[Fic SJ] Shade Of Love...❤ [KH WC HH KM]

ตอนที่ 23 : ..♥ 19. Paradise ♥:::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,329
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    26 ก.ค. 55



Sweet Heart

 

19.Paradise

 

พี่ชายตัวโตเดินเคียงข้างน้องชายตัวเล็กไปอีกทางหนึ่งซึ่งเป็นทิศทางตรงกันข้ามกับที่คิบอมและดงเฮเดินไป ชายหนุ่มมองดูน้องน้อยที่วิ่งลงไปย่ำน้ำทะเลที่สาดซัดเข้ามาอย่างสนุกสนาน ภาพแห่งวันวานย้อนกลับมาอีกครั้ง

 

เมื่อตอนที่ยังเด็กอยู่นั้น พ่อกับแม่พามาเที่ยวที่บ้านพักตากอากาศที่อยู่ติดกับทะเล ฮยอกแจชอบทะเลมาก เจ้าตัวน้อยจะร้องขอให้พาลงมาเล่นตั้งแต่เช้า และพอแดดร้อนก็พากันกลับขึ้นบ้านพัก พอบ่ายๆตะวันเริ่มคล้อยลงต่ำ เจ้าตัวดีก็หยิบห่วงยางแล้วมาส่งสายตาแป๋วๆออดอ้อนให้พากันไปเล่นน้ำ แล้วตนเองก็อดที่จะตามใจเจ้าตัวดีไม่ได้เลยจริงๆ

 

เจอสายตาอ้อนๆขนาดนั้น ไม่ตามใจก็ใจแข็งเกินไปแล้วหล่ะ

 

“ถ้าอยากเล่นน้ำเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ปลุกแต่เช้าเลยดีมั๊ยคะ?” ชายหนุ่มปล่อยให้น้องชายวิ่งย่ำน้ำทะเลอย่างไม่ขัดเลยซักนิด ก็สีหน้าของฮยอกแจดูมีความสุขมากซะขนาดนั้น จะไปขัดเจ้าตัวเค้าได้ยังไงกันล่ะ

 

“ดีฮะพี่ชาย!! นึกถึงเมื่อก่อนที่ฮยอกอ้อนให้พี่ชายมาเล่นน้ำด้วยกันตั้งแต่เช้า เวลามันผ่านมาเร็วจังเลยนะฮะ นี่เราก็โตกันแล้ว” น้องน้อยฉีกยิ้มกว้างแล้วนั่งยองๆเก็บเปลือกหอยที่พอจะมองเห็นในค่ำคืนที่มืดมิดขึ้นมาดู แล้วก็วางมันลงกับที่

 

“พี่ชายโตคนเดียวค่ะ น้องชายของพี่ยังเป็นเด็กน้อยที่แสนน่ารักน่าทะนุถนอมอยู่เลย อย่าเพิ่งรีบโตเลยนะคะ เป็นเด็กน้อยให้พี่ชายกอดแบบนี้ไปนานๆดีกว่า” ฮันกยองหัวเราะน้อยๆกับท่าทางของน้องชายที่วิ่งไล่เกลียวคลื่นไปมา

 

“ฮยอกโตแล้วนะฮะ อายุจะ 18 แล้ว แต่ถึงแม้ว่าฮยอกจะโต...พี่ชายก็ยังกอดฮยอกได้นี่นา” ว่าแล้วน้องน้อยก็โผเข้ามาหาพี่ชาย สวมกอดร่างหนาอย่างอ้อนๆ ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ไม่ว่าจะเด็กหรือว่าจะโต อ้อมกอดนี้ก็ยังคงอบอุ่นเสมอ

 

“แต่จะว่าไปแล้วโตแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะคะ...พี่ชายสามารถทำอะไรได้มากกว่ากอด....” ชายหนุ่มซุกหน้าลงบนซอกคอของน้องน้อยอย่างอ่อนโยน ไซร้จมูกไปมาแล้วกดจูบเบาๆให้ฮยอกแจรู้สึกหวั่นไหว

 

“พี่ชายนี่เจ้าเล่ห์ขึ้นทุกวันเลยนะ...” ฮยอกแจไม่ได้ขัดขืนอะไรเลยซักนิด เพราะทุกสัมผัสที่พี่ชายมอบให้กับตนเองนั้น มันเป็นอะไรที่ทำให้เกิดความสุขที่สุดแล้วจริงๆ

 

“ไม่ได้เจ้าเล่ห์ซักหน่อย พี่ชายรักฮยอกแจ...พี่ชายเจ้าเล่ห์ตรงไหนกันคะ” ชายหนุ่มเชยคางมนเบาๆ แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ พวงแก้มที่แสนอ่อนใสน่าสัมผัส กับปากได้รูปที่แดงสดอยู่เสมอ มันช่างยั่วตายั่วใจให้เคลิ้มไปกับความหวานละมุนในทุกๆครั้งที่ได้สัมผัส

 

“ก็เจ้าเล่ห์ตรงที่ทำให้ฮยอกหวั่นไหวมากขึ้นทุกวันนี่แหล่ะฮะ...” น้องน้อยโน้มคอพี่ชายลงมาใกล้ ปากแดงๆจุมพิตลงบนปากหนาอย่างอ่อนโยน ฮันกยองช้อนร่างของน้องชายขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมกอด แล้วมอบจุมพิตที่แสนหวานละมุนตอบกลับไป

 

“งั้นฮยอกของพี่ชายก็เจ้าเล่ห์พอๆกันนั่นแหล่ะค่ะ ฮยอกเองก็ทำให้พี่ชายหวั่นไหวจนจะบ้าตายอยู่แล้วนี่คะ พี่ชายรักฮยอกมากเลยรู้มั๊ย รักจนจะขาดใจตายอยู่แล้ว” ชายหนุ่มอยากจะเอ่ยคำว่ารักออกมาให้มากที่สุด แต่เอ่ยออกมาเท่าไหร่ๆก็ไม่สามารถแสดงออกถึงความรู้สึกทั้งหมดที่มีได้ เพราะความรักที่มีต่อน้องน้อยนั้น มันมากล้นจนไม่รู้ว่าจะกักเก็บเอาไว้ได้นานเท่าไหร่

 

“ฮยอกใจร้ายกับพี่ชายขนาดนั้นเลยเหรอฮะ?” ร่างบางทำหน้าตาแบบรู้สึกผิดสุดๆ ฮันกยองส่ายหน้าน้อยๆแล้วพาน้องชายเดินไปเรื่อยๆ ฮยอกแจโอบกอดรอบคอของพี่ชายเอาไว้ไม่ห่าง พี่ชายยังคงทำเหมือนเมื่อก่อน ทำเหมือนกับว่าตนเองยังคือเด็กชายฮยอกแจที่ตัวเล็กแสนเล็ก สามารถอุ้มไปไหนมาไหนได้อย่างสบายๆทุกครั้ง

 

“ใช่ค่ะ!! ใจร้ายมากๆเลย ทำให้พี่ชายหวั่นไหว แล้วยังทำให้พี่ชายรักมากมายขนาดนี้ คนใจร้ายจะรับผิดชอบยังไงล่ะคะ?” ฮันกยองรับมุขของน้องน้อย ฮยอกแจทำท่าคิดแล้วยิ้มอย่างเขินๆ ร่างบางกำชายเสื้อของตนเองแน่น แล้วทอดสายตามองพี่ชายอย่างประหม่า

 

“ถ้าอย่างนั้นฮยอกจะยอมให้พี่ชายลงโทษได้ตามใจชอบเลยดีมั๊ยฮะ....ไม่ว่าพี่ชายจะทำอะไรก็แล้วแต่...ฮยอกจะไม่ขัดขืนเลยซักนิด” ร่างบางพูดออกไปแล้ว รู้ว่าไม่สามารถเรียกกลับมาได้แล้ว ชายหนุ่มมองสบตากับน้องชาย เข้าใจได้ถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ ก็ดีใจเหรอกนะที่ฮยอกแจยินยอมพร้อมใจแบบนี้ แต่ทว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นมาแล้ว เจ้าตัวเค้าจะไม่เสียใจแน่เหรอ?

 

“พี่ชายไม่ได้เร่งนะคะ...พี่ชายรอคนดีได้เสมอ” ชายหนุ่มเองก็อยากจะทำอะไรตามใจอยู่เหมือนกัน แต่ทว่าถ้าผลที่ตามมานั้นมันเปนการทำร้ายจิตใจของน้องน้อยสุดที่รักล่ะก็ ฮันกยองยอมอดทนรอต่อไปอีกซักหน่อยจะดีกว่า

 

“ก็ฮยอกรักพี่ชายนี่ฮะ...ฮยอกอยากให้พี่ชายมีความสุขที่สุด พี่ชายรักฮยอกมากแค่ไหนฮยอกรู้ดี....”

 

“แต่ความสุขของพี่ชายก็คือฮยอกนะคะ แค่มีฮยอกพี่ชายก็มีความสุขมากพอแล้ว....แต่ถ้าเกิดว่าฮยอกยังคงต้องการแบบนั้น...จะไม่เสียใจทีหลังแน่ๆนะคะ” ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างจริงจัง ฮยอกแจเองก็กลัวกับเรื่องที่มันเป็นกังวลอยู่ในใจ แต่ทว่าถ้ามันคือความสุขของพี่ชาย ตนเองก็ยินยอมพร้อมใจก้าวข้ามความกังวลนั้นไป

 

“ทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่ชายมอบให้กับฮยอก....มันเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดเสมอ ฮยอกรู้ว่าพี่ชายไม่มีทางทำให้ฮยอกเสียใจแน่นอน....” ร่างบางซุกหน้าลงบนอกหนา พูดออกไปแล้ว ตัดสินใจไปแล้ว และจะไม่มีทางเสียใจในสิ่งที่ตัดสินใจทำลงไปอย่างแน่นอน

 

“ถ้าเราก้าวผ่านมันไปแล้ว เราจะไม่สามารถย้อนกลับมาได้อีกแล้วนะคะคนดี” ชายหนุ่มกระซิบเสียงแผ่ว แล้วพาฮยอกแจเดินกลับไปยังที่ๆเพิ่งจะเดินมาด้วยกัน ดูเหมือนว่าทุกสายตาจะต้องจับจ้องมายังตนเองและน้องชายอย่างแน่นอน

 

“หลับตาลงนะคะคนดีของพี่ชาย หลับตาอยู่ในอ้อมกอดของพี่ชายคนนี้ พี่ชายจะดูแลน้องชายให้ดีที่สุดเท่าที่พี่ชายจะทำได้” ชายหนุ่มพูดอย่างอ่อนโยน ฮยอกแจพยายามห้ามน้ำตาแห่งความตื้นตันใจ ดีใจมากจริงๆที่พี่ชายนั้นรักและมอบความรู้สึกที่ดีที่สุดให้กับตนเองแบบนี้ตลอดมา

