(รีไรท์+จบ) Red Destiny ทำนายรักหนูน้อยหมวกแดงกับนายหมาป่า

ตอนที่ 12 : Red Destiny #10 เจ้าหญิงในนิยาย [ รีไรท์จ้า ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,332
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ต.ค. 59


 

#10

เจ้าหญิงในนิยาย

 

        [ Wolf Talk ]
 

และแล้วก็ถึงวันฮาโลวีน มหาลัยนานาชาติของพวกเราก็มีกิจกรรมมากมายทุกคณะฯ ทุกชมรมแต่ผมเลือกที่จะมาร่วมกิจกรรมของชมรมยัยหนูน้อยหมวกแดงของผม ที่มีการประกวดเจ้าหญิงอะไรซักอย่าง ได้ยินจากเทียนไขว่ายัยตัวแสบของผมก็เข้าประกวดด้วย รู้สึกว่าพายจะบอกว่าพริกพี่สาวเธอก็ประกวดด้วยมั้ง ไม่แน่ใจเหมือนกัน ผมไม่ได้สนใจเรื่องยัยนั่นเท่าไหร่

แต่ว่านะ วันนั้นที่ผมพายัยหนูน้อยหมวกแดงตัวแสบไปดูดาวเธอเป็นอะไรไปนะ ทั้งที่เธอเป็นคนแรกแท้ๆ ที่ผมพาไปที่นั่น แล้วอยู่ดีๆ เธอก็งอลใส่ผมซะงั้น ผมทำอะไรผิดไปตอนไหนนะ ผู้หญิงนี่ทำไมเป็นเหมือนกันทุกคนเลยวะ เป็นอะไรก็ไม่ยอมบอก พอถามก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไร แล้วหลังจากนั้นมาเธอก็เงียบใส่ผมซะงั้น โทรไปก็บอกว่าไม่ว่าง แล้วแบบนี้ผมต้องไปง้อหรือเปล่าเนี่ย?

                ผมมองดูสีแดงของดอกกุหลาบที่ถืออยู่ในมือ มันทำให้ผมนึกถึงวันแรกที่เจอเธอ เธอเดินเข้ามาหาผมด้วยตาโตๆ ที่น่ารักน่าเอ็นดูแต่การพูดที่มาดมั่นราวกับนางพญานั่นไม่น่าฟังเอาซะเลย ทั้งที่หน้าตาเธอก็น่ารัก ไม่สิ สวยมากเลยล่ะ แต่จะขัดใจก็ตรงเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้าของเธอนั่นแหละ ชีวิตนี้แม่คุณจะใส่แต่สีแดงใช่มั้ย บอกเลยว่าผมเกลียดสีแดงมาก

                ดูเหมือนก่อนจะมุ่งมาทางผมเธอจะตะโกนขึ้นกลางร้านถามหาคนที่เกิดวันเดียวกับผม แล้วไอเพื่อนตัวดีอย่างไอคิมก็ดันยกมือบอกเธอว่าเป็นผมอีก แล้ววันนั้นผมก็อารมณ์ไม่ค่อยดีด้วย  ก่อนจะเข้ามาในร้านประมาณหนึ่งชั่วโมง ผมไปเดินเล่นแถวๆ ย่านการค้าแถวนั้น แล้วอยู่ดีๆ ก็ไปเจอคนบ้าเข้า แถมยัยป้านั่นยังมาแช่งผมอีกว่าผมจะตายในปีนี้ แล้วก็บอกอะไรอีกก็ไม่รู้ผมไม่ได้สนใจ เพราะผมไม่เชื่อเรื่องโชคชะตา ชาติก่อนชาติหน้า หรือพวกหมอดูที่เอาแต่ต้มตุ๋นคนไปวันๆ หรอก ไร้สาระ ผมไม่เข้าใจทำไมต้องไปทำนายโชคอะไรนั่นด้วยก็ไม่รู้ ทั้งที่มันเป็นชีวิตของเราแท้ๆ จะให้ใครมากำหนดทำไม ชีวิตเราเราก็กำหนดเองสิ

