◄ Level down ► กับดักร้าย... นายไฮโซ !

ตอนที่ 2 : ► Intro.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 92
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 เม.ย. 55




บทนำ

 

 

ฉันมีอะไรบางอย่าง อยากจะบอกนาย...ดีทรอยต์ฉันพยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มีอยู่ให้ดี เพื่อที่จะบอกความรู้สึกบางอย่างที่มีอยู่ในใจต่อผู้ชายตรงหน้า และฉันแอบหวังเพียงให้เขาถามฉันยิ้มๆ ว่ามีอะไรเหรอ

“…” L  

แต่ไม่เลย เขาไม่พูดอะไรทั้งสิ้น เขาเงียบและไม่มีปฏิกิริยาใดๆ แสดงให้ฉันเห็นเลยว่า เขาอยากจะรู้เรื่องที่ฉันอยากจะบอก แต่ก็นั่นแหละ...ช่างมันเถอะ เพราะถึงเขาจะอยากฟังหรือไม่อยากฟัง ฉันก็จะบอกเขาอยู่ดี

คือว่า...เอ่อ...คือ...คือ...เอ่อ ให้ตายเถอะ! สายตาที่เขามองฉัน มันช่างมีอำนาจอะไรขนาดนี้ มันน่ากลัวซะเหลือเกิน ดวงตาคู่นั้นเหมือนมีเวทมนต์สะกดให้ฉันพูดอะไรไม่ออกเลยจริงๆ

ฉันรีบเขาก้มหน้ามองนาฬิกาเรือนแพงของเขา และพูดออกมาสองคำ นี่เขาไม่คิดจะพูดอะไรกับฉัน ให้ยาวกว่านี้เลยเหรอ ถ้าเขาคิดจะพูดกับฉันแค่สองคำ ก็ช่วยพูดอะไรก็ได้ อย่างเช่น ใจเย็น อะไรก็ได้จริงๆ ที่ไม่ใช่แค่ ฉันรีบ

เอาล่ะ ฉันสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเป็นการเรียกสติของตัวเองให้กลับมาอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม  วันนี้ฉันจะต้องบอกความในใจของตัวเองกับผู้ชายคนนี้ให้ได้ นี่ตอนนี้ฉันคงไม่ได้แข่งกีฬาโอลิมปิกอยู่ใช่มั้ย ฉันนับหนึ่งถึงสามในใจ เพื่อให้สัญญาณตัวเอง และ...

ฉันรักนายนะ ดีทรอยต์ฉันพูดรัวจนตัวเองยังสงสัยอยู่เลยว่า เขาฟังฉันทันหรือเปล่า ก็จะให้ฉันทำยังไงได้ล่ะ ก็ ฉันตื่นเต้นมากนี่นา เมื่อคืนฉันก็เอาแต่นอนท่องประโยคนี้เกือบจะสามพันหนึ่งร้อยล้านครั้งได้แล้วมั้ง ทั้งๆ ที่มันไม่ได้จำยากเลยสักนิด แถมยังนอนไม่หลับเลยทั้งคืน เพราะมัวแต่คิดไปเองต่างๆ นาๆ ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หากฉันสารภาพกับเขาว่า ฉันรักเขา

อือ เขาตอบฉันสีหน้าเรียบเฉย ไม่นะ! นี่มันอะไรกัน ฉันจริงจังมากนะ ไอ้ที่พูดเมื่อกี้นี้น่ะ แล้วนี่เขาจะไม่ยอมพูดอะไรที่มันดูดีกว่านี้เลยหรือยังไง ทำไมไม่รักษาน้ำใจฉันบ้างนะ

นายกับฉัน เราจะมาลองคบกันได้ไหมพระเจ้าช่วย! สาบานได้ ฉันไม่ได้จะมาพูดประโยคนี้จริงๆ มันไม่ได้มีอยู่ในสคริปต์เมื่อคืนนี้เลยนะ ก็เขานั่นแหละ ทำไมถึงได้พูดอะไรห้วนนัก ฉันแค่เพียงอยากได้ยินเขาพูดอะไรมากกว่านี้ ก็เลยเผลอโพล่งออกไปอย่างนั้น

ไม่สิ้นเสียงฉัน เขาก็ตอบทันที เขาพูดอย่างหนักแน่น และไม่มีท่าทีคิดก่อนพูดสักนิด เขาจะไม่พิจารณาก่อนเลยเหรอ นี่ฉันไปหลงรักต้นไม้หรือก้อนหินดีกว่าไหม คำตอบของเขามันทำให้ฉันโมโหเลือดสูบฉีดดีจริงๆ ฉันไม่ได้โกรธที่เขาปฏิเสธ แต่เขาควรจะตอบอย่างนิ่มนวลกว่านี้