 

“อ้าว!! ฮยอกแจหลับแล้วเหรอฮัน” ฮีชอลเป็นคนที่มองเห็นคนแรก ร่างบางมองดูเพื่อนรักตนเองที่อุ้มน้องชายเดินกลับมา ไปเดินเล่นแค่แป๊บเดียว กลับมาอีกทีก็หลับซะแล้ว

 

“ฮยอกเมาคลื่นน่ะเลยเวียนหัวนิดหน่อย เดี๋ยวฉันขอตัวก่อนเลยแล้วกัน จะพาฮยอกแจไปนอนพักน่ะ...” ฮันกยองส่งยิ้มให้กับทุกคน ฮีชอลพยักหน้ารับแล้วโบกมือไล่ให้ฮันกยองรีบพาน้องชายไปพักผ่อนให้เต็มที่ ชายหนุ่มเดินไปตามทางเมื่อพ้นสายตาของผู้คนแล้ว ฮยอกแจก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา

 

“เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะคะคนดี อยากกลับไปนั่งคุยเล่นกับเพื่อนๆรึเปล่า?” ชายหนุ่มเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง ฮยอกแจไม่ได้พูดอะไร ร่างบางหลับตาลงอีกครั้งแล้วซุกหน้าลงบนอกแกร่งของพี่ชาย

 

ฮันกยองค่อยๆวางฮยอกแจลงบนพื้น ชายหนุ่มนั่งลงแล้วตักน้ำในอ่างที่เตรียมเอาไว้สำหรับล้างเท้าก่อนที่จะขึ้นที่พัก ค่อยๆล้างเท้าให้กับน้องชายอย่างอ่อนโยน มือหนาลูบเรียวขาของร่างบางที่เปรอะเปื้อนทรายและน้ำทะเลจนสะอาดสะอ้าน  และจัดการล้างเท้าตนเองเพื่อขจัดละอองทรายที่ติดตามเนื้อตัว

 

“เข้าห้องเรากันนะคะ” ชายหนุ่มช้อนร่างบางขึ้นอีกครั้ง แล้วจัดการเดินเข้าไปทางด้านในของบ้านพัก เดินตรงไปยังประตูห้องนอนของตนเอง แล้วเปิดเข้าไปทางด้านใน ห้องนอนที่มืดมิดมีเพียงแสงจันทราที่สาดส่องเข้ามาพอให้มองเห็นอะไรได้บ้าง

 

ชายหนุ่มวางร่างบอบบางของน้องชายลงบนเตียงนอน แล้วค่อยๆทาบทับร่างกายที่แสนบอบบางอย่างอ่อนโยน สายตาที่ฮันกยองจ้องมองฮยอกแจนั้น มันมากล้นไปด้วยความรู้สึกต่างๆมากมาย ฮยอกแจขยุ้มเสื้อของพี่ชายเอาไว้ ฮันกยองเบนสายตามองดูมือของน้องน้อยที่มีอาการเกร็งอย่างเห็นได้ชัด

 

“กลัวพี่ชายเหรอคะ...งั้นพี่ชายว่าเรานอนพักกันดีกว่ามั๊ย?....”

 

“ฮยอกตัดสินใจไปแล้ว ฮยอกไม่เปลี่ยนใจเหรอกฮะ ฮยอกเชื่อใจพี่ชายนะ” ร่างบางหลับตานิ่ง แล้วปล่อยมือออกจากการขยุ้มเสื้อของพี่ชาย มือบางทิ้งลงข้างกายแสดงให้รู้ว่าพร้อมรับกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ไป

 

“พี่ชายดีใจที่ฮยอกรักพี่ชายมากขนาดนี้ เชื่อใจในตัวพี่ชายนะคะ” ชายหนุ่มกุมมือบางขึ้นมาจุมพิตไล่ลงไปตามเรียวแขนเล็กๆ จุมพิตลงไปที่หัวไหล่ของร่างบางอย่างอ่อนโยน

 

ฮันกยองเกลี่ยแก้มนุ่มนิ่มไปมา และค่อยๆแตะลงบนกลีบปากแดงฉ่ำอย่างอ่อนโยน ใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆก้มลงไปย่างแนบชิด และจุมพิตมอบความหวานซึ้งให้กับน้องน้อยสุดที่รัก ความหวานละมุนจากรสจูบที่แสนอ่อนโยน ความรักและความจริงใจที่ส่งผ่านมาจากพี่ชายนั้น คนเป็นน้องรับรู้ได้อย่างเต็มตื้นในหัวใจจริงๆ

 

ฮยอกแจหลับตาพริ้มอย่างสุขใจ ตนเองไม่มีทางเสียใจแน่นอนที่ตัดสินใจก้าวข้ามความสัมพันธ์กับพี่ชาย ในเมื่อตนเองและพี่ชายรักกัน มันไม่ใช่เรื่องที่ผิดอะไร พี่ชายเองก็รักตนเองมากขนาดนั้น ไม่มีทางที่จะทำให้เสียใจอย่างแน่นอน

 

“เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะคะ” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงแผ่ว พร้อมกับจุมพิตลงบนเปลือกตาของร่างบาง มือหนาค่อยๆแกะกระดุมเสื้อของน้องชายทีละเม็ดทีละเม็ด

 

“คำพูดกับการกระทำมันสวนทางกันนะฮะพี่ชาย” ฮยอกแจยิ้มน้อยๆอย่างเขินอาย ลองถ้าเดินมาถึงขนาดนี้แล้ว ไม่มีทางที่จะย้อนกลับแล้วแน่นอน ก็อย่างที่บอกไปแล้ว จะไม่เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเลยซักนิด เพราะว่ามันเป็นความยินยอมพร้อมใจของตนเอง

 

“ก็ถ้าฮยอกบอกว่าให้หยุด พี่ชายก็จะหยุด แต่นี่ไม่เห็นบอกให้พี่ชายหยุด แล้วพี่ชายจะขัดใจน้องชายได้ยังไงล่ะคะ” ชายหนุ่มก้มลงจุมพิตที่หน้าอกข้างซ้ายของน้องน้อยอีกครั้ง ร่างบางก็สั่นสะท้านไปทั้งร่างกาย ฮันกยองยิ้มน้อยๆ ท่าทางที่ไร้เดียงสาแสนจะน่ารักของฮยอกแจนั้น มันช่างบริสุทธิ์เหลือเกิน

 

“อยากให้บอกหยุดจริงๆเหรอฮะ...” น้องน้อยลืมตาขึ้นมาสบตากับพี่ชายอย่างงอนๆ ก็ตนเองรวบรวมความกล้ามาซะขนาดนี้ พี่ชายก็เอาแต่พูดว่าถ้าจะหยุด.....อย่างนั้นอย่างนี้อยู่ได้ ก็อดที่จะใจแป้วไม่ได้ว่า พี่ชายอาจจะไม่อยากทำอะไรแบบนี้กับตนเองก็เป็นไปได้

 

“ตอนแรกก็ว่าจะยอมหยุดถ้าบอกให้หยุด...แต่ตอนนี้พี่ชายเปลี่ยนใจแล้วค่ะ” ชายหนุ่มส่งยิ้มเจ้าเลห์ให้กับน้องน้อย ให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหวและกระตุกไปทันที

 

“ต่อให้เอ่ยปากขอหยุด...พี่ชายก็ไม่มีทางหยุดแล้วนะคะ” ชายหนุ่มก้มลงจุมพิตปากสีสดอีกครั้ง เสียงเกลียวคลื่นซัดสาดมันดังลอยมาถึงในห้องนอน แสงจันทราที่สาดส่องเข้ามานั้น มันสะท้อนแววตาแห่งความสุขล้นของคนใต้ร่างกายตนเองอย่างชัดเจน ฮันกยองจะไม่ทำลายความตั้งใจของฮยอกแจ ฮยอกแจตั้งใจอยากจะมอบความสุขให้กับตนเอง ตนเองก็จะรับเอาไว้ แล้วมอบความสุขกลับไปให้น้องชายสุดที่รัก

 

 มือหนาค่อยๆปลดเปลื้องเสื้อผ้าอาภรณ์ของน้องน้อยและของตนเองออกจากร่างกาย ความรักของตนเองกับของน้องชายมันเดินมาถึงปลายทางแล้วหล่ะ ปลายทางที่มีรั้วกีดกั้นขวางเอาไว้ ตอนนี้ถึงเวลาที่จะพากันก้าวข้ามรั้วนั้นไปแล้ว

 

“ขอแค่ฮยอกแจเชื่อใจพี่ชาย พี่ชายจะไม่มีทางทำให้ฮยอกแจผิดหวังอย่างแน่นอน” ร่างบางหลับตาพริ้มยามที่พี่ชายก้มลงจุมพิตที่ตำแหน่งหัวใจอีกครั้ง ร่างสองร่างกอดก่ายกันอย่างแนบแน่น เริ่มต้นถ่ายทอดความรู้สึกให้แก่กันและกันอย่างสุดรัก มันไม่สามารถทานทนกับความรู้สึกนี้ได้อีกแล้ว

 

“พี่ชายฮะ....ฮยอกรักพี่ชายที่สุดเลย รักมากจริงๆนะฮะ.....”

 

“เราจะมีความสุขด้วยกันนะคะที่รักชองพี่ชาย....แค่เราสองคนเท่านั้น....”

