้วล่ะ ไม่ปล่อยให้ฉันถูกกลุ่มนักเรียนหญิงอันธพาลพวกนั้นแกล้งทุกวันจนเกือบจะเฉาตายอยู่แบบนี้หรอก

ฉันทรุดเข่าลงไปนั่งร้องไห้กับพื้น

เอาเลย จีต้า ร้องไห้มันให้พอ เพราะพอกลับบ้านไปเราจะได้ยิ้มได้ ไม่ทำให้ใครเป็นห่วงยังไงล่ะ

กริ๊ง

เสียงของวัตถุบางอย่างกระทบกับราวเหล็กของสะพานข้ามแม่น้ำ ดังกังวานใกล้ๆ ตัวฉัน ทำให้ฉันเรียกสติตัวเองกลับมาได้พักหนึ่ง จี้รูปแมลงเต่าทองกำลังห้อยต่องแต่งกลางอากาศอยู่ตรงหน้า มันเหมือนสร้อยคอของฉันมากเลย O_O! มีใครบางคนถือมันไว้ ฉันค่อยๆ มองตามขึ้นไป ไล่ตั้งแต่กางเกงขายาวกับเสื้อเชิ้ตแขนสั้นผูกเนคไทของเครื่องแบบโรงเรียนเอกชนสักโรงเรียน เฮดโฟนอันใหญ่คล้องรอบคอ จนไปประสานสายตากับเจ้าของดวงตาสีดำลึกลับเหมือนกับท้องฟ้ายามค่ำคืน

และฉันไม่แน่ใจว่าควรจะพูดคำนี้ดีมั้ย

แต่ว่าฉันแทบจะหยุดหายใจไปเลยจริงๆ หลังจากได้สบตากับเขา มันเหมือนกับฉากหนึ่งของละครสักเรื่อง เมื่อมีสายลมไม่พบที่มาพัดผ่านร่างกายของเรา เส้นผมสีน้ำตาลแดงกับหน้าม้ายาวปรกหน้าผากของเขาปลิวไปตามแรงลม ท่ามกลางความหนาวเย็นนั้น ฉันกลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น

ของเธอเขาพูดสั้นๆ

ส่วนฉันกำลังยืนขึ้นช้าๆ อย่างกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นแค่ภาพลวงตาที่ถ้าถูกอะไรกระทบกระเทือนเพียงนิดเดียวแล้วเขาอาจจะเลือนรางหายไป ฉันรับสร้อยเส้นนั้นมาจากมือของเขา เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที

พอดีว่าฉันเห็นผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเอามันไปทิ้งถังขยะน่ะ

ขะขอบคุณนะ

“…”

ว่าแต่นายรู้ด้วยเหรอว่ามันเป็นของฉัน

มันไม่สำคัญหรอก เขาตอบโดยไม่สบตาฉัน ฉันเงียบไปเพื่อรอดูว่าเขาจะพูดอะไรมั้ย เพราะว่าคำตอบนั่นมันค่อนข้างจะกำกวมอยู่เหมือนกัน แต่ว่าเขาไม่พูดอะไร ฉันก็เลยก้มหน้าไปเก็บสร้อยใส่กระเป๋ากระโปรง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปสบตาเขาอีกครั้ง แสงไฟของรถยนต์ช่วยทำให้เส้นผมสีน้ำตาลแดงของเขาสว่างมากกว่าเดิมในช่วงเวลาสั้นๆ ดวงตาสีดำลึกลับของเขาก็เช่นกัน ฉันเพิ่งจะเห็นว่ามันเปล่งประกายได้สวยแค่ไหน

ฉัน…”

เขาสะดุ้งเล็กน้อย ค่อยๆ สบตาฉันด้วยสีหน้าเหวอนิดหน่อย

เมื่อกี้ฉันพูดสินะ?

พูดแหละ -O-;

ไปก่อนนะฉันผงกหัวให้ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปอีกทาง

แต่ฉันกลับต้องเบิกตากว้าง เมื่อพบว่ามอเตอร์ไซค์คันหนึ่งได้ขับเลียบทางมาเกือบจะเฉี่ยวชนฉัน...!