                แต่วันนั้นผมอยากขอบคุณตัวเองจริงๆ ที่ไปร้านเค้กร้านนั้น เพราะมันทำให้ผมบังเอิญได้เจอเธอ ไม่ใช่พรหมลิขิตเหมือนที่ยัยหนูน้อยหมวกแดงของผมชอบพูดหรอก ของแบบนั้นมีที่ไหน ก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้นแหละ

                ตอนแรกผมไม่ได้คิดอะไรกับยัยนั่นเลย ไม่สิ ผมไม่เคยคิดสนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ผมไม่ใช่เกย์นะครับ แมนทั้งแท่ง แต่พอมาเจอยัยนั่น อะไรบางอย่างในตัวเธอทำให้ผมเมินเธอไม่ได้ เหมือนมีแม่เหล็กขั้วใหญ่ๆ ดูดผมเข้าหาเธอตลอด จนไอโจกับไอคิมบอกว่าผมโดยยาเสน่ห์ของเธอเข้า แต่ผมแค่หัวเราะ

ของแบบนั้นมันมีที่ไหน ทั้งพรหมลิขิต โชคชะตา คำทำนาย ไร้สาระทั้งเพ ผมคิดแบบนี้มาตลอด เพราะชีวิตของผม ผมจะลิขิตมันเองผมจะไม่ให้ใครมากำหนดชีวิตของผมอีกแล้ว

“ หวัดดีจ้ะ วูล์ฟ “ เสียงหวานของผู้หญิงคนหนึ่งทักผมที่ยืนพิงกำแพงอยู่หลังสุดหอประชุม

“ หวัดดีปันปัน แล้วก็เธอสองคนด้วย “ ผมทักปันปันแล้วก็เพื่อนอีกสองคนที่อยู่กับยัยหนูน้อยหมวกแดงของผม

“ มิกิ “ เสียงแหลมๆ ของผู้หญิงที่ดูยังไงก็ไม่ใช่คนไทยบาดเข้าหูผม

“ ฉันชื่อจันทร์เจ้า “ เสียงหวานเหมือนน้ำผึ้งอาบยาพิษออกมาจากปากสาวกระโปรงคืบเดียวก่อนเธอจะเชิดหน้าหันไปทางเวที

ก็ผมไม่รู้นี่นาว่าพวกเธอสองคนชื่ออะไร

“ ส่วนกุหลาบที่ให้เนี่ยใช้ตัดสินการประกวดครั้งนี้ เจ้าหญิงที่ได้กุหลาบมากที่สุดจะเป็นผู้ชนะ “ ปันปันอธิบาย

ถึงว่าสิ ทุกคนที่เข้ามาดูการประกวดได้กุหลาบสีแดงเลือดทุกคนเลย ถึงแม้ส่วนใหญ่เกือบทั้งหมดจะเป็นผู้ชายก็เถอะ ฮึย หงุดหงิด

“ แล้ววูล์ฟจะให้กุหลาบใครเหรอ “ ปันปันถามด้วยรอยยิ้ม ทำไมผมรู้สึกว่าผู้หญิงที่ดูเรียบร้อยอย่างเธอมีรอยยิ้มที่เย็นชามาก

“ ไม่เห็นต้องถามเลย “ ผมตอบ ตาก็ยังจ้องไปยังเวทีที่มีผู้ชายใส่แว่นคนหนึ่งกำลังพูดอะไรก็ไม่รู้อยู่ ไม่ได้ฟัง

“ เหรอ แต่กิ๊กเก่านายก็เข้าประกวดด้วยนะ “ คนที่ชื่อมิกิพูดขึ้น

“ แล้วไง “ ผมตอบกลับไป ส่วนเธอก็ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมา

ผมว่าผมรู้แล้วล่ะว่าทำไมยัยพวกนี้ถึงคบกับยัยหนูน้อยหมวกแดงของผมได้ น่ากลัวชะมัดผู้หญิงพวกนี้

