(รีไรท์+จบ) Red Destiny ทำนายรักหนูน้อยหมวกแดงกับนายหมาป่า

ตอนที่ 4 : Red Destiny #3 มันถูกกำหนดไว้แล้ว [ รีไรท์จ้า ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,563
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ต.ค. 59

 

#3

มันถูกกำหนดไว้แล้ว

 

ฉันก้าวลงจากรถมินิคูเปอร์เอสสีแดงคาดดำด้วยอารมณ์ที่ลั้ลล้าสุดๆ เพราะดวงวันนี้ของฉันบอกว่าจะเจอแต่เรื่องดีๆ เข้ามาในชีวิต ประมาณว่าถ้าซื้อหวยก็ถูกรางวัลที่หนึ่ง แล้วยิ่งเรื่องความรักแล้วหละก็ไม่ต้องพูดถึง ดีถึงดีมากแบบสุดๆ ที่สำคัญจะเกิดเรื่องที่ทำให้ความสัมพันธ์ของคนที่มีคู่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ ลักกี้

“ นั่นวูล์ฟนี่นา นานะ “ ปันปันชี้ไปที่โต๊ะที่มีกลุ่มคนสี่ห้าคนนั่งทานข้าวอยู่

แหม คนสวยโชคดีแต่หัววันเลย

ฉันรีบตรงไปยังโต๊ะที่หมายตาทันที โดยมียัยสามสาวเพื่อนซี้ตามไปติดๆ

“ หวัดดีทุกคน หวัดดีวูล์ฟ “ ฉันเอ่ยทักทายเพื่อนๆ ของเขา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงที่หวานแสบทรวงไปทักคนที่ได้ชื่อว่าแฟน

มือที่ตักข้าวของเขาชะงักไปก่อนจะเอาหางตาเหลือบขึ้นมามองฉันสองวินาทีแล้วหันกลับไปทานข้าวของตัวเองต่อ

ฮึย ไอหมาป่าน้ำแข็งผู้แสนเย็นชาและเย็นเจี๊ยบเหมือนช่องแช่ฟรีซ

“ อ้าว หวัดดีจ่ะณณา นั่งด้วยกันสิ “ เทียนไขที่แสนน่ารักยิ้มมาให้ก่อนจะเอ่ยคำชวนที่ฉันเองก็ไม่คิดปฏิเสธ ส่วนยัยสามสาวที่เหลือนั่งที่โต๊ะข้างๆ กัน

“ ขอบใจจ่ะ “ ฉันพูดด้วยรอยยิ้มก่อนจะนั่งลงข้างๆ คุณแฟนที่แสนเยือกเย็น บึ้ย ขนาดนั่งใกล้ๆ ยังหนาวเลย “ วันนี้เลิกเรียนกี่โมงหรอ “ ฉันสาปแช่งเขาในใจก่อนจะเปล่งเสียงหวานไปถามคนที่นั่งข้างๆ

“ ………..” ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก

                แค่เปิดปากพูดออกมามันจะเป็นลมบ้าหมูรึไง หรือว่ากลัวดอกลั่นทมทองจะร่วงออกจากปาก

                “ ที่รักวันนี้เลิกเรียนกี่โมงหรอ “ ฉันกัดฟันพูดด้วยรอยยิ้มเคลือบยาพิษส่งไปให้เขา

                “ บ่ายสอง “ รู้สึกเขาจะตั้งใจฟังฉันมาก เลยตอบออกมาแบบไม่สนใจแบบนี้ ชิ

                “ งั้นเรียนเสร็จไปดูหนังกันนะ “ ฉันบอกเสียงหวาน

                “ ไม่ ขี้เกียจ “

                “ ขี้เกียจ หรือกลัวว่าตัวเองจะหวั่นไหวที่อยู่ใกล้ฉันกันแน่ “ ฉันเข้าไปกระซิบเสียงหวานที่ข้างหูเขาให้เราได้ยินแค่สองคน เล่นเอาเทียนไขที่นั่งอยู่ตรงข้ามหน้าแดงเป็นลูกตำลึงเลย

                “ บ่ายสอง มารอที่นี่ได้เลย “

นั่นไง รู้จุดอ่อนใครมันต้องจี้เข้าไปตรงนั่น โฮะๆ นี่สินา รู้เขาแต่เขาไม่รู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง

                “ งั้น ณณา ไปเรียนก่อนนะคะที่รัก แล้วเจอกันทุกคน “ ฉันบอกลาพวกเขาแล้วเดินขึ้นตึกเรียนไปพร้อมกับยัยสามสาว แต่ก็ยังไม่ลืมส่งยิ้มหวานน้ำตาลเชื่อมไปให้เขา

                ฉันนั่งเรียนแต่ไม่ได้ฟังที่ท่านอาจารย์ที่เคารพรักพูดเลยซักนิด แล้วก็ไม่ได้คิดว่าจะทำยังไงให้อีตาหมาป่าเย็นชานั่นมารักด้วย ของแบบนี้ไม่ต้องคิดให้เปลืองเนื้อที่สองหรอก เพราะแค่เสน่ห์ที่มีมากมายมหาศาลของฉันตอนนี้ก็มัดใจเขาได้สบาย

แต่ตอนนี้ฉันเบื่อเอามากๆ ท่านอาจารย์หน้าบานก็เอาแต่พูดๆๆ นักศึกษาคนอื่นๆ ก็ตั้งใจฟังเอามากมาย จดซะเนื้อที่บนกระดาษไม่มีที่เหลือ แถมไม่มีใครวอกแวกเล่นเกมส์ ฟังเพลงเลย ประชดนะ ที่บอกมาเนี่ยมันตรงข้ามหมดเลย ตั้งใจเรียนมากกกกก แล้วเวลาสอบก็บ่นว่ายากกกก

เย้ ในที่สุดก็หมดชั่วโมงเรียนพอดี นึกว่าตัวเองจะอืดตายคาโต๊ะไปซะแล้ว

ตอนนี้ฉันกำลังเดินไปเรียนวิชาสุดท้ายที่ห้องบรรยายห้องรวมที่จะมีนักศึกษาจากสาขาอื่นมาเรียนรวมกัน แต่ดูเหมือนวันนี้โชคจะวิ่งใส่ฉันไม่ให้พักเลย

“ ที่รักก็มาเรียนที่นี่ด้วยหรอ “ ใช่แล้ว เขาคือเป้าหมายของฉันนั่นเอง แต่ทำไมเขาต้องทำหน้าตกใจใส่ฉันอีกแล้วหละ ฉันแค่วิ่งมาจากไหนไม่รู้แล้วไปเกาะแขนเขาที่คุยอะไรไม่รู้กับเพื่อนๆ ของเขาอยู่ที่หน้าห้อง

“ ทำไมวันนี้เจอแต่เรื่องร้ายๆ วะ “ เขาหันไปบ่นคนเดียว แต่ฉันได้ยินนะยะ

“ ก็มันเป็นพรหมลิขิตของเรานี่นา “

“ เหอะ พรหมลิขิตอะไร ไร้สาระ “ เขาพูดอย่างไม่เชื่อ

“ ไม่เชื่อก็ตามใจ งั้นไปหาที่นั่งเถอะ “ ฉันบ่นเบาๆ คนเดียว ก่อนจะยิ้มหวานลากเขาเดินเข้าไปในห้องสโลปขนาดใหญ่

ฉันขยิบตาให้ยัยสามสาวเพื่อนซี้เป็นอันรู้กัน แล้วนั่งลงข้างๆ คุณแฟน

นักศึกษาหลายคนเริ่มหันไปซุบซิบเรื่องของฉันกับเขา แต่จะแอบนินทากันเนี่ย เบาๆ หน่อยได้มั้ยยะ นั่นบ้านพวกเธอเรียกว่ากระซิบหรอ มันได้ยินไปห้าอำเภอยี่สิบหมู่บ้านแล้ว ขนาดฉันนั่งห่างจากพวกเธอตั้งเยอะยังได้ยินเลย แต่ก็ชั่งเถอะ ยังไงมันก็เรื่องจริง ที่ฉันกับเขาเป็นแฟนกัน คนสวยอภัยให้

พอเลิกฉันก็ยังสร้างกระแสข่าวไม่เลิกโดยการเดินควงคุณแฟนที่น่ารักออกไปเดทกัน  คนสวยล่ะกลุ้ม เดินไปทางไหนก็มีแต่คนมอง โฮะๆ

