PLAYBOY BEAST แร็พเปอร์สุดซ่าส์ท้ารักกระชากใจนายเสือดาว

ตอนที่ 7 : PLAYBOY BEAST :: I Fell In Love With Your Voice...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,699
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    27 มี.ค. 55

 

 

5

I Fell In Love With Your Voice…

 

 

วันต่อมา

 

 

@ JZ Entertainment (Recording Room 1)

 

 

“ยอดมาก!! Bravo! เอาเข้าห้องอัดเลย!!” ประธานปรบมือรัวพร้อมกับชมไม่หยุดปากหลังจากฟังเดโม่ของฉันกับฮีวอนจบแล้ว สีหน้าดูมีความสุขมากซะจนเหมือนลูกโป่งบวมน้ำและกำลังจะระเบิด “คิดไม่ผิดจริงๆ ที่จับคู่เธอสองคน สุดยอดจริงๆ >O<

 

 

“คิดไม่ผิดก็จริงแต่คราวหลังไม่เอาแล้วนะคะ -_-^

 

 

“ฮ่าๆๆๆ พูดจาโหดร้ายกับฉันอีกแล้วนะจีเฮ” ฮีวอนหัวเราะอย่างไม่คิดถือสา “แต่อันที่จริงผมก็ช่วยแค่นิดหน่อยล่ะครับ ต้องยกเครดิตให้จีเฮไป”

 

 

ไม่จริงหรอก เขาช่วยเยอะมากเลยต่างหาก... แต่ฉันไม่คิดจะแก้ให้หรอก เดี๋ยวเหลิง =^=

 

 

“ถึงงั้นก็เถอะ พวกเธอสองคนเก่งมาก จองห้องอัดไว้เลยอาทิตย์หน้า เดี๋ยวฉันจะตามโปรดิวเซอร์กลับมาช่วยดู” ประธานพูดด้วยรอยยิ้มกว้างขวางก่อนจะพูดต่อ “ระหว่างนี้ก็แต่งเพลงต่อไปนะ เอาเจ๋งๆ แบบนี้อีกนะ”

 

 

“ได้เลยครับประธาน ^O^ เชื่อมือผมเลย” ฮีวอนสะแหล๋นขึ้นมาเฉยเลย =_=^ ฉันยื่นมือไปผลักหัวเขาก่อนจะเหน็บแนมด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 

 

“นายไม่เกี่ยวสักหน่อย เงียบไปเลย”

 

 

“อ้าว ได้ไงล่ะ ฉันตั้งใจจะมาช่วยเธอเต็มที่เลยนะ ^O^ เอาให้อัลบั้มนี้ฮอตปรอทแตกไปเลย~

 

 

“นายช่วยเพลงเดียวก็เกินพอแล้วล่ะย่ะ อย่าทำตัวเป็นคนว่างงานได้มั้ย”

 

 

“ไม่เอาน่าจีเฮ >_< คุณฮีวอนมาช่วยก็ดีออกไม่ใช่เหรอ มันต้องออกมาสุดยอดมากแน่ๆ~” ชองวอนแทรกขึ้นมาด้วยท่าทางดีใจ ยัยนี่จะต้องโดนเสือคาบไปกินเข้าสักวันแน่ๆ ถ้ายังไม่หยุดใสซื่อ =_=;

 

 

“นั่นสิ ฉันก็คิดว่างั้นเหมือนกัน” ประธานเสริมขึ้นพลางพยักหน้า “ฮีวอนก็งานยุ่ง เขาเสนอตัวมาช่วยเธอก็ควรจะขอบคุณเขาสิ”

 

 

“ไม่มีทาง =_= ฉันไม่ได้ขอร้องสักหน่อย”

 

 

“ไม่เป็นไร ฉันเต็มใจทำให้โดยไม่ต้องขอ ^O^” ฮีวอนยิ้มแย้มจนน่าหมั่นไส้ ถ้าไม่เกรงใจประธานฉันก็จะยกมือขึ้นยันหน้าเขาอีกสักรอบแล้ว =_=^ ให้มันได้ยังงี้สิ ต้องทำงานกับคังฮีวอนทุกวันวันละหลายชั่วโมงงั้นเหรอ มันจะเป็นยังไงกันล่ะเนี่ย ไม่อยากจะนึกเลย =[]=^^^

 

 

พนันได้ว่าฉันกับหมอนั่นคงจะต้องฆ่ากันตายก่อนทำอัลบั้มนี้เสร็จแน่ๆ!

 

 

--------------------------------------

 

 

11.21AM

 

 

“ง่วงจัง T^T ตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่ได้นอนเลย” ฮีวอนพูดเป็นรอบที่สิบแล้วนับตั้งแต่ที่ฉันเริ่มคิดเนื้อเพลงสำหรับเพลงบัลลาดที่จะเปิดตัวพร้อมเพลงไตเติล (ที่ฮีวอนช่วยแต่งเมื่อวานนั่นแหละ ได้รับชื่อซิงเกิลแล้วซึ่งก็คือ Mr. Leopard น่ะ -_-) ฉันเหล่มองไอ้แมวที่กำลังนอนกลิ้งเกลือกอยู่บนโซฟาในห้องก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างรำคาญ แล้วหมอนั่นก็เลยเรียกร้องความสนใจอีกรอบด้วยการกระโดดมายืนข้างๆ ฉันที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ “เธอเขียนไปถึงไหนแล้ว O_o

 

 

“จะเขียนได้มากกว่านี้ถ้านายสงบปากสงบคำไปซะ -_-+

 

 

“เธอก็ทำงานดึกดื่นทั้งคืนแล้วไม่ใช่เหรอ ตื่นก็เช้า ไปหาอะไรกินกันมั้ย” ฮีวอนพูดจาลักลั่นไม่เมคเซนส์พลางมองหน้าฉันด้วยนัยน์ตาเป็นประกายระยิบระยับ ฉันยกมือขึ้นยันหน้าเขาก่อนจะกลับไปสนใจสมุดตรงหน้าต่อ

 

 

“ถ้ามีเวลาว่างมาไร้สาระขนาดนี้ก็กลับไปเลยไป ง่วงนักก็กลับไปนอนที่หอพักของนายนู่น ไม่ต้องลำบากมากลิ้งเกะกะสายตาฉันแบบนี้”

 

 

“ฉันอยู่ด้วยไม่ดีเหรอ เธอจะได้ไม่เบื่อไง ^O^

 

 

“ฉันเบื่อหน้านายมากกว่า”

 

 

“ใจร้าย T^T

 

 

“ไสหัวไปซะ”

 

 

“ไปก็ได้” ฮีวอนยอมรับง่ายดายกว่าที่คิด ฉันก็เลยนึกว่าเขาแค่เรียกร้องความสนใจเหมือนเดิม แต่พอได้ยินเสียงประตูปิดฉันก็เงยหน้าขึ้นจากสมุดแล้วหันไปมอง แล้วก็พบว่าฮีวอนเดินออกไปจริงๆ ด้วย หมอนั่นคงเบื่อแล้วก็ถอดใจแล้วสินะ แบบนี้ก็ดีเหมือนกันฉันจะได้ตั้งใจทำงานสักที -_-^ มีหมอนั่นอยู่ก็เสียสมาธิเปล่าๆ

 

 