“ เอาล่ะพวกเราต้องไปเตรียมงานแล้ว สู้ๆ ล่ะกันนะ “ คนที่ชื่อจันทร์เจ้าพูดขึ้น แล้วไอสู้ๆ เนี่ยหมายความว่าไง แค่เอากุหลายไปให้เพื่อนเธอนะ ทำยังกับว่าผมจะไปรบ

“ สู้ๆ นะ ปันปันเชียร์เต็มที่ “

สู้ๆ อีกแล้ว

“ หวังว่านายจะเข้าร่วมกิจกรรมพิเศษของพวกเรานะ “ คนที่ชื่อมิกิพูดขึ้นเมื่อเห็นหน้าของผมที่มีเครื่องหมายคำถามอันเบ่อเร่อแปะอยู่ ก่อนพวกเธอจะเดินกลับเข้าไปหลังเวที

กิจกรรมพิเศษ รู้สึกหวั่นๆ กับสายตายัยสามคนนั้นยังไงไม่รู้แหะ

แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไร หันกลับมามองที่หน้าเวทีดังเดิม ตาแว่นนั่นหายไปแล้ว แล้วก็มีผู้หญิงในชุดกระโปรงฟูฟ่องลากพื้นสีดำเดินออกมาพร้อมเสียงปรบมือของผู้ชม หลังจากนั้นก็มีการแนะนำตัวแล้วก็แสดงความสามารถพิเศษ แบบนี้คนแล้วคนเล่า จนผมเริ่มง่วงเพราะไม่เห็นว่ามันจะน่าสนใจตรงไหนก่อนจะหยิบไอโฟนสี่เอสของตัวเองออกมาเล่นเกมส์

เล่นไปซักพักก็ได้ยินเสียงฮือฮาของไอพวกบ้ากามที่นั่งอยู่เต็มหอประชุมดังขึ้น ก่อนทุกอย่างจะตกอยู่ในความเงียบ ผมเงยหน้าขึ้นไปเพราะความสงสัย ภาพตรงหน้าสะกดสายตาของผมจนไม่สามารถมองไปทางไหนได้อีก

                เรือนร่างที่แสนงดงามอยู่ในชุดเกาะอกกระโปรงฟูฟ่องสีแดงเพลิงช่วยขับให้ผิวขาวเนียนของเธอให้เปล่งประกายล้อแสงไฟยิ่งขึ้น ผมยาวสลวยถูกดัดเป็นลอนอย่างงดงามก่อนจะถูกสวมด้วยหมวกผ้าคลุมหน้าสีดำ ผ้าบางๆ ที่เปิดให้เห็นเสี้ยวใบหน้าเรียวสวยรูปไข่ซึ่งถูกแต่งแต้มอย่างเย้ายาน โดยเฉพาะริมฝีปากที่ทาด้วยสีแดงสดรับกับผิวขาวๆ ของเธอได้อย่างไร้ที่ติ

                “ สวัสดีค่ะ ดิฉันนางสาวณณาวดี อัครธานินทร์ คณะบริหารธุรกิจ สาขาบัญชี ความสามารถพิเศษที่จะมาโชว์ในวันนี้คือเล่นพิณค่ะ เชิญรับชมและรับฟังได้เลยค่ะ “

เสียงหวานๆ ของณณาพูดเจื้อยแจ้วอย่างน่าฟัง ชวนให้หลงใหล ก่อนร่างของเธอจะนั่งลงที่เก้าอี้แล้วเริ่มบรรเลงพิณในเนื้อเพลง Before I fall in love ท่วงท่าที่เธอบรรเลงช่างแสนเย้ายวน ไม่นับรอยยิ้มชวนฝันที่เธอส่งมาให้ผู้ชมนั่นอีก แล้วไอหัวงูทั้งหลายต่างก็จับจ้องเธอกันไม่วางตา เห็นแล้วอยากจะฆ่าไอสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในนี้ให้หมดเลย แล้วเก็บเธอไว้เชยชมคนเดียว

แบบนี้เขาเรียกว่าหึงหรือเปล่านะ?

