**Fulfill one's Vow** นุ่มนิ่มที่รัก Kyumin Kihae Wonhyuk

ตอนที่ 5 : [SF] My Fluffy Boy *นุ่มนื่มที่รัก* 1 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,782
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    20 ก.พ. 56

APPLE PIE★

Title: [SF] My Fluffy Boy

Pairing: Kyuhyun + Sungmin

Author: Gift’n Spring

Note: SF แก้บนเจ้าพ่อคยู ให้ได้บัตรแฟนมีต SJ-M ค่ะ >///<

 

===========================================

 

 
 

~My Fluffy Boy~


 

อืม...นุ่มชะมัด...

นี่...มันนิ่มไปหมด...จริงๆ....

...

...

“เฮ้ย!!!!!

 

 

....ชีวิตผม โจวคยูฮยอนไม่เคยคิดเลยจริงๆว่าจะต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้...สถานการณ์ที่บนเตียงมีหนึ่งชายหนุ่มร่างสูง...และอีกหนึ่งร่าง...เอ่อ....อีกหนึ่งเคะ...จะดีกว่า...

คงจะดูไม่แปลก หากไม่เพราะ...ทั้งสองคน...มีเสื้อผ้า ครบทุกชิ้น!!!

..

..

เพียงแค่เปลือกตาหนาเปิดขึ้นจากการนิทราที่แสนสบาย ก็พบกับสาเหตุที่ทำใหเขาต้องตื่นขึ้น แสงแดดจ้าที่ส่องแทรกเข้าผ่านทางช่องระหว่างผ้าม่านตรงกลาง เป็นเส้นสีส้มอ่อนเข้ามา จนหน้าคมต้องเบี่ยงหนี

กลิ่นหอมๆจากช่อกลุ่มสีน้ำตาลอ่อนนิ่มๆที่คลออยู่ตรงจมูกโด่ง แขนหนาที่ข้างหนึ่งจมหายไปกับกองหมอนด้านล่าง อีกข้างวางพาดโอบบางสิ่งที่แสนนุ่มนิ่มเอาไว้

คยูฮยอนที่พยายามหลับตาลงให้ตัวเองได้จมกับความรู้สึกสบายนั้นอีกครั้งแต่ ดวงตาที่ราวกับแกล้งกันกลับรู้สึกปวดแขนอยู่ไม่น้อย เมื่ออยากจะขยับให้ตัวของตนเองได้เปลี่ยนท่าทางมากขึ้น แต่ก็เหมือนติดก่อนกลมๆขาวในอ้อมกอดนั้น

“อือ...อะไรวะ...” คยูฮยอนพยายามใช้แขนข้างที่พาดผ่านสิ่งนุ่มนิ่มนั้นจับไปตามแนวโค้ง และดันตัวเองให้ลุกขึ้นมากึ่งนั่งกึ่งนอน

!!!” เพียงแค่มื่อหนาเลิกผ้าผืนใหญ่ที่ไม่ได้หนาอะไรมากออกก็เห็นเป็นหนุ่มน้อยร่างอวบในชุดนอนนิ่มนอนขดอยู่ ไหล่ลาดหันหลังให้เขาจนต้องชะโงกเข้าไปดูให้ชัดๆ ก็เห็นใบหน้าหวานหลับพริ้มบ่งบอกว่าเจ้าตัวคงกำลังอุ่นสบายอยู่เต็มที่

มือหนาที่จับไปตามเนื้อตัวนิ่มรู้สึกอุ่นๆในฝ่ามือจนต้องเลื่อนไปตามผิวขาวนุ่มนั้น ท่อนแขนกลมกลึงที่โผล่พ้นแขนเสื้อสั้นโชว์ผิวเนื้อละเอียด ยิ่งเหมือนชวนให้มือกร้านค่อยลูบช้าๆไปตามต้นแขน ความหยุ่นนิ่มของเนื้อนุ่มให้ความรู้สึกเหมือนเต้าหู้ก้อนขาวที่จับเพียงนิดก็ไหวรับมือ

คยูฮยอนเท้าแขนทั้งสองข้างลงไปคร่อมร่างนิ่มที่ติดจะอ้วนอยู่ไม่น้อยเพื่อพินิตดวงหน้าให้ชัดขึ้นว่า คนๆนี้เป็นใคร แล้วเพราะอะไรถึงมานอนอยู่ในบ้านของเขาได้

“ใครเนี่ย...........ขนตายาวชะมัด...” เสียงทุ้มพึมพำกับตัวเองเบาๆ นัยน์ตาสีดำสนิทยังคงเคลื่อนที่ช้าๆจดจ้องใบหน้านวลที่นอนตะแคงจนแก้มนิ่มเอียงกองลงบนหมอนข้างหนึ่ง

เหมือนยิ่งมีแรงดึงดูดรั้งให้เคลื่อนเข้าใกล้ จากมือหนาทั้งสองข้างที่ค้ำยันไว้ด้วยฝ่ามือ ก็เปลี่ยนมาเป็นข้อศอกข้างเดียวเข้าไว้ เพื่อให้ได้ใกล้ชิด และใช้มืออีกข้างที่อดไม่ได้ที่ขึ้นมาไล้แก้มขาวนวลนั้น สัมผัสนิ่มๆที่โดนข้อนิ้วของร่างสูงมันช่างละมุนจนมุมปากหนาเผลอยกยิ้มไม่รู้ตัว

กลิ่นหอมๆที่ละมุนอยู่ตลอดเวลา มันยิ่งรั้งให้เขาไม่สามารถผละออกห่างได้เลย...กลิ่นบางอย่าง...กลิ่นหอมที่เขาคุ้นเคย...แต่กลับนึกไม่ออก...

ผิวนุ่มๆหยุ่นๆขาวและกิล่นหอมรั้งให้ฝบหน้าคมเลื่อนเข้าใกล้จนริมฝีปากหนาใกล้จะแนบสนิทที่ละนิดอย่างช้าๆ

 

ปัง!

“!!!”

ในขณะที่ริมฝีปากห่างจากแก้มหวลนั้นเพียงไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร เสียงเปิดประตูห้องก็ดังลั่นจนต้องสะดุ้ง ยิ่งเมื่อมีเสียงหวานดังตามมา

“ซองมินอ่า ตื่นรึยางงง....เฮ้ย!!!

“เฮ้ย!!!

“...อือ.....”