 

เสียงกระดิ่งลมที่พัดเป็นท่วงทำนอง สอดประสานคล้องจองกับบทเพลงแห่งรักที่คนสองคนกำลังร่วมกันสร้างขึ้นมา บทเพลงแห่งรักที่ติดตรึงใจของคนทั้งคู่ หล่อหลอมให้ทั้งสองหัวใจกลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันอย่างนิรันดร์

 

 

 

“ฮยอกแจจะเป็นอะไรมากรึเปล่านะ?” มินิผู้น่ารักชะเง้อมองตามหลังฮันกยองที่อุ้มฮยอกแจเดินกลับไปยังบ้านพักอย่างห่วงใย ไม่รู้ว่าเพื่อนตนเองเป็นอะไรมากรึเปล่า ตอนเดินทางมาก็เมารถ นี่ก็เมาคลื่นอีก เพิ่งจะรู้ว่าฮยอกแจแพ้อะไรแบบนี้

 

“ไม่ต้องห่วงเหรอกครับ...พี่ฮันกยองไม่มีทางปล่อยให้ฮยอกแจเป็นอะไรอยู่แล้ว พี่เค้ารักของเค้าจะตายไป” คยูฮยอนยิ้มให้คนรักที่มีจิตใจดี มือหนาคว้าขวดโซจูแล้วกระดกมันเล็กน้อย มินิมองหน้าชายหนุ่มอย่างปรามๆ ก็คยูฮยอนน่ะกินเข้าไปเป็นขวดที่สี่แล้วนี่นา ในความคิดของมินิผู้น่ารักนั้น คิดว่าแค่ขวดเดียวก็น่าจะทำให้เมาได้แล้วหล่ะ แล้วนี่       คยูฮยอนกินมาตั้งสี่ขวดแบบนี้ เดี๋ยวก็เมาพับกันพอดี

 

“สัญญาว่าหมดขวดนี้แล้วพอครับ มินิไม่ต้องห่วงนะครับผมยังไม่รู้สึกอะไรเลย” คยูฮยอนยิ้มน้อยๆ มองดูมินิผู้แสนจะน่ารักตักครีมนุ่มของเค้กรสหวานหอมละมุนเข้าปาก สรุปแล้วพอตนเองเอาขนมเค้กมาวางให้ มินิก็สละอาหารทะเลทันที แล้วหันมาจ้องมองเค้กสีสวยอย่างชอบใจ ตาที่ดูเป็นประกายเหมือนเด็กน้อยไม่มีผิด

 

“มินไม่ได้ห้ามอะไรนะ...แค่เป็นห่วงเท่านั้นเอง” ซองมินรีบแก้ตัวทันที ไม่อยากให้คยูฮยอนมองว่าตนเองน่ะเจ้ากี้เจ้าการอะไร คยูฮยอนยิ้มน้อยๆแล้ววางขวดเปล่าลงบนโต๊ะ ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

 

“เข้าใจครับผม!! ผมรู้ว่ามินิน่ะเป็นห่วงผม ว่าแต่ว่าขนมเค้กอร่อยมั๊ยครับ?” ชายหนุ่มส่งยิ้มมาให้ มือหนาเอื้อมมาตรงหน้าแล้วค่อยๆให้นิ้วมือป้ายครีมนุ่มที่ติดอยู่ที่ปากของคนรักออกอย่างอ่อนโยน มินิตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ชะงักเพราะว่าคยูฮยอนเลียครีมที่นิ้วมือตนเองพร้อมกับส่งสายตาจ้องมองมาไม่วางตา อยู่ดีๆคนน่ารักก็ใจกระตุกวูบกับภาพตรงหน้า

 

“ก็...เอ่อ....อร่อยนะ คยูฮยอนลองทานดูสิ” มินิตักเค้กยื่นให้ตรงหน้าของชายหนุ่ม คยูฮยอนกุมมือที่ส่งเค้กมาให้ แล้วค่อยๆอ้าปากงับเนื้อเค้กแสนหวานเข้าไป หากแต่ว่าสายตากลับจ้องมองสบตากับมินิอยู่ตลอดเวลา คนที่ถูกแอทแทคแบบเต็มที่ก็มือไม้สั่นจนแทบจะปล่อยช้อนร่วงลงพื้น แต่ทว่ามือหนาก็หยิบช้อนจากมือของมินิมาถือเอาไว้ แล้วตักลงบนเนื้อเค้ก ก่อนที่จะค่อยๆส่งไปตรงหน้าของคนรัก

 

“ถ้าคยูฮยอนยังจ้องมินด้วยสายตาแบบนี้ มินคงไม่กล้าที่จะสบตากับคยูฮยอนแล้วล่ะ” คนน่ารักก้มหน้างุดๆ ชายหนุ่มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ รู้เลยว่มินิน่ะแพ้สายตาของตนเอง ก็สายตาที่ใช้มองมินินั้น มันเป็นความรู้สึกว่าอยากจะกลืนกินมินิทั้งตัวทั้งใจ

 

“ทำไมล่ะครับ? ผมมองมินิด้วยสายตาแบบไหนกันนะ มินิถึงได้ไม่กล้ามองหน้าสบตากับผมแบบนี้”คยูฮยอนใช้นิ้วเคาะโต๊ะไปมาแล้วส่งยิ้มหล่อๆละลายใจไปให้ ถึงแม้ว่ามินิจะเอาแต่ก้มหน้างุดๆแบบนั้นก็ตามที

 

“ก็สายตาคยูฮยอน...มัน...แบบ...มันเหมือนคยูฮยอนอยากจะกิน......” มินิเม้มปากแน่น ก้มหน้างุดๆ ใครจะไปกล้าพูดกันล่ะว่าสายตาแบบนั้นมันเหมือนกับว่าคยูฮยอนน่ะอยากจะกินมินเข้าไป...อื้อ...พูดไม่ได้เหรอก

 

“อยากกินอะไรเหรอครับ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ซองมินเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคยูฮยอนแค่เพียงแวบเดียวเท่านั้น คนน่ารักก็ก้มหน้าที่แดงปลั่งลงอีกครั้ง มันเขินจนจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆแล้วนะตอนนี้

 

“ก็...เอ่อ...ขนมเค้กนี่ไง” มินิรวบรวมความกล้าแล้วเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับสายตาเจ้าเล่ห์ที่จ้องมองมาทางตนเอง ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆกับหนทางที่คนน่ารักใช้หลีกเลี่ยงคำตอบที่แท้จริงที่ใจเจ้าตัวนั้นคิด

 

“รู้ใจจังเลยนะครับมินิ....ถ้าอย่างนั้นก็ป้อนผมอีกสิครับ” ชายหนุ่มใช้สายตาเว้าวอนจ้องมองซองมิน จนมือเรียวต้องค่อยๆคว้าช้อนมาถือเอาไว้แล้วตักเนื้อเค้กสีหวานยื่นไปตรงหน้า แล้วคยูฮยอนก็จับมือของมินิที่รักเอาไว้อีกหน งับเนื้อเค้กเข้าไปโดยที่สายตาไม่ได้ละเลยไปจากใบหน้าของคนรักเลยแม้แต่น้อย ซองมินระเบิดตัวเองตายคาที่แล้วจริงๆ สายตาของคยูฮยอนมันพรากชีวิตและจิตวิญญาณของตนเองไปแล้วจริงๆ

 

“อร่อยจังเลยครับ ทั้งหวานทั้งนุ่ม แล้วก็หอมมากๆเลย” เสียงทุ้มๆที่ดูมีเสน่ห์กับน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ที่เจ้าตัวเลือกที่จะใช้ มันฆ่าให้คนน่ารักตายทั้งเป็นแล้วจริงๆ มินิตักขนมเค้กเข้าปากไม่หยุด ยิ่งเขินยิ่งตัก ยิ่งตักก็ยิ่งไม่มีทีท่าว่าจะหยุด จนชายหนุ่มต้องยั้งเอาไว้ กลัวว่าจะติดคอคนรักของตนเองซะเปล่าๆ

 

“ไม่เห็นต้องรีบขนาดนั้นเลยนี่ครับ...หรือว่ากลัวผมจะแย่งครับเนี่ย” คยูฮยอนจับมือของมินิเอาไว้ มันมีครีมเลอะอยู่ที่นิ้วมือของคนน่ารัก คยูฮยอนตั้งใจว่าจะแกล้งเลียนิ้วของซองมินอย่างแกล้งๆ แต่ทว่าถ้าตนเองทำแบบนั้น มินิคงจะระเบิดตัวเองแน่นอน ชายหนุ่มส่ายหน้ากับความคิดของตนเอง แล้วค่อยๆเช็กนิ้วมือของคนน่ารักอย่างอ่อนโยน

 

“ผมว่าพอดีกว่าครับมินิ เดี๋ยวก็ต้องเข้านอนแล้วด้วย ทานเยอะเดี๋ยวปวดท้องนะครับ” คยูฮยอนส่งแก้วน้ำให้กับคนน่ารัก มินิรับมาแล้วดื่มทันที รู้สึกว่าเค้กมันจะติดคอด้วยนะ

“อิ่มแล้วก็ได้” มินิยิ้มน้อยๆแล้วแสร้งหันหน้าไปมองเกลียวคลื่นที่สาดซัดเข้ามา ท้องทะเลเป็นสีดำเพราะราตรีที่แสนมืดมิดมันปกคลุมเอาไว้ แต่ทว่ามันก็ทำให้รู้สึกสงบและบรรยากาศก็ดูโรแมนติกมากจริงๆ

 

ซองมินหันไปมองดูฮีชอลกับชีวอนที่ตอนนี้นั่งทานอาหารอยู่ด้วยกันที่ตรงข้างๆเตาย่าง ของสดแปรสภาพเป็นของปิ้งย่างพร้อมกิน ทั้งคู่เลยมีเวลาที่จะมานั่งผลัดกันป้อนอาหารให้แก่กันได้

 

“พี่ฮีชอลสวยจังเลยเนอะ ชีวอนเองก็หล่อ...สองคนนี้เหมาะกันที่สุดเลย” มินิยิ้มแย้มอย่างแจ่มใส มองดูคนรอบกายที่มีความสุขแล้วก็มีความสุขไปด้วย

 

“มินิเองก็น่ารักนะครับ น่ารักมากๆ แล้วก็เหมาะกับผมมากๆด้วยเหมือนกัน”    คยูฮยอนย้ายมานั่งข้างๆกับคนน่ารัก มือหนาโอบกอดเอวของมินิเอาไว้หลวมๆ แล้วส่งยิ้มมาให้ แค่นี้มินิผู้น่ารักก็ไม่กล้าที่จะขยับไปไหนอีกแล้วหล่ะ

 

“คยูฮยอนกำลังจะชมว่าตัวเองหล่อใช่มั๊ยล่ะ” ซองมินพูดอย่างรู้ทัน ชายหนุ่มยักไหล่น้อยๆ แล้วเกยคางลงบนไหล่ของคนรัก ทอดสายตามองไปยังท้องทะเลกว้าง

 

“แล้วมินิว่าผมหน้าตาดีมั๊ยล่ะครับ?” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบ แต่ทว่ากลับย้อนถามคนรัก ซองมินยิ้มทันทีที่ชายหนุ่มนั้นย้อนถามตนเองแบบนี้

 

“ก็ต้องหน้าตาดีอยู่แล้วหล่ะ คยูฮยอนของมินน่ะหล่อที่สุดเลย...หล่อกว่าชีวอนอีกนะ” คนน่ารักกระซิบเอาใจคนรักของตนเอง เลยได้รับรางวัลเป็นการหอมฟอดใหญ่จาก คยูฮยอน มินิยกมือขึ้นลูบแก้มที่ถูกจมูกโด่งๆช่วงชิงความหอมไปอย่างเก้อๆ โชคดีนะที่ฮีชอลกับชีวอนไม่ได้หันมาเห็นเข้า ไม่อย่างนั้นถูกแซวให้ได้อายกันอีกแน่นอน