เสียงปรบมือดังลั่นก้องหอประชุมทันทีที่เธอแสดงจบ แม้แต่ผมเองก็ไม่อาจบังคับมือตัวเองได้

เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ ย่อตัวก้มลงขอบคุณเสียงปรบมือด้วยท่วงท่าแสนเซ็กซี่ และรอยยิ้มสะกดใจ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปหลังเวที

หลังจากนั้นผู้เข้าประกวดแต่ละคนก็เดินออกมาวนรอบเวทีหนึ่งรอบให้กรรมการยวนโฉมอีกครั้งแล้วไปยืนด้านหลังเวทีตามลำดับ จนคนสุดท้ายที่กระชากหัวใจผมออกไปแล้วเดินขึ้นมาอีกครั้ง สายตาผมจับจ้องทุกการกระทำของเธอ ก่อนเธอจะเข้าไปยืนร่วมกับผู้ประกวดคนอื่นๆ อีกห้าคน แต่นั่นไม่ทำให้รัศมีความสวยและสง่างามของเธอตกลงไปเลย มันกลับเด่นชัดกว่าคนอื่นด้วยซ้ำ

คนดูเริ่มทยอยกันเอาดอกกุหลาบที่ตนได้ไปใส่ลงในตะกร้าหน้าเจ้าหญิงแต่ละคน และเป็นไปตามโพล คนที่ได้ดอกกุหลาบมากที่สุดคือหนูน้อยหมวกแดงของผม ไม่สิ อย่าเรียกว่ามากที่สุดเลย เรียกว่าเกือบทั้งหมดของคนที่มาดูจะดีกว่า เพราะมีแค่ตะกร้าของเธอคนเดียวที่ต้องให้คนมาเพิ่มตะกร้าใส่ดอกไม้ ส่วนของคนอื่นๆ แทบจะไม่มีเลยก็ว่าได้ ถึงจะหงุดหงิดที่ลูกหมาหัวงูพวกนั้นโลมเลียแฟนผมด้วยสายตา แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคืนนี้เธอสวยมาก หรือนี่ผมจะโดนยาเสน่ห์ของเธอเหมือนที่เพื่อนผมบอกนะ

ผมมองดูดอกไม้สีแดงในมือแต่ก็ไม่ได้เอาไปให้เธอเหมือนคนอื่นๆ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ผมว่าผมมีไอเดียดีกว่านั้นนะ

“ จากผลคะแนนที่ท่วมท้น เรียกว่าไม่ต้องนับคะแนนกันเลย เจ้าหญิงที่จะได้เป็น Miss Halloween princess ในค่ำคืนนี้ก็คือดาร์กซินเดอรเรล่า นานะ ณณาวดี อัครธานินทร์ ขอเสียงปรบมือให้เธอด้วยค่ะ “

เสียงปรบมือดังสนั่นลั่นห้องทันทีที่ผู้หญิงที่ดูท่าทางจะอายุมากกว่าผมพูดจบ ก่อนที่สปอร์ตไลท์จะฉายแสงไปจุดที่เธอยืนอยู่ เธอค่อยๆ ก้าวมาข้างหน้าอย่างสง่างามราวกับพญาหงส์สีแดงเพลิง ผู้หญิงคนเดิมสวมมงกุฎที่ฝังจิวเวอร์รี่สีแดงเหมือนชุดของเธอลงบนศีรษะของเธอพร้อมกับมอบของขวัญขนาดเหมาะมือให้

“ ขอบคุณดอกไม้ทุกดอก คะแนนทุกคะแนนที่มอบให้ ณณาดีใจมากค่ะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ “ ณณากล่าวเสียงหวานและเสียงปรบมือก็ดังขึ้นมาอีกครั้งที่เธอพูดจบก่อนสตาร์ฟจะพาเธอไปนั่งที่เก้าอี้ตัวใหญ่เหมือนกับเก้าอี้พระราชาในเทพนิยายที่กลางเวที