กรี๊ดดด!

เงียบ?

เธอนี่มันน่าเป็นห่วงจริงๆ ด้วยสินะเสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นอยู่บนหัวฉัน มันดังอย่างชัดเจน เพราะว่าฉันกำลังยืนอยู่ใกล้เจ้าของเสียงแค่เพียงคืบเดียว และฉันก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าอีกฝ่ายได้ช่วยฉันไว้ด้วยการกระชากตัวฉันกลับมา หลังจากไปเห็นว่าเขากำลังจับชายเสื้อของฉันไว้อย่างแน่นหนาอยู่

ว่าแต่เขาเพิ่งจะพูดว่าฉันน่าเป็นห่วงเหรอ

พูดจาแปลกๆ แฮะ

ฉันผงกหัวให้เขาอย่างขอบคุณ และเดินต่อไป แต่เขาไม่ยอมปล่อยชายเสื้อฉันสักที ฉันก็เลยเดินไปไหนไม่ได้

อะไรเนี่ย?

ฉันคิดว่าฉันคงจะปล่อยเธอไว้แบบนี้ไม่ได้แล้ว

ฮะ?

ฉันงงหนักเลย

แต่เขากลับจ้องมองฉันด้วยสายตาจริงจัง ก่อนจะปล่อยมืออีกข้างที่แนบไว้ด้านหลังออกมา พร้อมกับวิทยุสื่อสารสีเหลืองสดใสที่ดูเหมือนว่าจะเป็นของเล่นมากกว่าของจริง ให้…”

ฉันรับมันไว้อย่างมึนงง

เรียกฉันได้เสมอ ถ้าเธอต้องการ

“…?

แค่ตะโกนคำว่า Mayday Mayday Mayday ออกมา แล้ว ฮีโร่อย่างฉันก็จะโผล่มาช่วยเธอ ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนก็ตาม

ฮีโร่?”

ฉันพึมพำอย่างมึนงง (อีกแล้ว) เพราะย่อยข้อมูลไม่ทัน

นี่อย่าบอกนะว่าฉันกำลังจะมีซูเปอร์ฮีโร่เหมือนในการ์ตูนยอดมนุษย์สักเรื่องคอยปกป้องดูแลขึ้นมาจริงๆ

ฝนดาวตกเล่นตลกกับฉันแล้วไง

เฮ้! เดี๋ยวสิต้องถามให้รู้เรื่อง ฉันจะต้องถามแน่ๆ ว่าเขาเป็นใคร เสียแต่ว่าผู้ชายตรงหน้าจากฉันไปไกลแล้ว

แต่ว่าเขาไม่ได้กางปีกบินเหมือนแบทแมน หรือชูหมัดขึ้นฟ้าเหาะกลางเวหาเหมือนซูเปอร์แมนหรอกนะ

เขาก็แค่หันหลังเดินจากไป

ในแบบที่ผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่งเขาทำกัน

 





Jeeta’s BLOG | DIARY

ชีวิตของฉันมีอะไรนอกจากไปโรงเรียน ถูกแกล้ง กลับบ้านไปเล่นกับน้องชายบ้างรึเปล่านะ

แต่แปลกจัง แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องเล็กน้อยก็เถอะ แต่ฉันกลับรู้สึกได้ว่าชีวิตของฉันกำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลง

หลังจากชายหนุ่มปริศนาปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับวิทยุสื่อสาร ‘Mayday’ ก็ผ่านมาสามวันแล้วสินะ