ฉันอยู่ในห้องคนเดียวเงียบๆ เกือบชั่วโมงแต่ก็ยังเขียนไม่ได้สักประโยค รู้สึกทุกอย่างน่าหงุดหงิดไปหมดไม่เว้นแม้แต่เสียงนาฬิกา ให้ตายเถอะ ขนาดหมอนั่นไม่อยู่ในห้องก็ยังอุตส่าห์ทิ้งบรรยากาศวุ่นวายไว้ในห้องได้อีก =[]=^^^ หรือบางทีฉันควรจะย้ายไปทำงานนอกสถานที่กันนะ จะว่าไปนี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย...ฉันเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา (เรือนที่โคตรน่ารำคาญนั่นแหละ) ก่อนจะพบว่าตอนนี้เที่ยงกว่าเกือบบ่ายโมงแล้ว นี่นั่งนานหลายชั่วโมงขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย ลืมตัวทุกทีเลย

 

 

ฉันลุกขึ้นยืนยืดแขนพลางคิดขึ้นมาว่าจะออกไปหาอะไรกินแถวนี้เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ แล้วบางทีก็อาจจะออกไปนั่งกินกาแฟสตาร์บัคส์เผื่อได้ไอเดียใหม่ๆ แล้วตอนนั้นเองที่ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับกลิ่นหอมๆ ของกาแฟและขนมปังอบใหม่ๆ O_o? ฉันอึ้งไปประมาณสามวินาทีเมื่อมองไปแล้วเห็นหน้าคังฮีวอนยืนยิ้มพรายอยู่ที่หน้าห้องพร้อมกับถุงสตาร์บัคเต็มมือไปหมด

 

 

“ขอโทษทีนะที่หายไปนาน พอดีโดนลูกแมวน้อย Poison Ivy กระชากตัวไว้น่ะ >_< แต่กาแฟยังร้อนอยู่นะ พายเห็ดกับแซนด์วิชนี่ก็ยังร้อนๆ อยู่เลย อ้อ กาแฟนี่เป็นคาปูชิโนร้อน เพิ่มหนึ่งช็อตพิเศษ ของชอบเธอใช่มั้ย :)

 

 

“ใช่ นายรู้ได้ไง” ฉันยกมือขึ้นกอดอกพลางมองหน้าตาเจ้าเล่ห์ของคังฮีวอนที่กำลังวางถุงกับแก้วกาแฟลงบนโต๊ะแล้วจัดเรียงมันไว้ให้ฉันอย่างกระตือรือร้น นายเสือดาวหัวเราะคิกคักก่อนจะหันมาขยิบตาให้ฉันอย่างน่าหมั่นไส้

 

 

“ฉันเดาเก่งใช่มั้ยล่ะ”

 

 

“ชองวอนบอกนายใช่มั้ย”

 

 

“โธ่ ให้ฉันทำเท่หน่อยไม่ได้รึไง =^=” ฮีวอนทำปากยื่นก่อนจะอธิบายต่อ “พอดีฉันออกไปแล้วนึกขึ้นได้ว่าลืมถามว่าเธออยากกินอะไร ก็เลยโทรหาเจ๊โซอึนให้ขอเบอร์เมเนเจอร์ของเธอมาให้หน่อย แล้วก็โทรไปถามว่าเธอชอบกินอะไร แล้วก็เดินข้ามถนนไปสตาร์บัคส์น่ะ >_< แต่ลืมไปว่าไม่ได้ใส่แว่นไป ก็เลยโดนรั้งไว้”

 

 

“...” ฉันมองดูของโปรดฉันที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วหันไปมองหน้าฮีวอนก่อนจะพูดสั้นๆ “ขอบคุณนะ”

 

 

“ยินดีเสมอ :)” ฮีวอนว่าก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ “กินกันเถอะ หิวแล้วใช่มั้ยล่ะ”

 

 

“แล้วซื้อมาทำไมตั้งเยอะแยะเนี่ย”

 

 

“ก็คุณชองวอนเค้าไล่มาให้เยอะแยะ ฉันไม่รู้เธอชอบอะไรที่สุดฉันก็เลยซื้อมาหมดทุกอย่างที่เค้าบอกเลยน่ะสิ”

 

 

“นายบ้า งั้นรับผิดชอบกินเข้าไปให้หมดด้วยนะยะ -_-+” ฉันทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้บ้างก่อนจะหยิบกาแฟมาจิบ...เป๊ะตามที่ฉันสั่งประจำจริงๆ ด้วย “ว่าแต่นายไม่มีงานอื่นแล้วหรือไง”

 

 

“มีตอนสี่โมงน่ะ ถ่ายแบบของนิตยสาร M แต่ชิลๆ ไม่รีบหรอก”

 

 

“ไม่ต้องไปแต่งหน้าทำผมหรือไง”

 

 

“ก็เดี๋ยวสักบ่ายสองค่อยไป ยังมีเวลา” ฮีวอนตอบทั้งที่ในปากยังคาบแซนด์วิชอยู่ เขายื่นมือข้ามมาคว้าสมุดฉันไปดูโดยไม่ได้ขออนุญาต แต่จะห้ามก็ไม่ทันแล้วฉันก็เลยปล่อยเลยตามเลย =_= “เพลงนี้มีเมโลดี้รึยัง”

 

 

 “มีแล้ว โปรดิวเซอร์ DZ กับทีมงานทำมาให้” ฉันพูดพร้อมกับเลื่อนไอพอดไปให้เขา ฮีวอนหยิบหูฟังมาสวมก่อนจะฟังไปกินไป -_-; ดูแล้วเหมือนเด็กไม่มีผิด หลังจากฟังจบเขาก็เอื้อมมือไปหยิบขวดโค้กที่ถือติดมือมาขึ้นมาดื่มก่อนจะหันมายิ้มให้ฉัน

 

 

“เพราะจังนะ เนื้อเพลงของเธอก็หวานชะมัด แต่งจากรักแรกหรือไง”

 

 

“ฉันไม่มีรักแรกสักหน่อย”

 

 

“จริงเหรอ เขียนซะฉันเชื่อสนิทใจเลยนะเนี่ย” ฮีวอนหัวเราะก่อนจะจิ้มที่ตรงท่อนฮุค “โดยเฉพาะท่อนนี้ คนฟังคงปวดใจไม่เบาเลยล่ะ”

 

 

“จะชมเอาอะไร -_-+” ฉันถามกลับเสียงแข็งพร้อมกับทำเป็นหันไปสนใจพายเห็ดแทนเพราะจู่ๆ ก็รู้สึกเขินขึ้นมาทั้งที่ฉันมั่นใจในฝีมือตัวเองเกินร้อยอยู่แล้วแท้ๆ

 

 

“ฮ่าๆๆๆ เปล่า ก็ชมเฉยๆ :)” ฮีวอนพูดด้วยรอยยิ้มมุมปากพลางกัดแซนด์วิชอีกคำหนึ่ง “แล้วเธอติดตรงไหนล่ะ เท่าที่ดูก็โอเคแล้วไม่ใช่เหรอ”

 

 

“ไม่รู้สึกว่ามันติดๆ ขัดๆ เหรอ”

 

 

“ก็ไม่นี่ อืม…แต่ก็รู้สึกว่ามันดีกว่านี้ได้นะ” ฮีวอนทำหน้าครุ่นคิดพลางงับแซนด์วิชคำสุดท้ายก่อนจะดีดนิ้วเปาะ “มาคุยกันมั้ยล่ะ”

 

 

“คุย? คุยอะไร”

 

 

“ก็คุยกันเรื่องรักแรกไง เผื่อจะได้ไอเดีย ^O^

 

 

“ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่เคยมีรักแรก”

 

 

“เธอไม่เคยมีรักแรกแล้วจะมีรักสุดท้ายได้ไง”

 

 

“แล้วทำไมฉันจะต้องมีรักแรกถึงค่อยมีรักสุดท้ายได้ล่ะ =[]=^

 

 

“ก็ตามหลักแล้วมันต้องค่อยเป็นค่อยไปนะสิ” ฮีวอนพูดด้วยสีหน้าจริงจังก่อนจะเปลี่ยนคำถามใหม่ “งั้นเอาใหม่ จูบแรกของเธอเป็นยังไง”