“ แต่กิจกรรมของชมรมเรายังไม่จบแค่นี้  ต่อไปจะเป็นกิจกรรมพิเศษจากทางชมรม ขอเชิญน้องมิกิมาอธิบายกิจกรรมด้วยค่ะ “ เสียงของผู้หญิงคนเดิมดังขึ้นก่อนร่างของผู้หญิงที่ผมเพิ่งเจอเมื่อกี้จะก้าวขึ้นมารับไมค์ไป

“ สวัสดีค่ะ ฉันมิกิค่ะ กิจกรรมนี้เป็นกิจกรรมที่จัดขึ้นเพื่อเซอร์ไพร์ซทุกท่านที่มาร่วมเป็นคณะกรรมการในค่ำคืนนี้ “ มิกิพูดก่อนจะหันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับหนูน้อยหมวกแดงของผมที่ทำตาโตไม่รู้เรื่องอย่างน่ารัก กำลังกอดกล่องของขวัญที่เพิ่งได้มาเป็นของรางวัลอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม

“ กิจกรรมก็ง่ายๆ ค่ะ ถ้าทุกท่านสังเกตดีๆ จะเห็นว่าเจ้าหญิงซินเดอเรล่าของเราในค่ำคืนนี้ทำรองเท้าแก้วหล่นหายไปข้างหนึ่ง “

พอเธอพูดจบสายตาของผมก็หันไปมองที่เท้าของเธอทันที และก็จริงที่รองเท้าแก้วสีแดงของเธอหายไปข้างหนึ่ง นี่สินะกิจกรรมพิเศษที่ยัยสามสาวบอกผม

“ กิจกรรมพิเศษของเราก็แค่ให้ทุกท่านหารองเท้าแก้วของเจ้าหญิงของเราให้เจอท่านใดที่หารองเท้าแก้วเจอเป็นคนแรก จะได้รับรางวัลที่ใครๆ ต่างก็ต้องอิจฉา….” เธอเว้นวรรคชวนให้ตื่นเต้น แต่ผมกลับรู้สึกว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น โดยเฉพาะรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่น

“ เพราะรางวัลของเราก็คือเจ้าหญิงฮาโลวีนแสนสวยในคืนนี้ “

เสียงฮือฮาของบรรดาหัวงูทั้งหลายที่นั่งอยู่ดังขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกันทันทีที่เธอพูดจบ

นั่นไง!! ผมว่าแล้วว่าว่ามันต้องมีอะไรมากกว่าแค่หารองเท้าแน่ๆ แล้วทำไมต้องเอาหนูน้อยหมวกแดงของผมมาเป็นของรางวัลด้วยเนี่ย แล้วที่บอกว่าเป็นของรางวัลที่มันแปลว่าไง อย่าบอกนะว่าไม่มีทาง!!! ผมไม่ยอมให้ลูกหมาหน้าไหนมาแตะต้องผู้หญิงของผมเด็ดขาด แค่มองแค่นี้ผมก็แทบทนไม่ไหวแล้ว ถ้าไอหน้าไหนได้เธอไปผมต้องฆ่ามันตายคาตรีนวันนี้แน่!!

ผมต้องหารองเท้าแก้วของเธอให้เจอเป็นคนแรก แล้วผมจะไปหาตรงไหนก่อนเนี่ย

“ แต่เราไม่ได้ใจร้ายขนาดไม่ให้คำใบ้หรอกนะคะ “ ผมชะงักเท้าที่กำลังจะวิ่งออกไปทันทีแล้วหันกลับไปตั้งใจฟังสิ่งที่เธอจะบอก

“ คำใบ้ของเราคือ รองเท้าแก้วของเจ้าหญิงแสนโสภา ดูเหมือนไกลลิบตา แต่ความจริงหนาอยู่แค่เอื้อมมือ “