แค่ตะโกนคำว่า Mayday Mayday Mayday ออกมางั้นเหรอ

ทำยังไงดีล่ะ ฉันไม่เคยตะโกนคำนั้นเพื่อเรียกเขามาช่วยเลยสักครั้ง เพราะกว่าจะเรียก กว่าเขาจะมาหา เขาก็คงจะมาช่วยฉันไม่ทันหรอกจริงมั้ย เขาไม่ได้เทเลพอร์ตมาช่วยฉันได้เหมือนยอดมนุษย์สักหน่อยนี่ อย่างที่เห็นว่าเขาก็เป็นแค่มนุษย์คนหนึ่ง ดังนั้นฉันจึงเก็บวิทยุสื่อสารนั้นไว้ในกระเป๋านักเรียนเรื่อยมา

แต่เพราะอะไรกัน ความรู้สึกเหมือนว่าเขาอยู่ข้างๆ ฉันตลอดเวลานี้

เมื่อวานล่ะตัวดี พวกโม ยูมิ ไอ สามคนนั้นมาถามหาตะกร้าหินสีกับฉัน แน่นอนว่าฉันไม่เห็น แต่เหลือเชื่อจริงๆ ที่พอกลับบ้านมา ฉันก็เห็นมันวางอยู่หน้าอพาร์ทเมนต์ของตัวเอง!

Your Hero’

โพสอิทถูกแปะไว้บนตะกร้า ทำให้ฉันรู้ว่าเป็นผู้ชายคนนั้นแน่ๆ

ขอบคุณนะ My Hero

ปล. จะดีมากถ้าฉันรู้ว่าเขาชื่ออะไร ให้ตายสิ :(

 





เช้าวันต่อมา

ณ โรงเรียนเซนต์พรีแอร์

ห้อง 601

จีต้า

จีต้า

จีต้า

มันเป็นสามเสียงสยองหนักมากสำหรับฉัน เพราะพอฉันก้าวเท้าเข้ามาในห้องเรียน โม ยูมิ ไอ ก็พร้อมใจกันประสานเสียงเรียกชื่อ พร้อมกับตรงเข้ามากอดคอฉันคนละข้างด้วย อะไรกัน ปกติพวกเธอชอบแกล้งฉันจะตาย แต่วันนี้ทำไมฉันงงไปหมดแล้ว

มีอะไรกันเหรอ ^^;”

เธอคิดว่าเด็กใหม่เส้นใหญ่กว่าฉันรึเปล่า

เด็กใหม่ (‘ ‘)?

ถึงขนาดย้ายเข้ามาเรียนชั้นม. 6 หลังจากเปิดเทอมไปได้ 1 สัปดาห์ เธอว่าป่ะว่ามันไม่ธรรมดา

มะไม่รู้แฮะ ^^;”

เธอกำลังสงสัยสินะว่าหมอนั่นมันเป็นใคร

เปล่า…”

ได้เลย! เราจะไปไขความสงสัยนั้นกัน

ฮะ?

ฉันยังไม่ทันได้ทักท้วง โม ยูมิ ไอ ก็ลากฉันออกไปจากห้องเรียนสวนทางกับคุณครูภาษาไทยที่กำลังเดินเข้ามาสอน ขอโทษด้วยนะคะครู TOT อ่าว่าแต่พวกเธอกำลังจะพาฉันไปไหนเนี่ย หาเด็กใหม่เหรอ ตะแต่มันเกี่ยวกับอะไรกับฉันกันเล่า ไม่เห็นจะเข้าใจเลยสักนิด T^T

601

602

603

604

605…

จนกระทั่งคนพวกนั้นลากฉันมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้อง 605

ครืด

กลุ่มนักเรียนหญิงพวกนั้นปล่อยฉันเป็นอิสระ และหนึ่งในกลุ่มนั้นก็เลื่อนบานประตูออกมา ทำให้สายตาของนักเรียนทุกคนหันขวับมามองทางพวกเราอย่างพร้อมเพรียงกัน แน่นอนว่ารวมทั้งร่างสูงโปร่งที่กำลังยืนแนะนำตัวกับเพื่อนๆ ในห้องตรงหน้ากระดานดำด้วย

ดะเดี๋ยวก่อนนะ

ผู้ชายคนนั้น

ฮีโร่ของฉันกลายเป็นเด็กใหม่ของโรงเรียนเองเหรอเนี่ย OoO!!!