 

“ง่วงรึยังครับมินิ อยากจะกลับไปพักผ่อนรึยังเอ่ย?” ชายหนุ่มมองดูเวลาที่ค่อนข้างดึกมากแล้ว มินิน่าจะได้พักผ่อนให้เต็มที่ เผื่อว่าวันพรุ่งนี้จะอยากมาเล่นน้ำกัน

 

“เริ่มง่วงแล้วเหมือนกันนะ ฮยอกก็เข้านอนกับพี่ฮันกยองแล้ว ด๊องก็ยังไม่กลับมาจากเดินเล่นกับพี่คิบอมเลย...ถ้าอย่างนั้นมินว่ามินกลับไปอาบน้ำอาบท่าเลยดีกว่า เดี๋ยวจะได้เข้านอน” พอพูดถึงเรื่องที่ว่าง่วงนอนปุ๊บ มินิก็อ้าปากหาวปั๊บ คยูฮยอนลุกขึ้นยืนเตรียมพร้อมที่จะกลับห้องเพื่อพักผ่อนสำหรับค่ำคืนนี้ซะที

 

“พี่ฮีชอล...ผมกับมินิขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อนนะครับ นี่มันก็ดึกมากแล้วมินิเริ่มจะง่วงแล้ว ถ้ายังไงพี่อย่าลืมดับถ่านให้เรียบร้อยนะครับ ส่วนข้าวของเดี๋ยวคนของคุณน้าจะมาจัดการเก็บให้เอง” คยูฮยอนไม่ลืมที่จะกำชับเรื่องดับฟืนดับไฟให้เรียบร้อยก่อนที่จะเดินแยกไป ชายหนุ่มส่ายหน้าน้อยๆกับสายตาของชีวอนที่มองมาอย่างล้อเลียน

 

“คิดบ้าอะไรอยู่ชีวอน....คิดเรื่องทะลึ่งรึไง?” พี่คนสวยเริ่มต้นลุกขึ้นจัดการดับถ่านที่ใกล้จะมอดไหม้จนหมดให้เรียบร้อย โดยมีชีวอนคอยช่วยไม่ห่าง

 

“คิดถึงพี่นี่ถือว่าเป็นเรื่องทะลึ่งรึเปล่าหล่ะครับ? ถ้าการที่คิดถึงพี่เป็นเรื่องทะลึ่ง งั้นผมก็คิดทะลึ่งทั้งวันทั้งคืนเลยแหล่ะ...โอ๊ย!! ตีผมแรงๆแบบนี้ผมเจ็บนะครับ” ชีวอนแกล้งทำเป็นสำออยเพื่อเรียกร้องความสนใจจากพี่คนสวย แต่พอพี่คนสวยไม่สนใจชายหนุ่มก็เลิกสำออยแล้วช่วยพี่คนสวยเก็บของอย่างขันแข็ง

 

“นั่นพี่คิบอมกับด๊องนี่นา....อุ้มมาท่านั้นสงสัยจะหลับไปอีกคนแน่ๆ พวกนี้เค้าไม่นอนดึกกันน่ะครับ” ชีวอนรีบรายงานให้พี่คนสวยรับรู้ทันที ร่างบางมองดูเพื่อนรักที่เดินมาใกล้ด้วยรอยยิ้ม ไม่รู้ว่าไปทำอีท่าไหนกันมา ทั้งฮันกยองกับฮยอกแจ ทั้งคิบอมกับดงเฮ กลับมาถึงขั้นหลับใหลไม่ได้สติกันแบบนี้

 

“คิดอะไรอยู่ยัยสวย? ตัวเล็กนอนดูดาวแล้วเผลอหลับไปก็แค่นั้น สายตาเจ้าเล่ห์แบบนี้คิดเรื่องอะไรๆไม่ดีรึไง?” คิบอมส่ายหน้าน้อยๆแล้วมองดูรอยยิ้มล้อเลียนของยัยสวยอย่างหมั่นเขี้ยว

 

“บางทีพี่ฮีชอลเค้าคงอิจฉาที่ผมไม่อุ้มพี่เค้ามาแบบนี้บ้างน่ะครับ เพราะเมื่อกี้นี้พี่ฮันกยองก็อุ้มฮยอกแจกลับมาแบบนี้เหมือนกัน” ชีวอนเริ่มกวนประสาทพี่คนสวยอีกหน ฮีชอลตวัดสายตามองมองอย่างหมั่นไส้แล้ววิ่งไล่กระโดดขี่หลังของชีวอนซะเลย

 

“งั้นผมว่าเราแยกย้ายกันนอนเลยดีกว่าครับ ดูท่าแล้วพี่คนสวยของผมคงอยากจะนอนกับผมใจจะขาด....โอ๊ย!! ผมเจ็บนะครับพี่ฮีชอล” ชีวอนถูกฟาดอีกครั้งกับคำพูดกำกวมที่เจ้าตัวชอบพูดให้คนอื่นเค้าเข้าใจผิด คิบอมได้ทีเลยมองเพื่อนรักด้วยสายตาเจ้าเล่ห์บ้าง แต่ก็ไม่ทันได้ล้ออะไร เพราะว่าชีวอนแกล้งพาฮีชอลวิ่งไปที่บ้านพักซะแล้ว

 

“เดี๋ยวกลับไปถึงห้องค่อยปลุกให้ตื่นมาอาบน้ำแล้วกันนะครับตัวเล็ก” ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ แล้วขยับตัวเล็กให้เข้าที่เข้าทางเพื่อความสะดวกในการอุ้ม ชายหนุ่มเดินไปตามทางแยกและมุ่งหน้าไปยังบ้านพักของตนเอง เห็นรองเท้าของฮันกยองและฮยอกแจถอดอยู่ที่หน้าบ้าน ก็แสดงว่าทั้งคู่นั้นเข้ามาพักผ่อนแล้วจริงๆ

 

คิบอมเดินเข้ามาในบ้าน บ้านทั้งหลังมืดและเงียบสงัด ชายหนุ่มได้ยินเสียงบางอย่างดังคลอมากับสายลมและกระดิ่งลม คิบอมยิ้มน้อยๆแล้วแยกเข้าห้องพักของตนเองทันที ชายหนุ่มค่อยๆวางร่างบางลงบนโซฟา แล้วจัดการเปิดไฟในห้องพอให้มันสลัวๆดูโรแมนติก

 

“ตัวเล็กครับ....ตัวเล็ก...” ชายหนุ่มเขย่าร่างของตัวเล็กที่รักเพื่อให้ตื่นจากนิทรา เพื่อที่จะได้เข้าไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวให้สดชื่น ดงเฮค่อยๆลืมตาทีละน้อยแล้วมองไปรอบๆอย่างแปลกใจ

 

“กลับมาห้องแล้วเหรอฮะ?” ร่างบางถามอย่างงัวเงีย เพราะจำได้ว่าก่อนที่จะหลับไปนั้นตนเองกำลังนอนดูดาวกับมายฮันนี่ที่ริมหาด แต่ตอนนี้กลับมาอยู่ในห้องพักซะแล้ว ก็เท่ากับว่ามายฮันนี่พาตัวเองกลับมาแล้วสินะ

 

“ครับผม!! ที่ชายหาดลมมันแรงพี่เลยพาตัวเล็กกลับมานอนที่นอนนุ่มๆอุ่นๆดีกว่า ลุกขึ้นไปอาบน้ำอาบท่านะครับ แล้วจะได้มานอนพักผ่อนเตรียมพร้อมสำหรับวันพรุ่งนี้”   คิบอมดึงคนรักให้ลุกขึ้นจากโซฟา ตัวเล็กยื้อตัวน้อยๆแล้วหลับตาลงอีกครั้งอย่างแอบดื้อ

 

“ไม่เอานะครับตัวเล็ก ไม่เหนียวตัวเหรอครับ? ไอทะเลมันทำให้ตัวเหนียวนะรู้มั๊ย? ไปอาบน้ำก่อนดีกว่านะครับ ....วันนี้ตัวเล็กแอบดื้อกับพี่นะครับ...ไม่น่ารักเลย!!!” เพราะประโยคสุดท้ายที่มายฮันนี่พูดออกมานี่แหล่ะ ที่ทำให้ตัวเล็กลืมตาขึ้นมาทันที ร่างบางดันตัวลุกขึ้นน้อยๆแล้วทำหน้าตาหงอยๆที่มายฮันนี่บอกว่าตนเองทำตัวไม่น่ารัก

 

“ขอโทษนะฮะที่ทำตัวไม่น่ารักกับพี่คิบอมแบบนี้” พูดเสียงหงอยๆแล้วเดินคอตกไปคว้าเสื้อผ้าที่จัดวางเอาไว้กับผ้าขนหนู เดินเข้าไปในห้องน้ำ แอบซึมเบาๆที่ตนเองทำตัวดื้อกับมายฮันนี่ที่รักแบบนี้

 

ชายหนุ่มมองตามคนรักที่เดินคอตกไปอย่างสงสาร ที่บอกว่าไม่น่ารักแบบนั้นไม่ได้หมายความว่าไม่น่ารักจริงๆ ก็แค่จะแกล้งพูดเพื่อกระตุ้นให้ตัวเล็กยอมตื่นขึ้นมาอาบน้ำ จะทิ้งให้นอนทั้งๆที่เหนียวตัวแบบนั้นได้ยังไงกัน มันไม่สบายตัวเหรอกนะ

 

คิบอมจัดการคว้าชุดนอนของตนเองและผ้าเช็ดตัวมาเตรียมรอ ชายหนุ่มยืนพิงแถวๆหน้าห้องน้ำเพื่อรอให้ตัวเล็กนั้นออกมา และดูเหมือนว่าตัวเล็กจะใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ เจ้าตัวก็เปิดประตูห้องน้ำออกมา พร้อมกับกลิ่นหอมฟุ้งที่คุกรุ่นไปทั่วห้องน้ำ

 

คิบอมไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงสบตากับดงเฮที่มองมาอย่างรู้สึกผิด ชายหนุ่มทำเพียงแค่มองเท่านั้นแล้วก็เดินเข้าไปทางด้านในของห้องน้ำ พร้อมกับปิดประตูทันที ตัวเล็กที่เคยสดใสตลอดเวลา ตอนนี้กลับคอตกและเอาแต่ถอนหายใจอยู่อย่างนั้น

 