 

...มันเป็นสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่สุดของ ลีซองมินแล้วตั้งแต่เกิดมา

ณ ห้องนั่งเล่นของบ้านตระกูลโจวตอนนี้ มีคุณและคุณนายโจว นั่งเคียงกันอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ โจวคยูฮยอนลูกชายคนโต โจวดงเฮลูกสาว(?)คนเล็ก และ...ลีซองมิน

...ฮึก...ผมไม่รู้เรื่องน้า~

 

ร่างบางของลีซองมินที่ได้แต่นั่งก้มหน้างุดอยู่ยนโซฟาเดี่ยวที่มีเพื่อนสนิทอย่างดงเฮนั่งอยู่ข้างกันบนที่วางแขน

“ไหนบอกพ่อกับแม่มาซิ ว่าทำไปเราสองคนถึงได้ไปนอนท่าเหมือนเข้าด้ายเข้าเข็มกันอยู่อย่างนั้นน่ะ” คุณโจวถามออกมาโดยไม่เฉพาะเจาะจงคนตอบ

แต่เป็นลีซองมินนี่ซิ ที่เงยหน้าทันที ตาโต แก้มแดงส่ายหน้าขวับๆ ปฏิเสธและบอกว่าไม่รู้เรื่องทุกอย่างอย่างจริงจัง ยามที่สะบัดส่ายหน้าแก้มนวลที่หยุ่นไหวไปตามแรงก็ไหวตามไปด้วย

“โหย พ่อพูดอะไร เสื้อผ้าครบทุกชิ้นอย่างนี้เนี่ยนะ ผมตกใจมากกว่าอีก ถ้าไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นก็ว่าไปอย่าง...โอ้ย อะไรยัยนีโม่ ตีพี่ทำไม” มือหนาเลื่อนมากุมที่ไหล่กว้างของตนเองทันทีเมื่อมือเล็กของดงเฮฟาดลงไปเสียงดังเพี้ยะ

“พี่ไม่ต้องพูดเลยนะ ที่ด๊องเห็นก็ใกล้จะเป็นอย่างที่พ่อว่าอยู่แล้ว นี่ถ้าด๊องไม่เข้าไปซะก่อน พี่ไม่ปล้ำเพื่อนด๊องแล้วเหรอ คร่อมทั้งตัวแถมหน้าใกล้กันซะขนาดนั้น”

ดงเฮ พยานบุคคลคนเดียวในที่เกิดเหตุให้การณ์แบบที่ทำให้ซองมินหน้าแดงหนักเข้าไปอีก ยิ่งเมื่อคิดถึงตอนที่ ได้ยินเสียงโวยวายของดงเฮจนต้องลืมตาตื่นขึ้น แต่ภาพที่เห็นคือใบหน้าคมที่อยู่ใกล้เพียงไม่ถึงฝ่ามือกั้นแถมไหนจะท่าทางที่เหมาะกับการเข้าใจไปไกลเหลือเกิน ในเมื่อถูกคร่อมทั้งตัว แถมมือหนาข้างหนึ่งก็ยังลูบอยู่ที่ใบหน้าของเขาอีกต่างหาก

“ว่าไงล่ะคยู น้องบอกมาแบบนั้น แล้วพฤติกรรมของเราที่ผ่านมา แม่ก็เห็นว่ามันก็อาจจะเป็นไปได้นี่นา” คุณนายโจวบอกเสริมลูกสาว(?)ด้วยรอยยิ้มขำๆ

“แม่จะว่าผมเจ้าชู้ มีอะไรกับใครก็ได้งั้นเหรอครับ”

“เราพูดเองนะ แม่เปล่า” คุณนายโจวเอ่ยจบก็หันไปสบตากับดงเฮแล้วหัวเราะกันคิกคักจนคยูฮยอนอดส่งสายตาเข้มไปหาน้องตัวเองไม่ได้ (กับแม่ไม่กล้า- -“)

“ผมไม่ได้ขนาดนั้นซักหน่อย แล้วนี่ใครก็ไม่รู้ แถมไม่ได้หุ่นดีเหมือนสาวๆพวกนั้นซักหน่อย...อ้วนซะขนาดนี้...”

เมื่อไปไม่ถูกก็ต้องโวยวายกลบเกลื่อน แต่ด้วยความอายมีอยู่ไม่น้อยเมื่อคิดไปว่าตนเอง เผลอติดใจเนื้อนิ่มนั่นไปไม่รู้ตัวก็เลยห้ามปากพูดไปไม่คิดว่าจะทำร้ายจิตใจคนตัวนิ่มแค่ไหน

“......” ฟันขาวกัดริมฝีปากล่างแน่น ก้มหน้าไม่กล้าสบตาคนที่เอ่ยว่าตนเองสักนิด

“นี่ พี่มาว่าซองมินอย่างนี้ได้ไงน่ะ แม่พวกหุ่นไม้เสียบลูกชิ้นพวกนั้นของพี่ต่างหากที่ผอมเกินไป วันๆ ดมกลิ่นเครื่องสำอางเป็นอาหารรึเปล่าก็ไม่รู้ แล้วอีกอย่างนะ พี่เป็นคนไปนอนกอดซองมินเองต่างหาก ชิ”

ดงเฮอดหงุดหงิดแทนเพื่อนไม่ได้ ใบหน้าหวานสะบัดใส่พี่ชายแล้วกอดอกอย่างไม่พอใจ

“นั่นซิ ยังไม่บอกเลย ทำไมเข้าไปนอนกอดน้องอย่างนั้นน่ะ”

“ก็เมื่อคืน ผมดื่มมานิดหน่อยน่ะครับ แล้วเดินมึนๆขึ้นมาชั้นสอง ก็เห็นประตูห้องนี้เปิดอยู่เลยเข้าไปนอนเพราะขี้เกียจเดินต่อแล้ว ใครจะไปรู้ล่ะว่ามีคนอื่นมานอนอยู่อย่างนี้น่ะ”

ตาคมสะบัดมองไปทาง คนอื่น ที่ตนเองพูดถึง ใบหน้าหวานยังก้มงุด ไม่แม้แต่จะสบตาเขาสักนิด...ก็แค่อยากรู้นิดๆอ่ะนะ ว่าดวงตาใสเจ้าของแก้มนิ่มนั้นจะสวยรึเปล่า

“ก็ที่หอของซองมินเขาทำท่อประปาตั้งแต่ปิดเทอมยังไม่เสร็จซะทีนี่นา เนี่ยเพื่อนด๊องไปนอนที่ซาวน่ามาหลายคืนแล้ว ด๊องเลยให้มานอนที่บ้านเราดีกว่า...แต่ก็นั่นแหละใครจะไปรู้ว่าจะมีคนมานอนด้วยอย่างนี้น่ะ”

ฝีปากสองคนพี่น้องที่ลับกันมาตั้งแต่เด็กความคมเลยพอกัน ดงเฮว่ากลับใส่คยูฮยอนด้วยคำของพี่ชายเองนั่นแหละ ชิ~

“สรุปว่าเรานั่นแหละคยูที่เข้าไปนอนกอดซองมินเขาเอง...ซองมินจ้ะไม่เป็นไรนะ แม่ขอโทษด้วย อย่าถือสาลูกชายคนโตของแม่เลยนะ”

ซองมินเงยหน้าสบตาคุณนายโจวทันทีที่เอ่ยเรียก แล้วพยักหน้ารับคำกล่าวระรัว

“ไม่เป็นไรหรอกฮะ” เสียงหวานที่เพิ่งเอ่ยเป็นคำแรก เรียกให้ใจดวงแกร่งไหวแปลกๆ คยูฮยอนที่พยายามจะมองตาหวานคู่นั้นแต่เจ้าตัวที่สบตาคุณนายลีและคุยกันจบแล้วก็ก้มงุดลงมองมือตัวเองเช่นเดิม

“งั้นซองมินก็อยู่ที่นี่ตามสบายนะ อยู่นานๆก็ได้ ด๊องจะได้ไม่เหงา พ่อก็ทำงาน แม่ก็ออกไปข้างนอกบ้าง มีพี่ชายรึก็สนสาวๆมากกว่าน้อง นะจ้ะซองมินคิดว่าเป็นบ้านของตัวเองเลยนะ”