 

ทำยังไงดีล่ะ ฉันไม่เคยตะโกนคำนั้นเพื่อเรียกเขามาช่วยเลยสักครั้ง เพราะกว่าจะเรียก กว่าเขาจะมาหา เขาก็คงจะมาช่วยฉันไม่ทันหรอกจริงมั้ย

 

เขาดูอึ้งไปนิดหน่อย ก่อนจะค่อยๆ เดินตรงเข้ามาหาฉัน

ทีละก้าว

ทีละก้าว

ทำยังไงดีล่ะเขาพูดยิ้มๆ ดูเหมือนว่าฉันคงจะได้มาช่วยเธอทันแล้วสินะ เธอว่ามั้ย :)

อะอือ

พูดไม่ออกเลยเรา T^T

เขาใช้นิ้วเขี่ยแก้มตัวเอง ตอนที่กำลังพูดอีกประโยค

แล้วก็เควนติน

“…หือ?

เควนตินคือชื่อของฉัน

เควนติน

งั้นเหรอ

ฉันทวนชื่อของเขาในหัวซ้ำๆ แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องเล็กน้อยก็เถอะ แต่ฉันกลับรู้สึกได้ว่าชีวิตของฉันกำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลง

 

ดวงดาวเจ้าขา

เธอกำลังฟังคำอธิษฐานของเราอยู่จริงๆ ด้วยสินะ



-------------------------------------------------------------

สวัสดีค่ะ แฮ่ๆ รีไรท์เวอร์ชั่น 2015 ค่ะ

ขอโอกาสด้วยนะ อย่าเพิ่งเอือมระอาา (ตัวเองยังเอือม เฮ้อ!)

ช่วยกันเป็นกำลังใจให้น้องจีต้าด้วยนะฮ้าบบ

นางจะต้องมีวันเข้มแข็งขึ้นแน่นอน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

276 ความคิดเห็น

  1. #273 Ninan (@nan-chalunda) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 08:54
    อื้อหือ ลืมไปแล้วนะเนี่ยว่าเคยอ่าน พออ่านอีกรอบก็น่ารักดีอ่ะ
    #273
    0
  2. #271 ✎ เทียนไข ❀ (@cantian) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 22:31
    จีต้าคัมแบคแล้วววววว
    #271
    0
  3. #247 ByChu (@numilike) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 00:50
    หล่อ ฝุดๆ ชอบ ฝุดๆ
    #247
    0
  4. #230 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 15:11
    ปาก ฮาๆๆๆ
    #230
    0
  5. #224 Beebeewondercream (@anglebee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 22:54
    นางสองคงเปลี่ยนไปทั้งคู่ แต่ก็น่ารักดีน๊าาา คุณน้องก็ด้วยกรี๊ดเถอะ
    #224
    0
  6. #152 riren (@riren) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 09:29
    55555 พระเอกรึึเปล่าคะนั่น
    นี่ขนาดคนแปลกหน้านะเนี่ย ถ้าสนิทกันไม่เล่นพ่อเลยเร้อออะ
    #152
    0
  7. #144 Berlity (@eiiromio) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2556 / 17:33
    ฮาก๊าก ตรงตายยังอ่ะ
    เราก็คิดว่าด่าจีต้า ที่ไหนได้ถามต้นโพธิ์
    #144
    0
  8. #132 Thetwinkle (@cincine) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 16:46
    เควนตินเปลี่ยนไปปปป นิสัยเปลี่ยนสามร้อยหกสิบองศาเลยทีเดียว
    แอบชอบพระนางเวอร์ชั่นนี้
    ติดตามค้าบบบ
    #132
    0
  9. #130 seadragonpanso (@japay) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 16:35
    ซวยจริงๆ
    #130
    0
  10. #111 Lächeln (@orpicuew) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 23:23
    เควนตินเปลี่ยนไปนะ =[]= ปากน่ะ....เย้ย!!!