อือ...ใช่สิ ขนาดพูดนายยังไม่อยากพูดกับฉันเลย แล้วอะไรกันนะที่มาดลใจฉัน ให้กล้าเดินมาบอกรักให้นายรู้ แต่ฉันจะบอกอะไรนายไว้อย่างหนึ่งนะ ความจริงแล้วนายนั่นแหละ ที่ไม่คู่ควร ไม่มีค่าสำหรับใครเลย เพราะนายไม่เคยเห็นค่าความรู้สึกของใคร คนอย่างนายไม่มีวันได้รู้จักกับความรักที่แท้จริงหรอกฉันพล่ามออกมาเหมือนคนบ้า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเองฟังฉันอยู่บ้างหรือเปล่า แต่ฉันเสียใจจริงๆ ที่ไปหลงรักคนไม่มีหัวใจแบบนี้ ฉันรู้! ว่าพูดไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ใครก็รู้ว่าเขาไม่เคยสนใจความรู้สึกของใคร แต่ฉันขอ...ขอพูดหน่อยเถอะ

ฉันกำหมัดแน่น ไม่ได้แค้นหรืออยากทำร้ายเขา แต่ฉันแค่พยายามกักเก็บน้ำตาที่มันล้นเอ่อและร้อนผ่าว ไม่ให้มันไหลออกมาต่อหน้าเขา หนำซ้ำหากเขาเห็น เขาคงจะคิดไปเองอีกว่า ฉันบีบน้ำตาเพื่อเรียกร้องให้เขาสงสารเห็นใจ

พอได้หรือยัง ฉันมีนัดเขาพูดอย่างหงุดหงิด และก้มมองนาฬิกาอีกครั้ง ฉันรู้สึกอยากจะทุบนาฬิกาเรือนนี้ทิ้งซะจริงเชียว เขามองมันมากกว่าหน้าฉันด้วยซ้ำ

ถ้านายถามฉันอย่างนี้ ทำไมไม่เดินไปเลยล่ะ ตรงนี้มันไม่มีอะไรสำคัญนี่ฉันพูดประชด เขาทำฉันเสียความรู้สึกที่สุด เขาจะไม่สำนึกอะไรบ้างเหรอ การกระทำของเขามันผิดมากนะ

เขามองหน้าฉันเขม็ง คิ้วคู่สวยของเขาแทบจะชนกันเอาให้ได้ เขากัดฟันจนเห็นกรามนูนขึ้นเป็นสัน ฉันนึกกลัวเขาขึ้นมาอยู่เหมือนกัน ถ้าเขาบ้าตบฉันขึ้นมา ฉันต้องตายคามือเขาแน่ๆ แต่ถึงยังไงฉันก็ต้องทำใจดีสู้เสือเอาไว้ เขาเองก็คงไม่โหดร้ายป่าเถื่อนกับฉันขนาดนั้นหรอก

นี่มันจะสิบวินาทีแล้วนะ ที่เขายืนมองหน้าฉันไม่กระพริบตาอย่างนี้ โอ๊ย...ฉันแทบจะไม่กล้าหายใจเลยด้วยซ้ำ ทั้งกลัวทั้งสับสนตีกันมั่วไปหมด จะทำยังไงดีนะฉัน

“โอ๊ย! นี่...นายจะทำอะไร

“…”

เขาใช้มือบีบต้นแขนของฉันทั้งสองข้างอย่างแรงจนกระดูกแทบจะละเอียดคามือของเขา ฉันพยายามใช้มือของตัวเองแกะมือของเขาออกถึงแม้มันจะไม่ถนัดเลยก็ตาม อย่างที่คิดไว้มันไม่เป็นผลเลยสักนิด เพราะยิ่งดิ้นฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาบีบแขนฉันแรงและแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนหน้าฉันเหยเกด้วยความเจ็บปวด เขาจะทำอะไรฉันนี่ ฉันเจ็บจนน้ำตาจะไหลอยู่แล้วนะ แต่สายตาดุดันคู่นั้นของเขาจ้องตาฉันอยู่ ฉันจึงร้องไม่ได้

ฉัน...เขาพูดเสียงเบา

นายจะพูดอะไรฉันถามออกไปอย่างสงสัย เขาคิดอะไรอยู่ฉันไม่เข้าใจจริงๆ

เขากระชากฉันเข้าไปหาตัวเองจนร่างกายฉันและเขาแนบติดกัน เขาใช้ริมฝีปากสีชมพูบางเฉียบบดขยี้ลงมาบนปากของฉันอย่างแรง จนฉันรับรู้ถึงรสชาติฝาดๆ ของเลือด เขาช่างไม่มีความนุ่มนวลกับฉันเลย ทั้งกระแทกกระทั้นใส่อารมณ์ไม่ได้มีความรู้สึกรักหรือชอบปนอยู่เลยสักนิด นี่มันอะไรกันนี่! ฉันสับสนมาก เขาทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง

พอใจหรือยัง?เขาพูดเสียงแข็งหลังจากที่ผลักฉันออกห่างจากตัว

คนใจร้าย! ฮือๆๆฉันพูดพร้อมง้างมือจะตบหน้าเขา แต่ไม่ทันที่จะได้ทำ เขากับใช้มือรับไว้ได้ซะก่อน และสะบัดข้อมือฉันทิ้งอย่างแรงจนข้อมือฉันแทบหลุด