 

 

“ทำไมฉันต้องคุยเรื่องพวกนี้กับนายด้วย นี่มันบ้ามาก”

 

 

“ฉันเริ่มก่อนก็ได้ อืม...รักแรกกับจูบแรกของฉันเกิดขึ้นตอนฉันอยู่อนุบาล”

 

 

“นั่นมันนับเป็นจูบแรกด้วยเรอะ =_=

 

 

“นับสิ! ผู้หญิงคนนั้นเป็นนูนาที่น่ารักมาก แต่อันที่จริงเรื่องมันก็นานแล้ว ฉันจำไม่ค่อยได้หรอก แต่จำได้ว่าหัวใจเต้นแรงเป็นบ้าเลยล่ะ” ฮีวอนพูดพร้อมกับยกมือขึ้นทาบหัวใจแล้วทำท่าหัวใจเต้นตุ้บๆ ให้ดูประกอบการพรีเซ้นท์ -_-^ “แล้วเธอล่ะ”

 

 

“จูบแรกของฉัน...” ฉันเริ่มนึกแม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมต้องตอบคำถามนี้ของหมอนี่ “ตอนเกรดสิบไฮสคูลมั้ง กับแฟนคนแรกที่อเมริกา”

 

 

“แล้วเป็นยังไงล่ะ”

 

 

“จำไม่ได้แล้วล่ะ”

 

 

“งั้นเอาจูบครั้งสุดท้ายก็ได้”

 

 

“จูบครั้งสุดท้าย...” ฉันพูดได้แค่นั้นแล้วก็หยุดไป ก็จูบครั้งสุดท้ายน่ะมัน... “อันนั้นฉันก็ลืมไปแล้วเหมือนกัน =_=^^

 

 

“เธอกล้าลืมริมฝีปากของฉันงั้นเหรอ แบบนี้คงต้องเตือนความจำแล้วล่ะมั้ง”

 

 

“ลองเข้ามาสิ ฉันแทงคอหอยนายด้วยลูบูแตงคู่ใหม่นี่แน่ๆ -_-

 

 

“โห โหดอะ T.,T” ฮีวอนทำเสียงกระเง้ากระงอด ก่อนจะปรับโหมดเป็นจริงจังอีกครั้ง “งั้นจูบที่เธอประทับใจที่สุดล่ะ...แบบที่เธอลืมไม่ลง แล้วก็ยังนึกถึงอยู่บ่อยๆ”

 

 

จูบที่ลืมไม่ลงอย่างนั้นเหรอ... ​ฉันแค่นยิ้มบางเบาที่มุมปากเพราะรู้ดีว่ามีแค่จูบนั้นจูบเดียวที่ชาตินี้ฉันคงไม่มีวันลืม... จูบที่ฉันไขว่คว้าหามานาน หลักฐานที่แสดงถึงความโง่ของฉันนั่นไง...

 

 

โง่ที่จนถึงตอนนี้ก็ยังจดจำทุกสัมผัสและวิธีที่เขา...

 

 

“จีเฮ?” ฉันชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเสียงเรียกของเขาปลุกให้ฉันตื่นจากภวังค์ ฮีวอนกำลังมองมาด้วยสายตาแปลกใจเมื่อเห็นฉันเงียบไป “เป็นอะไรรึเปล่า”

 

 

“เปล่า แค่นึกถึงเรื่องสมัยก่อนขึ้นมาน่ะ”

 

 

“แสดงว่ามีผู้ชายในอดีตจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย ฉันชักหึงแล้วสิ”

 

 

ฉันเมินคำพูดไร้สาระของฮีวอนก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบสมุดจดเนื้อเพลงมาจากเขาแล้วคว้าปากกามาจรดลงบนหน้ากระดาษ...เพราะฉันนึกออกแล้วว่าจะใส่อะไรลงไปในเพลงนี้นั่นเอง รู้สึกได้ว่ามือขยับไปเรื่อยๆ โดยแทบไม่หยุดพัก ถ้อยคำมากมายลื่นไหลอยู่บนกระดาษราวกับน้ำ ใช่แล้ว...ทั้งหมดคือบันทึกความโง่เง่าของฉันเอง อย่างน้อยตอนนี้มันก็ยังได้ทำประโยชน์ด้วยการเรียงตัวเองออกมาเป็นเพลงล่ะนะ...

 

 

“ผู้ชายในอดีตน่ะ ฉันมีอยู่แล้ว” หลังจากเขียนจบแล้วฉันถึงได้หันไปตอบคำถามของฮีวอนที่ยังนั่งมองหน้าฉันเงียบๆ อยู่พร้อมกับผุดยิ้มเย็นที่มุมปาก “แต่มันก็ตายจากฉันไปหมดแล้วล่ะ”

 

 

ใช่ ตายไปแล้ว...

 

 

ฉันควรจะปล่อยให้หมอนั่นตายไปจากใจฉันได้แล้ว...

 

 

-----------------------------------

 

 

สองวันต่อมา

 

 

@ JZ Entertainment (Recording Room 2)

 

 

การทำงานร่วมกับคังฮีวอนจนถึงตอนนี้ก็ยังปกติดี ยังไม่ปรากฏสัญญาณอันตรายว่าเราจะต้องฆ่ากันตายสักเท่าไหร่ คงเพราะฉันเริ่มชินแล้วกับความไร้สาระของเขา และเพราะบางเวลาหมอนี่ก็ใช้ประโยชน์ได้เหมือนกัน ในฐานะศิลปินคนหนึ่งน่ะนะ =_= เขามักจะมีไอเดียแปลกๆ ใหม่ๆ เก๋ๆ มาเสนอตลอดแล้วก็มีมุมมองที่ต่างออกไปทำให้เพลงของฉันมีมิติมากขึ้นด้วยน่ะ

 

 

แล้วก็เหมือนเดิม...การต้องกัดฟันชมหมอนี่มันไม่ต่างอะไรกับการกินยาขมๆ เลยสักนิด T^T

 

 

ฮีวอนเอาจริงเอาจังในบางครั้ง แต่ถ้าตอนไหนที่เขาเบื่อขึ้นมาก็น่าถีบมากทีเดียว ตัวอย่างเช่น...

 

 

------------------------------

 

 

ตัวอย่างที่หนึ่ง 10.24AM

 

 

“จีเฮอา”

 

 

“อย่ามาเรียกแบบสนิทสนมนะ -_-^”

 

 

“ฉันเบื่อ อย่าเงียบนานสิ T_T

 

 

“ฉันทำงานอยู่”

 

 

“เห็นเธอนั่งอยู่กับประโยคเดิมมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ =^=” ฮีวอนพูดพร้อมกับลากเก้าอี้มานั่งติดกับฉัน “คิดไม่ออกเหรอ”

 

 

“จะคิดไม่ออกก็เพราะนายเข้ามาใกล้เกินไปนี่แหละ ถอยไปนะ =[]=^^^” ฉันแยกเขี้ยวใส่ฮีวอนก่อนจะยื่นมือไปผลักหน้าเขา แต่กลับถูกยึดมือนั้นไว้แทน ฮีวอนประสานมือตัวเองเข้ากับมือฉันก่อนจะเลื่อนสายตามาสบตากับฉัน นัยน์ตาสีเทาคู่นั้นทำให้ฉันหายใจผิดจังหวะไปครู่หนึ่ง ไม่ต้องพูดถึงความจริงที่ว่ามือของเขากำลังครอบครองมือฉันอยู่ “...ทำอะไรของนาย ปล่อยนะ”

 

 