ดงเฮนั่งมองไปที่ประตูห้องน้ำอยู่อย่างนั้น มองดูด้วยสายตาหงอยๆ ก็ไม่ได้ตั้งใจจะดื้อหรือว่าไม่เชื่อฟังอะไรมายฮันนี่เลยนะ แต่มันง่วงนอนเลยไม่อยากจะอาบน้ำให้ตามันสว่างนี่นา พอมายฮันนี่พูดว่าตนเองทำตัวไม่น่ารักเท่านั้นแหล่ะ ตาสว่างแบบไม่ต้องอาบน้ำเลยล่ะทีนี้

 

“ไม่น่ารักเลยนะด๊อง...ทำให้มายฮันนี่เหนื่อยใจได้ยังไงกัน อุตส่าห์ได้มาเที่ยวด้วยกันแล้วแท้ๆ แถมคืนนี้ก็จะได้นอนกอดมายฮันนี่ด้วย....ยังจะมาทำตัวไม่น่ารักแบบนี้อีก” ดงเฮถอนหายใจอีกครั้ง แล้วลุกขึ้นเอาผ้าเช็ดตัวมาตากบนราวแขวน เป็นจังหวะเดียวกับที่คิบอมเดินออกมาจากห้องน้ำ ดงเฮเดินเลี่ยงไปที่เตียงนอนเพื่อให้มายฮันนี่ได้ตากผ้าเช็ดตัว

 

“ขอโทษนะฮะที่ด๊องทำตัวไม่น่ารักแบบนั้น...” ดงเฮพูดขึ้นมาอย่างรู้สึกผิด คิบอมเองก็รู้สึกผิดที่พูดแบบนั้นออกไป ตนเองไม่ได้หมายความอย่างที่พูดเลยซักนิด ไม่มีวันไหนที่คิบอมจะรู้สึกว่าดงเฮไม่น่ารัก...ไม่มีทางอยู่แล้ว

 

“พี่คิบอมอย่าโกรธด๊องเลยนะฮะ” ตอนแรกตั้งใจว่าจะล้มตัวลงนอนแล้วหลับไปซะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที แต่มันค้างคาใจแบบนี้ไม่มีทางที่จะนอนหลับอย่างแน่นอน ไม่เคยถูกมายฮันนี่มองด้วยสายตาและพูดด้วยแบบนี้เลย มันเลยรู้สึกดิ่งลงเหวยังไงก็ไม่รู้

 

“พี่ไม่ได้โกรธตัวเล็กเลยนะครับ....”

 

“ก็ด๊องดื้อกับพี่คิบอมนี่นา ถ้าพี่คิบอมจะโกรธก็ไม่แปลกเหรอกฮะ....”

 

“ไม่ได้โกรธจริงๆนะครับ แล้วก็ที่บอกว่าตัวเล็กไม่น่ารักนั่นก็เพราะว่าตัวเล็กไม่ยอมไปอาบน้ำต่างหาก พี่ไม่ได้พูดเพราะคิดว่าตัวเล็กของพี่ไม่น่ารัก แต่พี่พูดเพื่อให้ตัวเล็กลุกขึ้นไปอาบน้ำ...เข้าใจใช่มั๊ยครับ?” ชายหนุ่มเดินมานั่งบนเตียงนอนข้างๆกับตัวเล็กที่รัก มือหนาค่อยๆเช็ดผมของตัวเล็กและขยี้ไปมาอย่างอ่อนโยน ดงเฮค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย เพราะมายฮันนี่ยิ้มและมองตนเองด้วยสายตาแบบที่เคยมองแล้ว

 

“เข้าใจฮะ...ตอนนี้ด๊องอาบน้ำแล้ว...น่ารักแล้วใช่มั๊ยฮะ?” คนน่ารักเงยหน้าสบตากับคิบอม ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆแล้วนาบมือลงบนแก้มทั้งสองข้างของตัวเล็ก บีบมันเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว ตอนนี้ทั้งตนเองและตัวเล็กต่างก็อยู่ในชุดนอนเตรียมพร้อมที่จะพากันเข้าสู่นิทราหวานแล้วหล่ะ

 

“น่ารักที่สุดเลยครับ...ไม่มีใครจะน่ารักเกินไปกว่าตัวเล็กของพี่อีกแล้วหล่ะ” ชายหนุ่มตั้งใจขยี้ผมให้กับดงเฮ พยายามไม่เขวมามองหน้าตาน่ารักน่าชังของตัวเล็ก ยิ่งส่งยิ้มมาให้แบบนั้น ทำหน้าตาน่ารักแบบนั้น มันอันตรายกับหัวใจมากเกินไปจริงๆ

 

“ง่วงนอนอีกแล้วอ่ะพี่คิบอม ด๊องอยากนอนแล้วฮะ” คนน่ารักยกมือขึ้นปิดปากและหาวหวอดๆ ตาเริ่มหรี่ลงอีกครั้ง ชายหนุ่มลุกขึ้นเอาผ้าเช็ดตัวไปตาก แล้วจัดการปิดไฟให้ดับมืด ดงเฮทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนอนทันที

 

“ง่วงก็นอนได้แล้วครับ พรุ่งนี้ตื่นไปเดินเล่นตอนเช้ากันเนอะ” ชายหนุ่มดึงผ้าขึ้นมาห่มตัวเล็กที่รักเอาไว้ ชายหนุ่มเดินอ้อมมาทางฝั่งของตนเอง ทิ้งตัวลงนั่งเพื่อรอคอยให้ตัวเล็กนั้นหลับสนิทซะก่อน ไม่มั่นใจว่าตัวเล็กจะเกร็งรึเปล่าถ้าตนเองนอนลงไปเลยแบบนี้

 

“พี่คิบอมไม่นอนเหรอฮะ?” ดงเฮเอ่ยถามอย่างงัวเงีย ตอนนี้สบายใจแล้วก็อยากจะนอนพักให้มันเต็มที่ แต่พอมองไปข้างๆก็เห็นว่ามายฮันนี่ยังนั่งอยู่บนเตียง ไม่ได้ทิ้งตัวลงนอนอย่างที่ควรจะเป็น

 

“พี่กะว่าจะให้ตัวเล็กหลับซะก่อนแล้วพี่ค่อยนอน...พี่ไม่อยากให้ตัวเล็กรู้สึกอึดอัดน่ะครับ?” ชายหนุ่มลูบผมของตัวเล็กเบาๆอย่างอ่อนโยน ดงเฮยิ้มน้อยๆแล้วมองหน้ามายฮันนี่ผู้แสนดี

 

“ด๊องไม่อึดอัดหรอกฮะ อีกอย่างด๊องเองก็เชื่อมั่นในตัวพี่คิบอมนะ พี่คิบอมไม่มีทางทำร้ายด๊องอยู่แล้ว” ดงเฮพูดขึ้นมาเพื่อแสดงความเชื่อมั่นในตัวของคนรัก คิบอมยิ้มน้อยๆแล้วค่อยๆทิ้งตัวลงนอน เว้นระยะห่างระหว่างตนเองกับดงเฮเอาไว้ เพื่อที่ร่างบางจะได้ไม่รู้สึกอึดอัดใจ

 

“ตัวเล็กครับ.....พี่กอดตัวเล็กได้รึเปล่า?” ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างคาดหวัง ร่างบางเม้มปากเล็กน้อย แล้วค่อยๆขยับร่างกายเข้าหามายฮันนี่ อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นตวัดกอดร่างของตัวเล็กผู้น่ารักเอาไว้ทันที

 

“พี่ว่าพี่ต้องเพ้อไปแล้วแน่ๆเลยครับ...พี่ได้กลิ่นดอกกุหลาบจากตัวเล็กอีกแล้ว”     คิบอมซุกหน้าลงบนซอกคอของตัวเล็กเบาๆ สูดดมกลิ่นหอมของกลีบกุหลาบอย่างชุ่มปอด ดงเฮตัวแข็งทื่อทันที

 

“มันคงติดเสื้อผ้าของด๊องมั้งฮะ...” ตัวเล็กพูดเสียงติดจะสั่นน้อยๆ ดูเหมือนว่ามายฮันนี่เองก็เริ่มจะได้สติ ชายหนุ่มเกาหัวแก้เก้อ โอบกอดคนรักเอาไว้แนบกาย แล้วก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของตัวเล็กที่รัก

 

“ฝันดีครับตัวเล็กของพี่...” คิบอมเลื่อนริมฝีปากลงมาที่กลีบปากแดงฉ่ำเน้นย้ำอย่างนั้นอยู่เนิ่นนาน และค่อยๆปล่อยให้ตัวเล็กเป็นอิสระ ถ้าขืนยังทำอะไรตามใจโดยที่   ตัวเล็กไม่คิดจะขัดใจหล่ะก็ คงไม่พ้นตามรอยห้องฝั่งตรงข้ามไปอีกคู่แน่ๆ

 

“ฝันดีฮะมายฮันนี่ของตัวเล็ก” ดงเฮรีบหลับตาซุกหน้าลงบนหมอนทันที ความง่วงมันเล่นงานจนไม่สามารถจะลืมตาได้อีกแล้ว ถึงแม้ว่าจะเขินมายฮันนี่ก็เถอะ แต่ดงเฮก็เชื่อว่าคิบอมน่ะไม่มีทางที่จะทำอะไรตนเองอย่างแน่นอน

 

ชายหนุ่มมองดูคนรักที่นอนหลับไปแล้ว คิบอมส่ายหน้าน้อยๆแล้วค่อยๆดึงผ้าห่มคลุมร่างของดงเฮ ชายหนุ่มยิ้มจางๆกับความน่ารักของดงเฮ แค่ตนเองพูดเสียงเข้มๆไปแค่นั้น ตัวเล็กก็หงอไปเลยทีเดียว แอบรู้สึกผิดอยู่เหมือนกันที่ทำให้ตัวเล็กรู้สึกแย่ แต่ก็นะ....ถ้าเรื่องไหนที่พอจะตามใจได้ก็จะตามใจกันทุกครั้ง แต่ทว่ากับบางเรื่องนั้น ถ้าไม่สมควรจะตามใจก็ไม่ควรที่จะตามใจ

 

“ฝันดีนะครับตัวเล็ก....” ชายหนุ่มกระซิบอีกครั้ง ก่อนที่จะทิ้งตัวนอนข้างๆคนน่ารักที่ตอนนี้หลับสนิทไปแล้ว คิบอมค่อยๆอบกอดร่างบางหลวมๆแล้วหลับตาลงเพื่อจมตนเองเข้าสู่ห้วงแห่งความฝันแสนหวาน ท่ามกลางราตรีแรกที่ได้อยู่กับคนรักตลอดทั้งค่ำคืนแบบนี้

 

 

 

หลังจากที่ถูกชีวอนพาวิ่งกลับมาถึงที่ห้อง พี่คนสวยก็รีบแย่งห้องอาบน้ำก่อนทันที เพราะตนเองไม่อยากจะมานั่งรอเฉยๆ ไอ้เด็กโย่งมันเนียนบอกว่าถ้ากลัวเสียเวลาก็อาบพร้อมกันเลยก็ได้ มันเลยได้มะเหงกจากพี่คนสวยไปซะหนึ่งทีเป็นการตอบแทนในความคิดที่เอาเปรียบกันแบบสุดๆ

 

“เสร็จยังครับพี่ฮีชอล? ผมง่วงนอนแล้วนะครับเนี่ย” ชีวอนยืนอยู่ที่หน้าห้องน้ำพร้อมกับปฏิบัติการกดดันพี่คนสวยไปด้วย ความจริงแล้วตนเองไม่ได้ง่วงนอนอะไรมากมายนักเหรอก แค่อยากได้ยินเสียงพี่คนสวยโวยวายกลับมาเท่านั้นเอง ไม่อย่างนั้นห้องมันก็จะดูเงียบๆเกินไป ไม่ค่อยจะชินหูซักเท่าไหร่?