คุณนายโจวลุกขึ้นยืนแล้วลูบผมนิ่มของซองมินเบาๆพลางบอกอย่างใจดีจนดวงหน้าหวานอดยิ้มตามแล้วพยักหน้ารับระรัวอีกเหมือนเดิม

“น่ารักนะเรา พูดไม่เก่งเลยอยู่กับลูกคนเล็กของพ่อได้ซิเนี่ย” คุณโจวลุกขึ้นตามภรรยาแล้วเอ่ยแซวลูกสาวเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปพร้อมกัน

ดงเฮที่แซวผู้เป็นพ่อกลับเล็กๆน้อยๆแล้วก็หันกลับมานั่งระหว่างเพื่อนและพี่ชายตนเองที่ยังคงมองซองมินไม่ละสายตา

“ซองมินจะนอนห้องนอนแขกห้องนั้นแหละ พี่อย่าเข้าผิดอีกหล่ะ ห้องพี่ก็เยื้องๆกันเดินไปอีกหน่อยไม่ได้รึไงก็ไม่รู้”

“เออ รู้แล้วล่ะน่า บ่นจริงเรื่องแค่นี้”

“เรื่องแค่นี้ที่ไหน ถ้าด๊องเข้าไปช้ากว่านี้พี่จะทำอะไรเพื่อนด๊องล่ะ ท่าแบบนั้น หน้าใกล้แบบนั้น กดสิวรึไง ซองมินไม่มีซักเม็ดหรอกขอบอก ผิวนิ่มที่สุดเลยล่ะ เน้าะซองมิน” ดงเฮว่าจบก็หันไปจับแก้มซองมินดึงยืดออกมาบอกว่ามันนิ่มและใสขาวผ่องแค่ไหนด้วยมือทั้งสองข้าง ซองมินยิ้นหวานให้ด้วยรูปปากที่ผิดไปเล็กน้อยจากแรงดึง

แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร คยูฮยอนถึงได้รู้สึกอยากเข้าไปดึงแก้มนิ่มเหมือนโมจินั่นก็ไม่รู้ แต่เมื่อใจดวงแกร่งแกว่งซ้ำไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไหร่ในแค่ช่วงเวลาของเช้าวันนี้ ส่วนหนึ่งเล็กๆที่คอยต่อต้านเหมือนเวลาเด็กผู้ชายตัวเล็กถูกล้อว่าชอบเด็กผู้หญิงน่ารักๆในห้องเดียวกันจนต้องแกล้งเขากลบเกลื่อนก็เริ่มทำงาน

“เหอะ น่ารักตายล่ะ ยังกะมาสคอตยางรถยนต์มิชลินขาวๆเป็นชั้นๆ สาวๆในสต๊อคพี่หุ่นเพรียวสวยกว่านี้เยอะ พี่ไม่สนหรอก” คำว่าออกมาที่ฟังดูไม่ชอบเสียมากมาย โดยไม่ได้เห็นแววตาหวานๆที่วูบไหวเมื่อได้ยินเช่นนั้นอยู่ไม่น้อย

“พี่นี่! ว่าซองมินไม่หยุดเลยนะ สาวๆของพี่น่ะ มองกับตาก็สวยหรอก ไม่เหมือนซองมินมองด้วยใจก็สวย จับด้วยมือก็นิ้มมมนิ่ม” คนรักเพื่อนไม่วายอวยไม่หยุด พร้อมกับโฆษณาด้วยการทดลองสินค้า(?)ให้ดูว่านิ่มแค่ไหนด้วยการ...หอมแก้ม

จู้บบบบ มั้วะ~

แก้มที่คยูฮยอนลูบมาแล้วเมื่อเช้านี้ถูกดันจนเนื้อแก้มนิ่มโค้งออกด้านข้าง ปากบางสีชมพูอ่อนเบี้ยวไปนิดตามแรงดันของดงเฮที่หอมเพื่อนเสียฟอดใหญ่

“อา~ ชื่นใจ อิอิ” หอมเสร็จก็หันไปยักคิ้วใส่พี่ชายตัวเอง คยูฮยอนที่มองอยู่กัดปากฉับเมื่อน้องตัวเองกวนมาอย่างนี้แถมมันยังได้ผลกับใจเขาไม่น้อย

“....”

“ทำไม พี่อยากหอมเหมือนกันล่ะซิ”

“คะ ใครบอก ไม่คุยแล้วโว้ย ไปอาบน้ำไปมหาลัยหาสาวๆดีกว่า” ว่าจบก็ลุกไปไม่มองสองสาวที่นั่งมองด้วยสายตาต่างกันไปเลยซักนิด

 

O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O

 

40%

“คยูฮยอนคะ วันนี้นาบินอยากไปดูน้ำหอมล๊อตใหม่จังเลยค่ะ พานาบินไปหน่อยนะคะ น้า~~

 

สาวร่างบางในชุดเดรสสั้นกุดสีดำที่โชว์เรียวขายาวเล็ก กำลังกอดแขนหนาออดอ้อนหลังจากที่เรียนคลาสเช้าจบแล้ว วันนี้ก็ไม่มีเรียนต่อแล้วคิมนาบิน กิ้กคนล่าสุดของคยูฮยอนก็ได้ที มีโอกาสขอของแพงๆชิ้นใหม่

“อือ...ก็ได้ๆ” เสียงทุ้มเอ่ยตอบแบบไม่ใส่ใจนัก เพราะคิดว่ายังไงวันนี้ก็ว่าง ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว

 

รถคันหรูขับมาจอดที่ลาดจอดรถของห้างใหญ่ที่อยู่ไม่ห่างจากมหาวิทยาลัยนัก ในช่วงเวลาเที่ยงๆแบบนี้ก็เลยไม่แปลกที่จะเห็นนักเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเขาเดินอยู่ทั่วทุกที่

 

“คยูฮยอนคะ ไปดูแบรนด์นั้นหน่อยนะคะ” เสียงแหลมเอ่ยพูดนู้นพูดนี่ โดยไม่สนใจรอฟังคำตอบแล้วลากพาเขาไปเข้าร้านนู้นออกร้านนี้จนเริ่มเซ็ง อย่างเมื่อกี้ เดินเข้าร้านน้ำหอมฉีดลองกลิ่นนั้นกลิ่นนี้จนฉุนไปหมด ชักจะปวดหัวเพราะหล่อนตะหงิดๆ

 

...เฮ้อ...น่าเบื่อชะมัด...ไม่ไหวแล้วกับยัยคนนี้ เลิกยุ่งแบบลาขาด...