“ กรี๊ด “

อีตาหมาป่าบ้า ฉันยังไม่ได้คาดเบลท์เลยนะ จะรีบไปตายที่ไหนยะ จะไปก็ไปคนเดียวอย่ามาลากคนสวยอย่างฉันไปด้วยเซ่ แต่นายอย่าเพิ่งตายตอนนี้นะ นายยังไม่ได้บอกรักฉันเลย ชาติหน้าฉันไม่อยากไปตามหานายอีกนะ

“ โอ้ย “ ฉันพยายามจะคาดเบลท์แต่อีตานั่นก็หักพวงมาลัยจนฉันไปกระแทกกับประตูรถ เจ็บจัง กระดูกฉันจะหักมั้ยเนี่ย

เอี๊ยดดดดดด

โป้ก!

หน้าผากที่แสนงดงามของฉันพุ่งหลาวไปกระแทกกับคอนโซลหน้ารถจังๆ เอาเหรียญทองโอลิมปิกไปเลยไหม?!!

“ โอ้ย นายจะฆ่าฉันรึไงไอหมาป่าน้ำแข็ง “ ฉันเอามือคลำหัวตัวเองแล้วหันไปแว้ดใส่เขา

“ ฉันก็ขับแบบนี้ประจำ “

สตรอเบอร์แหล เมื่อคืนนายยังขับนุ่มน่านอนอยู่เลย นายจงใจแกล้งฉันใช่มั้ย ฮึย เดี๋ยวแม่ก็เสกหมูธนู ตะปูเหล็ก กางเกงในคุณย่าเข้าท้องเลย

ฉันเดินคลำหัวตัวเองป้อยๆ เข้าไปในห้างอย่างงอนๆ แต่คนก่อเหตุ (เกือบ) ฆาตกรรมฉันกลับทำไม่รู้ไม่ชี้ เดินไปผิวปากไปอย่างอารมณ์ดี ชิ

“ โอ้ย “ เมื่อได้ไปได้ไม่กี่ก้าวฉันก็เอามือกุมท้องลงไปนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่บนพื้น

“ เฮ้ย เป็นอะไร “ เขาตกใจตาลีตาเหลือกเข้ามาเขย่าไหล่ฉัน

ไอหมาป่าน้ำแข็งแรงกระบือเผือก ฉันเจ็บนะยะ

“ ปวดท้อง” ฉันบอกเสียงอ่อย เหมือนเจ็บมากมาย

“ เป็นเมนส์หรอ “ เขาบอกแล้วทำหน้าแดง

“ ป่าว..ฉันเป็นโรคกระเพาะ โอ้ย..ปวดปวดจังเลยยย…. โอ้ย…. “ ฉันยังคงพูดด้วยเสียงที่ทรมานมากมายอยู่อย่างนั้นในขณะที่เขาเหงื่อแตกซิบๆ ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง

“ ซะเมื่อไหร่ “ พูดจบฉันก็ลุกขึ้น เดินไปด้วยรอยยิ้มสะใจที่แกล้งเขาได้

โฮะๆ คิดว่าคนอย่างฉันจะให้นายแกล้งอยู่ฝ่ายเดียวรึไง เชอะ

แต่เรื่องที่เป็นโรคกระเพาะเนี่ย เรื่องจริงนะ บางครั้งมันจะปวดขึ้นมา ปวดมากขนาดฉันเดินไม่ไหวเลยหละ เพราะฉะนั้น หนูๆ ทั้งหลายควรทานอาหารให้ตรงเวลานะจ่ะ

“ ยัยหนูน้อยหมวกแดงตัวแสบ “

เสียงเคียดแค้นของเขาพึมพำมาเข้าหูฉัน ว่าแต่เขาว่าอะไรแดงๆ นะ หรือจะเป็น ยัยคนสวยชุดแดง โฮะๆ รู้อยู่แล้วยะว่าฉันสวย

หลังจากแก้แค้นเขาแล้วฉันก็ตรงไปดูโปรแกรมหนังทันที ฉันพยายามสอดสายตาหาหนังสยองขวัญตามที่ยัยมิกิบอกมา ยัยนั่นบอกว่า เวลาดูหนังไปก็แกล้งทำเป็นกลัวมากมาย แล้วก็กรี๊ดๆ หันไปซบเขา อะไรแบบนั้น ทำตัวให้เหมือนผู้หญิงส่วนมากถึงแม้ฉันจะไม่ได้กลัวอะไรแบบนี้ก็ตาม