 

“โอ๊ย!! จะเร่งทำไมนักหนากันนะชีวอน ถ้าฉันอาบเสร็จก็ออกไปแล้วสิ คงไม่นอนหลับในห้องน้ำเหรอกเด็กบ้า!!” พี่คนสวยตะโกนกลับมา พร้อมกับเสียงน้ำที่เงียบลงไปแล้ว จากการคาดเดาของชายหนุ่ม ที่แอบฟังพี่คนสวยอาบน้ำอยู่บ่อยๆ พี่คนสวยคงกำลังแต่งตัวอยู่แน่นอน

 

“แต่งตัวเร็วๆนะครับเดี๋ยวหนาว....”

 

“นี่นายแอบดูฉันอยู่รึไง?....รู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังแต่งตัวอยู่น่ะ” พี่คนสวยรีบใส่เสื้อผ้าแล้วมองรอบๆห้องน้ำอย่างระแวดระวัง ไอ้เด็กโย่งมันยิ่งแสบๆอยู่ด้วย

 

“ไม่เห็นต้องแอบเลยครับ ผมน่ะเคยเห็นพี่ทั้งตัวมาแล้วนะ....”

 

“เด็กบ้า!!! อย่ามารื้อฟื้นเรื่องบ้าๆนั่นนะ” พี่คนสวยโวยกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับเปิดประตูห้องน้ำออกมาทันที ร่างบางมองค้อนเด็กโย่งหน้าหล่ออย่างหมั่นไส้ แต่ทว่าพวงแก้มใสกลับแดงปลั่งซะงั้น

 

“ที่แก้มแดงๆแบบนี้...พี่กำลังเขินหรือว่ากำลังโกรธกันแน่ครับ?” ชีวอนแกล้งบีบแก้มของพี่คนสวยเบาๆ พี่คนสวยก็ตวัดสายตามองค้อนทันที ที่ถูกเด็กบ้านี่จับอาการได้หมดทุกอย่างแบบนี้

 

“มือก็เลอะ ตัวก็เหม็นควันไปอาบน้ำได้แล้วเด็กดื้อ!!!” พี่คนสวยดุคนรักที่เด็กกว่ากลบอาการเขินอาย แต่ทว่าในสายตาของชีวอนแล้ว พี่คนสวยดูน่ารักมากกว่าน่ากลัวนี่สิ ชายหนุ่มก็เลยไม่ค่อยจะกลัวพี่คนสวยซักเท่าไหร่

 

“อาบน้ำเสร็จแล้วออกมาตัวก็คงจะหอม...ถ้าผมตัวหอมแล้วนอนกอดพี่ได้ใช่มั๊ยครับ?” พูดจบก็รีบเข้าไปในห้องน้ำทันที ไม่รอให้พี่คนสวยต่อว่ากลบเกลือนความเขินอายหรอก เดี๋ยวค่อยออกมาเนียนกอดพี่คนสวยก่อนนอนก็ได้

 

“ฉันคิดยังไงถึงได้มารักเด็กบ้า เด็กดื้อ เด็กโย่งแบบนายกันนะ” ฮีชอลถอนหายใจน้อยๆ ร่างบางนั่งลงตรงหน้ากระจกแล้วค่อยๆเช็ดผมอย่างเบามือ ร่างบางค่อยๆเป่าผมด้วยไดร์ที่เตรียมเอาไว้ ถ้าเกิดว่าผมไม่แห้งฮีชอลจะไม่ยอมนอนเด็ดขาด ไม่ว่าจะง่วงแค่ไหนก็ตามที

 

“เฮ้อ!! บ่นไปก็เท่านั้น ก็รักไปแล้วนี่น่า จะดื้อ จะกวนประสาท จะเนียนแค่ไหน....ก็ช่างเถอะ” พี่คนสวยยิ้มละไม น่าเสียดายที่เด็กโย่งไม่ได้ยิน ไม่ได้มาเห็นอะไรแบบนี้ ถ้าเจ้าตัวเค้าได้มาเห็น หรือว่ามาได้ยิน คงจะยิ้มกริ่มอย่างชอบใจเป็นแน่

 

“ว่าแต่ว่าแอบเสียดายนะเนี่ยที่ห้องนี้มันเป็นเตียงเดี่ยว....” พี่คนสวยสะบัดหัวไปมา มาเสียดงเสียดายอะไรกันเล่า แบบนี้ก็ดีแล้วนี่นา ขืนเป็นเตียงขนาดคิงไซต์คงถูกไซร้เพลินเลยหล่ะ...โอ๊ย!! คิดอะไรของเรากันนะเนี่ย?

 

“คิดอะไรอยู่ครับพี่ฮีชอล หน้าแดงเชียว” ชีวอนเดินออกมาจากห้องน้ำทันจังหวะที่คนรักของตนเองเอาไต่สะบัดหัวไปมาอยู่อย่างนั้น เห็นสีหน้าและท่าทีแล้วก็คงคิดเรื่องอะไรที่ทำให้เจ้าตัวเค้าเขินอยู่สินะ

 

“คิดอะไรก็เรื่องของฉันน่า!!” พี่คนสวยปิดไดร์เป่าผมแล้วลุกขึ้นยืน มือบางๆกวักเรียกคนรักให้มานั่งแทนที่ของตนเอง ฮีชอลต้องจัดการผมที่เปียกชุ่มของชีวอนซะก่อน ไม่อยากให้นอนทั้งๆที่ผมเปียกอยู่อย่างนั้น เดี๋ยวไข้หวัดก็ถามหากันพอดี

 

“มานั่งนี่มา...เดี๋ยวเป่าผมให้” พี่คนสวยกดไหล่ของไอ้เด็กโย่งหน้าหล่อลง ชีวอนก็ลงนั่งอย่างว่าง่าย พี่คนสวยพยักหน้ารับอย่างพอใจที่ชีวอนนั้นเชื่อฟังตนเองแบบนี้

 

“พูดง่ายๆแบบนี้น่ารักมาก” ฮีชอลบีบแก้มของชีวอนเบาๆ แล้วค่อยๆเช็ดผมของชายหนุ่มอย่างอ่อนโยน ชีวอนมองเงาที่สะท้อนอยู่ในกระจกตรงหน้าตนเอง พี่คนสวยกำลังทอดสายตามองมาที่ตนเองอย่างอ่อนโยน มือบางๆที่ช่วยเช็ดผมให้ตนเองนั้นก็เบาแสนเบา

 

“น่ารักจังเลยนะครับ วันนี้ใจดีมากกว่าทุกวันนะครับเนี่ย?” ชีวอนยิ้มจนแก้มแทบจะปริ ลักยิ้มของชายหนุ่มเด่นชัดมากเลยจริงๆ ฮีชอลไม่ได้ตอบโต้อะไร ร่างบางเริ่มต้นเป่าผมให้กับคนรักอย่างตั้งใจ

 

“ก็แล้วแต่อารมณ์ยังไงล่ะ? ไม่ชอบที่ใจดีรึไงกันนะเด็กบ้านี่” พี่คนสวยเป่าผมของชีวอนไปมาจนมันเริ่มหมาดและพร้อมที่จะแห้งในเวลาอีกไม่นาน

 

“ชอบสิครับ!!” ชอบทุกอย่างที่เป็นพี่ฮีชอลนั่นแหล่ะครับ....” ชายหนุ่มพูดจาออดอ้อนให้ร่างบางเขินอายเล่น ฮีชอลยังคงยิ้ม ตั้งแต่ที่มาถึงที่นี่ดูเหมือนว่าพี่คนสวยจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษจริงๆ

 

“เรียบร้อยแล้วหล่ะ...แล้วฉันก็เริ่มง่วงซะแล้วสิ” พี่คนสวยเก็บของเข้าที่แล้วเดินมาสะบัดผ้าห่มที่เตียงนอนของตนเอง ชีวอนมองตามไปอย่างเสียดายที่มันไม่ใช่เตียงคู่ อุตส่าห์ได้นอนห้องเดียวกับพี่คนสวยแต่ก็ไม่ได้กอด....เฮ้อ!!