 

โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า เหตุผลอย่างนึงมาจากสัมผัสที่มันไม่นิ่มมือ เพราะมีเพียงผิวหนังบางๆที่ห่อกระดูกเท่านั้น...ไม่เหมือนกับสัมผัสแสนนิ่มที่กดเพียงนิดก็บุ๋มลงตามแรง

อาการเซ็งๆของคยูฮยอนเริ่มแสดงออกทางสีหน้าอย่างไม่ต้องจ้องนานก็รู้ แต่มีหรือสาวเจ้าจะรู้ตัวในเมื่อไม่เคยสนใจสภาพจิตใจ แต่หล่อนสนใจแต่ความหล่อกับสภาพคล่องทางการเงินของคนๆนั้นมากกว่า

“เดี๋ยวนาบินขอไปเติมแป้งหน่อยนะคะ”

คยูฮยอนพยักหน้ารับส่งๆ ในใจอยากกลับบ้านใจจะขาด เท้าหนาเดินก้าวไปเรื่อยๆ ขี้เกียจจะรอแล้ว จนเดินเข้าสู่โซนร้านอาหาร ที่ทุกร้านมีคนเดินเข้าออกในช่วงเที่ยงกันให้ขวัก

“โอ้ะ!! พี่คยู”

เสียงหวานที่คุ้นเคยเรียกชื่อคยูฮยอนที่หันไปมองต้นเสียง ก็เห็นเป็นน้องสาว(?)ร่างบางของตนเองเดินออกมาจากร้านอาหารจีนแบรนด์ดังด้วยสีหน้าดีใจสุดๆ

“ว่าไงเรา มากินข้าวคนเดียวรึไง”

“เปล่าๆ มากับซองมินน่ะ เจอพี่เนี่ยดีเลย ช่วยอยู่เป็นเพื่อนซองมินหน่อยซิ พี่คิบอมฉันรออยู่หน้าห้างอ่ะ แวะเอาของมาให้ เดี๋ยวด๊องต้องรีบลงไปแล้ว ฝากพี่หน่อยน้าาา” ดงเฮระรัวคำพูดเร็วๆใส่พี่ชาย แล้วเดินเร็วๆห่างออกไปทั้งที่ยังหันมาพูดกับคยูฮยอนอยู่

“อ่ะ เฮ้ย...” มือหนายืดออกไปหมายจะรั้งน้องสาวที่เดินไปห่างแล้ว แถมยกมือโบกประมาณว่า รีบสุดๆ จนหายไปในกลุ่มคน

“....”

“...ยัยตัวนิ่มอยู่ข้างในเหรอเนี่ย...” ตาคมมองผ่านกระจกใสหน้าร้านเข้าไปในร้านที่มีคนจอแจตามโต๊ะ เท้าหนาลังเลอยู่เล็กน้อยแต่แล้วก็ก้าวเข้าสู่ด้านในร้าน โดยลืม...ผู้หญิงอีกคนที่เดินไปเติมแป้งไปเสียแล้ว ==

 

กึก

รองเท้าหนังคู่หนึ่งมาหยุดยืนอยู่ที่ด้านข้างของโต๊ะ ดวงตาหวานที่กำลังมองลงพื้นเพราะกำลังก้มหน้าตักข้าวผัดคำโตเข้าปาก เมื่อเห็นเท้าคู่นั้นยังไม่ก้าวไปไหน ซองมินจึงเงยหน้าขึ้น แล้วก็พบว่า เป็นร่างสูงที่เขาแนบสนิทกาย(?)ด้วยเมื่อเช้านี้

“...หึ” เสียงหัวเราะต่ำๆในลำคอดังขึ้นทันที เมื่อดวงหน้าหวานเงยขึ้นมองหน้าเขาพร้อมแก้มสองข้างที่โค้งออกเพราะข้าวผัดชาฮั่งแบบจีนอัดเต็มข้างใน

แต่ฉับพลันแก้มนิ่มที่ยืดโค้งออกทั้งสองข้างก็เปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อน่ารัก ตาหวานกลมโตหลบก้มลงหนีสายตาที่มองมาจนใจดวงน้อยต้องสั่นไหว เพราะไม่อาจตีความหมายมันได้

“..อ่ะแฮ่ม......ดงเฮ บอกให้เข้ามาอยู่เป็นเพื่อนน่ะ เขาไปหาคิบอม รู้แล้วใช่มั้ย?”

“....” ไม่มีคำตอบเช่นเคย มีแต่การพยักหน้ารับหงึกหงักแทบติดอกเหมือนเดิม

“....นั่งด้วยได้ใช่มั้ย” คำถามเรียบๆจากคนที่ยืนอยู่แล้วไม่ได้รับการสนใจเท่าที่เคยได้รับ จึงต้องเรียก(ร้อง)ความสนใจกันหน่อย แต่ก็ไม่ได้ผลเช่นเคย เมื่อมีแค่กลุ่มผมกลมเท่านั้นที่สะบัดขึ้นลง จนต้องนั่งลงตรงข้ามกัน

 

 

...เกร็ง...

คงเป็นคำเดียวที่ลีซองมินรู้สึกอยู่ตอนนี้ แม้ว่าทัศนวิสัยของตัวเองตอนนี้จะมีแค่ ชามข้าวผัดทรงโค้งที่กองข้าวแหว่งด้วยรอยตักไปเกือบครึ่ง เห็นก้นแก้วชานมเย็นที่มีไอหยดน้ำเกาะประปราย แล้วก็ผมหน้าม้าของตัวเองนี่แหละ เนื่องด้วยก้มเสียซะเม็ดข้าวแทบติดหน้า

แต่ว่าในเมื่อร่างสูงไม่มีทีท่าว่าจะพูดหรือสั่งอาหารมาทาน มือน้อยกุมช้อนกระเบื้องสีขาวล้วนจนกลมแล้วค่อยตักข้าวผัดเข้าปากไปช้าๆ

 

ตาคมที่ไม่สามารถบังคับให้มองไปที่อื่นได้ จ้องมองร่างเล็กกว่าในเสื้อยืดสีขาวล้วนไร้ลาย แขนสั้นโชว์แขนกลมกลึงที่เขาได้จับแล้วเมื่อเช้านี้ มองไล่มาจน...

...มือขาวคู่เล็กที่ดูกลมโค้ง...ไม่เหมือนกับมีคนทั่วไปที่เวลากำมือแล้วจะมีรอยโค้งของกระดูกเป็นข้อๆเหมือนภูเขาลูกเล็กๆ....แต่นี่...ของซองมินกลับไม่มีเลยซักนิด กลับตีวงโค้งยาวจากโคนนิ้วชี้ไปจนสุดนิ้วก้อย

นี่มัน....

 

...นี่มัน...มือโดเรม่อนนี่ !!!!

 

กลมๆ...โค้งๆ...ขาว...ใช่เลย!!!

 

“คึคึคึคึ”

แล้วผู้ชายคนที่นั่งดูร่างนิ่มตักข้าวเข้าปากเงียบๆก็เริ่มตัวสั่นเพราะความคิดของตัวเอง มือหนายกขึ้นปิดปากตนเองแล้วตัวงอ อย่างพยายามไม่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

เสียหัวเราะที่ดังขึ้นเรียกให้ดวงตากลมหวานต้องเงยขึ้นมอง แต่การกระทำนั้นยิ่งทำให้คยูฮยอนยิ่งหยุดหัวเราะไม่ได้

...ภาพของร่างกลมๆสีขาว ผมสีดำขลับตัดหน้าม้ากรอมหน้าโค้ง แก้มสีชมพูระเรื่อที่ยังมีข้าวผัดอัดแน่นอยู่ข้างในโค้งออกทั้งสองข้าง มือกลมๆเหมือนโดเรมอน กับชามข้าวผัดทรงกลม

...ทุกอย่างกลมไปหมด!!!

 

น่ารักชะมัด...โคตรกลม!....แต่ก็แม่ง โคตรน่ารัก!