เพราะผู้ชายเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีสัญชาตญาณผู้นำ เขาจะรู้สึกดีเมื่อได้ปกป้องอะไรซักอย่าง และตอนนั้นแหละที่ต่อมความรู้สึกของเขาจะเปิดรับความรู้สึกมากที่สุด นั่นแหละโอกาสของฉัน ใส่เสน่ห์คุณไสยทุกประเภทที่ร่ำเรียนมาใส่เขาไปแล้วเขาก็จะหลงฉันรักฉันคนเดียว โฮะๆ เพอร์เฟ็ค

“ ฉันอยากดูเรื่อง คืนหลอนฆาตกรอำมหิต “ ฉันบอกและเข้าไปเกาะแขนเขา

“ แต่ฉันอยากดู มหัศจรรย์โลกนิทานแฟนตาซี “

เอ่อคุณแฟนคะ ช่วยดูหนังให้เข้ากับหน้าตาและนิสัยหน่อยได้มั้ยคะ ไม่ต้องดูตามอายุสมอง แล้วนั่นมันก็หนังเด็กๆ ด้วย เห็นมีแต่เด็กๆ ที่จูงคุณพ่อคุณแม่มาดูกัน

“ ช่วยดูอายุตัวเองด้วยได้มั้ยเวลาจะเลือกหนังดูเนี่ย “ ฉันประชดเสียงแหลม ถ้าเอาไปเล่าให้ใครฟังเขาจะเชื่อมั้ยเนี่ยว่าคุณชายที่ดูน่าเกรงขาม อยากดูหนังเรื่อง มหัศจรรย์โลกนิทานแฟนตาซี ที่มีเจ้าหญิงกับเจ้าชาย แล้วก็นางฟ้ามีปีกตัวเล็กๆ บรึ้ย ทำอะไรไม่ดูหน้าเลย

“ เขาไม่ได้จำกัดอายุนี่ “

นั่น ยังกล้าเถียง

“ แต่ฉันอยากดู คืนหลอนฆาตรกรอำมหิต “ ฉันบอก

“ แต่ฉันจะดู มหัศจรรย์โลกนิทานแฟนตาซี “ เขาเถียง

เราเริ่มเถียงกันดังขึ้น จนคนที่ผ่านไปมาเริ่มหันมาสนใจ

แหม เรื่องชาวบ้านชาวช่องนี่สนใจกันนักนะยะ ไม่ค่อยอยากรู้อยากเห็นเลย

“ ฉันจะดู คืนหลอนฆาตรกรอำมหิต เท่านั้น เอ๊ะ! หรือว่านายกลัว ไม่กล้าดู “ นั่นไง จี้จุดมั้ยล่ะ

“ ใคร..ใครว่าฉันกลัว “ เขาบอกด้วยเสียงสั่นๆ และเหงื่อที่แตกพรั่กๆ ก่อนจะเดินไปซื้อตั๋วที่เคาน์เตอร์

และในที่สุดคนสวยก็ชนะเลิศ โชคดีจริงๆ ที่หนังใกล้ฉายแล้ว เราเลยซื้อน้ำกับป็อปคอร์นไปนั่งรอในโรงได้เลย

ฉันดูดเป็ปซี่และโยนป็อปคอร์นเข้าปากด้วยความหิว จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่มีอาหารตกลงในกระเพาะที่แสนบอบบางของฉันก็เมื่อห้าชั่วโมงที่แล้ว

เมื่อหนังเริ่มฉาย ฉันรอจังหวะที่มันน่ากลัวๆ แบบว่าจังหวะที่กล้องซูมไปที่หน้าฆาตกรโหดกะทันหันเหมือนในหนังแนวนี้เรื่องอื่นๆ

จังหวะนี้แหละ

“ ย้ากกกกก “

ฉันเตรียมกรี๊ดและกำลังจะหันไปซบคนข้างๆ แต่เสียงร้องโหยหวนของคนข้างๆ ที่ฉันกำลังจะซบก็ดังขึ้นมาซะก่อน