“เพลงนี้เกี่ยวกับอาการใจเต้นไม่ใช่เหรอ ฉันก็จะช่วยบิ๊วเธอไง :)

 

 

“ไม่จำเป็น ปล่อย...” ฉันหยุดพูดกะทันหันเมื่อฮีวอนดึงมือฉันไปใกล้ริมฝีปากก่อนจะจรดริมฝีปากอุ่นจัดลงบนมือฉันอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำให้ความร้อนแผ่ซ่านกระจายไปทั่วร่างภายในเวลาไม่กี่วินาที ฉันนึกอยากจะดึงมือกลับ แต่ก็เหมือนมีโซ่มาล่ามไว้ทำให้ไม่สามารถขยับมือได้เลย ฮีวอนยังไม่ยอมถอนริมฝีปากออกห่าง แต่เขากลับเลื่อนริมฝีปากไปงับเบาๆ ที่ปลายนิ้วของฉัน จากนั้นจึงขบมันอย่างยั่วเย้าราวกับนิ้วของฉันเป็นช็อกโกแลตแท่งแสนหวาน นัยน์ตาสีเทาของเขายังไม่ยอมหันไปไหน ยังคงจ้องตาฉันโดยไม่กะพริบตาเลยสักนิด...

 

 

ฉันไม่รู้ว่าสายตานั่นหรือว่าสัมผัสร้อนจัดจากริมฝีปากของเขาที่ปลายนิ้วกันแน่ที่ทำให้รู้สึกวูบวาบอย่างประหลาดแบบนี้ ฉันดึงมือกลับมาหลังจากผ่านไปหลายวินาทีก่อนจะพบวาเขาจัดการทิ้งรอยคิสมาร์กไว้บนนิ้วฉันเรียบร้อยแล้ว ถึงคนอื่นจะดูไม่ออกก็เถอะ ฮีวอนแลบลิ้นเลียริมฝีปากพลางมองฉันด้วยนัยน์ตาเป็นประกายแพรวพราว จากนั้นจึงถามฉันด้วยน้ำเสียงเจือเสียงหัวเราะ “ไง พอจะมีไอเดียดีๆ รึยัง”

 

 

“ไปตายซะไปไอ้แมว” ฉันกระชากเสียงด่าเขาก่อนจะหันหน้าหนีแล้วหยิบสมุดขึ้นมาเขียน ในใจยังเต้นตึงตังด้วยความโกรธอยู่เลย ใช่แล้ว มันเต้นแรงเพราะฉันโกรธ ไม่ใช่เพราะหวั่นไหวอะไรทั้งนั้น!

 

 

ฮีวอนหัวเราะเบาๆ ในลำคอก่อนจะยอมปล่อยให้ฉันทำงานโดยไม่กวนอะไรอีก และฉันก็ได้ทำงานจริงๆ ด้วย เนื้อเพลงที่เคยนึกไม่ออกอยู่ดีๆ ก็ไหลลื่นอย่างหน้าตาเฉย เอาเถอะ...ถือซะว่าไอ้แมวหน้าเสือนั่นมีส่วนช่วยให้ฉันทำงานได้ -_-^

 

 

จะยกโทษให้สักครั้งก็แล้วกัน =^=

 

 

---------------------------------

 

 

ตัวอย่างที่สอง 1.17PM

 

 

“หิววววววววว >_<!! อยากกินเนื้อย่างชะมัด~” หลังจากนั่งเงียบๆ มาได้พักใหญ่ไอ้เสือดาวนี่ก็เอาอีกแล้ว เขาลุกขึ้นมายืนกระโดดตบร้องโวยวาย จากนั้นจึงเดินอ้อมมาย่อตัวลงข้างๆ เก้าอี้ฉันแล้วถามเสียงใส “แต่งถึงไหนแล้ว *O*

 

 

“ก็เรื่อยๆ” ฉันตอบเรียบๆ โดยไม่คิดจะหันไปสนใจไอ้แมวบ้าที่เกาะเก้าอี้ฉันอยู่นี่

 

 

“ออกไปกินเนื้อย่างกันมะ *O*

 

 

“หิวก็ออกไปกินคนเดียวไป ฉันไม่หิว”

 

 

“เธอกำลังจะทำให้ฉันเป็นสมาชิกเกิร์ลกรุ๊ปหรือไง T_T ถ้าไม่ได้กินข้าวกล้ามฉันจะหายไปนะ”

 

 

“ก็บอกให้ไปกินซะไง ฉันล่ามโซ่นายไว้ซะเมื่อไหร่ -_-+++

 

 

“ไม่อยากกินคนเดียวอะ”

 

 

“สาวเยอะไม่ใช่เหรอ ก็โทรเรียกมาสักคนสิ =_=^^^

 

 

“ก็บอกว่าไม่มีแล้ว ตอนนี้ฉันมีแต่เธอคนเดียวนะ :)

 

 

“งั้นก็เริ่มหาเพิ่มได้แล้ว เพราะฉันจะไม่ลุกไปไหนจนกว่าจะแต่งเพลงนี้จบ -_-^

 

 

“งั้นก็ได้ เอามาสิฉันจะแต่งต่อให้จบเอง แป๊บเดียวเท่านั้นแหละ”​ ฮีวอนพูดจบก็ฉวยสมุดไปจากมือฉันเฉยเลย ฉันกำลังจะหันไปเพื่อจะแว้ดใส่เขาชุดใหญ่สักชุด แต่กลับต้องหยุดชะงักตัวแข็งทื่อเมื่อหันไปปุ๊บริมฝีปากฉันก็ชนกับริมฝีปากเขาที่รออยู่ก่อนแล้วพอดี ฮีวอนฉวยโอกาสนั้นงับริมฝีปากฉัน แค่เสี้ยววินาทีเดียวก่อนที่ฉันจะตวัดมือไปกระทบใบหน้าหล่อเหลาของเขาดังเพียะพอดี

 

 

“โอ๊ย! TOT เจ็บนะ ทำไมต้องตบด้วยอะ นี่มันใบหน้าของศิลปินเชียวนะ”

 

 

“นายมือไวปากไวฉันก็มือไวได้เหมือนกัน -_-^” ฉันพูดเสียงแข็งพร้อมกับคว้าสมุดคืนมาแล้วหันหน้าหนีไปทางอื่น “ทีนี้ก็ไสหัวไปซะให้พ้นๆ อย่ามาเกะกะสายตาฉันได้มั้ย มุดลงดินไปเลยก็ได้!

 

 

จบคำนั้นฉันก็เสียบหูฟังแล้วเร่งเสียงให้ดังสุดเพื่อลดมลภาวะทางเสียงลง ฮีวอนพูดอะไรอีกไม่รู้ฉันไม่ได้ยินแล้ว และเมื่อเขาทำท่าจะส่งภาษามือ ฉันก็ดึงฮู้ดขึ้นมาคลุมหน้าครึ่งนึงไปเลยเพื่อปิดการสื่อสาร

 

 

และปิดความจริงที่ว่าหัวใจฉันกำลังเต้นถี่รัวราวกับจะระเบิดเอาไว้ด้วย

 

 

------------------------------

 

 

ตัวอย่างที่สาม 4.29PM

 

 

ฮีวอนหยิบเอาช็อกโกแลตเฟอร์เรโรที่เขาเดินลงไปซื้อจากมินิมาร์ทข้างล่าง (ทุ่มเทมาก -_-^) ออกมาแกะกินด้วยสีหน้ามีความสุข เขานั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ ฉันก่อนจะหันมายิ้มแย้มโชว์ฟันเขี้ยวเสน่ห์ของเขา “เหนื่อยมั้ยจีเฮ ^O^

 

 

“ฉันเหนื่อยใจที่ต้องเจอหน้านายทุกวันมากกว่า”