 

ตอนนี้ให้หัวของคยูฮยอนมีแค่คำนี้เท่านั้นที่วิ่งเต็มทั่วไปหมด ร่างสูงพยายามเรียกสติตัวเองด้วยการสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติใหม่ เพราะดวงตากลมที่มองมาเริ่มมีแววเจือความสงสัยและเหมือนจะมีความงอนๆซ่อนอยู่ในนั้น

“คึ...โอเค...สงสัยรึไง หึๆ ว่าพี่หัวเราะอะไรน่ะ”

“....” พยักหน้ารับอย่างเดียวเช่นเคย

“ตอบหน่อยซิ ไม่คิดจะพูดกันรึไง”

“...ก็...สงสัยฮะ...” เสียงหวานเอ่ยบอกอย่างผ่าวเบา แต่ก็พอจะทำให้คยูฮยอนยิ้มพอใจได้

“พี่ก็แค่ขำ...ที่เราน่ะ...มีแต่ส่วนโค้ง...ไม่มีส่วนเว้าน่ะสิ คึๆ”

เสียงทุ้มที่เอ่ยอย่างช้าๆพูดเว้นจังหวะ พร้อมกับมือที่ค่อยๆเอื้อมไปไล้ตามมือโดเรมอนกลมๆนั่น จนลามไปที่แก้มสีชมพูที่ยังโค้งอยู่เหมือนเดิม

ซองมินขมวดคิ้ว เบะปากล่างออกเล็กน้อย อย่างที่ถ้าหากไม่สังเกตุก็คงไม่เห็นจริงๆ เมื่อเห็นว่าร่างกลมมีปฏิกิริยาโต้ตอบเล็กๆอย่างน่ารักเขาก็ยิ่งอยากไล้นิ้วของตนเองไปบนริมฝีปากสีชมพูที่มันยื่นออกมาเล็กๆนั่นจริงๆ

ทั้งการกระทำและคำพูดยิ่งทำให้ซองมินแก้มแดงจัดขึ้น ใบหน้าหวานผงะไปนิด เมื่อรู้สึกว่ามือกร้านที่เอื้อมกำลังเกลี่ยเบาๆที่แก้มตัวเอง ริมฝีปากสีสดถูกฟันคมขาวขบกัดอย่างเขินอายจนแทบช้ำ

“(.////.)”

แล้วก็เหมือนเคย ที่ใบหน้าหวานจะก้มหลบลงมองก้นแก้วชานมด้วยแก้มที่แดงจัดกว่าตอนแรก หลบสายตากรุ้มกริ่มที่มองมาพร้อมรอยยิ้มพอใจ มือผิวนุ่มที่เขาลูบเมื่อเช้า ตอนนี้ได้ลูบอีกครั้งมันก็ยิ่งนิ่ม กลิ่นหอมอ่อนๆนั่นที่ติดมือมาก็เช่นกัน อยากจะสูดดมด้วยจมูกที่แนบชิดแก้มใส

เจ้าของแก้มนิ่มเหมือนจะหลบมือหยาบนั้นเล็กน้อยด้วยการก้มหน้าติดอกเอียงหนีไปอีกด้าน ตาคมที่ยังมองอยู่อย่างเอ็นดูยังไม่ผละไปไหน มือหนาชะงักไปนิดเมื่อแก้มชมพูนิ่มนั้นเบี่ยงหนี คิดว่าจะยกมืออีกข้างขึ้นมากั้นไว้ แต่ก็....

 

“ซองมิน ฉันมาแล้ว แฮ่กๆ... รีบแทบตาย...” ดงเฮที่โผล่เข้ามาอย่างที่คนในโต๊ะไม่ได้ตั้งตัว ซองมินยอมเงยหน้าขึ้นมาแต่มองแค่เพื่อนสนิทตนเองเท่านั้น

“เหนื่อยมั้ย พักก่อนนะ” เสียงหวานเอ่ยเบาๆพูดกับดงเฮที่กระแทกตัวนั่งลงข้างๆ แล้วส่งน้ำให้ดื่มอย่างห่วงใย

“ขอบใจนะ เนี่ย~ รีบมาเพื่อซองมินเลยนะ ไม่ไว้ใจฝากไว้กับโจรที่ปืนเข้าห้องไปทั่วอย่างพี่คยูหรอก ไม่โดนทำอะไรใช่ม่ะ” ดงเฮเอ่ยติดตลก อยากจะแซวพี่ชายตนเองเล่นก็เท่านั้น แต่หารู้ไม่ว่า มันก็ถูกแล้วที่ไม่ควรไว้ใจน่ะ

“...เอ่อ...ไม่...หรอก...” เสียงตอบที่แผ้ววววแผ่ว พร้อมกับแก้มที่อยู่ดีๆก็แดงแป้ดมันต่อหน้าต่อตาดงเฮ แล้วยิ่งดูน่าเอ็นดูเข้าไปอีกเมื่อยามส่ายหน้าแล้วแก้มนิ่มๆมันสะบัดเด้ง(?)ไปมาเบาๆ

“...ฮึ้ยยยยย นายจะน่ารักเกินไปแล้วน้าาาา >/////<

แล้วดงเฮก็ทนไม่ไหว คว้าเอาแก้มเพื่อนมาดึง แล้วฟัดๆๆๆๆ จนซองมินได้แต่หลับตาปี๋ ปล่อยให้ดงเฮทำมิดีมิร้าย(?)ตัวเองต่อไป

 

เหตุการณ์ความสนิทสนมคลั่งไคล้(?)ระหว่างเพื่อน อยู่ในสายตาของคยูฮยอนทั้งหมด ความรู้สึกมากมายกำลังเล่นงานหัวใจดวงแกร่งของเขาอยู่ไม่น้อย แต่ที่ชัดเจนในความรู้สึกเขาที่สุดเลยตอนนี้คือ...

...เขาอยากจะเข้าสิงร่างน้องสาว(?)ตัวเองยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดแล้วเหอะ!!!

 

O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O

 

หลังจากที่นั่งมองสองสาวกินข้าวเที่ยงจนเสร็จเรียบร้อยโดยมีคำถามจะดงเฮ ถามให้ตอบเป็นระยะ ไม่ว่าจะเป็น...

พี่ไม่ไปเดินห้างต่อเหรอ ฉันไม่ไปไหนแล้วล่ะ

นั่งมองหน้าเพื่อนด๊องทำไมอ่ะ ด๊องไม่ให้มองนะ

แล้วสาวๆที่พี่พามาล่ะหายไปไหน

มานั่งรอจ่ายตังค์ใช่ม่ะ ดีเลย ไปกันเถอะซองมิน

แล้วน้องที่รักก็พาเอากระต่ายปุกปุยไปหน้าตายเฉย...หลังจากที่เขาได้ใช้เวลานั่งมองมาตลอดเขาก็เริ่มรู้แล้วว่า เพื่อนสนิทของน้องตัวเองนั้นเหมือน กระต่ายสีขาวที่มีขนปุกปุย ตัวกลมๆ สัตว์ตัวเล็กๆที่ทำร้ายใครอื่นไม่ได้ ได้แต่ใช้สายตามอง เสียงร้องก็ไม่มี ก็เหมือนกับซองมินที่พูดแสนจะน้อย พยักหน้ารับดงเฮที่เม้าท์ทุกเรื่องให้ฟังตลอดเวลา

คยูฮยอนเดินเซ็งออกมาจากร้านหลังจากที่จ่ายตังค์เรียบร้อยแล้ว เขาไม่ได้เซ็งที่ต้องจ่ายเงินจำนวนน้อยๆแค่นี้ แต่เขาเซ็ง ที่ต้องกลับไปเข้าสู่วนเวียนแบบเดิมๆเมื่อเห็นสาวเจ้าที่เขาควงมาเดินตรงมาหาด้วยหน้าตาที่บูดบึ้งเตรียมเหวี่ยงเต็มที่ที่ถูกทิ้ง รู้เลยว่าคงต้องหาสำลีอุดหู ตาคมกรอกขึ้นฟ้าแล้วสาบานกับอากาศในใจ

...ไม่เอาแล้วโว้ย โจวคยูฮยอน ขอพอกับสาวๆพวกนี้แค่นี้ !!!