นี่เขาเรียกว่าคำใบ้ใช่มั้ย ทำไมผมรู้สึกว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรเลย

“ อ่อ อีกอย่างหนึ่งนะคะ ขอบเขตของเราก็คือภายในห้องนี้ค่ะ เชิญทุกท่านที่ต้องการเจ้าหญิงแสนสวยของเราไปเป็นคู่เดทในค่ำคืนนี้เชิญค้นหาได้ตามสบายเลยค่ะ “ ทันทีที่เธอพูดจบ เสียงของผู้คนมากมายที่นั่งอยู่ตอนแรกก็ลุกขึ้นวิ่งไปมาค้นหาของดังกล่าวกันจ้าละหวั่น

ผมยืมมองดูไอพวกที่กำลังหาของด้วยความรู้สึกอยากฆ่าคนพร้อมกับเอาคำพูดของมิกิมาคิด
ทบทวนที่อยู่ของรองเท้าแก้วของเธอ


รองเท้าแก้วของเจ้าหญิงแสนโสภา ดูเหมือนไกลลิบตา แต่ความจริงหนาอยู่แค่เอื้อมมือ

คำใบ้อีกข้อคืออยู่ภายในห้องนี้ ผมยืนนิ่งใช้หัวสมองที่ถนัดคิดแต่เรื่องชั่วๆ ทบทวนคำใบ้ที่มิกิบอก พร้อมกับสวมวิญญาณนักสืบตามหารองเท้าแก้วที่หายไป

ตอนที่ณณากำลังประกวดเธอก็ยังใส่รองเท้าของเธออยู่ จะมีที่สตาร์ฟพวกนั้นจะสามารถเอารองเท้าของเธอไปซ่อนได้ก็ช่วงที่มิกิกำลังขึ้นมาอธิบายกิจกรรมพิเศษเพราะตอนนั้นสายตาของเราต่างจับจ้องไปยังเธอคนเดียว แต่มันก็แค่ช่วงเวลาสั้นๆ แล้วอีกอย่างถ้ามีใครเอาอะไรมาทำท่าจะซ่อนในห้องนี้ก็ต้องมีคนสังเกตเห็นเพราะคนที่มาร่วมงามนี้เยอะมากๆ จนแทบจะไม่มีพื้นที่ว่างเลย

แล้วคนพวกนั้นจะแอบเอารองเท้าของเธอไปซ่อนได้ที่ไหนได้ละ….หืมเดี่ยวก่อนนะ….ดูเหมือนจะมีอยู่ที่หนึ่งที่ไม่มีใครสังเกตหรือติดใจสงสัย

ผมเดินไปตามด้านข้างของหอประชุม ผ่านไอพวกหัวงูที่ต้องการจะครอบครองผู้หญิงของผม พยายามบังคับไม่ให้เผลอไปกระทืบพวกมันเข้า ก่อนขึ้นบันไดเดินขึ้นไปบนเวที ทันทีที่เธอเห็นผมเธอก็หันหน้าเชิดไปทางอื่น เป็นอะไรของเธอนะ

“ ฉันหาเจอแล้ว “ ผมพูดเสียงดังก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดนิ่งลงเหมือนใครมากดสต็อปไว้ เธอหันมามองผมอย่างตกใจ ผมมั่นใจว่าสิ่งที่ทุกคนกำลังหาอยู่ต้องอยู่ที่นั่นแน่ๆ

ผมเดินเข้าไปหาเธอที่กลางเวที เปิดกล่องของขวัญที่เธอกอดอยู่ รอยยิ้มเผยออกมาบนหน้าของผม ผมหยิบของในนั้นออกมาก่อนจะคุกเข่าลง สวมมันกลับคืนให้กับเจ้าหญิงแสนสวยตรงหน้า

“ ดูเหมือนเธอจะเป็นของฉันแล้วนะ “ ผมพูดแล้วส่งยิ้มบาดใจไปให้เธอ ณณาหลบสายตาผมแต่หน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อนั้นผมเห็นเต็มสองตาเลย