อย่ามายุ่งกับฉันอีก เข้าใจมั้ย!” เขาตะคอกใส่หน้าฉัน และหันหลังเดินจากไปอย่างเร็ว

ฉันทรุดตัวลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงและมองตามแผ่นหลังของเขา ที่มีขนาดเล็กลงเรื่อยๆ จนสุดสายตา เขาทำร้ายจิตใจฉันไม่พอ เขาจะรู้บ้างมั้ยว่าเขายังเป็นโจรขโมยจูบแรกของฉันไปอีก ฉันหวังอยากจะมีจูบแรกที่ประทับใจกับชายในฝัน จูบแรกที่นุ่มนวล ทะนุถนอมฉัน แต่สิ่งที่เขาทำกับฉัน มันช่างตรงกันข้ามกับความฝันของฉันโดยสิ้นเชิง

                นี่ฉันมานั่งเสียใจทำไมตรงนี้ ทั้งๆ ที่มีผู้หญิงในมหาวิทยาลัยมากมายที่อิจฉาฉัน เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะฉันเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ลุกซ์ประกาศอย่างชัดเจนว่า เป็นผู้หญิงของเขา ใครห้ามยุ่ง!’ แต่ฉันเองนั่นแหละที่ปฏิเสธเขามาตลอด และลุกซ์เองก็ไม่เคยโกรธฉันเลยสักครั้ง ทั้งๆ ที่เขาเป็นผู้ชายแสนดี อบอุ่น สุภาพบุรุษ คอยให้กำลังใจ ปกป้องและไม่เคยทิ้งฉันไปไหน เขาเป็นคนดีมากๆ แต่ฉันกลับไม่เลือกเขา แต่กับเลือกที่จะมอบหัวใจให้ดีทรอยต์เพียงคนเดียว จนเป็นสาเหตุให้เกิดเรื่องราวร้ายๆ หลายอย่างขึ้นตลอด 6 เดือนที่ผ่านมา เพราะฉัน! เพราะฉัน...คนเดียว ยิ่งนึกถึงคำพูดของลุกซ์ ฉันยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปอีก

                น้ำหอม เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ฉันรัก และพร้อมจะปกป้องดูแลไปตลอด ถึงแม้ว่าเธอไม่รักฉันเลยก็ตาม ฉันก็จะอยู่เคียงข้างเธอไปอย่างนั้น

            ฉันขอโทษ ลุกซ์

            ไม่เป็นไร เธอไม่ผิดสักนิด เรื่องของหัวใจ มันบังคับกันไม่ได้ ฉันก็เช่นกัน ฉันรักเธอ และเธอก็ไม่สามารถมาบังคับให้ฉันเลิกรักเธอได้ จำไว้นะ ทุกครั้งที่เธอขอให้ฉันเป็นพี่ชาย ทุกครั้งฉันเจ็บที่ตรงนี้

            ฉันสัญญา ฉันจะไม่พูดอย่างนั้นอีก ฉันสัญญา...ลุกซ์

            อีกอย่างนะ หยุดร้องไห้เพื่อมันได้แล้ว! มันไม่เห็นค่าความเสียใจของเธอหรอกนะ แต่ฉัน...ทุกครั้งที่เห็นน้ำตาของเธอ ฉันแทบจะบ้า น้ำตาของเธอที่เสียไปเพื่อคนอื่น ฉันทรมานจริงๆ ที่เห็นเธอเป็นแบบนี้ ดังนั้น ถ้าไม่คิดจะหยุดร้องไห้เพื่อตัวเอง ก็หยุดร้องไห้เพื่อตอบแทนความใจดีของฉันที่มีต่อเธอเถอะนะ

ฉันจะพยายาม ฉันจะต้องทำมันให้ได้ เพื่อนายและตัวฉันเอง

ใช่แล้ว ฉันต้องเลิกเศร้า ฉันต้องไม่ร้องไห้ ถ้าลุกซ์เขาเห็น เขาจะต้องเสียใจมาก ฉันต้องไม่ทำร้ายใจคนที่ดีต่อฉันไปมากกว่านี้ ฉันจะต้องตัดใจให้ได้ ต้องกลับมารักตัวเอง และกลับไปร่าเริงเหมือนเก่า เก็บความเจ็บปวดนี้เป็นเพียงความทรงจำสีจางๆ เพื่อเป็นบทเรียนแห่งหัวใจก็พอ






 

พัดลมเชิญทางนี้

ช่วงนี้พัดลมสอบอยู่ ยังไงอ่านบทนำรอไปก่อนนะคะ
เป็นกำลังใจให้พัดลมด้วยนะคะ เม้นนิด โหวตหน่อย ไม่ดียังไงติชมกันได้ พีดลมอยากฟังความเห็น ^^

ปล.ฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ รักกกกกก








.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #17 ฉ.ฉัน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2555 / 23:17
    รออยู่นะคะ ;)

    ปล.ข้าเอง !
    #17
    0