 

 

“หลอกตัวเองอยู่นั่นแหละ ความจริงเธอดีใจที่ฉันอยู่ด้วยก็บอก :)

 

 

“ไสหัวไป =_=”

 

 

“ไม่เอาน่า อย่าพูดแบบนั้นสิ >_< เดี๋ยวห้าโมงเจ๊ก็จะมารับฉันไปทำงานแล้ว เธอจะเหงานะ”

 

 

“ฉันจะดีใจมากเลยต่างหาก”

 

 

“ฮ่าๆๆๆ จีเฮของเราปากไม่ตรงกับใจเอาซะเลย” ฮีวอนหัวเราะก่อนจะยื่นช็อกโกแลตห่อสีทองมาตรงหน้าฉัน “กินช็อกโกแลตมั้ย ^^

 

 

“ไม่ล่ะ”

 

 

“อร่อยนะ”

 

 

“ก็บอกว่าไม่ไง -_-

 

 

“จะได้อารมณ์ดีไง”

 

 

“มะ...อื้อ!” ฮีวอนผู้แสนดื้อด้านตัดสินใจเอาช็อกโกแลตใส่ปากฉันเลยโดยไม่รอให้ฉันตอบตกลง ช็อกโกแลตเฟอร์เรโรทั้งลูกเต็มปากฉันไปหมดทำให้ฉันหมดโอกาสด่าเขาอย่างที่ต้องการ ฮีวอนหัวเราะเสียงใสด้วยท่าทางดูดีจนน่าเกลียด เขาแลบลิ้นเลียช็อกโกแลตที่ละลายติดปลายนิ้วพลางมองหน้าฉันด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ เสน่ห์ที่แสนร้ายกาจและความเจ้าเล่ห์มาดร้ายของเขามันเหลือล้นซะจนเหมือนไม่ใช่คนธรรมดา… และอันที่จริงเขาก็ไม่ใช่คนธรรมดานั่นแหละ แต่เสน่ห์ที่เขามีมันน่ากลัวและเป็นอันตรายต่อหัวใจมากเลยไม่ใช่หรือไง นี่หมอนี่กำลังตั้งใจจะ ‘ยั่วยวน’ ฉันอย่างที่เขาเคยบอกไว้จริงๆ งั้นสินะ

 

 

ฉันโยนหินทับหัวใจที่กำลังเต้นแรงขึ้นอย่างน่าโมโหก่อนจะหยิบหน้ากากนิ่งเฉยขึ้นมาสวมแล้วไล้ปลายนิ้วที่มุมปากที่มีช็อกโกแลตเปื้อน จากนั้นจึงแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากของฮีวอนแล้วยื่นหน้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหูเขา “อร่อยดีนี่นา”

 

 

“เห็นมั้ยล่ะ ฉันบอกแล้ว” ฮีวอนตอบพลางหัวเราะเบาๆ “ถ้าเธอติดใจก็บอกมาเลยนะ ฉันมีให้อีกเยอะเลยล่ะ…คราวนี้จะป้อนแบบพิเศษกว่าเดิมเลยด้วย”

 

 

“งั้นเหรอ แบบไหนล่ะ”

 

 

“จะลองดูเลยมั้ยล่ะ”

 

 

“คราวนี้ให้ฉันป้อนนายบ้างดีกว่า” ฉันขัดฮีวอนก่อนจะเอื้อมมือหยิบช็อกโกแลตมาจากมือเขาก่อนจะใช้ปากเปิดห่อสีทองของมันโดยยังไม่ละสายตาจากเขา ฮีวอนจ้องฉันตาเขม็งด้วยนัยน์ตาเป็นประกายวาววับเหมือนสัตว์ป่า ฉันจูบเบาๆ ที่ช็อกโกแลตก้อนกลมๆ ก่อนจะบอกเขาด้วยรอยยิ้ม “หลับตาก่อนสิ”

 

 

“ต้องหลับตาด้วยเหรอ”

 

 

“จะได้ตื่นเต้นไง ฉันไม่เคยทำแบบนี้กับใครที่ไหนเลยนะ”

 

 

“ก็ได้ :)” ฮีวอนพูดก่อนจะหลับตาลง ฉันหยิบเอาช็อกโกแลตใส่ปากตัวเองก่อนจะยัดเอากระดาษสีทองที่ห่อช็อกโกแลตยัดใส่ปากฮีวอนทันที นั่นทำให้ฮีวอนลืมตาพร้อมกับคายกระดาษนั่นออกมาพร้อมกับโวยวายเสียงลั่น “ทำอะไรของเธอเนี่ย!?! =[]=^^^”

 

 

“ป้อนช็อกโกแลตไง -_- กระดาษห่อนั่นก็มีช็อกโกแลตติดอยู่ ชอบเลียนักไม่ใช่เหรอ เลียเข้าไปสิ”

 

 

“แสบนักนะแม่เสือสาว ^^++”

 

 

ฉันยิ้มกับสีหน้าเคียดแค้นของฮีวอน สมน้ำหน้า อยากมาเล่นกับฉันก็ต้องเจอแบบนี้แหละ ฉันมีภูมิต้านทานเสน่ห์แรงกล้าของนายเรียบร้อยแล้วล่ะ เพราะหมอนี่เป็นแบบนี้ตลอดเวลาจนฉันเริ่มจะชินแล้ว =_=^ และฉันก็ได้เรียนรู้ด้วยตัวเองแล้วว่าการจะจัดการคังฮีวอนที่กำลังทำตัวน่ารำคาญก็คือต้องทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ปล่อยให้ไอ้แมวลายเสือดาวพยายามยั่วยวนอย่างไร้ผลต่อไป -_-

 

 

--------------------------------

 

 

2 Weeks Later…

 

 

2.11PM

 

 

เผลอแป๊บเดียวการทำงานด้วยกันแบบวุ่นวายก็ผ่านมาสองอาทิตย์กว่าแล้ว ฮีวอนแวะมาทุกทีที่มีเวลาว่างทั้งๆ ที่การอัดเสียงส่วนของเขาเสร็จไปตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้ว จนฉันเกือบเข้าใจว่าเขาเป็นมนุษย์ว่างงาน -_- ทั้งที่ความจริงเขาก็ไปออกไลฟ์กับรายการวาไรตี้เป็นประจำแทบจะทุกวันน่ะนะ ฉันหันไปหยิบรีโมตกดเปิดทีวี แล้วบนจอก็เป็นรายการ M COUNTDOWN แบบรีรันทางช่อง Mnet บังเอิญอย่างร้ายกาจจริงๆ นะ -_-; ที่วงที่กำลังเล่นอยู่ดันเป็น Poison พอดีอีกต่างหาก

 

 

[Hey there my POISON IVY!! Say YEAH!!!]