เอ่อ ….ในสคริปฉันต้องร้องไม่ใช่หรอ แล้วทำไมนายถึงร้องแทนล่ะ

นี่ฉันคิดถูกรึเปล่านะที่เชื่อคำพูดของยัยมิกิเนี่ย

แม่เจ้า เสียดายค่าตั๋วชะมัด ซื้อมาเกือบสองร้อยได้ดูแค่ห้าสิบ พอจะหันไปซบคนข้างๆ แกล้งทำเป็นกลัวมากมายทั้งที่น่าเบื่อมาก แต่คนข้างๆ กลับหันมาซบเราแทนซะนี่ แถมยังต้องคอยปลอบลูกชายที่พามาด้วยไม่ให้กลัวอีก เอาเป็นว่าฉันไม่ได้ดูหนังเลย

ส่วนไอลูกชายตัวโตที่มาด้วยก็รีบเก๊กท่ากลับเป็นเหมือนเดิมตอนเดินออกมาจากโรง  กลัวเขาจะไม่รู้ละสิว่าคนที่แหกปากร้องกรี๊ดกร๊าดอยู่คนเดียวคือนายน่ะ

สงสัยยัยมิกิคงจะไม่เคยเจอผู้ชายแบบนี้ ไม่สิ ผู้ชายแบบนี้มันไม่สมควรมีชีวิตอยู่บนโลกด้วยซ้ำ แผนฉันเลยพังยับเยินไม่มีชิ้นดีเลย

ว่าแต่ หมาป่าผู้แสนชาเย็น เอ้ย เย็นชา กลัวหนังสยองขวัญหรอเนี่ย โฮะๆ เป็นข้อมูลที่น่าสนใจสุดๆ เอ่อ ฉันไม่ได้คิดจะเอาความลับของเขาไปแบล็กเมล์เขาที่หลังหรอกนะ ไม่เคยคิดว่าจะเอาเรื่องนี้ไปขู่ให้เขาทำตามที่ฉันต้องการเลย ไม่เคยคิดจริงๆ (น่าเชื่อตายล่ะ)

“ หนังสนุกจังเลยเนอะ “ ฉันบอกกับเขาด้วยน้ำเสียงยิ้มๆ

“ อืม “ เขาตอบโดยไม่มองหน้าฉัน แถมยังหน้าแดงเอามากๆ แดงไปถึงหูเลย คริคริ น่ารักจัง น่ารักจนเกือบจะหลุดขำออกมาแหนะ ห้าๆ

“ ตั้งแต่พรุ่งนี้ ฉันอยากให้นายมารับฉันไปเรียนพร้อมกัน ไปทานข้าวด้วยกัน แล้วก็กลับพร้อมกัน “ ฉันบอกสิ่งที่ตัวเองต้องการ

“ ทำไมฉันต้องทำตามที่เธอบอกด้วย “ หน้าแดงๆ นั่นหายไปทันทีกลายเป็นหน้าที่ราบเรียบแสนเย็นชาเหมือนเดิม ชิ

“ ก็ถ้าไม่ทำ ฉันก็แค่จะเอาเรื่องที่หนุ่มหล่อผู้แสนเย็นชาแห่งคณะบริหารฯ กลัวหนังสยองขวัญไปแพร่ให้ทั่วมหาลัยเท่านั้น “

ฉันบอกแล้วไม่เคยคิดจะเอาเรื่องของเขาไปแบล็กเมล์เขาเลย แต่ฉันจะทำจริงๆ ไง ไม่ได้แค่คิด โฮะๆ

“ เธอ….ยัย…!!! ” เขาทำปากเหมือนจะด่าอะไรฉัน แต่ฉันแค่เอานิ้วชี้ไปทาบที่ปากแปลความหมายได้ว่า เงียบๆ ไว้ดีกว่า เดี๋ยวจะเจอมิใช่น้อย ฮ่าๆ

พอได้ดั่งใจฉันก็ลั้นล้าไปดูเสื้อผ้าที่ร้านใกล้ๆ แต่ก็ต้องหยุดขาตัวเองไว้เพราะอาการปวดท้องที่อยู่ดีๆ ก็แล่นเข้ามา

โรคกระเพาะกำเริบหรอ?