    #111
    0
  11. #108 Another.XDZ' (@aomzlovely) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 19:00
    ป๊ะอีกแล้ววว !! คือชอบแบบนี้อ่ะพระเอกปากร้าย นางเอกฮาๆ 55555555
    เค้าเจอฟิคนี้จากการสุ่มนะเนี่ย มาตอนแรกก็โดนใจซะแล้วอ่ะไรท์เตอร์อัพบ่อยๆนะ 
    #108
    0
  12. #94 Aomjai^^ (@aom_goodchange) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 21:03
    อ่านต่อ,.,,อ่านต่อจ้า^^
    #94
    0
  13. #89 !!! ~fon~ !!! (@fon2929) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 18:52
    โชคดีในโชคร้ายจริงๆ
    #89
    0
  14. #78 # IS_tangma (@sweed-tangma) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 23:31
    เชดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดอย
    เปิดฉากพระเอกอย่างเท่
    เป็นฮีโร่เลย จีต้าไม่ตกหลุมรักหรอ งั้นฉันตกแทนนร้า
    อร้ายยยยยยยยยย >///////////<

    ปล. ชื่อพระเอก อ่านว่าไงอ่ะ เค-วน-ติน หรือ เคว-น-ติน T_T
    #78
    0
  15. #73 TANH_ZEPIA (@tanh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2556 / 23:57
    ปากเควนติน...
    มัน...
    แอดวานซ์ขึ้นมาก!
    ตั้งแต่ประโยคนี้ละ
    "ตายยัง?"
    หมดกัน...
    ภวังค์หลงความหล่อตอนแรก หายวับ!
    คาดว่าจีต้าก็คงรู้สึกแบบเดียวกัน
    น่าเสียดาย หล่อๆ ไม่น่าปากร้ายเลย
    ดูดู๊ดู คำพูดแต่ละประโยค
    ทำเอาสะดุ้ง สะดุ้ง สะดุ้ง!
    ไม่เชื่อแล้วยังลบหลู่อีกนะพ่อคุณ
    เดี๋ยวจับให้ไปเจอของดีที่ฮาชิมะซะเลย ฮึ่ม!

    ...แต่ขอยอมรับว่าชอบคำพูดของเควนตินประโยคนึง
    "อย่างต้นไม้...มันก็ไม่เห็นจะสะบัดกิ่งลงมาตีหน้าโจรเพื่อช่วยเธอเลยสักนิด
    มีแต่ฉันเท่านั้นแหละที่ช่วยเธอ"

    บทนี้เรียกความเป็นพระเอกคืนมาได้อีกนิสนึง ฮ่าๆๆ
    ก็จริงของเขาแฮะ เถียงไม่ออกเลย

    อือหือ ถือว่าตัวเองเป็นเรื่องโชคดี
    หลงตัวเองใช้ได้นะเรา ฮ่าๆๆ
    เควนตินปากจัดขึ้นมาก จีต้าก็ดูกระฉับกระเฉงขึ้น
    เป็นสัญญาณว่าอีกไม่นานได้ฉะกันชัวร์ ฮา...
    แต่พี่ชอบจังหวะการเดินเรื่องแบบนี้นะ กระชับดีอะ

    ชอบตรงที่รีไรท์คราวนี้จีต้าดูมี 'อะไร' มากขึ้น
    'อะไร' ที่ว่า ก็คือความซวยนี่ละ
    เรียกได้ว่าเป็นจุดขายก็ได้แหละมั้ง
    ติดตามต่อไปว่าเควนตินจะนำโชคดีมาให้จริงรึเปล่า
    หรือเป็นแค่โฆษณาหลอกลวงบนแพ็กเกจจิ้งสวยหรู (หน้าตาหล่อๆ)
    5555
    #73
    0
  16. #67 rainbow-light (@rainbow-light) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 19:22
    ควะ... เควนติน ปากไม่สร้างสรรค์จริงๆ
    โอ้ย เรื่องนี้เปลี่ยนไปเยอะนะ แต่เควนตินยังน่ารักเหมือนเดิม 555
    #67
    0