 

O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O

 

เมื่อคืนแรกของซองมินในบ้านตระกูลโจว ผ่านไปด้วยความ...เอ่อ...ล่อแหลม(?)นัก คืนต่อมาดงเฮเลยอาสามานอนเป็นเพื่อน หรือง่ายๆว่า ป้องกันพี่ชายตัวเองที่อาจจะ เมาน้ำชา(?) ขี้เกียจเดินต่อให้ถึงห้อง(?) หลงทางในบ้านตัวเองกะทันหัน(?) จนไปเข้าห้องเพื่อนสนิทของเขาก็ได้

 

“ซองมิน คืนนี้ด๊องนอนเป็นเพื่อนก่อนนะ ซองมินนอนหลับใช่มั้ย” ร่างบอบบางของลูกคนเล็กในชุดนอนสีเหลืองอ่อน นั่งเปิดหนังสือนิยายอยู่บนเตียงในห้องนอนแขกอย่างสบายใจ เอ่ยถามแขกของบ้านที่กำลังเจาะหลอดดูดลงกล่องนมสีเหลืองอ่อน รสกล้วยหอม~ ดูดจนเต็มแก้มนวลอิ่มทั้งสองข้างแล้วกลืนลงคอเอ่นตอบเพื่อนตัวเอง

“ได้ซิ ฉันนอนหลับ” เสียงหวานตอบแบบเดิมด้วยเสียงเบาๆ

“แต่ว่าซองมินเป็นคนตื่นง่าย แล้วฉันก็ดันนอนซนด้วยอ่ะ ดิ้นก็เก่ง แถมบางทีแอบกัดฟันด้วยอ่ะ สงสัยจะฝันว่าทะเลาะกะอีพี่คยู” ดงเฮพูดอย่างรู้สึกผิดไม่น้อย ในเมื่อครั้งก่อนที่เข้าค่ายรับน้องใหม่ แล้วได้นอนห้องเดียวกัน เขาก็ทำเอาซองมินต้องลุกขึ้นนั่ง(นอนไม่ลง)ทั้งคืนเลย แล้วอย่างตอนนี้ที่ให้ซองมินมาอยู่ที่บ้านชั่วคราวยังไม่กล้าให้นอนห้องของตนเองเลย

“ลองดูคืนนี้ก็ได้นะ ฉันจะพยายามหลับให้สนิทเลย...” ปากน้อยๆที่วันนี้ถูกขบกัดจนช้ำไม่รู้กี่ครั้งเอ่ยตอบพลางมานั่งข้างดงเฮบนเตียงนุ่ม

“ว่าแต่...ปกติซองมินตื่นง่ายจะตาย ฉันลุกขึ้นจากเตียงยังรู้สึกตัวเลย...แล้วทำไมเมื่อเช้าอิพี่คยูทำอะไรๆ(?)ทำไมไม่รู้สึกตัวล่ะ” ดงเฮเอ่ยจบพร้อมกับแก้มแดงแป้ดของเพื่อนที่ส่ายศีรษะขวับๆบอกว่าไม่รู้อย่างชัดเจน

“อืม...หรือว่า เพราะพี่คยูมันเชี่ยว(?)ทำเบามือ(?)จนคนไม่เคย(ตื่นยาก)อย่างซองมินจะทน(นอนต่อ)ได้”

 

“.....ยะ อย่างนั้นเหรอ...แต่ฉันไม่รู้นะว่าพี่เขาทำอะไรฉันบ้างน่ะ...พี่เขาอาจจะไม่ได้ทำอะไรฉันเลยก็ได้...เราอาจจะเข้าใจพี่เขาผิดไปก็ได้นะ”

คำพูดแสนน่ารักที่ทำเอาดงเฮต้องดึงแก้มที่ทั้งนิ่มทั้งขาวเหมือนโมจิโยกซ้ายขวา

“ซองมินนี่น้าาา น่ารักจริงเลย~ นี่ถ้าฉันเป็นเมะนะ นายไม่เหลือรอดหรอก เฮมินก็น่าสนนะ อิอิ”

 

บทสนทนาของสองสาวที่คุยกันกระจุ้งกระจิ้งดังลอดให้คนที่มายืนแนบหูฟังอยู่หน้าห้องได้ยิน ร่างสูงยกยิ้มกริ่มกับหลายๆคำที่เขาได้ยิน กระต่ายปุกปุยของเขาน่ารักทั้งภายนอกและในจิตใจจริงๆ

 

O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O

 

เช้าวันใหม่ที่ทุกคนในบ้านตื่นกันพร้อมหน้าพร้อมตา คุณโจวกำลังดื่มกาแฟพลางอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนหัวโต๊ะอาหาร โดยมีคุณนายโจวกำลังจัดโต๊ะกับเด็กในบ้านที่คอยช่วย มันเป็นอย่างแทบทุกเช้า(ไม่นับเมื่อวาน) แล้วเสียงแง้วๆของลูกสาวร่างเล็กก็เรียกร้อยยิ้มให้ผู้เป็นพ่อและแม่ได้ไม่ยาก

“พี่คยู คิดอะไรจะมาพาด๊องไปมหาลัยพร้อมกันขึ้นมา ปกติไม่รีบออกจากบ้านไปก่อน ก็ดื้อนอนอืดไม่ยอมลุกไปส่งฉันอ่ะ”

ดงเฮที่เกี่ยวแขนซองมินเดินลงบันไดมาพร้อมกันโดยมีพี่ชายของบ้านเดินตามหลังมาด้วยท่าทีนิ่งๆ

“ก็...ก็วันนี้พี่ไม่รีบ แล้วก็ไม่ง่วงไง แปลกจริงเราพี่ใจดีด้วยก็ว่า คราวหลังจะได้ใจร้ายตลอด” คยูฮยอนตีหน้านิ่งพูด แต่กลับได้สายตาเหล่มองมาอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อเลยจากดงเฮ

“...ก็พี่อ่ะ เชื่อได้ที่ไหนกัน...ป่ะซองมินกินข้าวกันเน้าะ” ซองมินพยักหน้ารับน้อยๆแล้วเดินตามแรงลากกึ่งจูงของเพื่อนไป

“มาจ้ะเด็กๆ กินข้าวแล้วจะได้ไปมหาลัยกันนะ”

“คุณแม่ฮะ วันนี้พี่คยูมาแปลกแหละ จะไปส่งด๊องอ่ะ” ดงเฮตักข้าวต้มอุ่นเข้าปากคำเล็กๆแล้วเอ่ยบอกกับมารดาตนเอง ในหัวข้อที่ยังไม่คลายใจ

“หืม?...แปลกจริงด้วย...ทีแม่บังคับให้พาน้องไปล่ะไม่ยอม บอกว่าเดี๋ยวมีคนเข้าใจผิดว่าเป็นแฟนมั่งล่ะ บอกว่าขี้เกียจตื่นมั่งล่ะ...วันนี้จะทำความดีเอาใจ หรือจะหวังอะไรจากใคร หือ?”