ฉันเอามือกุมท้องก่อนจะลงไปนั่งแหมะกับพื้นเพราะทนอาการปวดไม่ไหว

“ พอเหอะ มุขนี้เธอใช้ไปแล้วนะ “ เสียงเขาแล่นเข้ามา

นอกจากจะเป็นโรคกลัวน้ำแล้วยังสายตาไม่ดีอีกหรอเนี่ย ไอหมาป่าตนนี้ ไม่เห็นหรือไงว่าฉันปวดจริง ไม่ได้แกล้งเลย

“ ลุกขึ้นเร็ว หิวจะตายแล้ว…. “ เขากำลังจะพูดต่อแต่ก็ต้องหยุดไปเพราะเห็นว่าที่หน้าสวยๆ ของเธอนั้นมีเหงื่อออกมาเยอะมาก แถมมือของเธอก็กุมที่ท้อง กำเสื้อนักศึกษาซะแน่นจนเส้นเลือดขึ้น เหมือนกับกำลังทรมานอยู่

“ เฮ้ย นี่เธอปวดจริงหรอ “

ฉันไม่มีแรงจะตอบ เลยได้แต่พยักหน้าไปให้เขา

อยู่ดีๆ ร่างของฉันก็ลอยขึ้นจากพื้นไปอยู่ในอ้อมอกของคนตัวสูง เขาพาฉันไปที่โรงพยาบาล รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ตัวเองนอนอยู่ที่เตียงคนไข้แล้ว

“ หมอบอกเป็นโรคกระเพาะ “ มนุษย์หมาป่าพูดด้วยเสียงเย็นชา

“ ฉันรู้แล้ว “ ฉันตอบส่งๆ อย่างไม่สนใจ

ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นกว่าเมื่อกี้มากเลย ก็ดีขึ้นหลังจากที่คุณหมอให้กินยาอะไรไม่รู้ เหอๆ ไม่รู้แต่ก็กินเข้าไป เอ๊ะ หรือจะเป็นยาระงับความสวยรึเปล่านะ มีหลายเคยบอกให้ไปหามากินอยู่เหมือนกัน โฮะๆ (ขนาดเข้าโรงพยาบาลยังเพ้อได้นะ)

“ ลำไส้อักเสบด้วย “ เขายังพูดต่อ

“ …….” อันนี้เพิ่งรู้ เลยเถียงไม่ได้

พออาการเริ่มดีขึ้นมากแล้ว เขาก็พาฉันไปรับยา ฮื่อๆ สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดก็คือยาเนี่ยแหละ ใช่ว่านี่คือครั้งแรกที่ฉันเข้าโรงพยาบาลเพราะปวดท้อง และทุกครั้งที่มาก็จะได้ยาไปเป็นกระสอบๆ และทุกครั้งที่ได้ไปฉันก็เทมันลงชักโครกกดน้ำฆาตกรรมมันทุกครั้ง

ก็คนมันไม่ชอบกินยานี่นา มันขมอ่า แล้วทำไมต้องทำให้มันเม็ดใหญ่ด้วยก็ไม่รู้ ฉันเป็นโรคกระเพาะแค่นี้ไม่ตายหรอก แต่จะตายเพราะยาคุณหมอติดคอเนี่ยแหละ

“ จอดทำไม ยังไม่ถึงบ้านเลย “ ฉันบอกเขาในขณะที่มือก็ยังกุมท้องตัวเองที่ปวดหน่อยๆ อยู่

“ กินข้าวก่อน เธอต้องกินยา “

“ ไม่กิน ไม่หิว อยากนอนจะแย่แล้ว “ ฉันบอกแต่ดูเหมือนเขาจะไม่ฟัง เขาเดินลงมาเปิดประตูข้างฉัน แล้วพยายามจะลากฉันลงจากรถให้ได้

“ ข้าวต้มกุ้ง กับ ข้าวผัดไส้กรอกพิเศษสองจานครับ “ เขาสั่งอาหารพี่ชายบริกรหลังจากที่ลากยัยสวยขึ้นอึดอย่างฉันลงมาจากรถได้สำเร็จ

“ ฉันไม่หิว อยากนอน “ ฉันนอนแนบแก้มซาลาเปาของตัวเองลงบนโต๊ะกระจกแล้วบอกเขา

“ แต่ฉันหิว “

เชอะ ที่แท้ก็หิวเอง แล้วมาบอกว่าฉันต้องกินยา เชอะ นึกว่าเป็นห่วงเรา นายมันก็หมาป่าน้ำแข็งไม่มีหัวใจแหละวะ