 

“งั้นก็นอนพักเถอะครับ” ชีวอนเดินมาหยุดที่เตียงของคนสวย ฮีชอลกระโดดขึ้นนอนบนเตียงทันที ชีวอนค่อยๆดึงผ้าห่มขึ้นมาถึงหน้าอกของร่างบาง เด็กโย่งนั่งลงบนเตียงนอนของพี่คนสวย ก้มหน้าลงมาเล็กน้อยแล้วส่งยิ้มอย่างละมุนมาให้ พี่คนสวยกระพริบตาปริบๆแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย

 

“ฝันดีนะครับพี่คนสวยของผม....ของผมคนเดียว” ชายหนุ่มก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของพี่คนสวย ฮีชอลหลับตาปี๋เลยไม่ทันได้ระวังตัว เด็กโย่งมันแอบจุ๊บปากแดงๆเป็นของแถมให้กับตนเองก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินไปเตียงนอนของตนเองที่อยู่ห่างออกไปราวๆสองถึงสามเมตร

 

“ฝันดีเหมือนกันเด็กดื้อ....ดื้อกับฉันแค่คนเดียวนะรู้มั๊ย?” ฮีชอลพลิกตัวตะแคงหันหน้ามาทางชีวอน ชายหนุ่มตะเบ๊ะรับคำแล้วหย่อนตัวลงนอนตะแคงหันหน้ามาทางพี่คนสวย

 

“ไม่ปิดไฟเหรอ?” ฮีชอลมองดูห้องทั้งห้องที่สว่างโล่งจนมองเห็นกันได้อย่างชัดเจน ชีวอนส่ายหน้าน้อยๆแล้วจ้องมองสบตากับพี่คนสวยด้วยรอยยิ้มล้อเลียน

 

“ก็ที่รักของผมไม่ชอบปิดไฟนอนนี่ครับ ผมก็ต้องตามใจ...เพราะว่ารักไงครับ”     ชีวอนตอบแบบตรงใจจนฮีชอลแทบจะลุกขึ้นมากดไลค์ด้วยการจุ๊บแก้มเด็กโย่งที่ช่างรู้ใจตนเองไปหมดทุกอย่างซะฟอดใหญ่

 

“น่ารักอ่ะชีวอน....” คนสวยยิ้มหวานแล้วนอนมองสบตากับชายหนุ่มที่นอนอยู่อีกเตียงหนึ่ง มันก็ให้บรรยากาศและความรู้สึกที่แตกต่างออกไปอีกแบบนะเนี่ย

 

“หลับได้แล้วครับพี่ฮีชอล เอาแต่นอนจ้องตาผมแบบนี้ เดี๋ยวผมก็ลุกขึ้นไปนอนเตียงเดียวกับพี่ ให้พี่ได้มองสบตากับผมแบบชิดใกล้เลยนี่ครับ” ชายหนุ่มอยากจะทำตามที่พูดอยู่เหรอก แต่ก็เกรงใจเหลือเกินจริงๆ ก็เอาเป็นว่าให้พี่คนสวยเค้าหลับก่อนแล้วกัน เรื่องเนียนย้ายเตียงไปหาพี่คนสวยค่อยว่ากันอีกที

 

“ฝันดีนะชีวอน”

 

“ฝันดีครับพี่คนสวยของผม”

 

 

 

เสียงเกลียวคลื่นที่ม้วนตัวเข้ามากระทบฝั่ง ยังคงดังคลอไปกับสายลมที่โชยพัดหอบเอากลิ่นไอทะเลขึ้นมาเป็นระลอก คนสองคนกำลังนั่งคุยกันอยู่ในห้องนอน ต่างคนต่างนั่งอยู่บนเตียงของใครเตียงของมัน

 

หลังจากที่แยกตัวมาจากพี่ชายตนเองแล้ว คยูฮยอนกับซองมินก็ผลัดกันอาบน้ำอาบท่าแล้วต่างคนก็ต่างขึ้นไปจับจองเตียงนอนของตนเอง แต่ดูเหมือนว่าจะยังไม่มีใครนอนหลับเลยซักคนเดียว

 

“เมื่อกี้ก็ง่วงอยู่เหรอกนะ แต่พออาบน้ำแล้วตาดันสว่างแล้วอ่ะคยูฮยอน” มินิรายงานให้ชายหนุ่มนั้นรับรู้อย่างจริงจัง คยูฮยอนส่งยิ้มให้กับคนน่ารักที่นั่งอยู่บนเตียงนอน มีตุ๊กตากระตายที่ดูท่าทางจะนุ่มนิ่มอยู่ด้วยหนึ่งตัว

 

“เดี๋วมินิก็หลับครับเชื่อผมเถอะ ตอนนี้อาจจะตาสว่างเพราะว่าเพิ่งอาบน้ำเสร็จไงครับ...แต่อีกเดี๋ยวก็หลับแน่ๆ” คยูฮยอนหยิบหมอนมานั่งกอดแล้วทอดสายตามองไปยังมินิที่กำลังนั่งฟัดเจ้ากระต่ายน้อยที่เจ้าตัวอุตส่าห์เอามาจากบ้าน ดูท่าจะเป็นเด็กน้อยติดตุ๊กตาสินะ คงต้องนอนกอดถึงจะนอนหลับล่ะสิ

 

“ก็คงจะอย่างนั้นแหละเนอะ” มินิกอดรัดตุ๊กตาไปมาอย่างน่ารักน่าชัง แล้วเจ้าตัวก็จุมพิตตุ๊กตาไปมาให้คนรักตัวจริงอิจฉาตุ๊กตาเล่นๆ มือเรียวๆจับเจ้าตัวสีขาวนอนลงบนเตียงอย่างดิบดี พร้อมกับหันมาส่งยิ้มให้กับคยูฮยอนอย่างน่ารัก

 

“มินิเกิดวันที่เท่าไหร่ครับ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นมาเพื่อต้องการชวนซองมินคุย และเป็นการเก็บข้อมูลไปในตัว

 

“มินเกิดวันปีใหม่หล่ะ...เกิดวันที่ 1 มกราคม ไม่ดีเลยนะรู้มั๊ย?” มินิทำหน้ายุ่งๆ ทำปากห่อๆเล็กน้อย แสดงให้รู้ว่าเจ้าตัวกำลังน้อยใจอะไรบางอย่าง

 

“ไม่ดียังไงล่ะครับ เกิดวันปีใหม่ก็ดีออกนี่ครับ?” คยูฮยอนเท้าคางแล้วจ้องมองไปยังคนรักของตัวเองไม่วางตา ตอนนี้ชายหนุ่มกำลังเว้นที่ว่างให้มินิที่รักได้ร้สึกผ่อนคลายและหายใจได้คล่องบ้าง

 

“ก็วันเกิดกับวันปีใหม่เป็นวันเดียวกัน..มินก็ได้ของขวัญแค่ชิ้นเดียวน่ะสิ มันไม่แฟร์กับมินเลยนะ” คยูฮยอนแทบหลุดขำออกมากับคำตอบของมินิ แต่ทว่าก็กลั้นหัวเราะเอาไว้ได้ทัน ชายหนุ่มรู้สึกว่าเหตุผลของมินินั้นเหมือนเหตุผลของเด็กๆที่ได้ของขวัญน้อยกว่าคนอื่นๆ

 

“นั่นนะสิครับ....ไม่แฟร์จริงๆด้วย” คยูฮยอนเออออกับซองมิน ทำให้คนน่ารักยิ้มขึ้นมาได้เล็กน้อย เพราะอย่างน้อยคยูฮยอนก็เข้าใจตนเอง

 

“แต่ว่าพอถึงวันเกิดของมิน ฮยอกกับด๊องก็จะเตรียมของขวัญเอาไว้ให้คนละสองอย่าง สองคนนี้น่ะน่ารักที่สุดเลย รู้ใจมินที่สุดเลยว่ามินน่ะคิดอะไรอยู่ เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเลยนะทั้งคู่เลย” มินิยิ้มหวานอย่างน่ารัก คยูฮยอนมองรอยยิ้มนั้นอย่างเพลินใจ

 

“ใช่ครับ...เป็นเพื่อนที่ดีและก็น่ารักมากจริงๆ มินิโชคดีมากเลยนะครับที่มีเพื่อนอย่างฮยอกแจกับดงเฮ ทั้งคู่นิสัยดีมากจริงๆ” ซองมินรีบพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยกับสิ่งที่  คยูฮยอนนั้นพูดออกมา

 

“มินมีเพื่อนที่ดีอย่างฮยอก ด๊อง ชีวอน มีคยูฮยอนที่ทั้งใจดีแล้วก็คอยเอาใจมิน แค่นี้มินก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้วหล่ะ แค่มีทุกคนอยู่ด้วยกันแบบนี้ มินก็มีความสุขมากแล้ว” มินิเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีแบบสุดๆ เป็นคนที่มีความคิดและจิตใจที่ใสสะอาดมากๆ มากจนคยูฮยอนไม่กล้าที่จะทำอะไรให้ความสดใสนั้นมัวหมองและขุ่มมัวลงเลยจริงๆ

 

ซองมินเป็นคนที่น่าทะนุถนอมเป็นอย่างยิ่ง เพราะฉะนั้นชายหนุ่มสัญญากับตัวเองเอาไว้แล้วว่า จะทำทุกอย่างเพื่อให้ซองมินนั้นยิ้ม น่ารัก และร่าเริงแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เพราะรอยยิ้มและความน่ารักของซองมินนั้น มันทำให้คนรอบข้างมีความสุข...โดยเฉพาะกับตนเองนั้น ซองมินคือความสุขที่มากล้นเลยจริงๆ

 

"ดีจังเลยครับที่มินิอยากให้ผมอยู่ข้างๆมินิแบบนี้” ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆกับความคิดของมินิที่รัก ไม่ได้ยิ้มล้อเลียนหรือว่าจะแซวอะไร มันเป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจ กับความรู้สึกดีๆที่มินินั้นมอบให้กับตนเอง มันบอกไม่ถูกเหมือนกัน บางครั้งกับเรื่องเล็กๆของคนที่เรารัก มันก็ทำให้เราสามารถที่จะยิ้มออกมาได้อย่างไม่มีเหตุผล

 

“คยูฮยอนเป็นคนรักของมินนี่นา อีกอย่างคยูฮยอนก็รักและก็ดีกับมินมากขนาดนี้ มินก็ต้องอยากให้คยูฮยอนอยู่ข้างๆมินไปอีกนานแสนนานเลยหล่ะ” มินิลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าของคยูฮยอน ชายหนุ่มมองดูคนรักอย่างแปลกใจ

 

“มินขอบคุณมากเลยนะที่คยูฮยอนดีกับมินมากขนาดนี้ มินไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรกับเรื่องของความรักซักเท่าไหร่ แต่มินก็รู้สึกได้ว่าหัวใจของมินมันรู้สึกพิเศษกับคยูฮยอนมากกว่าที่เคยรู้สึกกับใคร” มินิกุมมือของชายหนุ่มขึ้นมาพร้อมกับส่งยิ้มให้อย่างอ่อนหวานและอ่อนโยน

 

“ผมเองกต้องขอบคุณมินิเหมือนกันครับที่น่ารักกับผมแบบนี้” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วรั้งร่างของมินิเข้ามากอดแบบเต็มไม้เต็มมือ มินิซบหน้าลงบนอกของคนรักอย่างมีความสุข

 

“ขอบคุณจริงๆนะคยูฮยอน” มินิเอ่ยปากขอบคุณอีกครั้ง ชายหนุ่มค่อยๆดันร่างนุ่มนิ่มออกจากอ้อมกอดแล้วส่งยิ้มกลับมาให้ ริมฝีปากหนาค่ยๆจุมพิตที่ปากได้รูปของมินิอย่างอ่อนโยน ทำเอาเลือดมันพุ่งขึ้นมาอยู่บนใบหน้าของซองมินจนแดงแจ๋ไปหมด

 

“รักมินินะครับ รักมากจริงๆ....ผมสัญญาว่าจะไม่มีทางทำให้มินิของผมต้องเสียใจ” ชายหนุ่มเกี่ยวนิ้วก้อยของมินิแล้วเขย่าเบาๆ ซองมินมีท่าทีที่เก้อเขินไม่น้อย คนน่ารักเขย่าตอบแล้วค่อยๆเดินถอยห่างออกมา

 

“ราตรีสวัสดิ์นะคยูฮยอน....มินรักคยูฮยอนเหมือนกันนะ” คนน่ารักชิงคลุมโปงหนีสายตาของคยูฮยอนแล้ว ชายหนุ่มจัดการปิดไฟในห้องนอนแล้วเดินมาหยุดที่เตียงนอนของมินิที่น่ารักอีกหน

 

“ราตรีสวัสดิ์ครับมินิ....” ชายหนุ่มก้มลงกระซิบเสียงแผ่วแล้วยิ้มอย่างชอบใจที่แกล้งให้คนรักนั้นสะดุ้งเบาๆอย่างนั้น คยูฮยอนเดินกลับมายังเตียงนอนตนเองแล้วทิ้งตัวลงนอนทันที

 

ไม่ว่าในยามราตรีจะมืดมิดเพียงใด ก็ยังคงมีแสงสว่างส่องให้เห็นเส้นทางที่จะก้าวเดินไปข้างหน้า

 

แสงสว่างที่เรียกว่า...ความรัก!!!