เจอคุณแม่เข้าไป ลูกชายที่ถูกพูดจี้ใจดำก็แทบไปต่อไม่ถูก

“...อะ...ผะผมเปล่าก็แค่เห็นว่า...วันนี้มีเพื่อนด๊องไปด้วยคงไม่มีใครเข้าใจผิดขึ้นมาหรอก”

“...จริงน่ะ???” เป็นดงเฮที่เอ่ยถาม แต่สายตาของคุณนายโจวและดงเฮที่จ้องมานั้นเหมือนกันเป้ะๆ

ซองมินนั่งกำช้อนข้าวต้มนิ่งดูบรรยากาศคึกคักของบ้านตั้งแต่เช้าด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ร่างกลมที่วันนี้ใส่เสื้อสีชอมพูอ่อนๆเนื้อนิ่มกับกางเกงสีขาวสี่ส่วนยังคงความดูปุกปุยไม่น้อยจนทำให้ โจรหลงห้อง(?) ใจกล้าตัดสินใจพาน้องตนเองและกระต่ายปุกปุยไปมหาลัยพร้อมกันแม้ว่าจะต้องรู้สึกเหมือนกำลังขึ้นศาลโลกอยู่อย่างนี้ก็ตามเหอะ

แล้วข้อสรุปก็ยุติลงที่ศาลโลก(?)ที่ประกอบด้วยคุณนายโจว และโจวดงเฮเป็นสมาชิกก็ยกฟ้องด้วยเหตุผลที่ว่า ควรให้โอกาสคนเลว ทำความดีซะบ้าง ฟังแล้วเจ็บจี้ดดดด ถึงหัวใจเลยทีเดียว

แล้วมื้ออาหารก็ดำเนินต่อด้วยความปกติ ซองมินที่นั่งกินเงียบๆ เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ดงเฮกับคุณนายโจวที่ยังเม้าท์(?)ไม่จบเรื่องสาวๆของพี่ชายคนโต แต่ดวงตาหวานก็ต้องมองไปทางตรงข้ามเมื่อรู้สึกเหมือนกำลังถูกจ้องมอง

“.....” ดวงตาคมที่มองมานิ่งทำเอามือกลมขาวกำช้อนแน่นขึ้นเมื่อใจดวงน้อยกระตุกไหว ตาหวานก้มหลบกระพริบถี่อย่างตั้งสติเล็กๆ แก้มแดงที่ฝาดสีขึ้น เรียกร้อยยิ้มบางของร่างสูงเจ้าของสายตาคมนั่นได้ไม่น้อย

เหตุการณ์ละมุนแบบเงียบๆของหนุ่มสาว(?)มีเพียงสายตาคู่เดียวเท่านั้นที่รับรู้ คุณโจวที่เห็นแล้วก็ยิ้มมุมปาก สายตาและท่าทางแบบนี้ซิถึงจะถูกต้อง เพราะมันเหมือนที่เขาและภรรยามีให้กัน ไม่เหมือนยัยสาวๆปล่อยตัวพวกนั้นที่เคยควงๆ

...หึ...ไอ้ลูกชาย ท่าทางจะหาสะใภ้ได้ก่อนจบมหาลัยซะล่ะมั้ง

 

O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O:::: O::::O








 
ครบค่าาาาาา จัดให้ตามคำขอ (หรือกดดัน) คึคึ รอตอนที่สองอีกสักพักนะคะ ช่วงนี้งานอาจจะยุ่งหน่อยนะคะ ^^

เพิ่งกลับมาจากความฟินกับแฟนมีต รีบลงแก้บนให้เจ้าพ่อคยูเขา คึคึ

เรื่อง นุ่มนิ่มที่รัก ที่มามาจากเรื่องใกล้ตัวค่ะ อิอิ

อยากให้จบภายในสองตอนเพราะ มีคนขอ เมียสำรองกันเข้ามา ต้องปั่นให้อ่านกันซักตอนก่อน T^T

ชอบไม่ชอบบอกได้นะคะ ^________^ ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่าน โหวต และคอมเม้นต์ให้ค่ะ ^^


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

204 ความคิดเห็น

  1. #202 kob kerojang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 04:19
    น่ารักสุดๆไปเรยอะเรื่องนี้ แอบเคืองโจวนะมาว่ามินมิชลิน เชอะๆแร้วก้ออยากใช้มิชลินสะเอง ต้องมีาคต่อเยอะๆน้าาาา น่ารักมากๆเด๋วจะคอนติดตามตลอดๆคะ
    #202
    0
  2. #198 กระรอกoneday (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 22:08
    น่ารัก
    นึกถึงมินตอนกลม มันน่ารักมาก><
    กี้แกชอบความนุ่มนิ่มใช่ไหมละ
    #198
    0
  3. #193 กระต่ายหมวกเขียว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 02:19
    อ๊ายยย มินน่ารักมากๆเลยอ่า>< ชอบจัง



    แต่หมั่นไส้อิคยูอ่ะ ตอนแรกๆที่แก้ตัวแต่แอบเหน็บมินนะคำพูดแกร้ายกาจไม่เบาเลยล่ะ ชิ-*-

    ศาลโลกนะ...ต้องให้โอกาสคนเลวทำความดี ฮ่าๆๆ สะใจจังคำตัดสินนี้
    #193
    0
  4. #188 13+7 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กันยายน 2556 / 12:47
    น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    มินน่ารักอ่ะ คยูหลงมินนุ่มนื่ม
    #188
    0
  5. #161 papayagod (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2556 / 00:34
    แหมมมมมม ปากไม่ตรงกับใจนะอิพี่ชายใหญ่

    หลงกระต่ายเนื้อนุ่มแล้วล่ะเซ่ะๆๆๆ ;P

    แต่ซองมินนี่ก็น่าฟัดจริง โอ้ยยยยย TvT
    #161
    0
  6. #158 aoyaanya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2556 / 23:43
    คยูหลงความนุ่มนิ่มเข้าแล้ว ^^
    #158
    0
  7. #149 kyuMin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 20:03
    บรรยายซะจนอากจะฟัดมั้งงะT^T

    อ้อมก็อยากจะลองสัมผัสมินมิน บ้างนะ>,.<
    #149
    0
  8. #134 kyusandee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 23:10
    หลงรักคนตัวนุ่มซินะ
    #134
    0
  9. #116 FongBeer@81 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2556 / 20:21
    ถ้าคยูจะซึนได้ขนาดนี้ล่ะก่อน่ะ อ่ะ อ่ะ รักเค้าเข้าแล้วล่ะสิ :) #อยากฟัดมินมั่งอ่ะ งือออ
    #116
    0
  10. #107 fug_lovekyuhyun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2556 / 23:15
    อยากกอดมินแบบดีองมั่งจังเลยอ่ะ น่าจะนิ่มดี
    #107
    0
  11. #104 yingy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2556 / 19:47
    คยูอาการเร่มหนักขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะเนี่ย
    #104
    0
  12. #102 sweety girl (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2556 / 16:34
    น่ารักอ่า นุ่มนิ่มน่ารักอ๊ากกก น่ากอดมาก
    #102
    0
  13. #99 numoney (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2556 / 11:40
    อ่านเรื่องนี้ทำให้ตัดสินใจเข้ามาเม้นท์ให้ เหอะๆๆๆ
    ทนไม่ไหวกับความน่ารักของมิชลีน