 

 

บนเวทีหมอนั่นดูเท่จับใจจริงๆ แฮะ...ถ้ามองด้วยสายตาของคนปกติแบบไม่มีอคติน่ะนะ แต่ถ้ามองจากสายตาฉันหมอนั่นก็คือแมวที่ขึ้นไปเต้นแร้งเต้นกาบนเวที =_=^ (เต็มเปี่ยมด้วยอคติ)

 

 

ฉันนั่งดูไลฟ์เพลินๆ ก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่ออยู่ดีๆ ประตูก็ถูกเปิดพรวดเข้ามา =O= จะปิดทีวีก็ไม่ทัน ไอ้แมวลายเสือที่เข้ามาอย่างไร้มารยาทก็เลยเห็นพอดีว่าฉันดูอะไรอยู่ ฮีวอนถึงกับผิวปากหวือก่อนจะเดินเข้ามากอดคอฉัน “แหม คิดถึงฉันจนต้องเปิดดูไลฟ์เลยเหรอ เขินจังแฮะ >///< ขอโทษทีนะที่มาช้าไปหน่อย พอดีติดสัมภาษณ์น่ะ~

 

 

ฉันแกะมือเขาออกก่อนจะผลักหน้าเขาออกห่างแล้วพูดอย่างเย็นชา “ความจริงไม่ต้องมาเลยก็ได้นะ งานฉันอาจจะเสร็จเร็วขึ้น =_=^”

 

 

“อย่าพูดงั้นสิ ฉันมีกาแฟของโปรดเธอมาฝากด้วยนะ :) กำลังร้อนๆ เลย”

 

 

“จะติดสินบนอะไรรึไง” ฉันแกล้งเหน็บแนมเขาก่อนจะรับมันมาจิบ “ขอบคุณนะ”

 

 

“ไม่ได้จะติดสินบนหรอก แค่อยากเห็นเธออารมณ์ดีเท่านั้นแหละ >_<” ฮีวอนพูดพร้อมกับทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ฉันพร้อมกับหยิบขวดโค้กขึ้นมายกดื่ม ฉันหันไปมองก่อนจะเอ่ยถามด้วยความข้องใจมานาน

 

 

“นายเป็นอะไรกับโค้ก ทำไมไปไหนต้องมีโค้กติดตัวตลอดเวลา”

 

 

“ตลอดเวลาเลยเหรอ ไม่รู้ตัวแฮะ” ฮีวอนตอบพลางก้มมองขวดโค้กในมือ จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมายิ้ม “ก็มันอร่อยดีไม่ใช่เหรอ กินแล้วเหมือนได้เพิ่มพลัง~

 

 

“มันไม่ดีต่อสุขภาพไม่ใช่หรือไง”

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกน่า ฉันแข็งแรง”

 

 

“นายเป็นเด็กรึไง -_-“

 

 

“ใช่สิ มีแต่คนบอกฉันหน้าเด็กนะ *O*

 

 

“ใครบอกล่ะ คังฮีวอน กับคังฮีวอน แล้วก็คังฮีวอนงั้นสิ?”

 

 

“ใจร้ายว่ะ =^= เดี๋ยวก็ยึดกาแฟคืนซะหรอก”

 

 

“เด็กเค้าไม่ดื่มกาแฟกันไม่ใช่เหรอ ยึดไปก็ไม่มีประโยชน์ กินโค้กต่อไปซะ” ฉันตัดบทอย่างไร้เยื่อใยก่อนจะหันไปดูเนื้อเพลงในมือต่อ ฮีวอนชะโงกหน้ามาดูก่อนจะถามเสียงใส

 

 

“จะเริ่มอัดเสียงเพลงนี้เมื่อไหร่น่ะ”

 

 

“วันนี้”

 

 

“จริงดิ O_O ดีนะเนี่ยมาทันพอดี”

 

 

“ฉันไม่ให้นายเข้าไปในห้องอัดแน่”

 

 

“ทำไมล่ะ >_< ฉันเป็นแฟนคลับเธอแล้วนะ เข้าไปด้วยดิ”

 

 

“ไม่”

 

 

“เขินเหรอ :)

 

 

“เขินนายก็บ้าแล้ว แค่ไม่อยากได้ตัวรบกวนเท่านั้นเอง”

 

 

“ใจแข็งอีกละนะ แต่ฉันสัญญาว่าจะไม่กวน นะๆๆๆ ^O^

 

 

“ตอนนี้นายก็กำลังกวนฉันอยู่นะ” ฉันหันไปมองหน้าฮีวอนด้วยสายตาคมกริบ แต่ไอ้แมวไม่กลัวเลยสักนิด ตรงข้ามกลับขยับเก้าอี้เข้ามากระแซะฉันอีก

 

 

“ลองซ้อมดูก่อนมั้ย”

 

 

“ซ้อมแน่ แต่ไม่ใช่กับนาย”

 

 

“ก็ถ้าฉันจะนั่งปักหลังอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนเธอจะซ้อมยังไงละ”

 

 

“ฉันขึ้นไปบนดาดฟ้า =_=”

 

 

“แบบนั้นเสียงก็กระจายหมดสิ ไม่รู้เรื่องหรอก >_< ซ้อมตอนนี้แหละ เดี๋ยวฉันช่วยดูให้”

 

 

“ทำไมฉันต้องพึ่งนายด้วยเนี่ย =[]=

 

 

“เธอเก่งอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องพึ่งฉันหรอก แต่เผื่อฉันช่วยอะไรได้ไง >_<

 

 

ฉันเหล่มองฮีวอนที่ยืนยันอย่างขึงขังก่อนจะถอนใจเฮือกใหญ่ หมอนี่มันตื๊อขาดใจจริงๆ เลย หนำซ้ำยังมุ่งมั่นมากยังกะคนขายประกัน เอาเถอะ ยังไงก็ต้องร้องอยู่ดี ฉันหยิบหูฟังมาสวมข้างหนึ่งก่อนจะกดเล่นแบ็คกิ้งแทร็คของเพลง 키스해줘요 (Kiss Me) ท่วงทำนองมันอ่อนหวานและนุ่มนวลมากเสียจนเหมือนกำลังเดินอยู่บนผ้านวมนุ่มๆ แล้วก็ลงไปนอนกลิ้งอยู่กับคนรักอย่างมีความสุข เพลงนี้จะเริ่มต้นจากความหวานก่อนจะค่อยๆ มืดหม่นลงแล้วจบลงที่ความเศร้า...

 

 

ใช่แล้ว...นี่เป็นเพลงที่แต่งตอนคุยเรื่องจูบแรกกับคังฮีวอนนั่นแหละ

 

 

It’s a snowing night… everything is so white and cold

Except your hands… there are so warm… you pull me in and hold me gently…

คืนนี้หิมะตก ทุกอย่างช่างขาวโพลนและหนาวเหน็บ

ยกเว้นมือของคุณ...มันช่างอบอุ่นนักตอนที่คุณดึงฉันเข้าไปในอ้อมกอดที่แสนอ่อนโยน

 

 

ฮีวอนนิ่งฟังฉันอย่างตั้งใจ เขาประสานมือเข้าด้วยกันก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วหลับตาลง ฉันก็เลยหลับตาลงบ้าง ไม่จำเป็นต้องดูเนื้อเพลงแล้ว... เพราะฉันแต่งมันออกมาจากเรื่องจริง...เรื่องจริงที่ฉันจำมันได้จนขึ้นใจ

 

 

I can see you smiling at me…your lips are so tempting I want you to have me

Your soft touch and deep kiss may be alluring… but I’m willing to be lured

ฉันมองเห็นคุณยิ้มให้ฉัน ริมฝีปากนั้นช่างน่าหลงใหล ฉันต้องการให้คุณครอบครองฉัน

สัมผัสอ่อนโยนและจูบลึกซึ้งนั้นอาจจะล่อลวงฉัน แต่ฉันยินดีจะถูกคุณล่อลวง

 

 

ฉันมองเห็นใบหน้าเขาอยู่ใกล้มากจนเกือบจะแนบชิด ตอนที่เขายื่นมือมาหาฉันก็ลืมทุกอย่าง รู้สึกเหมือนภาพในหัวเบลอไปหมด ลืมไปหมดว่าตัวเองควรจะทำอะไรและไม่ควรจะทำอะไร ลืมว่าเขาเป็นใครและฉันเป็นใคร... รอยยิ้มของคนคนนั้นทำให้ฉันหลงเขาจนแทบบ้า เหมือนแฟนเพลงที่หลงใหลคลั่งไคล้จนยินดีทำทุกอย่างเพื่อเขา ฉันเป็นแบบนั้น...และเขาก็ครอบครองทุกอย่างของฉัน...