แล้วทำไมฉันต้องผิดหวังด้วยล่ะ ฉันไม่ได้คาดหวังให้เขามาเป็นห่วงอยู่แล้ว ไม่ได้คิดเลย จริงๆ นะ

“ กินเข้าไปซะ คนอยู่ได้ “

ผู้ชายอะไรขี้บ่นชะมัด เขาพูดคำนี้รอบที่ห้าแล้วมั้ง ก็ฉันบอกไปแล้วนี่นาว่าไม่หิว ยังจะบังคับให้กินอีก แล้วนี่มันอะไรเนี่ย ข้าวต้มวิญญาณกุ้งหรอ คนมาตั้งนานยังไม่เจอกุ้งซักตัว

“ กินยาซะ “ เขาบอกแล้วจ้องหน้าฉัน เหมือนจะบอกเป็นนัยๆ ว่าถ้าไม่กินยาก็นั่งมันอยู่ตรงนี้แหละ ไม่ต้องไปไหน

ฉันหยิบเม็ดมะม่วงที่หมอให้ออกมาก่อนจะกลั้นใจใส่มันลงในปากแล้วกระดกน้ำตามไปหลายอึก อี๋ ขมชะมัด ทำไมไม่ผลิตยาให้มันมีรสหวานแล้วก็กลิ่นหอมๆ นะ รับรองถ้าทำมา ขายดีเป็นเทน้ำเททิ้งแน่ๆ สาเหตุหลักๆ ที่คนไม่ชอบกินยาเพราะมันขมนี่แหละ

พอเงยหน้าขึ้นไปมองคนข้างหน้า ก็เห็นเขาอมยิ้มน้อยๆ พระเจ้า ฉันฝันไปรึเปล่าเนี่ย ไอหมาป่าน้ำแข็งนั่นยิ้มหรอ เชอะ คงจะมีความสุขสินะที่บังคับให้ฉันทำในสิ่งที่ตัวเองเกลียดได้ (แต่ได้ข่าวมาว่า มันยาของเธอเองไม่ใช่หรอ แล้วมันก็ช่วยให้เธอดีขึ้นนี่นาแล้วจะไปโกรธวูล์ฟสุดหล่อของไรท์เตอร์ทำไมอ่ะ)

หลังจากนั้นเขาก็ใส่บาทานรกขุมที่สามร้อยยี่สิบแปดพุ่งทะยานมาจอดลงหน้าบ้านฉัน

ให้ตายสิ ฉันคงไม่ได้ตายด้วยยาของหมอหรอก จะตายเพราะอีตาหมาป่าข้างๆ นี่แหละ

“ ขอบใจ “ ฉันกดเสียงหนักประชดอีตาคนขับ ก่อนจะเดินกุมท้องตัวเองลงมาจากรถในสภาพทุลักทุเลไปกดกริ่งหน้าบ้าน

กริ้ง กริ้งๆๆๆๆ

ฉันกดอยู่นานแต่ก็ไม่มีใครออกมาเปิดประตูเลย วันนี้วันเสาร์คืนปาร์ตี้ ไม่สว่างไม่กลับ ยัยสามสาวเพื่อนฉันคงไปท่องราตรีกันจนโต้รุ่งแน่เลย แง้ๆ วันนี้ฉันก็ดันไม่ได้เอากุญแจมาด้วย เพราะว่าฉันเปลี่ยนเอากระเป๋าอีกใบหนึ่งมาแล้วกุญแจบ้านมันก็อยู่ที่กระเป๋าลูกเก่า

โอ้ย ท้องก็ปวด ง่วงก็ง่วง แถมยังเข้าบ้านไม่ได้อีก อะไรจะซวยแบบนี้เนี่ย ไหนดวงวันนี้บอกจะเจอแต่เรื่องดีๆ ไง ฉันจะไปเผาบริษัทแก ไอคนเขียนคอลัมม์ ไม่มีจรรยาบรรณ หลอกลวงผู้อ่าน ฉันจะฟ้องเรียกค่าเสียหายด้วย โอย ยิ่งแค้นยิ่งปวด

ฉันล้วงเข้าไปในกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ออกมาจะโทรไปหายัยปันปัน แต่แบตดันหมดซะนี่ โอย อะไรจะซวยซ้ำซวยซ้อนซวยซ่อนเงื่อนซ่อนปมขนาดนี้ ไม่น่าหลงเชื่อหนังสือเล่มนั้นเลย รู้งี้ไปหาท่านแม่หมอที่สำนักด้วยตัวเองดีกว่า

แหมะ!