 

+++++Shade Of Love+++++

จัดยาวทีเดียว 100% จ้า

ส่งหนังสือไปหมดแล้ว คงได้หนังสือกันแล้วนะคะ

ตอนนี้เปิดจองอีกรอบมีนัดรับที่งานตลาดฟิค ใครสนใจก็เมนชั่นมาสอบถามรายละเอียดที่ทวิตได้ค่ะ

จะจบแล้วค่ะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันมานะคะ ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

2,278 ความคิดเห็น

  1. #2214 kyuminlove (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2556 / 18:55
    อั๊ยยะ น่ารักมากๆ โดยเฉพาะพี่ชายกะน้องชายนี่ข้ามขั้นแล้วนะจ้ะ กรี๊ดดดด
    #2214
    0
  2. #2190 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 00:08
    หวานน่ารักมากๆอ่ะ
    #2190
    0
  3. #2115 YJ_YS_M (@cassiopeia-inw5) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 16:45
    อยากเป็นจิ้งจกเกาะแถวๆน้ัน
    งือหวานไปแล้วเค้าเขินนะ
    #2115
    0
  4. #2048 SnowersSky (@rainbowsnowy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2555 / 22:54
    4 คู่นี้ บอกได้คำเดียวว่า "หวาน เวอร์ เวอร์" ค่ะ >/////<
    #2048
    0
  5. #2047 Blue_ELF (@paperberry) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2555 / 18:38
    บอกได้ว่า"น่ารัก"
    #2047
    0
  6. #2046 OoMy (@oomnello) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2555 / 22:55
    น่ารักที่สุดดด
    #2046
    0
  7. #2041 Moo_k (@mysomook) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2555 / 16:51
    อ่านแล้วน่ารักม๊ากมากกกกกกกกก
    ชอบทุกคู่เลยค่ะ อ่านจะสำลักความเขินตาย อร๊ายยยยยยยยยยยย
    ^////////////////////^
    #2041
    0
  8. #2035 MarukoChan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2555 / 20:08
    โอ้ย!! คุณพี่ชาย-น้องชายนำหน้าคู่อื่นไปแล้ว แอบเขินเบาๆ อ่ะ อยากเข้าไปซ่อนตัวที่ใต้ตียงจริงๆ

    ตัวเล็กกับมายฮันนี่ก็ไม่เบาเลยนะ แอบมีงอนมีง้อกันด้วย น่ารัก~

    แต่แอบอิจฉาพี่คนสวยอ่ะน้องคนหล่อตามใจทุกอย่างเลย >/////< อยากได้ๆๆ แบบนี้

    คู่มินิมาแบบเบาๆ แต่ก็น่ารักได้ใจเต็มๆ
    #2035
    0
  9. #2034 Kid's Me (@kisssss) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2555 / 16:25
    บร๊ะ! O_o
    คู่พี่น้องนี่ก้าวกระโดจริงๆ
    ก๊ากกก คู่อื่นอย่าชักช้าา
    #2034
    0
  10. #2033 Hug_U (@mygreatday) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2555 / 19:58
    <html>
    <head>
    <title></title>
    </head>
    <body>
    ฮัน&#3618;๊อกเค้านำไปแล้วน้าาาาา<br />
    คู่อื่นๆอ&#3618;่า&#3618;อมแพ้ล่ะ &gt;///&lt;</body>
    </html>
    #2033
    0
  11. #2032 bummyfishy (@laninz) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2555 / 19:14
    น่ารักทุกคู่เลย -//////-
    #2032
    0
  12. #2031 plz-p (@plz-p) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2555 / 16:11
    ฮันฮยอกเลิศสุดเลยนะเนี่ย
    แต่ดูใจกันนานสุดเหมือนกัน
    คิเฮน่ารักอ่ะ
    #2031
    0
  13. #2030 SongDongWook [SungEun_SoM] (@nam_orange) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2555 / 14:25
    ฟินคู่พี่น้อง ฮันฮยอก ฮ่าๆๆ

    ไปก่อนคู่แรกเลย ^^
    #2030
    0
  14. #2029 love_kihae (@may_love_mint) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2555 / 13:31
    ป๋าแจ๋วสุดดดดด
    #2029
    0
  15. #2028 Fame_KiHae (@Fame_Pup) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2555 / 12:30

    หวานกันทุกคู่เลยน้าเนี่ย

    น้องฮยอกเนี่ยเป็นใจให้พี่ชายกอดน้า

    ด๊องวันหลังอย่าดื้อมากล่ะเดี๋ยวบอมว่าอีก

    วอนไม่ต้องแอบไปนอนตอนเจ๊หลับหรอก เนียนไปนอนด้วยเลย
     

    #2028
    0
  16. #2027 haruzen (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2555 / 23:41










    คึคึ หวานทุกคู่เลยอ่ะ แต่ป๋าชองโีสุดอ่ะ ได้กินอหารยามดึกอ่ะ อิอิ



    #2027
    0
  17. #2026 lovekie (@kielover) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2555 / 20:27
    โฮ วันนี้ จุใจมากๆค่ะ
    เล่นซะหวานตลอดทั้งตอน
    ชอบมากเลยค่ะ ><
    น่งอ่านนั่งเขินอยู่คนเดียว
    เค้าจะว่าเราบ้าไหมนะ
    #2026
    0
  18. #2025 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2555 / 18:13
    ว๊ายยยยยยยยยยยยยยยย -//////////-

    พี่ชายคนดีง๊าบน้องยอกไปแล้ว -/////- เิขิน~


    #2025
    0
  19. #2024 คิมบอมซัมทงเฮ (@ray-only13) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2555 / 13:17





    ตายละ พี่ชายกะน้องชายล้ำหน้ามากกกกกกกกกกกก เขินอะ 



    คยูมินก็นะ น่าสงสารมินอะแค่คยูมองก็เขินแล้ว 5555555 



    คิเฮแบบ บอมถ้าจะไซร้ขนาดนั้น เขินแทนเมนอ่าาาาา



    วอนซิฯน่ารักอะ คิมฮีคิดอะไรอะ รู้นะ  -////////////////////////////-

    #2024
    0
  20. #2022 Peach_Hesitation (@peachsshi) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2555 / 11:32


    อั๊ยยยยยย พี่ชายกะน้องชาย ล้ำหน้าไปแล้ว แต่เค้า 2 คนน่ารักมากจริงๆ โรแมนติคแสนหวาน



    ทุกคู่ตอนนี้ก็เหมือนจะพีค สุดๆเรื่องความรักต่อกันเนี่ย มันพลุงพล่าน



    แต่ของพี่ฮันนี่พุ่งสูงสุด แบบรู้สึกได้เลยทีเดียว 55



     


    #2022
    0
  21. #2021 กะแหล่ง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2555 / 10:13
    คู่ฮันฮยอกก้าวหน้ากว่าเพื่อน น่ารักทุกคู่ แบบใสๆอ่านแล้วยิ้มแก้มบวมเลย ฮยอกต้องโดนล้อแน่
    #2021
    0
  22. #2019 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 23:38
    โอ๊ย......พี่เกรทคะ  อ่านมิราจเสร็จมาอ่านเฉด  ไม่น่าเชื่อ
    เปลี่ยนอารมณ์ทัน  555 
    หวานๆๆๆๆ  หวานไปเเล้ว  ทะเลเป็นน้ำเชื่อมเลยเเหละ
    พี่ชายน้องชายก็คะขากันตลอด  อยากจะสิ้น  >///<
    กร๊ดดดดดดด    น้องชายกะพี่ชายเปลี่ยนสถานะทางพฤตินัย  หิหิ  เขินวุ้ยยยยยยย
    อุ้มกันมาซะ  หลับๆๆๆ  มุกพี่ชายเน้อะให้หลับ  ฮ่าาา

    เขินกะพี่ชายไม่เสร็จ  มายฮันนี่กะตัวเล็กก็อุ้มกันมาอีก  ระเบิดตัวตาย
    >///<  บอมได้ยินเสียงไรลอยมาอะ  อ๊ายยยยยย  

    มินิก็เเทบจะโดนคยูกินหมดตัวเเล้ว  เเค่มองเองนะน่ะ  วันนี้มันวันอะไร 
    เคะโดนโลมเลียทั้งนั้นเลย  เขินๆๆ

    อ่อ.....พี่วอนซินนี่นะ  ที่ยังกวนกันไม่เลิก555  เเต่เค้าจีบกันเเบบนั้นนี่นา
    เเต่เค้าก็หวานกันนะ คู่นี้สีสันตลอด


    หิหิ...อ้อ..ลืม  บ่อมบ๊อม...  ได้กลิ่นกุหลาบหรืออยากจะซุกเองเนี่ย???
    แหมๆๆๆ   ท่าจะซุกขนาดนั้น   นึกว่าจะตามห้องโน้นไปอีกคู่ ว๊าาาาเสียดาย 


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 กรกฎาคม 2555 / 23:43
    #2019
    0
  23. #2018 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 22:21
    น่ารักมากเลยพี่เกรท หวานทุกคู่เลยอ่า
    ฮยอกเสียจิ้นแล้วว บรรยากาศเป็นใจซะด้วยสิ
    เห็นพี่เกรทเปรยๆอยู่ในทวิต สู้ๆนะคะพี่
    ยังไงพี่เกรทก็เป็นไอดอลหนูนะคะ
    #2018
    0
  24. #2017 finie (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 22:17
    หวานมากกกกกกกกกก -////////-
    #2017
    0