 

 

I feel like I’m about to break… lose myself

You’re touching me…lingering your lips on mine

รู้สึกเหมือนฉันกำลังจะแตกสลาย สูญเสียตัวฉันไป

คุณกำลังสัมผัสฉัน ลูบไล้ริมฝีปากของคุณบนริมฝีปากฉัน

 

 

วินาทีที่เขากอดฉัน มันรู้สึกดีมากเสียจนคิดว่าต่อให้ต้องเจ็บปวดแค่ไหนก็ยอม ฉันจำได้ว่าตัวเองบอกเขาให้กอดฉัน...อย่าปล่อยฉันไปไหน เขายิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนโยนและร้ายกาจไปในเวลาเดียวกันเมื่อเห็นฉันอ้อนวอนขอร้องเหมือนเด็กๆ มือของเขาเลื่อนมาสัมผัสใบหน้าฉัน ก่อนจะก้มลงมาจูบฉันอย่างแผ่วเบา...

 

 

You kiss me and tell me it’ll be our last

You wake me up from my dream… and say that you have to go

คุณจูบฉันแล้วก็บอกกับฉันว่านี่คือจูบครั้งสุดท้ายของเรา

คุณปลุกฉันให้ตื่นจากความฝัน...เพื่อบอกว่าคุณต้องไปแล้ว

 

 

ฉันมองเห็นเขามองมาอย่างเย็นชา รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลางดงามของเขาเหมือนมีมนต์สะกดให้ฉันตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ขณะที่คำพูดของเขาวิ่งผ่านในหัวของฉันราวกับลิฟต์ที่ถูกตัดสายขาด มันร่วงหล่นและกระแทกลงบนพื้นอย่างแรงจนสมองตัดการรับรู้ไปชั่วขณะ...วินาทีนั้นฉันถึงได้รู้...

 

 

It was nothing but a dream, you say, and I have to move on

Because you want nothing more from me… and ready to get a new girl

มันเป็นแค่ความฝันเท่านั้น คุณบอกกับฉัน... ว่าฉันควรจะก้าวต่อไปซะ

เพราะคุณไม่ต้องการอะไรจากฉันอีกแล้ว และคุณพร้อมสำหรับผู้หญิงคนใหม่แล้ว

 

 

ขอบคุณมากนะจีเฮ :) เมื่อคืนฉันสนุกมาก ไว้เจอกันนะ’ เขาบอกกับฉันอย่างนั้นแล้วก็…

 

 

“จีเฮ…จีเฮ!”

 

 

“อ๊ะ…มีอะไร” ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อฮีวอนร้องเรียกพร้อมกับยื่นมือมาตีหน้าฉันเบาๆ “ตีฉันทำไม”

 

 

“ฉันต่างหากที่ต้องถาม” ฮีวอนแย้งพร้อมกับเลื่อนมือมาปาดที่หางตาฉันเบาๆ “เธอร้องไห้ทำไม”

 

 

“พูดอะไรของ…” ฉันกำลังจะค้าน แต่พอยกมือขึ้นแตะที่แก้มก็พบว่ามันเปียกชื้น นี่มัน…น้ำตางั้นเหรอ ฉัน...ฉันกำลังร้องไห้งั้นเหรอ ทำไม… “ฉัน…”

 

 

“คอนแทคเลนส์เลื่อนงั้นเหรอ เธอคงจะตาแห้งเหมือนฉันล่ะสิ” ฮีวอนชิงพูดขึ้นก่อนพร้อมกับหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีแดงเจิดจ้าตัดกับเสื้อยืดสีเหลือง (เขาแต่งตัวด้วยแม่สีแบบนี้ตลอดล่ะ วันดีคืนดีก็ใส่เสื้อเหลืองกางเกงเขียวหรือเสื้อเขียวกางเกงแดงมาบ่อยๆ) แล้วยื่นมาให้ฉัน “หยอดน้ำตาเทียมมั่งก็ได้นะ หรือไม่ก็ใส่แว่นแทนเวลาไม่ได้ออกกล้องน่ะ”

 

 

“…” ฉันรับผ้าเช็ดหน้ามาโดยไม่ได้พูดอะไร…ขณะที่ฮีวอนพล่ามไปเรื่อยเปื่อยเกี่ยวกับสุขภาพตา ผ้าเช็ดหน้ามีกลิ่นหอมอ่อนจางของน้ำหอม DAVIDOFF แบบที่เขาชอบใช้ แล้วก็แปลกที่มันทำให้ความสับสนในใจค่อยๆ สงบลงอย่างช้าๆ ฉันเช็ดน้ำตาอย่างระมัดระวังก่อนจะลดผ้าเช็ดหน้าลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “ฉันจะเอาไปซักให้ พรุ่งนี้ค่อยเอามาคืนนะ”

 

 

“อืม เก็บไว้เลยก็ได้ ^^ เผื่อวันหลังคอนแทคเลื่อนอีกจะได้ใช้ไง”

 

 

แต่ฉันไม่ได้ใส่คอนแทคเลนส์สักหน่อย...

 

 

ฉันเก็บคำพูดนั้นเอาไว้ในใจแล้วเอ่ยขอบคุณแค่เบาๆ ก่อนจะเก็บผ้าเช็ดหน้าใส่กระเป๋า ฮีวอนยิ้มๆ ไม่พูดอะไรพลางหยิบน้ำโค้กมาดื่ม จากนั้นดึงดีดนิ้วดังเป๊าะแล้วพูดขึ้นมาอีกเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ “จริงสิ เกือบลืมบอกไปเลย”

 

 

“อะไรเหรอ”

 

 

“เสียงเธอน่ะ” เขาพูดพร้อมกับหันมายิ้ม นัยน์ตาสีเทาเป็นประกายสดใสเหมือนเด็กๆ ขึ้นมาแวบหนึ่งจนฉันนึกสงสัยขึ้นมาว่าอาจจะเป็นเพราะประกายของน้ำตาในตาของฉันเอง “เหมือนเสียงนกร้องตอนเช้าเลยนะ”

 

 

“เสียงนก?”

 

 

“มันนุ่มมากเลยล่ะ... ไม่เหมือนตอนที่เธอแร็พเลยนะ ตอนแร็พก็เท่ดี แต่ตอนร้องบัลลาดมันก็...ประมาณว่า...ทำให้อยากหลับตาแล้วปล่อยตัวเองไปตามเสียงเพลงน่ะ”

 

 

“แต่งกลอนอยู่รึไงอีตาบ๊อง” ฉันพูดไปแล้วก็หลุดขำออกมาเมื่อฮีวอนเริ่มพูดจาเหมือนนักกวี ฮีวอนหัวเราะพลางยกขาขึ้นพาดบนโต๊ะแล้วทำตัวเหมือนอยู่บ้านแบบฉัน ก่อนจะหันมาตอบฉัน

 

 

“มันเป็นวิธีสวยหรูในการบอกว่า...ฉันหลงรักเสียงของเธอเข้าแล้วน่ะ :)

 

 

“ไม่ต้องมาประจบเลย”

 

 

“ฮ่าๆๆๆ ประจบที่ไหน พูดจริงไม่ติงนังต่างหากล่ะ~

 

 

“เลิกล้อเล่นได้แล้ว ฉันจะไปเข้าห้องอัดแล้ว”

 

 

“โอเคคร้าบ~ ไปกันเถอะ~” ฮีวอนกุลีกุจอลุกขึ้นผายมือเชื้อเชิญฉันให้เดินไปที่ประตู ฉันเดินนำเขาออกไปพลางพยายามทำตัวปกติ ที่ต้องพยายามเพราะตัวเองก็ยังไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกแปลกๆ แบบนี้...