“ ในที่สุดเราก็ได้ผู้ชนะในค่ำคืนนี้แล้ว และเป็นตามคำสัญญา คืนนี้คุณจะได้ออกเดทกับเจ้าหญิงของเราอย่างใกล้ชิด “ มิกิพูดแล้วขยิบตาให้ผม

“ แต่รีบๆ ตักตวงความสุขหน่อยนะ เพราะซินเดอเรล่าของเรามีเวลาถึงแค่เที่ยงคืนเท่านั้น “

.

..

หลังจากจบกิจกรรมผมก็มาส่งซินเดอร์เรล่าของผมที่ห้องแต่งตัว และตอนนี้ผมก็กำลังยืนรอเจ้าหญิงอยู่ที่หน้าห้องด้วยรอยยิ้มที่หุบไม่ลงซักที

“ วูล์ฟ “ เสียงคุ้นเคยของผู้หญิงคนหนึ่งเรียกชื่อผมแต่พอเงยหน้าขึ้นไปก็เจอกับผู้หญิงน่ารำคาญคนหนึ่ง

“ พริก “

“ พริกยังรอวูล์ฟอยู่นะ “ เธอบอกแล้วเข้ามากอดผม

“ ปล่อย ฉันไม่ชอบ และเธอก็ไม่ควรทำแบบนี้ด้วย “ ผมบอกแล้วพยายามแกะแขนเธอออก ผมไม่แคร์หรอกว่าใครจะมองแต่ผมกลัวว่าผู้หญิงคนเดียวที่ผมแคร์จะมาเห็นเข้า

“ ทำไมจะทำไม่ได้เราเป็นแฟนกันนะ ใครๆ เขาก็รู้กันทั้งนั้น “ เธอกล้าพูดนะ

“ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน แล้วก็เลิกปล่อยข่าวให้ณณาเสียหายแล้ว “ ผมบอกแล้วพยายามแงะมือตุ๊กแกของเธอออกไป

“ ทำไมวูล์ฟต้องปกป้องมันด้วย มันก็แค่เกมส์นี่นา วูล์ฟบอกพริกว่ามันก็แค่เกมส์แล้วทำไมทำไมวูล์ฟถึงต้องทำขนาดนี้ “ เธอเริ่มร้องไห้เรียกร้องความสนใจเหมือนทุกทีเพราะเธอรู้ว่าผมแพ้น้ำตาผู้หญิง

“ ใช่ มันแค่เกมส์แต่….

“ แต่เพราะเขายังไม่ชนะไง ถ้าเขาชนะเมื่อไหร่เขาก็จะกลับไปหาเธอเองแหละ


        [ End Wolf Talk ]

 




ชะ!!!!
นึกว่าจะดีจนจบ มาทิ้งระเบิดไว้อีกยัยแนนบ้า T^T
ชะแวบหนี
love u


 

Delete : 07-08-13
Rewrite 2 : 16-01-15

REWRITE : 18.10.16

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

182 ความคิดเห็น

  1. #143 pp-ipraew (@pp-ipraew) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 20:02
     อัพต่อนะๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #143
    0
  2. #111 beby (@kyuri13) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2556 / 11:48
    อยากอ่านT^T
    #111
    0
  3. #83 ME_ONLY (@uranus00) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2555 / 10:33
    โหวูฟพูดมาได้อะนานะมาได่เย็นจะเป็นไงเนี้ย ชิชิ
    #83
    0
  4. #68 manaw (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2555 / 16:57
    สนุกๆค่ะ
    #68
    0
  5. #23 ann (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2555 / 07:50
    สนุกมากๆๆ ค่ะ

    รออัพตอนต่อไปนะค่ะ



    สนุกมากๆๆๆ เย้ เย้
    #23
    0
  6. #22 *0* (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 13:59
    -0-



    โอ้ สนุก ๆ อัพต่อน้า
    #22
    0