ฉันนั่งลงที่หน้าประตูอย่างไม่อายสายตาใคร ก่อนที่ไอหมาป่าน้ำแข็งขั่วโลกจะเดินลงมาดูสภาพของฉัน จะมาเยอะเย้ยรึไงยะ

“ ทำไมไม่เข้าบ้าน “

“ ลืมกุญแจ วันนี้วันเสาร์ ยัยพวกนั้นไปเที่ยวกว่าจะกลับก็เช้า “

“ ขึ้นรถ “

“ ฉันไม่รู้ว่ายัยพวกนั้นไปเที่ยวที่ไหน นั่งรอตรงนี้แหละ “ ยัยพวกนั้นไม่เคยเที่ยวซ้ำที่กันเลย ที่ไหนเปิดใหม่ ที่ไหนเขาบอกว่าสนุก พวกมันไปหมด ถึงไม่ได้อยู่ในกรุงเทพฯ พวกมันก็ถ่อไปกันได้

“ ว้าย ทำอะไรเนี่ย วางฉันลงนะ “

หมาบ้าเข้าสิงหรือไงเนี่ย อยู่ดีๆ ก็มาอุ้มฉันขึ้นไปนั่งบนรถเขาเฉยเลย

“ ก็บอกว่าไม่รู้ไงว่ายัยพวกนั้นไปที่ไหนกัน หาทั้งคืนยังไม่รู้ว่าจะเจอรึเปล่า นั่งรอหน้าบ้านนั้นแหละดีที่สุด “ ฉันยังพร่ำไปแต่คิดว่าเขาคงไม่ฟัง เพราะเห็นยังตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อไป เจริญ ตามใจท่านหละกัน คนสวยไม่ขัดหละ

เอี๊ยดดด

เขาจอดรถที่หน้าคอนโดฯแห่งหนึ่ง เอ่อ จอดทำไมอะ ที่นี่มีผับใต้ดินหรอ ไม่เคยรู้มาก่อนเลยแหะ

“ ที่นี่มีผับใต้ดินหรอ “ ฉันถาม

“ เปล่า คอนโดฯ ฉันเอง “ เขาตอบหน้าตาเฉย

เฮ้ย แล้วพาฉันมาทำไมเนี่ย คิดจะล่อลวงสาวสวยสุดเซ็กซี่อย่างฉันมาทำมิดีมิร้ายใช่มั้ย ไม่นะ ฉันยังเวอร์จิ้นอยู่น้า!!!








 

แอบฮาคู่นี้เบาๆ เหมาะกันจริงคู่นี้ ฮา

รักค่ะ

<3


Delete : 04-08-13
Rewrite : 08-11-14

REWRITE : 18.10.16

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

182 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 31 กรกฎาคม 2556 / 17:00
    ฟิน O:-) อย่าลืม มาอัพอีกน่ะค่ะ :')
    #156
    0
  2. #100 beby (@kyuri13) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2555 / 19:58
    พระเอกแกแมนมากผีมาหันไปซบนางเอกเยี่ยมยอด5555555
    #100
    0
  3. #74 ME_ONLY (@uranus00) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2555 / 22:51
    โหทไำไมพระเอกดูหนังไม่เข้ากับนิสัยเลย
    แอบน่ารักนะเนี้ยเรา
    คิกๆ
    #74
    0
  4. #63 manaw (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2555 / 14:49
    5555+มหัศจรรย์โลกนิทานแฟนตาซี
    #63
    0
  5. #52 V.Devil (@sornkanok765) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2555 / 13:20
    น่ารักๆๆ
    #52
    0
  6. #11 LuKtArN (@aituasab) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2555 / 12:27
     อัพด้วยนาๆๆ
    #11
    0
  7. #10 *0* (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มกราคม 2555 / 20:05
    > <



    น่ารักอ่า อัพต่อไว ๆ น้า



    สู้ ๆ จ้า ^^
    #10
    0