 

 

บ้าชะมัดเลย แค่ไอ้แมวชมแค่นี้...

 

 

ฉันจะใจเต้นทำไมกันนะ...

 

 

[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม

 

 

หนังสือวางแผงแล้วนะค้า  ^O^ ออกก่อนกำหนดค่ะ แต่เห็นบางคนยังไม่ได้อ่าน หรือบางคนอยู่ต่างจังหวัดหนังสืออาจจะยังไปไม่ถึง เพราะงั้นก็เลยแวบมาอัพให้อ่านกันก่อนจนกว่าหนังสือจะวิ่งไปหาค่ะ สำหรับคนที่อยู่ในกรุงเทพ ตอนนี้หาซื้อได้ตามร้านหนังสือทั่วไปได้แล้วนะคะ หรือจะสั่งซื้อทางเว็บแจ่มใสก็ได้ค่ะ ^^

 

 

รักนักอ่านทุกคนมากๆ เลย มีเวลาอัพไม่นานแต่เม้นของทุกคนก็ทำให้มีความสุขมาก เจอกันใหม่ในเรื่อง Code Name: G หลอกรักร้ายไล่ล่าหัวใจยัยจารชน นะคะ ^^ กดตามลิ้งไปได้เลย แต่ต้องเม้นให้ฮีวอนคุงก่อนน้าาา~ >O< ตอนหน้า "ผู้ชายในอดีต" ของจีเฮจะปรากฏตัวแล้วนะคะ :) ใครอยากอ่านต้องเม้นอย่างด่วน~

 

 

http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=687532

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

720 ความคิดเห็น

  1. #712 JubJang Ratchneekorn (@jubjaeng_vip) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 19:21
    พี่อาย อัพอีกๆๆหนูไม่ได้ซื้อเล่มนี้อ้าาา อัพหน่อยนะๆ
    #712
    0
  2. #684 khundok (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2555 / 23:40
    ฮีวอนน่าร๊ากกกกกกกก อยากได้ๆๆ
    #684
    0
  3. #677 Nan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 15:47
    ได้หนังสือมาอยู่ในมือแล้วค่ะ สนุกมว้ากกกกกกกกกกกกก



    จะรอติดตาม คิมเซโฮ และบรรดา Secret-End ทั้งหลายนะคะ
    #677
    0
  4. #667 เจ้าชายอสูร_B2UTY (@13161212) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2555 / 00:54
     หืมมมมมม ยิ่งอ่านยิ่งติด ติดง่อมแงมเลย

     น่ารักดีเนอะ อย่าำไปสนผช.ในอดีตเลยจีเฮ สนผช.ตรงหน้าดีกว่า 


    #667
    0
  5. #653 PooHRisky_B2uty&Shawol (@kapii-zz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 21:09
    คัง ฮีวอน นายฉวยโอกาสได้เสมอ =.,= 555555

    ปล.เป็นความจริงที่โจ๊กติดโค้ก พี่แกกินแทนน้ำ 55555
    #653
    0
  6. #651 +.Shana.+ (@-shana-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 23:44
    กรี๊ดดด! เค้าแพ้รัศมีคนหล่ออ~

    อัพด่วนขาดจายย TT^TT
    #651
    0
  7. #648 mineke (@mineke) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 15:47
    ขอเดาว่าผู้ชายคนนั้นคือ 'ฮันแจชิน' นะคะ เห็นมีคำว่าเวทมนต์ ...น่าจะใช่ 55+

    หนังสือเล่มนี้ต้องซื้อมาอ่านแน่นอน!!!


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 29 มีนาคม 2555 / 15:54
    #648
    0
  8. #647 Folk_zii (@thebabymonkey) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 13:59
     หนังสือโฟล์คยังมาไม่ถึงเลยพี่อายยยย TT

    เค้าแทบจะกรีดร้องแล้วววว !!!
    #647
    0
  9. #646 .feather! (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 00:07
    ออกแล้วเหรอคะ ไม่ได้เข้าร้านหนังสือนาน

    งานหนังสือต้องไปหามาสักหน่อยแล้ววววววว
    #646
    0
  10. #645 NUT_MINJUN (@nutcha77) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 23:02

    สงสารจีเฮจังเลย
    จะซื้อเก็บแน่ๆเลยค่ะ

    #645
    0
  11. #643 bestbowling (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 22:25
    ฮีวอนเสน่ห์แรงมาาา >< ใครนะที่ทำให้จีเอเสียน้ำตา ....
    #643
    0
  12. #642 >>>MJ (@minjun333) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 20:33

    รอไม่ไหวแล้วค่าาาาาาาาาา
    ต้องไปซื้อให้เร็วที่สุดดดดด ><

    #642
    0
  13. #641 Lek lexy (@lakzozo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 20:06
    หนังสือออกแล้วเหรออ เดี๋ยวจะไปซื้อเดี๋ยวนี้เล้ยย
    #641
    0
  14. #640 Lek lexy (@lakzozo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 20:06
    หนังสือออกแล้วเหรออ เดี๋ยวจะไปซื้อเดี๋ยวนี้เล้ยย
    #640
    0
  15. #639 lukkaewjung (@lukkaewjung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 19:52
    ผู้ชายคนนั้นเป็นใครอ่า ต้องเป็นหนึ่งในความลับสุดหล่อแน่ๆเลย ><
    #639
    0
  16. #638 Domonny (@zaki741) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 19:04
    พออ่านถึงประโยคที่ว่า 'ฉันมองเห็นเขามองมาอย่างเย็นชา' ก็พอจะรู้แล้วล่ะค่ะว่าเป็ยใคร^^
    #638
    0
  17. #637 pudjaee (@nananon101) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 16:41
    -.,- ผู้ชายในอดีตจะเป็นใครกันน้าาาาาาาาาาา
    secret-end...

    น่าจะเป็นแจจุงหรือไม่ก็จุนซู ฮี่ๆๆๆๆๆๆ
    ชางมินไม่น่าใช่ เดะน้อยเกินไป - -* 

    ปัดเป็นแคสอ่ะพี่อาย ฮ่าๆ >O<
    #637
    0
  18. #635 Immon (@phet-z-kim-mark) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 13:32
    อยากจะกรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    อยากอ่านตอนที่ฮีวอนขอจีเฮแต่งงานโดยการแร็ปจังเลย >oแต่อยากรุ้ว่าใครคือผู้ชายในอดีตของจีเฮมากกว่านิดนึง >//<
    #635
    0
  19. #634 merrychrista (@merrychrista) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 13:14
     อืมพอจะเดาออกแล้วว่าคนในอดีตของจีเฮคือใคร^^
    #634
    0
  20. #633 rainy-sunny (@swetiezz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 11:08
    อยากอ่านต่อจนรอไม่ไหวแล้วค่ะ
    #633
    0
  21. #632 NoName (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 10:54
    สนุกมากกกกกค๊า รออ่านนะคะ
    #632
    0
  22. #631 Aii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 09:38
    รอๆๆๆๆ อัพเร็วๆน้า

    เค้าอยากอ่าน
    #631
    0
  23. #630 Jackfruitty (@vi-o-let) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 09:17
     ผู้ชายคนนั้นเป็นใครหว่าาาา???
    สงสารจีเฮ T^T
    #630
    0
  24. #629 s.tiger (@jennyblue) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 01:53
    ใครกันนะที่ทิ้งจีเฮได้ลง
    #629
    0
  25. #628 touyung (@1077) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 01:25
    โห่ยน่าสงสารใครนะผู้ชายคนนั้น
    อยู่วงนู้นใช่มะ
    อัพเร็วๆนะคะ
    #628
    0