    เริ่มด้วยคยูตื่นเช้ามาแล้วนอนกอดมิน 0.0 โห้ ฟิคนี้ไวดีแท้ ๆ
    แต่ที่ไหนได้ มันไม่ใช่อย่างที่คิด คยูของน้องไร้ท์ ใช้ได้เลยนะ
    ตื่นมาก็มาลูบ ๆ คลำ ๆ มินอยู่ตั้งนาน แต่ก็ปากดีไปว่ามิน
    กลัวเสียหน้าที่ไปแอบแต๊ะอั๋งมินอ่ะนะ เลยทำเป็นกัด ๆ จิก ๆ มิน
    โดยที่มินไม่ได้ตอบโต้อะไรเลย อ่านตอนนี้พี่กระโดดถีบอิพี่คยูของด๊องไป 3 ทีรวด
    หมั่นไส้จริง ๆ แต่ละคำพูด ช่างทำร้ายมิชลีนจริง ๆ
    แอบขำที่โดนแซวรอบโต๊ะเลยนะ เลยเขินละมั้งเลยกลบเกลื่อนด้วยกันจิกกัดมินเล่น
    ขำที่ด๊องพูดจาดักทาง และพยายามโฆษณาสรรพคุณของเพื่อนสาว?น่าดูเลยอ่ะ
    เล่นเอาอิคยูอยากแปลงร่างเป็นด๊องอ่ะนะ

    ดูคยูท่าจะใช้สาวเปลืองน่าดูเลยนะ และท่าจะรวยอีกตะหาก เปย์กระจายแบบนี้ อยากได้ไรก็พามาซื้อ เหอะๆๆ
    เหมือนโลกจะกลมมาเจอด๊องกับมินที่นี่ ดูอะไร ๆ จะเป็นใจ นี่ไปว่าเค้าไว้เยอะ แต่ก็ดูสนใจเค้าไม่น้อยเลยนะ
    บอกตรง ๆ ว่าฮากับไอ่ความคิดของอิตาเพลย์บอยนี้อ่ะ สงสัยจะติดการ์ตูนนะ
    เปรียบเทียบมือมินเป็น มือโดเรม่อน เหอะๆ เอากันเข้าไป
    แอบขำที่นี่ไปลงทุนแอบฟังน้องคุยกับเพื่อนหน้าห้องเลยหรือ
    แต่ก็นะทำให้คยูได้รู้อะไรดี ๆ อีกเยอะเลย มินนารักมาก ๆ

    สรุปว่าไป ๆ มา ๆ ก็มาชอบมิชลีนซะแล้วล่ะซิ นี่ถึงขั้นจะไปรับไปส่งน้องสาว??กับเพื่อนน้องเลยนะ
    แอบขำที่คุณแม่รู้ทันลูกชาย เล่นดักทางกันแบบนี้นะ
    ชอบ "โจรหลงห้อง" นะ ฮาดี น้องไร้ท์เตอร์นี่เข้าใจเปรียบนะ
    นั่นไง ไม่ใช่แต่คุณแม่จะรู้ทันนะ แต่คุณพ่อก็แอบเห็นสายตาของลูกชายสุดหล่อที่มองว่าที่สะใภ้อ่ะ...

    #99
    0
  14. #81 liebekyuminbias (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2556 / 10:07
    อ๊ายยยยยยยย มินนี่น่ารักอ่า เข้าใจคยูเลยนะว่าทำไมถึงยอมเป็นโจรกลับใจ ทำตัวดีซะขนาดนั้น ก็นะ ซองมินน่ารักโคตรๆ นี่นา เนอะๆๆๆๆๆๆ
    #81
    0
  15. #79 angsana137 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:31
    มินน่ารักกกกกก ><



    อิคยู อิคนปากไม่ตรงกับใจ   55555      ชอบมินแล้วล่ะซิ
    #79
    0
  16. #76 jaaoAloha (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:05
    มินเป็นทั้งกระต่าย เปงทั้งโดเรมอนเลย น่ารักอ่ะ อิกี้เปงงายล่ะ ยางมิชลิน ชอบยางแล้วใช่ไหมล่ะ 
    #76
    0
  17. #67 gonjung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:59
    น่ารักอ่ะ ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    คยูทำปากแข็งนะทั้งๆที่ก้ชอบอ่ะ

    เดี่ยวมีคนแกไปจะรู้สึกนะอิอิอิอิอิอิ
    #67
    0
  18. #66 luvkyumin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:57
    ชอบมากกกกกกก น่ารักจัง >/////< 

    มินนุ่มนิ่มน่ากอดมากๆ คนูติดใจในความนิ่มแล้ว

    ฮาตรงที่คยูคิดว่ามือมินขาวๆกลมๆเหมือนโดเรมอน 555

    โอ้ย...คยูมองน้องจนมินเขิลแย่แล้วนั้น
    #66
    0
  19. #65 heewon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:39
    ชอบมากค่าาา ชอบมากกก อ่านแล้วอยากกอดดด ซองมินแทนคุนโจวว

    งื้อออ มินน่ารักไปแล้วน้าาา >//////< อยากอ่านต่อจุงเบย

    รอนะคะไรเตอร์ แต่งได้เห็นภาพและอินมากค่ะ

    เรื่องนี้ตอบชื่อเรื่องได้ดีมมากกกก นุ่มนิ่มที่รักกก
    #65
    0
  20. #64 gii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:44
    น่ารักอ่ะ. รีบมาอัพอีกน๊า
    #64
    0
  21. #63 junniizie (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:06
    แอร๊ยยย น่ารักมากๆอ่ะ
    #63
    0
  22. #59 Mind-myy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:40
    แอร๊ยยยยย  น่ารัก  อยากจับมั้งอ่ะ  อิอิ
    #59
    0
  23. #58 Mini Bunni (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 10:07
    เค้าก็อยากฟัดมั่งอ่ะ น่าทางจะดึ๋งๆ น่าเล่น
    ถ้าโมจิตัวน่ารักขนาดนั้น จะกินมันทั้งตัวเลย
    แต่น่ารักขนาดนี้ จะไม่มีหนุ่มๆ มาติดพันเลยเหรอ เป็นไปได้ไง
    #58
    0
  24. #57 Huanampop (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 09:54
    อ่านจบ
    อยากบอกว่าชอบมาก ฮรืออออ อยากจะนอนกอดพซม.แบบนั้นบ้าง
    ตัวต้องนิ่ม อุ่น น่ากอดมากแน่เลย
    อิจฉาคยูฮยอน! 5555

    แต่เปรียบเทียบกับโดเรมอนแบบนี้ไม่ไหวนะคะ มันน่ารักเกินไป
    อิโจนี่ก็มาทำเป็นพูดดีนะ คอยดูเถอะ ถ้าติดใจเขาขึ้นมานะ จะยุให้ซองมินแกล้งไปนานๆ เลย
    เรื่องอะไรไปว่าแต่เขาทั้งที่ตัวเองชอบ ชิชิ

    รออ่านตอนต่อไปนะคะ พี่กิ๊บสู้ๆ ^ ^
    #57
    0
  25. #56 saranghae_nicha (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:14
    โดเรม่อน!! 555555555
    #56
    0